HEATHEN – “Empire of the Blind” (Nuclear Blast)

13 Οκτωβρίου, 2020 - 09:00

HEATHEN και δισκογραφική συχνότητα, δυστυχώς δεν πήγαιναν ποτέ μαζί. Και αυτός είναι ξεκάθαρα ο μοναδικός λόγος που δεν έγιναν πολύ μεγαλύτεροι από ότι πραγματικά άξιζαν σαν συγκρότημα. Μιλάμε για μία μπάντα, η οποία όταν αποφάσιζε να κυκλοφορήσει δίσκο, μεγαλουργούσε. Και αν το ντεμπούτο τους, “Breaking the silence” του 1987, βγήκε σε μία εποχή που όλα ήταν thrash και ήθελε πολύ προσπάθεια να παίζεις το είδος και να μην είσαι κορυφαίος, το “Victims of deception” του 1991, είναι αριστούργημα επιπέδου METALLICA. Και όχι μόνο επειδή ηχούσε σαν μακρινό ξαδερφάκι του “… And justice for all”, αλλά γιατί ελάχιστες φορές ακούστηκε κάτι τόσο άρτιο παικτικά από καταβολής βαρέως μετάλλου. 4 χρόνια ενδιάμεσα ήταν πολλά όμως τότε και παρότι από πολλούς θεωρείται ακόμα ως ο τελευταίος πραγματικά υπερ-κορυφαίος δίσκος της χρυσής εποχής του είδους, οι HEATHEN διέλυσαν το 1992, ακολουθώντας τη μοίρα όλων όσων πρέσβευαν το thrash, ειδικά την εποχή της ανόδου του grunge/alternative κινήματος. Έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια από την κυκλοφορία του “Victims of deception” για να επανασχηματιστούν για μία συναυλία, στις 11 Αυγούστου του 2001, για το Thrash Of The Titans festival, όπου τα χρήματα πήγαν στην ενίσχυση του Chuck Billy των TESTAMENT. Εκεί αποφάσισαν να κυνηγήσουν ξανά την τύχη τους ως συγκρότημα.

Με βραδείς ρυθμούς, έπρεπε να φτάσει η αρχή του 2010 για να κυκλοφορήσει το τρίτο τους άλμπουμ, “The evolution of chaos”. Για πολλούς, ήταν ότι καλύτερο κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά, ενώ προσωπικά, σε ότι με αφορά σαν λάτρη του είδους, ήταν το κορυφαίο thrash άλμπουμ της προηγούμενης δεκαετίας και τίποτα άλλο (δυστυχώς) δεν στάθηκε δίπλα του. Δυστυχέστερα όμως, παρά τις αρκετές περιοδείες (όπου πέρασαν και από τη χώρα μας το 2012 μαζί με τους EXORUS, OBITUARY και MORGOTH σε μία Κ-Α-Τ-Α-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Η εμφάνιση) και τη μεγάλη απήχηση του δίσκου, πάλι τα ίχνη τους χάθηκαν και ο κόσμος περίμενε εναγωνίως για το αν και πότε θα επιστρέψουν. Για δεύτερη φορά, οι HEATHEN έχαναν το momentum ενός απόλυτα κορυφαίου δίσκου και έμοιαζαν να βάζουν οι ίδιοι τροχοπέδη στην καριέρα τους. Μέχρι που φτάσαμε στο 2020, μία γεμάτη δεκαετία μετά, ώστε να μας απασχολήσουν (ευτυχώς) ξανά με νέο δίσκο και συγκεκριμένα τον τέταρτο, επίσης καταπληκτικό, ονόματι “Empire of the blind”. Ένα άλμπουμ αντάξιο του μεγάλου ονόματός τους (έστω και αν πρώτοι οι ίδιοι φρόντισαν να μην το κρατήσουν όσο μεγάλο έπρεπε με τις προαναφερόμενες καθυστερήσεις) και του υπέροχου εξωφύλλου που το κοσμεί και που πολύ εύστοχα, αυτήν τη φορά διαρκεί αρκετά λιγότερο.

