FATES WARNING – “Long Day Good Night” (Metal Blade) (ομαδική κριτική)

2 Νοεμβρίου, 2020 - 12:30

Νέος δίσκος FATES WARNING. Ναι, νέος δίσκος FATES WARNING. Περιμένατε κάτι λιγότερο από ομαδική κριτική του “Long day good night” από τη συντακτική ομάδα του Rock Hard; Με το άλμπουμ να κυκλοφορεί στο τέλος της εβδομάδας, πάρτε μία γεύση του τι πρόκειται να ακούσετε…

13ος δίσκος για τους FATES WARNING και όπως από την πρώτη στιγμή που τους γνώρισα την περίοδο του “No exit”, πάντα υπάρχει μία γλυκιά προσμονή για το οποιοδήποτε επερχόμενο άλμπουμ τους. Έχουν υπάρξει δίσκοι που με άγγιξαν περισσότερο, αλλά και δίσκοι που πολύ σπάνια τους επισκέπτομαι (όπως για παράδειγμα το “Darkness in a different light”), πάντα όμως, ξέρω πως ότι και να γίνει θα βρω πολλές στιγμές που να με κάνουν να ανατριχιάσω, στιγμές που να δικαιολογήσουν για ποιον λόγο τους αγαπάω παράφορα όλα αυτά τα χρόνια. 

Με το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Theories of flight”, το «παράκαναν» ακόμα και για τα δικά τους μέτρα και σταθμά. Όταν μετά από 30+ χρόνια καταφέρνεις να βγάζεις δίσκο που για εμένα και τους συντάκτες του Rock Hard, ήταν δίσκος της χρονιάς, αυτό σημαίνει ότι η έμπνευσή σου είναι ανεξάντλητη. Το βασικό ερώτημα, λοιπόν, είναι: Είναι το “Long day good night” άξιος διάδοχος του “Theories of flight” τώρα που ο πήχης ανέβηκε σε δυσθεώρητα επίπεδα; Αν περιμένει κανείς να ακούσει έναν δίσκο τον ίδιο ίσως και καλύτερο από αυτόν, θα του έλεγα να κρατά μικρό καλάθι. Το θέμα όμως είναι, ότι ουσιαστικά οι διαφορές είναι μικρές και σίγουρα το άλμπουμ θα ικανοποιήσει τους πολυάριθμους οπαδούς τους στη χώρα μας, που τους λατρεύουν όσο λίγα συγκροτήματα.

Αυτό που εντοπίζω ως βασικό πρόβλημα, είναι εκείνο που το ίδιο το γκρουπ, «διαφημίζει» ως πλεονέκτημα, δηλαδή ότι είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια άλμπουμ τους μέχρι σήμερα, ξεπερνώντας τα 72 λεπτά. Σε τόσα λεπτά μουσικής, με 13 τραγούδια, ύστερα από τόσα χρόνια καριέρας, βρίσκω σχεδόν αδύνατο να μπορέσεις να σταθεροποιηθείς καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ σε τόσο υψηλά στάνταρ, που εσύ ο ίδιος έχεις θέσει. Επιπλέον, παρότι υπάρχουν εκπληκτικές μελωδίες και ρεφρέν που σου κολλάνε στο μυαλό, δεν υπάρχει ένα τραγούδι σαν το “Seven stars” ή ακόμα και το “Firefly”, το οποίο θα πάρει το άλμπουμ από το χέρι και θα του δώσει την ώθηση που χρειάζεται ως η «εμπορική» στιγμή του. Επειδή όπως βλέπω, έχουν μπει σε μία μανιέρα, το δεύτερο τραγούδι στο tracklisting να είναι το leading single, τον ρόλο αυτό παίζει το “Shuttered world” (που υποθέτω ότι θα παίξει αυτόν τον ρόλο), το οποίο είναι εξαιρετικό μεν, όχι σαν τα προαναφερθέντα δε. Επίσης το “The longest shadow of the day”, που διαρκεί πάνω από 11 λεπτά, δυστυχώς με τις πολλές διακυμάνσεις του, κατάφερε περισσότερο να με κουράσει, παρά να με εντυπωσιάσει, εκεί που αντίστοιχα υπήρχε το υπερέπος “The light and shade of things”, για παράδειγμα. Κι όλα αυτά, ενώ έχει όλα τα στοιχεία που έχω αγαπήσει σε υπέρμετρο βαθμό στους FATES.

Από την άλλη, το εναρκτήριο “The destination onward”, είναι από τα κορυφαία openers των τελευταίων ετών, στο γνώριμο FW ύφος, το “The way home” μας ταξιδεύει πολλά χρόνια πίσω, σε λατρεμένες εποχές του σχήματος, ενώ ιδιαίτερη μνεία θα ήθελα να κάνω στο “Under the sun”, με την χρήση της ορχήστρας το οποίο είναι ένα τόσο γλυκό τραγούδι, αρκετά ασυνήθιστο για τους FATES, που το ξεχώρισα όμως από το πρώτο άκουσμα. 

Το “Long day good night”, έχει ποικιλία στον ήχο του, έχει τρομερές μελωδίες, ατμόσφαιρα που μόνο οι FATES μπορούν να χτίσουν, εννοείται αψεγάδιαστες ερμηνείες, όμως το γεγονός ότι κάπου μετά την μέση έχει στιγμές λιγότερο καλές και ότι αμέσως πριν είχαν βγάλει ένα δίσκο που φαίνεται ίσως αξεπέραστος ακόμα και από τους ίδιους, «προσγειώνουν» λίγο τις τελικές μου εντυπώσεις, ύστερα από δεκάδες, συνεχόμενες ακροάσεις.

8 / 10

Σάκης Φράγκος


 

Οι FATES WARNING, είναι από εκείνες τις μπάντες που δείχνουν να περνάνε μία δεύτερη νιότη. Και αν το άλμπουμ της επαναδραστηριοποίησής τους στην ουσία, το “Darkness in a different light” (2013), ήταν καλό, το “Theories of flight” (2016) μας πήρε τα μυαλά! Όπως είναι λογικό λοιπόν, το hype ήταν αυτό που πρέπει, για το νέο, 13ο άλμπουμ της μπάντας, το “Long day good night”. Άλλωστε μιλάμε για αγαπημένη progressive μπάντα στη χώρα μας, δικαιολογημένα προφανώς και όταν έχει προηγηθεί ένα τόσο καλός δίσκος και το πρώτο σου single από τον νέο, το “Scars”, είναι εξίσου καλό, ε περιμένεις τα καλύτερα.

