IN FLAMES – “Clayman (20th anniversary edition)” (Nuclear Blast)

24 Αυγούστου, 2020 - 10:00

Πριν από 1.5 μήνα, είχαμε τα «γενέθλια» του “Clayman” των IN FLAMES. 20 χρόνια πέρασαν και η στάμπα του, το σημάδι του, η μουσική του παρακαταθήκη, δεν έχει ξεθωριάσει στο ελάχιστο. Μην το αναλύσουμε αυτό, καθώς τα έγραψα στο κείμενο της στήλης Somewhere Back In Time.

Με αφορμή αυτήν την επέτειο λοιπόν του δίσκου, αλλά και το γεγονός ότι οι IN FLAMES, σαν σχήμα, έκλεισαν τα 30 χρόνια παρουσίας στο χώρο, η Nuclear Blast, αποφάσισε να επανακυκλοφορήσει το άλμπουμ. Τι προσφέρει αυτή η επανακυκλοφορία; Αρχικά, έχουμε νέο, τιμιότατο 3D εξώφυλλο και νέο, 16-σέλιδο booklet. Έχουμε φυσικά τα 11 τραγούδια του δίσκου, remastered όμως, από τα μαγικά χέρια του εξαίσιου Ted Jensen (GOJIRA, PANTERA, BRING ME THE HORIZON, ALICE IN CHAINS, EVANESCENCE και χιλιάδες, κυριολεκτικά, άλμπουμ). Και μπορεί ένας άνθρωπος με τόσα βραβεία, αλλά και υποφηφιότητες για Grammy να κάνει κακή δουλειά; Ίσως, αλλά όχι αυτήν τη φορά! Το νέο mastering έχει δώσει μία καθαρή πνοή που χρειαζότανε ίσως ο δίσκος. Το αν αρέσει περισσότερο το κλασικό άλμπουμ ή το remastered, έχει να κάνει και με τα γούστα φυσικά του καθενός, όμως η remastered έκδοση έχει δώσει το απαραίτητο push-άρισμα στα τραγούδια και έχει «καθαρίσει» αρκετή «βρωμιά» που είχε το αυθεντικό. Έχουμε ακούσει πολλά remastered άλμπουμ και δεν είναι όλα το ίδιο καλά. Αυτό φυσικά έχει να κάνει και με το τι υλικό είχε ο εκάστοτε μαστεράς στα χέρια του, ανάλογα και με την παλαιότητα του άλμπουμ κλπ, αλλά και με τον ίδιο τον μαστερά φυσικά, σαν ποιότητα. Το “Clayman” όμως αξίζει! Και με το παραπάνω! Ως εδώ όλα καλά λοιπόν. Όλα super βασικά, για να είμαστε και ειλικρινείς.

Τώρα, όμως, αρχίζουν τα δύσκολα, που λέει και ο Σάκης (ο Ρουβάς προφανώς άπιστοι). Έχουμε ένα έξτρα τραγούδι που λίγο πολύ είναι αχρείαστο και περνάει απαρατήρητο βασικά. Είναι το “Themes and variations in D minor”, το οποίο είναι κάτι σαν medley από μελωδίες και στιγμές των τραγουδιών του δίσκου, από το τσέλο του Johannes Bergion (τσελίστας των αγαπητών και ιδιαίτερων DIABLO SWING ORCHESTRA), με συνοδεία την κιθάρα του Bjorn Gelotte όποτε είναι απαραίτητο. Ο Bergion ανέλαβε όλη τη δημιουργία του συγκεκριμένου τραγουδιού. ΟΚ, αλλά τίποτα περισσότερο. Κάτι σαν ατμοσφαιρικά τραγούδια που μπορεί να ακούσεις «χαλάκι» στο τέλος μίας συναυλίας… όποτε ξαναδούμε τέτοιες, αλλά πάμε παρακάτω.