Η ικανότητα των HEATHEN να μεγαλουργούν με κομμάτια 8-9-10+ λεπτών, ήταν και παραμένει γνωστή, εδώ ωστόσο, στις 10 συνθέσεις του “Empire of the blind” (συν η εισαγωγή “This rotting sphere” και το outro “Monument to ruin”), η συνολική διάρκεια ξεπερνάει οριακά τα 47 λεπτά και το άλμπουμ κυλάει σαν νερό. Και αυτό διότι ακόμα και η σειρά των κομματιών εξυπηρετεί φοβερά το σύνολο. Ένα σύνολο που, τουλάχιστον από άποψη κριτικών και αποδοχής, πάλι θα φέρει τους HEATHEN στον αφρό και αυτό γιατί η ποιότητα κάνει μπαμ από την αρχή. Αρχή λέγοντας, εννοώ το κορυφαίο μπάσιμο του “The blight”, ύστερα από το “This rotting sphere”. Ο ακροατής γίνεται άμεσα μάρτυρας ενός ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΥ κιθαριστικού ήχου, ο οποίος πρωταγωνιστεί καθόλη τη διάρκεια του δίσκου. Άλμπουμ, πιστέψτε με, έχω ακούσει αμέτρητα στη ζωή μου, όμως τόσο πετυχημένο ήχο ρυθμικής κιθάρας που σε κάνει να θες να πάρεις ότι βρεις μπροστά σου και να φύγει από το μπαλκόνι (χωρίς να υπάρχει λόγος), έχω να ακούσω… από ποτέ. Δεν ξέρω τι στο καλό έκαναν και το πέτυχαν τόσο ιδανικά, αλλά οι Lee Altus και Kragen Lum, στην κυριολεξία, ζωγραφίζουν σε όλο το δίσκο και είναι από τις ελάχιστες φορές που ενδέχεται η σημασία κάποιου να επικεντρωθεί αποκλειστικά εκεί.

Φυσικά, αυτό δεν θα απέδιδε πλήρη δικαιοσύνη, καθώς ο φοβερός και τρομερός James DeMaria στα τύμπανα ακολουθεί κατά πόδας. Τα τύμπανα και η συνολική ογκώδης και πεντακάθαρη παραγωγή, είναι μεγάλος σύμμαχος και των ήδη ποιοτικότατων συνθέσεων, αλλά και του οπαδού που περιμένει το δίσκο πως και πως εδώ και τόσα χρόνια. Έτσι, ήδη από το “The blight”, οι HEATHEN παίρνουν το παιχνίδι πάνω τους και το ενδιαφέρον απλά συγκεντρώνεται στο που θα μπει η επόμενη riff-άρα, που θα σκάσει μία απίστευτη σολάρα από τους Altus/Lum, που θα κρατήσει ρυθμό ή θα τα σπάσει ο DeMaria και πόσο ωραία θα σιγοντάρει με το μπάσο του ο Jason Mirza. Όσο για τον Dave White στα φωνητικά, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το ένδοξο παρελθόν, ακούγεται μεστός και σταθερότατος όσο ποτέ. Πολύ μεγάλη υπόθεση να κρατάς τη φωνή σου σε τέτοιο επίπεδο. Δείχνει, μεταξύ άλλων και επαγγελματική σοβαρότητα, αν μου επιτρέπεται. Δεν είχε ποτέ τη φωνή που ανέβαινε χωρίς να κατεβαίνει όπως άλλοι συνάδελφοι του, ωστόσο η χροιά του είναι χαρακτηριστικότατη και την κρατάει σε φοβερό επίπεδο.