Τα περιμένεις όμως, γιατί προσωπικά, στο σύνολό του, το “Long day good night” δεν μου άφησε το ίδιο αίσθημα συγκριτικά με τον προκάτοχό του. Η νοοτροπία του είναι ίδια με του “Theories…”. Τα grooves, το στήσιμο των κομματιών, οι ενορχηστρώσεις, οι εναλλαγές, τα διαφορετικά στοιχεία που υπάρχουν στο κάθε κομμάτι… Το όλο εγχείρημα είναι ένα “Theories part 2” στα αυτιά μου και αυτό το λέω σαν κάτι το πολύ καλό, με δεδομένο ότι γουστάρω πολύ αυτό το ύφος των FATES. Μοντέρνοι ρυθμοί, εξαιρετικά και έξυπνα παιξίματα, τόσο όσο για να έχει η μουσική νόημα και να μην χρειάζεται κάποιος τον J.K. Simmons να του λέει “not my tempo” για να νιώσει αυτό που ακούει. Ο Alder είναι σε εξαιρετική κατάσταση, με το control στη φωνή του να είναι αυτό που πρέπει και ο λυρισμός να είναι διάχυτος στις μελωδικές γραμμές του δίσκου. Όλα όσα πρέπει δηλαδή να έχει ένα σωστό, πολύ καλό άλμπουμ FATES WARNING. Τι είναι λοιπόν αυτό που με «χάλασε» ας πούμε στο δίσκο; Ξεκάθαρα η διάρκειά του. Και όχι επειδή θεωρώ τα 73 λεπτά απαγορευτικά. Κάθε άλλο. Αν έχει ο δίσκος τόσα πράγματα και διαφορετικά για 73 λεπτά και με τα κομμάτια να είναι σε παρόμοιο επίπεδο, μόνο ευπρόσδεκτος είναι για μένα. Όσο περισσότερο, τόσο το καλύτερο από μπάντες που γουστάρω και ειδικά από αυτές που δεν δισκογραφούν με την τυπική διετία ανάμεσα στα άλμπουμ. Αλλά θεωρώ, ότι είναι ανούσια τα πολλά παραπάνω λεπτά εδώ πέρα. Και αυτό γιατί δεν είναι όλα τα κομμάτια στο επίπεδο που θα σε κρατάνε συνεχώς κατά την ακρόαση. Προσοχή. Δεν υπάρχει κανένα filler εδώ, δεν υπάρχει κακό τραγούδι. Όμως υπάρχουν κάποια αισθητά κατώτερα από άλλα και είναι πολύ διαφορετικό να υπάρχουν σε ένα δίσκο 50 λεπτών για παράδειγμα, παρά σε έναν 73. Φαίνεται περισσότερο η «πτώση», αν μπορούμε να πούμε αυτήν την έκφραση.

Το άλμπουμ έχει μερικές τραγουδάρες. Το εναρκτήριο “The destination onward” για παράδειγμα, που χτίζεται αργά για να σε πωρώσει μετά τα τρία πρώτα λεπτά του. Έχει το “Alone we walk”, με τις εναλλαγές, την ωραία ατμόσφαιρα και το ωραίο λυρικό ρεφρέν του. Το “Now comes the rain” που το ξέρετε όλοι. Μία υπέροχη μπαλάντα, το “Under the sun”. Το “Scars” που επίσης ξέρετε. Το “When snow falls” με τη φοβερή μπασογραμμή. Το ανεβαστικό “Glass houses” με τη μοντέρνα νοοτροπία. Έχει και το “The longest shadow of the day”, όπου στα 11.29 λεπτά του, ξεδιπλώνονται όλες σχεδόν οι πτυχές της μουσικής των FATES. Έχει πολλά ωραία. Και θα μπορούσε να έκλεινε εκεί, γιατί τα υπόλοιπα τραγούδια, είναι, κατά μέσο όρο, ένα κλικ κάτω, μερικά και δύο. 

Είναι κακός δίσκος; Ούτε καν! Μέτριος; Για κανένα λόγο! Δεν νομίζω ότι τη δεδομένη ειδικά χρονική στιγμή μπορούν οι FATES να κάνουν κάτι τέτοιο. Είναι ένας δίσκος που θα μπορούσε να είναι ισάξιος του “Theories”, όμως χάνει λόγω της διάρκειάς του. Τον απολαμβάνεις; Εννοείται. Απλά σου αφήνει κάπως αυτό το «αλλά», που είναι και αχρείαστο γαμώτο.

7 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης


 

Κάθε φορά που οι FATES WARNING μπαίνουν στο studio για να ηχογραφήσουν νέο άλμπουμ, δύο πράγματα είναι εκ προοιμίου γνωστά και αναμενόμενα: α) θα είναι μία αν μη τι άλλο ποιοτική και καλοδουλεμένη προσπάθεια και β) δεν θα ξέρεις που ακριβώς θα έχει «μεταφέρει» μουσικά η έμπνευση τον Matheos. Άλλωστε τα τελευταία επτά χρόνια, οι FATES μας έδωσαν ένα απλώς ΟΚ άλμπουμ με το “Darkness in a different light” αλλά και έναν πάρα πολύ καλό δίσκο με το “Theories of flight”. Οπότε το “Long day good night” έχει σίγουρα το δικό του, πολύ ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Βρήκε στόχο; Άξιζε η αναμονή 4 ετών; Κατάφεραν οι FATES να κυκλοφορήσουν κάτι αξιόλογο, αντάξιο του ένδοξου παρελθόντος; Αυτά είναι μονάχα μερικά, εύλογα ερωτήματα και πάμε να τα απαντήσουμε ευθύς αμέσως!

Προσωπικά, θεωρώ ότι το “Long day good night” είναι ένα πολύ «δύσκολο», σχεδόν δύσπεπτο άλμπουμ με συνθέσεις που παραπέμπουν κατευθείαν στο γνώριμο, μελαγχολικό (ως επί το πλείστον) ύφος του Matheos αλλά παρά τα πολλά και συνεχόμενα ακούσματα, τα περισσότερα κομμάτια δεν σου μένουν εύκολα αν και όλα ακούγονται σχεδόν αψεγάδιαστα. Και λέμε «σχεδόν» γιατί διέκρινα έναν κάπως κουρασμένο Alder. Μπορεί η χαρακτηριστική χροιά της φωνής του να είναι ξεκάθαρη αλλά δεν θα έλεγα το ίδιο και για τη συνολική του απόδοση. Αντίθετα οι Jarzombek, Matheos, Vera & Abdow τα πάνε περίφημα και η παραγωγή είναι ικανοποιητική. Στα highlights είναι σίγουρα το εναρκτήριο “The destination onward”, το “Alone we walk” και το “Scars” ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια ναι μεν έχουν αξιόλογα σημεία αλλά κάπου «χάνουν» τον ακροατή.

Οπότε στα ερωτήματα της πρώτης παραγράφου, μπορούμε να απαντήσουμε ως εξής: ο νέος δίσκος βρήκε στόχο αλλά όχι κέντρο, η αναμονή άξιζε (άλλωστε έχουμε αντέξει μεγαλύτερα διαστήματα αναμονής από τους FATES), το “Long day good night” είναι μεν καλό αλλά δεν θα το τοποθετούσα στις κορυφαίες στιγμές της μπάντας. Σίγουρα είναι κατώτερο του “Theories of flight” και δεν είμαι 100% σίγουρος αν είναι καλύτερο του “Darkness…”. Ο χρόνος θα δείξει...

