GRAVEYARD – "Innocence & Decadence" (Nuclear Blast)

21 Σεπτεμβρίου, 2015 - 07:00

Στο επίπλαστο, πλην όμως εξαιρετικά δημοφιλές το τελευταίο διάστημα, δίλημμα επιλογής ανάμεσα στο εφήμερο αναμάσημα του rock παρελθόντος και της δυναμικής επανεκκίνησης από το σημείο όπου σταμάτησαν τα ιερά τέρατα των ένδοξων 70s, οι GRAVEYARD είναι ίσως οι μόνοι που έχουν πάρει τόσο ξεκάθαρη θέση. Και όχι μόνο μία φορά, αλλά τρεις. Όσες δηλαδή είναι και οι εντυπωσιακές δισκογραφικές στιγμές τους, ανάμεσα στις οποίες σαφώς ξεχωρίζει το υπέρλαμπρο “Hisingen Blues”, που μέχρι και σήμερα καθοδηγεί ως φάρος τα βήματα τους, (καθ)ορίζοντας συγχρόνως τον ποιοτικό πήχη των προσδοκιών που κάθε καινούργια προσπάθεια τους καλείται να ξεπεράσει.

Αλίμονο, βέβαια, αν έπρεπε να φτάσουμε στο “Innocence & Decadence” προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε ότι οι GRAVEYARD έχουν τα blues στο αίμα τους. Η συμπλήρωση του δισκογραφικού καρέ των Σουηδών retro rockers, φαίνεται πάντως πως γέρνει την πλάστιγγα σχεδόν ολοκληρωτικά προς την blues πλευρά του εαυτού τους, τηρώντας επαρκείς αποστάσεις από κάθε μορφής υπέρμετρα heavy rock ανεβάσματα. Σε αυτό τουλάχιστον συνηγορούν οι χαμηλές, έως αρκετά συγκρατημένες ταχύτητες, οι διάσπαρτες εξάρσεις ψυχεδέλειας, καθώς και ένας άξονας έκφρασης που στηρίζεται περισσότερο στην παράδοση των DIRE STRAITS, CREAM και KING CRIMSON και λιγότερο στις ταμπλατούρες του κλασικού δίπτυχου των JIMI HENDRIX και BLACK SABBATH.

Τα “Magnetic shunk” και “Exit 97”, συνοψίζουν άριστα την συγκεκριμένη προσέγγιση, συγκροτώντας ένα σαγηνευτικό μουσικό ψηφιδωτό, πλούσιο σε όμορφα, μελωδικά riffs, αιθέρια Hammond γεμίσματα και με την υπέροχη φωνή του Joakim Nilsson να κάνει ξανά όπως πρέπει την δουλειά της, δίχως να πολυνοιάζεται για τις πιο υψηλές οκτάβες. Ειδικά το “Exit 97”, αποτελεί ένα blues μανιφέστο, ανάλογης εμβέλειας με το “Uncomfortably Numb” ή το “Hard Times Lovin’”, όντας προικισμένο με μία αβάσταχτα μελαγχολική αύρα, που μέσα στα σχεδόν τέσσερα λεπτά διάρκειάς του, σε κάνει να θέλεις να ρουφήξεις μονομιάς το whiskey όλου του κόσμου. Από την άλλη βέβαια, παρά τις πιο up-tempo σφήνες των “Never theirs to sell” και “Hard headed”, δε λείπουν και στιγμές όπου το άλμπουμ κάνει ομολογουμένως κοιλιά, όπως στα “Can’t walk out” και “Far too close”, όπου πίσω από τα αργόσυρτα ρυθμικά μέρη και τις δυνατές μπασογραμμές τους, κυριαρχεί μία επίμονη χαλαρότητα, με ελάχιστες δυνατές συγκινήσεις.