Τα ΠΟΛΥ δύσκολα όμως, είναι τα επόμενα. Όχι απλά πολύ δύσκολα, αλλά δεν καταπίνονται με την καμία. Και να με συγχωρείτε, όσο κολλημένος και να είσαι με τη μπάντα, αυτό που έχουν κάνει εδώ οι Σουηδοί, είναι κάτι που πλησιάζει την ιεροσυλία. Αποφάσισαν λοιπόν, να επαναηχογραφήσουν 4 κομμάτια του δίσκου με τη σύνθεση του σήμερα, αλλά δυστυχώς και με τα φωνητικά του Anders του σήμερα. Και ποια κομμάτια. “Only for the weak”, “Bullet ride”, “Pinball map” και “Clayman”. Τα «χιτ» του δίσκου δηλαδή. Και τι κατάφεραν; Ανάθεμα αν κατάλαβαν και οι ίδιοι! Τι να πρωτοπιάσεις βασικά και τι να αφήσεις. Τα ονόματα των ανθρώπων που ανέλαβαν την παραγωγή και τη μίξη αυτών των επαναηχογραφήσεων, από μόνα τους, είναι μια χαρά. O Howard Benson (MOTORHEAD, MY CHEMICAL ROMANCE) στην παραγωγή και ο Chris Lord-Alge (GREEN DAY, ROB ZOMBIE), είναι σοβαροί επαγγελματίες με εξαίρετα δείγματα της δουλειάς τους. Όμως ίσως δεν τους ταιριάζει ο ήχος των IN FLAMES. Ίσως, από την άλλη, οι IN FLAMES έδειξαν το δρόμο και οι άνθρωποι ακολούθησαν. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το γιατί ακούγεται τόσο χάλια η νέα ηχητική (αρχικά) πρόταση της μπάντας για αυτά τα τραγούδια. Άνευρα, flat, με τις κιθάρες να είναι θαμμένες και χωρίς τσίμπημα, χωρίς όγκο, σαν συνοδεία, με αποτέλεσμα ο γενικότερος όγκος στον ήχο να χρειάζεται την κυρία Νικολούλη μπας και τον βρούμε. Άσε κάτι ελλείψεις σε solos ή αλλαγές σε σημεία, είτε γενικά της μπάντας, είτε μεμονωμένα από τους παίκτες, χωρίς νόημα, άσε το intro του “Clayman” με τον ήχο από 8bit παιχνίδι και όχι από τα καλά. Πραγματικά δεν το καταλαβαίνω. Αυτό που δυστυχώς καταλαβαίνω όμως, είναι η επιλογή των φωνητικών του Anders. Την καταλαβαίνω, γιατί έχει δείξει τα τελευταία αρκετά εως πολλά χρόνια, ότι θέλει να βγάζει έναν διαφορετικό εαυτό. Και καλά κάνει προφανώς ο άνθρωπος. Δεν θα του πει κανείς τι θα κάνει με τη μουσική του. Όμως αυτός ο εαυτός, όσο καλοπροαίρετα και αν το δεις, ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ σε αυτά τα κομμάτια!!! Δε σου αρέσουν πλέον τα brutal; Κανένα πρόβλημα. Άστα τα καημένα τα κομμάτια αυτά στην ησυχία τους. Μόνο το “Only for the weak” να βάλεις, αρκεί για να σιχτιρίσεις! Μία το κουπλέ, μία αυτά τα «τσαλιμάκια» στο ρεφραίν που το κάνουν χαζο-pop (ε sorry!!!) σε συνδυασμό και με τον ήχο, δε θες και πολύ. Θες το κουπλέ του “Bullet ride”; Ε για όνομα! Δε χρειάζεται αναφορά στα εκάστοτε σημεία των άλλων δύο. Και τα τέσσερα κομμάτια, στο σύνολό τους, είναι κακά. Ας κάνατε μία επανεκτέλεση/διασκευή, κάτι. Κανείς δε θα μπορούσε να πει το παραμικρό. Αυτό είναι κακό, γιατί χτυπάει στο συναίσθημα και μάλιστα ενός δίσκου που δεν πρέπει να υπάρχει οπαδός των IN FLAMES, είτε παλαιότερος με αγάπη στα πιο melodeath, είτε νεότερος με προτίμηση στα πιο groove-άτα, που να μην τον γουστάρει! Και το κακό είναι ότι με το τελευταίο τους άλμπουμ, “I, the mask”, είχα αναθαρρήσει και μάλιστα αρκετά. Κάποια πράγματα, ας μένουν καλύτερα ως έχουν. Αν όχι, ας αντιμετωπίζονται με σεβασμό, πρώτα από την ίδια τη μπάντα. Αλλά στο τέλος της ημέρας, κομμάτια τους είναι, ότι θέλουν ας τα κάνουν. Και εμείς οπαδοί είμαστε από την άλλη και έχουμε την άποψή μας. Δε μπορούμε να την επιβάλλουμε προφανώς και αυτό ισχύει για κάθε μπάντα εκεί έξω. Να ξεχωρίζουμε και τους ρόλους μας. Η απογοήτευση όμως από τόσο αγαπημένα σχήματα, εκδηλώνεται. Τι να κάνουμε;