7 / 10

Σάκης Νίκας 

Πριν γράψω το οτιδήποτε, να αναφέρω κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό, βάσει του οποίου μπορείς εσύ που με διαβάζεις να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα. Εντάξει, εκτός του προφανέστατου πως για να είμαι μέλος του Rock Hard, κάποιο πρόβλημα υπάρχει με την πάρτη μου. Η αγαπημένη μου πεντάδα δίσκων των μεγάλων πρώην power metallers και από το 1988 και μετά progsters, είναι η ακόλουθη: “The spectre within” - “Awaken the Guardian” - “No exit” - “Parallels” - “A pleasant shade of grey”. Κάτι που δείχνει, θεωρώ, πως σε όλες τους τις φάσεις οι FATES WARNING κάτι είχαν να μου πουν, διάολε! Χώρια τα άλλα τους αριστουργήματα, που δεν είναι και λίγα. Έχοντας σε πολύ υψηλή εκτίμηση το “Theories…”, που το 2016 μας πήρε το νου και την καρδιά και τα έκανε κομπολόι και γνωρίζοντας πως αυτή η μπάντα ακόμη και στα (θεωρητικά) «χειρότερά» της θα παράγει εξαίσια μουσική, έβαλα να ακούσω το νέο άλμπουμ με πολύ καλή διάθεση. Το πόσο αυτή (η διάθεση) παρέμεινε τέτοια ως το τέλος, θα το διαπιστώσεις παρακάτω.

Αυτό που θα κρατούσα ως καταστάλαγμα μετά από τις τόσες ακροάσεις, και που τελικά με αυτό θα έκανα την ολιγόλογη περιγραφή του αν μου ζητείτο, είναι πως το “Long day, good night” αποτελεί μια retrospectiva της μπάντας από το 1989 μέχρι και σήμερα. Μπορώ να βρω στοιχεία από κάθε δίσκο, μπορώ να ανακαλέσω στο νου μου κάθε ατμόσφαιρα και κάθε χαρακτήρα που είχε το group ως τώρα, από τον πιο «ευθύ» και «ξεκάθαρο» μέχρι τον πιο «εσωστρεφή» και «πολύπλοκο». Κάτι που, αν αναλογιστούμε πως η εποχή του “No exit” δεν απασχολεί πλέον τον Matheos και αυτή της πρώτης power metal τριάδας τιμάται με διαφορετικό τρόπο (επετειακές συναυλίες), δεν ξέρω αν ήταν αναμενόμενο, είναι όμως απολύτως λογικό. Τι ξεχώρισα; Υπάρχουν up tempo συνθέσεις που σε «πιάνουν» με την πρώτη (“The destination onward” και “Shuttered world”), πανέμορφα ατμοσφαιρικά κομμάτια (“Now comes the rain”, “Under the sun” και “When snow falls”), το “Scars”, το οποίο συνεχίζει την παράδοση του “hit” ακόμη και στις πιο πολύπλοκες, περίπλοκες και «στριφνές» εκδοχές της μπάντας και τέλος το 11λεπτο “The longest shadow of the day”. Οι κιθάρες βαδίζουν στα γνωστά standards, το rhythm section εννοείται είναι αλάνθαστο. Μάλιστα έχω μια μικρή εντύπωση, πως σε τούτο το άλμπουμ ο Bobby Jarzombek ακούγεται και λίγο Zonder. Δεν ξέρω αν κάνω λάθος, αλλά έτσι νιώθω, αυτό το feeling βγαίνει προς τα έξω σε κάποιες στιγμές. Δύο πράγματα όμως δεν μου «έκατσαν» τόσο καλά: α) υπάρχουν ορισμένα τραγούδια, τα οποία δεν μπορούν να συναγωνιστούν τις καλές στιγμές του δίσκου και τα οποία μειώνουν την τελική βαθμολογία και β) έχω την εντύπωση πως ο Ray Alder είναι κάπως… κουρασμένος. Εννοείται πως ο κύκλος της τσιρίδας έκλεισε και τυπικά με την ΘΕΪΚΗ ερμηνεία του στο “Saints in Hell” των JUDAS PRIEST το 1996, λες και ήθελε να μας πει «αυτό ήταν, πάρτε το κερασάκι στην τούρτα και μην ζητήσετε άλλο». Όποιος πιστεύει πως ο Ray θα έπρεπε και σήμερα να τσιρίζει στον Θεό, έχει χάσει πολλά επεισόδια στο ενδιάμεσο. Ο «μετά το 1996» Alder ερμηνεύει σε «γήινα επίπεδα» και είναι άψογος, μεταδίδοντας «τόνους» συναισθημάτων στον ακροατή. Να, αυτό μου έλειψε στο “Long day, good night”. Δεν με καθήλωσε η φωνή του, όπως κάνει πάντα.

Το ντουέτο ακουστικής κιθάρας - φωνής που φέρει τον τίτλο “The last song”, ολοκληρώνει τον δίσκο και ναι, δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο «κλείσιμο». Μετά από αυτό, το χέρι πάει κατευθείαν στο “repeat” και το «ταξίδι» ξαναρχίζει. Τα καλά τραγούδια θα εκτιμηθούν εκ νέου, τα πιο «αδύναμα» θα υποστούν την «τιμωρία» του “skip” και στην συνέχεια, όλο και κάποιος άλλος δίσκος θα ξανακατέβει από το ράφι για να ακουστεί για πολλοστή φορά. Effect που μόνο μπάντες σαν τους FATES WARNING μπορούν να δημιουργήσουν. Οι Αμερικανοί έχουν δώσει τόσα πολλά στο σοβαρό, σκεπτόμενο, ποιοτικό metal, που όταν ο Μαθιός νομίσει πως ήρθε η ώρα να σταματήσουν, θα νιώθω τόσο «πλήρης» ως ακροατής, που δεν θα με πειράξει. Μετά το περσινό εξαιρετικό Arch/Matheos album, το πατριωτάκι μας δείχνει και φέτος μέρος του υπέρμετρου ταλέντου του. Καλύτερος δίσκος από το “Darkness in a different light” αλλά χειρότερος του “Theories of flight”, το “Long day, good night” έρχεται να κάνει κάτι πολύ απλό, μα και δύσκολο ταυτόχρονα: Να αποτελέσει έναν ακόμη ισχυρό κρίκο, στην FATES WARNING αλυσίδα. Και τα καταφέρνει, χωρίς να ενθουσιάζει.

7,5 / 10

Δημήτρης Τσέλλος

 