Tι να πρωτοπώ για κομματάρες σαν  το ομότιτλο, το κορυφαίο δίδυμο των “Blood to be let” και “In black”, το “Devour” και το “The gods divide”. Ακόμα και το πιο «υπνωτικό» “Sun in my hand” ή το μπαλαντοειδές “Shrine of apathy”, έχουν μεγάλη ποιότητα και σαν κερασάκι στην τούρτα, προστίθεται το instrumental “A fine red mist”, όπου οι HEATHEN θυμίζουν ελάχιστα NEVERMORE από άποψη βαρύτητας και κορυφαίων κιθαριστικών θεμάτων, με μία έντονη παραπομπή στο παίξιμο του Jeff Loomis. Βέβαια, όταν έχεις τον Lee Altus, ο οποίος σιγοντάρεται και από τον Kragen Lum στο μέγιστο βαθμό, το αποτέλεσμα προφανώς και θα είναι απίστευτο και είναι κρίμα στο τέλος, που παρότι σούπερ, αναρωτιέσαι γιατί δεν έγινε κανονικό κομμάτι.

Στο τέλος, αυτό που μετράει, είναι ότι οι HEATHEN έχουν προσφέρει για 4η φορά στην καριέρα τους έναν αρχι-κορυφαίο δίσκο, προφανέστατα τον κορυφαίο της χρονιάς για το thrash και πλέον, μοναδική ευχή όλων όσων τους αγαπούν, είναι να μην πέσουν εκ νέου σε λόμπα καθυστέρησης μέχρι να κυκλοφορήσει το επόμενο άλμπουμ τους. Ο ίδιος ο Kragen Lum βέβαια, έχει αναφέρει ότι υπάρχουν ήδη 8-9 κομμάτια έτοιμα για το νέο άλμπουμ, το οποίο είναι ήδη σχεδόν έτοιμο συνθετικά και αυτό είναι πολύ ευχάριστο, γιατί ο μεταλλικός ήχος συνολικά χρειάζεται τους HEATHEN στις επάλξεις και οι ίδιοι, όπως έκαναν και την προηγούμενη δεκαετία, δείχνουν να παίρνουν το thrash από το χέρι και να του χαρίζουν νέα ζωή.

Προτιμώ να μη μπει το απόλυτο, παρά να μπει το 10 και να υπάρξει έστω ένας που θα το αμφισβητήσει. Σίγουρα ένα από τα 3 κορυφαία άλμπουμ μίας εκπληκτικής χρονιάς.

 

9/10

Άγγελος Κατσούρας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

HELLRIPPER - “The affair of the poisons” (Peaceville Records)

26 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00 Θοδωρής Κλώνης

Oι ιδιαίτερα γνωστοί στους cult κύκλους οι Σκωτσέζοι  black speed metallers HELLRIPPER, επανέρχονται δισκογραφικά στο προσκήνιο με το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο “The affair of the poisons”...

[περισσότερα]

PALLBEARER - “Forgotten Days” (Nuclear Blast)

25 Οκτωβρίου, 2020 - 12:15 Νίκος Ζέρης

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι PALLBEARER αποτελούσαν απλά ένα hype της doom (και όχι μόνο) σκηνής. Από το πρωτόλειο “Sorrow and Extinction” έως το...

[περισσότερα]

VOLSTER – “Arise” (ROAR! Rock Of Angels Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Σάκης Νίκας

Δεύτερο άλμπουμ για τους Σουηδούς VOLSTER και πρώτο με τη δική μας ROAR. Φαντάζομαι σε όλους τους φίλους που παρακολουθούν από κοντά την ευρωπαική μελωδική, hard rock σκηνή, θα είναι οικείο το όνομα...

[περισσότερα]

SATAN’S HOST - “Archidoxes of Evil” (επανακυκλοφορία - Moribund Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Δημήτρης Τσέλλος

Αυτοί εδώ οι Αμερικανοί, είναι από τις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις που θυμάμαι. Δεν πιστεύω πως είναι πολλές οι μπάντες που δεν κράτησαν ένα σταθερό μουσικό προσανατολισμό, αλλά παρόλα ταύτα σε κάθε...

[περισσότερα]

SINNER’S BLOOD – “The Mirror Star” (Frontiers Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:15 Σάκης Νίκας

Ντεμπούτο άλμπουμ από τους Χιλιανούς SINNER’S BLOOD, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσα μέχρι σήμερα. Το δελτίο τύπου που συνοδεύει το δίσκο, κάνει λόγο για μία μπάντα που κινείται στον ευρύτερο χώρο του...

[περισσότερα]