Ακόμα και αυτές οι «παραφωνίες» όμως, καλύπτονται εν τέλει μαεστρικά από τις δυο ουσιαστικές εκπλήξεις του δίσκου. Η πρώτη είναι ομολογουμένως το “Too much is not enough”, το οποίο ξεχωρίζει για τη συνδυασμένη, όσο και παρθενική χρήση γυναικείων χορωδιακών φωνητικών και επιβλητικών ενορχηστρώσεων. Η δεύτερη, κρύβεται στο MOTORHEAD-ικό groove του “From a hole in the wall”, όπου η φωνητική ερμηνεία του Truls Mörck, επισφραγίζει τη δυναμική επιστροφή του στο συγκρότημα, αυτή τη φορά στη θέση του αποχωρήσαντα Rikard Edlund, κίνηση που ενδεχομένως να αποδειχθεί άσος στο μανίκι των GRAVEYARD εν όψει του μελλοντικού δισκογραφικού και συναυλιακού προγραμματισμού τους.

Το “Innocence & Decadence” σε καμία περίπτωση δεν διεκδικεί τον τίτλο του αριστουργήματος που αναμένεται να λατρευτεί στον ίδιο βαθμό με το εμβληματικό “Hisingen Blues” ή δευτερευόντως με το “Lights Out”. Παρότι λιγότερο εντυπωσιακό και διαχυτικό από τους προκατόχους του όμως, καταφέρνει και βάζει το δικό του, ξεχωριστό λιθαράκι, στη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας των GRAVEYARD στο αναγεννησιακό ρεύμα του retro rock, με μία δομική ισορροπία και μία εθιστική ατμόσφαιρα, που θα σε ωθήσει να συνοδεύσεις ουκ ολίγα βράδια αλκοολικής κραιπάλης με την πάρτη του. Δε ξέρω αν αυτό θα σταθεί αρκετό για τα γούστα των πιο απαιτητικών, για τα δικά μου όμως, σίγουρα φτάνει και περισσεύει.
 

8/10

Πάνος Δρόλιας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

CIRCUS OF POWER - “The Process of Illumination” ΕΡ (Noize In The Attic Records)

30 Ιουνίου, 2020 - 10:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Η καραντίνα, λόγω του κορονοϊού, δεν φόβισε τους Αμερικανούς CIRCUS OF POWER, που αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το νέο τους ΕΡ, μέσα στον Ιούνη. Ίσως ακριβώς επειδή εδώ και χρόνια ζούνε από τη μουσική...

[περισσότερα]

U.D.O. – “We are One” (AFM Records)

30 Ιουνίου, 2020 - 10:00 Σάκης Νίκας

Γιατί ρε Στρατηγέ; Γιατί μας στεναχώρησες τόσο πολύ; Ύστερα από 40 και πλέον χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας, με τόσες κλασικές δισκάρες στο ενεργητικό σου, γιατί αποφάσισες ότι τώρα ήταν η...

[περισσότερα]

ENSIFERUM - “Thalassic” (Metal Blade)

29 Ιουνίου, 2020 - 09:45 Δημήτρης Μπούκης

Το 2017, είχα κλείσει την κριτική μου στο “Two paths” των ENSIFERUM, λέγοντας πως εκτός από το μονοπάτι της επιτυχίας, υπάρχει και το μονοπάτι της κατηφόρας και ότι στο χέρι τους είναι να το...

[περισσότερα]

FM – “Synchronized” (Frontiers Records)

25 Ιουνίου, 2020 - 10:15 Ντίνος Γανίτης

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι FM είναι μία από τις σημαντικότερες μπάντες που έβγαλε ποτέ το AOR και σίγουρα η καλύτερη μπάντα που βγήκε από την Ευρώπη. Από τη στιγμή που αποφάσισαν να...

[περισσότερα]

MCSTINE & MINNEMANN – "McStine & Minnemann" (self-released)

24 Ιουνίου, 2020 - 10:15 Φίλιππος Φίλης

Όταν διάβασα το νέο, πως οι πολυοργανίστες, μουσικάρες και εν γένει πίδακες έμπνευσης, Randy McStine και Marco Minnemann θα συνεργαζόντουσαν για πρώτη φορά, πέταξα τη σκούφια μου που λένε και...

[περισσότερα]