Οι Αμερικάνοι επέστρεψαν στο παλιό τους σπίτι, στην Metal Blade, απ’ όπου ξεκίνησαν πριν 36 ολόκληρα χρόνια. Βέβαια τόσο η δισκογραφική, όσο και η μπάντα είναι διαφορετικές απ’ όταν χώρισαν τους δρόμους τους μετά την κυκλοφορία του “Inside out” το 1994. Τόσο η μεν, όσο και η δε, προσπαθούν να επαναπροσδιοριστούν και η συνεργασία ίσως και να είναι θετική και για τις δύο. Μουσικά το “Long day good night”, δίχως να αντιγράφει, πατάει στα χνάρια του “Theories of flight” και σπρώχνει την μπάντα σε έναν πιο οργανικό ήχο, πιο αναλογικό με υπερβολική ποικιλία στις συνθέσεις. Το 13ο άλμπουμ των FATES ξεκινά με το 8άλεπτο τραγούδι που αυτοχαρακτηρίζεται από τον τίτλο του, “The destination onward” και λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος με το προηγούμενο. Έτσι δεν είναι τυχαία από τα αγαπημένα μου τραγούδια του δίσκου. Το ίδιο θα έλεγα και για το “Shuttered world” που είναι ένας δυναμίτης με φοβερό ρεφραίν, όμως έχει ένα ασυνήθιστο παίξιμο στα τύμπανα, με πολλή δίκαση από τον Bobby Jarzombek. Κάπως έτσι και το “Glass houses” λίγο αργότερα. Δίχως να παραπονιέμαι, το σκληρό και συχνά μεταλλικό παίξιμο του ξανθού, με κάνει να αναπολώ την τζαζ ταυτότητα του Zonder. Ακούγοντας το απλοϊκό, ευθύ “Scars” ως πρώτο δείγμα, είχα σχεδόν απογοητευτεί, καθώς δεν νομίζω ότι ταιριάζει στην ταυτότητά τους, όμως στην ροή του άλμπουμ, θα έλεγα πως δεν ξενίζει. Το στυλ του “Long day…” θα γεμίσει αυτούς που έλιωσαν τα δυο τελευταία τους, όμως εμένα κάτι μου λείπει. Ίσως είναι και το αντίθετο, δηλαδή ίσως θα μπορούσαν να παραλειφθούν κομμάτια όπως το “Scars”, ή το “When snow falls”. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια βρίσκω τραγούδια που δεν εξυπηρετούν την ροή και την κατεύθυνση του άλμπουμ, όπως αυτά.  Ίσως κάποια έπρεπε να δουλευτούν περισσότερο σαν το “Liar”, που με ξένισε με την πεζή προσέγγιση του Alder.  Ευτυχώς όμως η ευφυΐα τους είναι έκδηλη στα “Alone we walk” ή το “Under the sun” (με τα έγχορδα) που θυμίζει κάτι από “Parallels”, ή το “Begin again” που φέρνει περισσότερο στο “FWX”. Σίγουρα ένα κεφάλαιο αξίζει στο “The longest shadow of the day”. To 11άλεπτο έπος που ξεκινά ως free-style jazz fusion με τον κάθε μουσικό να παίρνει τα ηνία στα πρώτα του λεπτά, μέχρι να σκάσει στο τρίλεπτο ένα μέρος που θα ταίριαζε ακόμα και στους MASTODON!!! Όμως, δυόμισι λεπτά αργότερα, επιστρέφει η νηνεμία, ενώ ψάχνεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Ω, ναι. Οι FATES WARNING της νέας αυτής δεκαετίας είναι πιο πολυδιάστατοι από ποτέ! Με τόσα χρώματα, όσα και το εξώφυλλο του “Long day good night”. Σε προσωπικό επίπεδο, περίμενα περισσότερες εκπλήξεις από τους αγαπημένους μου FW με μεγαλύτερη συνέπεια και συνοχή. Όπως δηλώνουν και οι ίδιοι, είναι σαν μια βόλτα σε roller-coaster, με τα πάνω της και τα κάτω της, στον πιο μακροσκελή δίσκο που έχουν κυκλοφορήσει ως σήμερα. 

7 / 10

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

Το “Theories of Flight”, που έχουν περάσει κιόλας τέσσερα χρόνια από την κυκλοφορία του, είχε συνταράξει όλους τους οπαδούς της μπάντας και όχι μόνο όταν κυκλοφόρησε και προσωπικά τον θεωρούσα και τον θεωρώ ακόμα σαν τον πιο σπουδαίο δίσκο της μπάντας από την εποχή του “Α pleasant shade of grey” και έπειτα. Είχα συγκλονιστεί όταν κυκλοφόρησε. 

Οπότε στο άτυπο ερώτημα που τίθεται άθελά μου, αν το “Long day good night” καταφέρνει να φθάσει στα χνάρια του προκατόχου του, η απάντηση είναι όχι. Πως να καταφέρεις να ξαναφτάσεις την τελειότητα, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Όμως, από ένα σχήμα που ονομάζεται FATES WARNING με τέτοια πορεία και τέτοια πλούσια δισκογραφία περιμένεις τουλάχιστον άλλον ένα πολύ καλό δίσκο, είσαι σίγουρος για αυτό και ο νέος δίσκος είναι σίγουρα προς την κατεύθυνση αυτήν. 

Με ένα σύνολο 13 κομματιών, από την πρώτη κιόλας ακρόαση, μου έδωσαν την εντύπωση ότι η μπάντα εδώ μας προσφέρει ένα σύνολο κομματιών που διαθέτει όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την κάθε πλευρά του ήχου τους των τελευταίων τριάντα χρόνων.  

Οι πιο αγαπημένη μου σύνθεση είναι ξεκάθαρα το εντεκάλεπτο “The longest shadow of the day” που ξεκινά σαν μια jazz σύνθεση για να καταλήξει σε ένα  εξαιρετικά heavy instrumental και να τελειώσει κανονικά με φωνητικά. Ένα πραγματικό αριστούργημα που δεν χορταίνω να ακούω και να απολαμβάνω, μια από τις πιο σπουδαίες συνθέσεις την ιστορία της μπάντας θεωρώ. 

Επίσης από τις υπόλοιπες συνθέσεις που ξεχωρίζω είναι  τo ατμοσφαιρικό “The way home” , το heavy metal “Scars” (το πρώτο που ακούσαμε σαν δείγμα), το πειραματικό “When snow falls” με την FLOYD αύρα του όπως και το “Now comes the rain” (άλλο ένα κομμάτι με τα πιασάρικα refrains που τόσο πολύ αγαπάμε). Επίσης το ατμοσφαιρικό “The way home”, τα σαρωτικά “Glass Houses” και “Shuttered world”, το σαγηνευτικό  “Under the sun” που σε παρασέρνει με την ταξιδιάρική του ατμόσφαιρα και το “Alone we walk” που είναι σαν να ξεπετάχθηκε από το “Parallels”. 

Περιττό να σχολιάσουμε για τις αποδόσεις των μελών της μπάντας ξεχωριστά, εδώ ο καθένας πραγματικά “κεντάει” και προσφέρει το ταλέντο και την ψυχή του στο να δημιουργηθεί (για μία ακόμα φορά) άλλο ένα κομψοτέχνημα για την μπάντα. Οι οπαδοί τους δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο παρά να τους εμπιστευθούν και πάλι με κλειστά τα μάτια. 

Οι FATES WARNING επέστρεψαν με έναν ποιοτικότατο δίσκο που όχι μόνο τους τιμά σαν μπάντα αλλά τιμά επίσης και σέβεται όλους εμάς που τους ακολουθούμε πιστά και ευλαβικά όλα αυτά τα χρόνια. 