Η επανέκδοση του “Clayman”, αν εξαιρέσεις τις επαναηχογραφήσεις, είναι πολύ καλή. Η δουλειά που έχει γίνει σε artwork και στον ήχο των 11 κανονικών τραγουδιών του δίσκου, είναι super. Δυστυχώς υπάρχουν οι επαναηχογραφήσεις όμως που εκεί που έχεις και πάλι πωρωθεί, 20 χρόνια μετά και σαν να μην πέρασε μία μέρα, σε προσγειώνουν. Αλλά υπάρχει πάντα η επιλογή να μην ακούς τα 4 αυτά τραγούδια. Όπως και να έχει, το “Clayman” είναι λατρεμένο, κυριολεκτικά, άλμπουμ και η ευκαιρία του να το ακούσεις και πάλι, πιο σωστό και ισορροπημένο βασικά ηχητικά, είναι ιδανική. Βαθμός δε μπαίνει γιατί η τελειότητα του δίσκου, αλλά και η εξαιρετική δουλειά στο remastering, είναι κρίμα να χαντακωθούν από την ατυχής και λανθασμένη επιλογή των επαναηχογραφήσεων.

 

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

HELLRIPPER - “The affair of the poisons” (Peaceville Records)

26 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00 Θοδωρής Κλώνης

Oι ιδιαίτερα γνωστοί στους cult κύκλους οι Σκωτσέζοι  black speed metallers HELLRIPPER, επανέρχονται δισκογραφικά στο προσκήνιο με το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο “The affair of the poisons”...

[περισσότερα]

PALLBEARER - “Forgotten Days” (Nuclear Blast)

25 Οκτωβρίου, 2020 - 12:15 Νίκος Ζέρης

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι PALLBEARER αποτελούσαν απλά ένα hype της doom (και όχι μόνο) σκηνής. Από το πρωτόλειο “Sorrow and Extinction” έως το...

[περισσότερα]

VOLSTER – “Arise” (ROAR! Rock Of Angels Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Σάκης Νίκας

Δεύτερο άλμπουμ για τους Σουηδούς VOLSTER και πρώτο με τη δική μας ROAR. Φαντάζομαι σε όλους τους φίλους που παρακολουθούν από κοντά την ευρωπαική μελωδική, hard rock σκηνή, θα είναι οικείο το όνομα...

[περισσότερα]

SATAN’S HOST - “Archidoxes of Evil” (επανακυκλοφορία - Moribund Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Δημήτρης Τσέλλος

Αυτοί εδώ οι Αμερικανοί, είναι από τις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις που θυμάμαι. Δεν πιστεύω πως είναι πολλές οι μπάντες που δεν κράτησαν ένα σταθερό μουσικό προσανατολισμό, αλλά παρόλα ταύτα σε κάθε...

[περισσότερα]

SINNER’S BLOOD – “The Mirror Star” (Frontiers Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:15 Σάκης Νίκας

Ντεμπούτο άλμπουμ από τους Χιλιανούς SINNER’S BLOOD, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσα μέχρι σήμερα. Το δελτίο τύπου που συνοδεύει το δίσκο, κάνει λόγο για μία μπάντα που κινείται στον ευρύτερο χώρο του...

[περισσότερα]