8 / 10

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

13ο –κι ας ελπίσουμε όχι γρουσούζικο- άλμπουμ για τους FATES WARNING. 4 χρόνια και 4 μήνες (κι όμως πέρασε τόσος καιρός, απίστευτο;) από το φοβερό, καταπληκτικό, ότι επίθετο θέλετε “Theories of flight” (το οποίο και βγήκε άλμπουμ της χρονιάς στο Rock Hard) και η αρμάδα του Jim Matheos επιστρέφει με το μεγαλύτερο σε διάρκεια άλμπουμ της 36ετούς καριέρας της. 72 λεπτά και 35 δευτερόλεπτα παρακαλώ διαρκούν τα 13 κομμάτια του, (τυχαίος ο αριθμός βάσει ότι είναι και 13ο άλμπουμ; Ποιος ξέρει…) δείγμα ότι μάλλον ήταν πολύ ευχαριστημένοι με το υλικό που δε θέλησαν τελικά να αφήσουν κάτι απ’ έξω. Επίσης προφανέστατα είναι κι ένα στεγνό (και στυγνό) φτύσιμο στη μουσική βιομηχανία με την οποία δεν είχαν και ποτέ τις καλύτερες των σχέσεων (κι όταν προσπάθησαν να τις αποκτήσουν, έφαγαν τα μούτρα τους, έμαθαν το μάθημα τους και δεν ασχολήθηκαν ποτέ ξανά ιδιαίτερα, ορθότατα). Σε φάση «πάρτε ένα άλμπουμ σχεδόν 73’ και μην περιμένετε χιτάκια και εμπορική λογική. Θα ήταν βέβαια και λίγο ουτοπικό μεταξύ μας να μπορέσει ο ήχος τους να βρει ευρεία απήχηση, καθώς ήταν πάντα μπάντα για λίγους, κι ας μη μπορούν να το αφομοιώσουν πλήρως αρκετοί.

Και ειδικά στη χώρα μας που οι Φου Γου (κατά το Θου Βου) λατρεύονται από τους οπαδούς τους όπως περίπου οι IRON MAIDEN. Το κόλλημα παραμένει ίδιο, ακούν ΜΟΝΟ αυτό το συγκρότημα, πάνε ΜΟΝΟ σε δικές τους συναυλίες και τα πάντα κινούνται ΜΟΝΟ γύρω από αυτούς (αν θίχτηκες χαίρομαι, αποδεικνύεται πόσο δίκιο έχω). Δικαιολογημένη ως ένα πολύ μεγάλο σημείο η λατρεία καθώς όσο να ’ναι, ήταν πολλά πέρα από το μουσικό που τους κάνανε αγαπητούς, το στιχουργικό κομμάτι ειδικά, όσο και το συναίσθημα ότι ήταν πάντα αδικημένοι, εγκληματικά αγνοημένοι και φυσικά για όλα έφταιγε πάντα κάτι άλλο. Ή απλά οι «κακοί» DREAM THEATER (ω τι είπε, τα μισά να άκουγα και τέτοια)! Όταν λοιπόν η κατάσταση μπορούσε να αφεθεί εκτός θεωριών συνομωσίας, οι FATES ήταν πάντα εκεί για τους οπαδούς τους (και μη) για να προσφέρουν αυτό που ήξεραν και που κακά τα ψέματα, ήταν μια κατηγορία μόνοι τους στη λογική που κινούταν. Θεωρώ ότι η εσωτερικότητα που απέκτησαν από το 1997 και μετά με την κυκλοφορία του ασύλληπτου “A pleasant shade of gray”, τους ταίριαξε πάρα πολύ και σίγουρα έφτιαξε και τη σχέση μου μαζί τους.

Δεν ξέρω πόσο αντιληπτό μπορεί να γίνει από τον μέσο Φου Γου οπαδό το σκεπτικό μου ότι τους προτιμώ βαρύτατους, με τις κιθάρες μπροστά, με τα τύμπανα ΔΥΝΑΤΑ και με τον Ray Alder να τραγουδάει πάνω σε πιο συμβατούς ρυθμούς και με μεγαλύτερη ενέργεια στη μουσική τους, αλλά όλοι τους οι δίσκοι από εκεί κι έπειτα (“Disconnected”, “FWX”, “Darkness in a different light”, “Theories of flight”) είναι το λιγότερο εκπληκτικοί και πραγματικά στεναχωριόμουν όταν περνούσε αρκετό διάστημα μεταξύ τους. Τη φορά αυτή πιστεύω ότι στο “Long day good night” δεν τα έχουν καταφέρει τόσο σούπερ όσο στις 5 προηγούμενες προσπάθειες τους από το 1997 και μετά. Ο δίσκος φυσικά και δεν είναι κακός σε καμία περίπτωση, θέλει λίγο ενασχόληση για να τον «πιάσεις» και εκεί ξεκινάει το αρνητικό της υπόθεσης, αφενός μεν διότι θεωρώ πολύ σπαστική τη λογική του «θέλει ακροάσεις», αφετέρου δε διότι είμαι πολύ υπέρμαχος της λογικής του «άμα γ@μ@ει, γ@μαει στην πρώτη ακρόαση», πράγμα που ίσχυε με τις προαναφερθείσες κυκλοφορίες και πάντα κατά την ταπεινή μου προσωπική άποψη, η οποία δε διεκδικεί και δάφνες του φανατικότερου Φου Γου οπαδού (είμαι κι εγώ ένας από τους “Awaken the guardian”/”No exit” διπόλου, είμαστε αμέτρητοι, είμαστε λεγεώνα) (σ.Σάκη Φράγκου: σκατά στα μούτρα σου είστε. Με πόνεσε η κοιλιά μου από τα γέλια).

Το “Long day good night” ξεκινάει με ψιλοπαρόμοια λογική όπως τα προηγούμενα άλμπουμ, ένα κομμάτι να θέσει τις βάσεις (“The destination onward” στην προκειμένη περίπτωση), ένα κομμάτι που θα είναι το χιτάκι και θα δώσει ενέργεια στο νούμερο 2 του tracklist (“Shuttered world” λέγε με) και για άλλη μια φορά ένα σύνολο που το κάθε κομμάτι είναι αλληλένδετο με το άλλο και δεν προσπαθεί να ξεχωρίσει κάποιο αλλά όλα μαζί να υπηρετήσουν το vibe του δίσκου. Ένα vibe πιο κλειστοφοβικό, εσωτερικό, ή και συναισθηματικό αν θέλετε σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους. Είναι ένα άλμπουμ «δύσκολο», δε θα σου προκαλέσει σίγουρα θετικά συναισθήματα (πέραν του ότι η αγαπημένη σου μπάντα έβγαλε δίσκο), καθώς είναι υλικό που σε κάνει να σκεφτείς (δεν είναι απαραίτητα καλό ή κακό) και που πάνω-κάτω το περιμένεις περισσότερο ή λιγότερο να ηχεί όπως θα βιώσεις κατά τις ακροάσεις του. Το “Scars” που ήταν το πρώτο δείγμα που ακούσαμε από το άλμπουμ εκτιμώ ότι είναι και το κορυφαίο κομμάτι, από κοντά βάζω και το υπερενεργητικό “Glass houses” ως το μικρότερο του δίσκου (3:35) που έρχεται πριν τον… Μαθουσάλα της κυκλοφορίας, “The longest shadow of the day” (11:29) το οποίο κατ’ εμέ θα έπρεπε να κλείνει και το δίσκο.

Να τονίσουμε ότι στο “When snow falls” ακούμε τον τιτάνα Gavin Harrison (PORCUPINE TREE, OSI κτλ) στα τύμπανα, ότι πρόκειται για δίσκο με πολύ ωραία παραγωγή, ακούγονται όλα πεντακάθαρα, τα τύμπανα του Jarzombek όπως πάντα είναι εγγύηση, ο Ray Alder είναι στην κυριολεξία ΑΨΟΓΟΣ και ίσως πιο ώριμος από ποτέ (ξέρω, όλο τέτοια θα διαβάζετε αλλά ο άνθρωπος «αφιερώνει» στο δίσκο, τρομερά μεστές οι ερμηνείες του) και γενικά μιλάμε για ένα άλμπουμ άξιο να φέρει το λογότυπο τους σε κάθε περίπτωση. Από την άλλη, δεν είναι κατ’ εμέ ο δίσκος που θα τον ακούσεις και θα πεις «λίστα τοπ 20» για παράδειγμα όσον αφορά το 2020, ειδικά για το χώρο του προοδευτικού ήχου (το νέο PSYCHOTIC WALTZ έχει θέσει τον πήχη πολύ ψηλά βλέπετε και δε δεχόμαστε κάτι λιγότερο πλέον). 

7,5 / 10 

Άγγελος Κατσούρας

 

Δεν σας κρύβω πως η είδηση ενός καινούργιου δίσκου από τους FATES WARNING μου δημιούργησε αρκετό άγχος και ερωτήματα. Θα καταφέρουν να επαναλάβουν την καλλιτεχνική επιτυχία του προκατόχου και να ακουστούν εξίσου ανανεωμένοι όσο και ανανεωτικοί; Βλέπετε, το progressive metal ανανεώνεται και εξελίσσεται γοργά με τόσα νέα συγκροτήματα και οι παλιές καραβάνες αναγκαστικά θα ακολουθήσουν τις νέες τάσεις ή θα αλλάξουν άρδην το ύφος και τον ήχο τους, αποξενώνοντας στη πορεία μια ολόκληρη γενιά οπαδών που τους ακολουθούν από τις ένδοξες εποχές των πρώιμων 90s. Με το “Theories of flight”, αδιαμφισβήτητα ο καλύτερος δίσκος του 2016, οι FATES WARNING έδειξαν πως μπορούν να διατηρήσουν όλα όσα τους έκαναν μια μοναδική και κορυφαία στο είδος μπάντα χωρίς να ακούγονται ξεπερασμένοι. Μεγάλο λοιπόν το στοίχημα για το “Long day goodnight” σε μια χρονιά όπου ακούσαμε δισκάρες από πολλά prog συγκροτήματα. Μετά όμως από πολλές ακροάσεις και με το χέρι στη καρδιά, σας διαβεβαιώνω πως η μπάντα του Jim Matheos τα κατάφερε πάλι και με έχει αφήσει με τις καλύτερες εντυπώσεις.

Καταρχάς, να πω πως ο δίσκος αποτελείται όχι από οχτώ ή εννιά κομμάτια αλλά δεκατρία και πως καθένα είναι από πολύ καλό έως αριστουργηματικό (χωρίς ίχνος υπερβολής). Η διάρκεια του δίσκου ξεπερνάει τη μία ώρα, με επικά κομμάτια που ξεπερνάνε τα δέκα λεπτά και αρκετά που φτάνουν στα τέσσερα. Αυτό ήταν ένα ακόμα νέο που μου δημιούργησε άγχος περί fillers που θα προσπερνάω, πράγμα που δεν συμβαίνει μιας και χαίρομαι να ακούω το δίσκο από αρχή μέχρι τέλους. Και ναι, το “Long day good night” γράφτηκε με γνώμονα το “Theories of flight”, δίσκος που ξεκάθαρα αποτελεί σημείο αναφοράς για τους FATES WARNING στα 10s και απ’ ότι φαίνεται στα 20s. Έτσι λοιπόν, η μπάντα ακούγεται ανανεωμένη και αυθεντική, πιστή σε όσα μας έμαθε στα 90s και στα 00s: λυρικό και γήινο prog metal χωρίς εξάρσεις αλλά με καλογραμμένα τραγούδια που καρφώνονται στο μυαλό του ακροατή για την αίσθηση μελωδίας και τα μεταδοτικά ρεφραίν όσο και για το τεχνικό και δαιδαλώδες παίξιμο. Και φυσικά, πάνω απ όλα ίσως, για τον Ray Alder, έναν τραγουδιστή που όσο γερνάει και χάνει λίγο εύρος στη φωνή του, τόσο κερδίζει σε ερμηνευτικό εύρος με λυρισμό και μελωδία σε κάθε λέξη που βγαίνει απ το αγιασμένο του λαρύγγι. Ο Alder δεν είναι μονάχα τραγουδιστής, αλλά ερμηνευτής που μεταφράζει κάθε στίχο σε συναίσθημα. Αν μη τι άλλο, οι FATES WARNING του “Long day goodnight” είναι η πιο ώριμη και προσγειωμένη εκδοχή τους, όσο και αν ακούγεται κλισέ, πράγμα που διαπιστώνω έχοντας υπόψη όλη τη δισκογραφία τους.

Ηχητικά μιλάμε για ένα άρτιο σύνολο, δυνατό, δουλεμένο με όγκο στα βαριά και επικά κομμάτια και προσεγμένη ατμόσφαιρα στα απαλά μέρη (η μπαλάντα “Under the sun” με το τσέλο στην εισαγωγή φέρνει δάκρυα και ανατριχίλα). Οι κιθάρες των Matheos/Abdow νιώθεις λες και σε αγκαλιάζουν με τα απογειωτικά riff και leads ενώ το rhythm section των Vera/Jarzombek είναι όχι μόνο στιβαρό αλλά τεχνικά άρτιο. Ειδικά ο Jarzombek υπηρετεί το εκάστοτε τραγούδι όπως αρμόζει προσδίδοντας παράλληλα άπειρη μουσικότητα με το τεχνικό και πολύπλοκο trademark παίξιμο του. 

Αν είχα το ελεύθερο να γράψω μια διπλωματική για τους FATES WARNING εν έτει 2020, θα ανέλυα κάθε τραγούδι χωριστά για να σας δώσω να καταλάβετε για πόσο σπουδαίο δίσκο μιλάμε. Αντ’ αυτού θα πω το εξής: το 2020 άρχισε με το σκοτεινό “The god-shaped void” των PSYCHOTIC WALTZ, καραβανάδες και αυτοί του ορθόδοξου US metal και progressive. Ο δίσκος εσώκλειε πολύ σκοτάδι με το concept ενός κόσμου απ όπου ο Θεός απουσιάζει, λες και προμήνυε αυτό που θα ζούσαμε στο 2020. Ο δύσκολος αυτός χρόνος κλείνει υπαινικτικά με το “Long day good night”, εξίσου σοβαρός και απαιτητικός δίσκος αλλά γεμάτος υποσχέσεις για ένα αύριο όπου η μουσική θα είναι πηγή ελπίδας, όταν μια δύσκολη μέρα φτάνει στο τέλος και έχουμε ως αρωγό την ποίηση των FATES WARNING.  

9 / 10

Φίλιππος Φίλης    

 

Οι FATES WARNING είναι μια από τις πιο ιδιάζουσα καλές περιπτώσεις συγκροτημάτων στο progressive metal, αφού κάθε δουλειά τους που κυκλοφορεί, δεν στερεύει ποτέ από ποιοτικό ενδιαφέρον για τους οπαδούς, είτε του ιδιώματος είτε όχι. Προσωπικά, παρόλο που μου αρέσουν περισσότερο οι δίσκοι τους μέχρι το 1997, κάθε φορά που θα έχουν μια νέα δισκογραφική προσπάθεια θα θελήσω να ασχοληθώ μαζί της με θέρμη, παρότι δεν είμαι και ο πιο devoted fan τους τα τελευταία χρόνια, κάτι που βεβαίως είναι καθαρά θέμα γούστου, αφού άλλα ιδιώματα μου κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον. 

Η φετινή χρονιά τους βρίσκει να κυκλοφορούν τη δέκατη τρίτη δουλειά τους με τίτλο “Long day good night”, στην οποία εμπεριέχονται 13 τραγούδια. Αν τα νούμερα κρίνονται από κάποιους γρουσούζικα, οι υπόλοιποι που δεν πιστεύουν σε αυτά, καλό είναι να μην τα λάβουν καθόλου υπόψη τους και να χαρούν. Ο λόγος είναι απλός. Οι FATES WARNING ξανά επιστρέφουν στο προσκήνιο με μια δισκογραφική κίνηση που θα συζητιέται για πολύ καιρό από τους fans του καλοπαιγμένου και ευφάνταστου progressive. Στο “Long day good night”, το group παίρνει την σκυτάλη από την προ τετραετίας δουλειά της “Theories of flight” και φτιάχνει ένα δίσκο εφάμιλλα καλό, υιοθετώντας την ίδια συνταγή. 

Αν και πέρασαν 4 χρόνια από το προηγούμενο album, ο χρόνος δεν τους επηρέασε καθόλου, αφού ο ακροατής θα ακούσει τραγούδια που κινούνται στο ίδιο στυλ σύνθεσης με αρκετά heavy, επιθετικά μα και παράλληλα full μελωδικά κιθαριστικά ριφ, όταν οι συνθέσεις είναι σε πιο ανεβασμένο tempo. Όταν πάλι το tempo πέφτει, κάτι που συμβαίνει σε αρκετά σημεία της νέας δουλειάς, απλά κλείνεις τα μάτια και ακούγοντας τις απαλές νότες να σου χαϊδεύουν τα αυτιά, δημιουργείς εικόνες στο μυαλό σου ή σου έρχονται συνειρμικά οι στιγμές που το τραγούδι πιο χαμηλών τόνων, θα αποτελεί το ηχητικό background της στιγμής που το ακούς. Για άλλο ένα δίσκο, ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος σε διάρκεια της καριέρας τους αφού «αγγίζει» τα 73 λεπτά, το συγκρότημα καταφέρνει να σε κάνει να μην έχεις αμφιταλάντευση ως προς αν σου αρέσουν οι πιο υψηλών τόνων συνθέσεις περισσότερο από τις πιο χαμηλών. Υπάρχει μεγάλη ηχητική αρμονία στο ρου του album, η οποία το μόνο που πετυχαίνει άμεσα είναι η καθήλωση σου σε μια καρέκλα για εκτενής ακροάσεις. Ακόμα και το σχεδόν εντεκάλεπτο “The longest shadow of the day” θα σε συνεπάρει. Τα δυο τραγούδια που έχουν ήδη διαρρεύσει, “Scars” και “Now comes the rain” είναι άκρως αντιπροσωπευτικά, αφού όλο το album είναι σε αυτό το μοτίβο. 

Πέραν του μουσικού μέρους, το μεγάλο ατού στο δίσκο λέγεται Ray Adler. Όπως θα έλεγε κάποιος σε μια συζήτηση φίλων: «ρε τον μπαγάσα ακόμα το ‘χει!», κάτι που είναι πλήρως αλήθεια. Ακούγοντας την νέα δουλειά κάποιος που δεν τους παρακολουθεί πολύ στενά, θα έλεγε με ευκολία ότι το τραγούδι που ακούει είναι περασμένων ετών. Ο Adler είναι από τους πιο χαρισματικούς τραγουδιστές που ο χρόνος δεν τον έχει επηρεάσει καθόλου. Ο τρόπος που τραγουδάει είναι και πάλι μοναδικός, κάνοντας απλά τις συνθέσεις απολαυστικές στην ακρόαση, με προσωπικά πολύ αγαπημένες  τις “Shuttered world” και “Glass Houses”. Και για να μην είμαστε αχάριστοι, ένα μεγάλο μπράβο αξίζει και στους υπόλοιπους, αφού όντας μαζί τα τελευταία 13 χρόνια (πάλι το δεκατρία) έχουν δημιουργήσει ένα τέτοιο δυναμικό line up, που πολλοί σίγουρα ζηλεύουν.                    

Το album θέλει πολλές ακροάσεις για να το εκτιμήσεις, αφού σε κάθε μια θα ανακαλύπτεις και κάτι παραπάνω που θα σε κάνει να ξαναπατήσεις το play. Οι Matheos/Adler που είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το τελικό αποτέλεσμα, έχουν μπολιάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κάθε νότα σε κάθε τραγούδι, έτσι ώστε ο ακροατής να λαμβάνει μόνο καλό αποτέλεσμα. Προσωπικά ίσως θα ήταν καλύτερο, το album να ήταν ελαφρώς μικρότερο σε διάρκεια, για τα δικά μου και μόνο γούστα, άλλα σε γενικές γραμμές νομίζω ότι οι fans του ιδιώματος και του group, γιατί η νέα δουλειά απευθύνεται κυρίως σε αυτούς, θα ασχοληθούν ενδελεχώς μαζί του, αφού το αποτέλεσμα είναι για ακόμα μια φορά 100% FATES WARNING τελευταίων ετών.           

8 / 10

Θοδωρής Μηνιάτης

 

Πολλά μπορούμε να πούμε για τους FATES WARNING, θα συμφωνήσουμε όμως πως τις περισσότερες φορές, αν μία λέξη επαναλαμβάνεται συχνά στις συζητήσεις γύρω από το όνομα τους, αυτή είναι η ποιότητα. Δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι τσακωμένοι με την μετριότητα και πάντα χαρίζουν δουλειές που έχουν κάτι να πουν. Είναι ρε παιδί μου συγκρότημα ερωτεύσιμο, και κακά τα ψέματα μόλις αρχίζεις να εμβαθύνεις στην δισκογραφία τους, σε έλκουν σαν μαγνήτης.

Αδικημένοι; Από πλευράς δημοτικότητας ναι, τα έχουμε ξαναπεί. Σε όλα τα υπόλοιπα όμως καταξιωμένοι στο έπακρο και το “Long day good night”, που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες, συνεχίζει να τους κρατά στα ίδια επίπεδα που μας έχουν συνηθίσει. Ας σκεφτούμε λίγο πόσο δύσκολο είναι να το πετύχει μία μπάντα αυτό, όταν κουβαλάει 38 χρόνια στην πλάτη της και μάλιστα πριν από τέσσερα χρόνια κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ με το οποίο μας άφησε για ακόμα μία φορά με το στόμα ανοιχτό.

Αν είναι καλύτερο το “Long day good night” από το “Theories of flight”, προσωπικά για εμένα έχει μικρή σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι και η νέα τους δουλειά με καθηλώνει. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν θα μπω σε καμία σύγκριση. Για ακόμα μία φορά, κάθε δευτερόλεπτο και κάθε νότα έχουν κάτι να πουν, έχουν νόημα και ουσία και σε παρασέρνουν μέσα στις εξαιρετικές συνθέσεις, που συνοδεύονται από τις μαγικές ερμηνείες του Alder και τα εξαίσια riff του Matheos. 

Ακόμα και όταν αισθάνεσαι λίγο στην αρχή ότι το άλμπουμ τείνει να κάνει μια κοιλιά, λόγω του ότι τα τραγούδια “Now comes the rain”, “The way home” και “Under the sun”, που είναι σερί το ένα μετά το άλλο και ακολουθούν μία τύπου μπαλαντοειδή δομή, δεν σου φαίνεται άσχημο γιατί είναι τόσο καλά τραγούδια, που αμέσως σε παρασύρουν και αυτά στην ροή του δίσκου. Δεν θα μπω όμως στη διαδικασία track by track ανάλυσης. Είναι ένα ομαδικό review και οι αγαπητοί συνάδελφοι θα καλύψουν πλήρως το κομμάτι αυτό. Εγώ θα σταθώ στη συνολική αίσθηση που μου άφησε ο δίσκος.

Και αυτή η αίσθηση με οδηγεί στο να πω ότι με το “Long day good night”, οι FATES WARNING για ακόμα μία φορά κάνουν μία κατάθεση ψυχής, φανερώνοντας ξανά την προοδευτικότητα τους, μένοντας ταυτόχρονα κλασικοί στον ήχο τους, αλλά πάντα μοντέρνοι και πιο μπροστά από την εποχή τους. Οι FATES WARNING είναι μία σταθερή αξία, αναλλοίωτη στον χρόνο και το “Long day good night”, δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα.

8,5 / 10

Δημήτρης Μπούκης

 

Περίεργα μου το είπαν εμένα οι FATES. Σα να λείπει αυτό το κάτιτις που θα δώσει αυτό το FW feeling. Για αυτό και μετά από αμέτρητες ακροάσεις, ακόμη δε μπορώ να βγάλω άκρη.

Ας ξεκινήσω από τα χτυπητά προτερήματα του “Long day good night”. Τα πλέον βασικά είναι τα τρία, μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια του. Το “The destination onward” είναι το καλύτερο album opener που έχει γράψει ο Matheos τα τελευταία, πολλά χρόνια και τέλεια εισαγωγή για τις συναυλίες του συγκροτήματος, όποτε κι αν γίνουν αυτές. Τολμώ να πω, ότι αυτό είναι και το καλύτερο τραγούδι όλου του album.
Από εκεί και πέρα, το “The way home” είναι από αυτά τα κλασικά τραγούδια που πάντα περιμένουμε με αγωνία από τους FATES, με ένα prog όργιο στη μέση, ενώ αυτό το όργιο έρχεται στην αρχή του “The longest shadow of the day”. Στην περίπτωση αυτή, ο χαμός κρατάει μέχρι τη μέση των δώδεκα λεπτών που διαρκεί και με αυτό τον τρόπο, έχουμε ίσως την πιο ανορθόδοξη σύνθεση που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια.

Στα μικρά σε διάρκεια τραγούδια έχουμε πολλές μεταπτώσεις. Και γι’ αυτό, σε αρκετές περιπτώσεις, δείχνουν σαν fillers. Από τη μία έχουμε το γνωστό single “Now comes the rain” που ήδη θεωρείται κλασικό, τη MARILLION μπαλάντα “Under the sun”, το εντελώς OSI “When snow falls” ή το “Shuttered world” με το εκπληκτικό refrain. Από την άλλη έχουμε και κάποια τραγούδια που δε δικαιολογούν σε καμία περίπτωση την ύπαρξή τους.

Ακούστε το “Alone we walk”. Βρίσκετε κάπου το refrain; Μήπως το “Begin again” γράφτηκε λίγο στο πόδι ή έχω πρόβλημα στην ακοή μου; Ή μήπως το “Glass houses” και να μην υπήρχε εδώ, κανείς δεν θα το έπαιρνε είδηση; Ένα τόσο εμβληματικό συγκρότημα, όπως οι FATES WARNING, πάντοτε έκανε τη διαφορά με τα μικρά σε χρονική διάρκεια τραγούδια του. Και όταν σε αυτά υπάρχουν τόσο χαώδεις διαφορές, τότε έχουμε πραγματικά πρόβλημα.

Εκτός από το μείζον πρόβλημα των fillers, στο “Long day good night” έχουμε δύο-τρία ακόμη παραπτώματα, τα οποία και χαλούν λίγο ακόμη τη γενική εικόνα του. Έχουμε λοιπόν τη flat παραγωγή του, όπου πραγματικά, το συγκρότημα αδικεί τα τραγούδια που συνέθεσε. Και ναι, όσο κι αν φαίνεται όλο αυτό γραφικό, μου λείπει ακόμη το gentle drumming του Zonder...

Σε καμία περίπτωση και για κανέναν λόγο το “Long day good night” δεν είναι κακό, ούτε καν μέτριο album. Έχει κάποια πολύ εμφανή αρνητικά και ακόμη πιο εμφανέστατα θετικά. Σίγουρα πάντως δεν είναι και ο κλασικός FATES δίσκος, αλλά από αυτούς που θα έχουν τη στάμπα της δεύτερης ή τρίτης ταχύτητας.   

7,5 / 10

Γιώργος Κόης

 

All photos by Stephanie Cabral

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SODOM – “Genesis XIX” (SPV / Steamhammer) (ομαδική κριτική)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Rockhard

Οι Γερμανοί thrashers, SODOM, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δισκογραφική τους προσπάθεια, ως τετράδα πλέον, με τον Frank Blackfire στην κιθάρα μετά από πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφουν με το “...

[περισσότερα]

DREAM THEATER – “Distant Memories – Live in London” (Inside Out)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Σάκης Φράγκος

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που γνωρίζει πόσο βλαμμένος είμαι με τους DREAM THEATER. Από την άλλη όμως, δεν έχω διστάσει να τους κριτικάρω και μάλιστα έντονα σε σχέση με διάφορες κινήσεις τους που...

[περισσότερα]

BLACK FATE – “Ithaca” (Rockshots Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Σάκης Φράγκος

…ή αλλιώς «έτσι γ@@@ει η Λάρισα». «Τσκ τσκ», θα πείτε. «Μαζέψτε τη γλώσσα σας κύριε Φράγκο». Κι εγώ θα απαντήσω: «έχετε ακούσει το “Ithaca” των BLACK FATE; Αν όχι, έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH – “Vol. 4 (Redux)” (Magnetic Eye Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η Αμερικάνικη εταιρία έχει κάνει και άλλες “αναβιώσεις” κάποιων σπουδαίων δίσκων του παρελθόντος, και πλέον στην σειρά ακολουθεί στη θρυλικό τέταρτο album των αρχιερέων του heavy metal από το...

[περισσότερα]

SOULBURN - “Noa's D'ark” (Century Media)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Γιάννης Σαββίδης

Η Ολλανδική σκηνή φέτος, τα πάει πραγματικά καλά, και αυτό μόνο καλό είναι. Σε μια χρονιά που το λιγότερο καλό είναι το νέο GOD DETHRONED (καλός δίσκος, μη λέμε ότι θέλουμε), το τελευταίο THANATOS...

[περισσότερα]