JOE BONAMASSA – “Redemption” (Provogue/Mascot)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00

Στο κρίσιμο ερώτημα, ήρθε η ώρα ο Joe Bonamassa να κυκλοφορήσει κακό άλμπουμ, ακόμη μια φορά η απάντηση είναι όχι. Ο παραγωγικότατος, πολυγραφότατος και παίκτης ολκής, απόστολος των μπλουζ στον 21o αιώνα και μέχρι στιγμής η μεγαλύτερη λευκή ελπίδα μετά τον Stevie Ray Vaughn, κυκλοφορεί το κατά σειρά δέκατο τρίτο και σίγουρα, όχι το πιο άτυχο, στούντιο άλμπουμ του. Ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει και στην παραγωγή βρίσκουμε ακόμη μια φορά τον Kevin Shirley, τον άνθρωπο που γυάλισε τον ήχο του και συμμάζεψε τις συνθέσεις. 

Για όσους έτυχε να είναι κλειδωμένοι σε ένα βαθύ και ανήλιαγο μπουντρούμι την τελευταία εικοσαετία, το αγόρι που λατρεύει την κόκα κόλα και φορά κοστούμια για να ξεχωρίζει, ο Joe Bonamassa, είναι επίσης ένα τρομερά ταλαντούχος κιθαρίστας. Η αγάπη του για τα μπλουζ, αλλά και το swing, soul, ragtime, Texas blues, την Ιρλανδέζικη φολκ, είναι όλα εδώ, συγκεντρωμένα σε αυτό το άλμπουμ. Όχι συμπιεσμένα για να μην αντέξουν, μετά το άκουσμα του άλμπουμ. Το μείγμα των επιρροών, είναι αυτό που δίνει πνοή ζωής στις συνθέσεις του, δίνοντας διαφορετικό ηχόχρωμα σε κάθε τραγούδι. Οι συνθέσεις του, διαφοροποιούνται κυρίως από τη μουσική. Το μειονέκτημα της «επίπεδης» φωνής του, που θυμίζει αντικειμενικά μια μέτρια έκδοση των μεγάλων φωνών του λευκού μπλουζ, προσδίδει μεγαλύτερη αξία στην ποικιλία των συνθέσεων. Αν ήθελα να περιγράψω το άλμπουμ, θα έλεγα, ότι είναι σαν μια συλλογή από Robert Cray, Stevie Ray Vaughan, BB King, FREE, Peter Green δίχως ίχνος κλοπής, αλλά μόνο καθαρής έμπνευσης. Ο Bonamassa, βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες χωρισμού και χωρίς να συγκινεί, όπως ο Paul Rodgers, δίνει το λόγο στην κιθάρα του και σε τραγούδια σαν τα “Self inflicted wounds”, “Evil mama”, “Molly O”,”The ghost of Macon Jones” απλά συγκλονίζει.

Καθάριος ήχος, μια παραγωγή, που φέρνει στο νου τους καλύτερους της σκηνής του Nashville, μουσικοί που αποδίδουν τα μέγιστα και πολύ συναίσθημα. Όσο «λευκή» και αδύναμη είναι η φωνή του, τόσο δυνατή είναι η μουσική του, που ως γνήσιος bluesman, χρησιμοποιεί κάθε επιρροή από την μαύρη και λευκή σκηνή, blues, folk, rock για να δημιουργήσει ένα άλμπουμ, που θα απολαύσετε, χαμένοι στις σκέψεις που γεννά η μουσική που μιλά στην καρδιά. Μοντέρνο, όσο και παλιομοδίτικο, αγγίζει κάθε φίλο του Βασίλη Καρρά έως τον Σωκράτη Μάλαμα, με ενδιάμεσο Σαββόπουλο, Robert Cray, Paul Rodgers, SRV..

7 / 10

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FUNEREAL PRESENCE – “Achatius” (Sepulchral Voice Records/The Ajna Offensive)

18 Φεβρουαρίου, 2019 - 16:00 Νίκος Χασούρας

Πέντε χρόνια μετά το εξαιρετικό “The Archer Takes Aim”, ο Bestial Devotion των NEGATIVE PLANE επιστρέφει με το προσωπικό του μουσικό όχημα και τη δεύτερη full-length κυκλοφορία του. Και εκεί που όλοι...

[περισσότερα]

THE ELYSIAN FIELDS – “New World Misanthropia” (Hammer of Damnation)

18 Φεβρουαρίου, 2019 - 16:00 Γιώργος Δρογγίτης

Το τελευταίο καιρό έχουμε πολλές και ηχηρές επιστροφές ελληνικών μπαντών, οι οποίες μεσουράνησαν τη δεκαετία των ’90, κλέβοντας λίγο από την αίγλη της ανίερης τριάδας των ROTTING CHRIST, SEPTICFLESH...

[περισσότερα]

ARCH ENEMY – “Covered in Blood” (Century Media)

14 Φεβρουαρίου, 2019 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Καλύπτουν ένα δισκογραφικό «κενό», οι ARCH ENEMY, ένα από τα συγκροτήματα που έχουν λοιδωρηθεί όσο ελάχιστα στο χώρο το μελωδικού death metal. Παρότι έχουν περάσει 16 μήνες από την κυκλοφορία του “...

[περισσότερα]

DREAM THEATER – “Distance Over Time” (InsideOut Music)

11 Φεβρουαρίου, 2019 - 12:15 Σάκης Φράγκος

Έφτασε αυτή η Άγια στιγμή που έχω στα χέρια μου το νέο άλμπουμ των DREAM THEATER κι έχουν κλείσει πάνω από 10 μέρες συνεχούς ακρόασης (κάντε την αναγωγή και υπολογίστε πόσες φορές το έχω ακούσει για...

[περισσότερα]

SOEN – “Lotus” (Silver Lining Music)

11 Φεβρουαρίου, 2019 - 10:45 Αλέξανδρος Τοπιντζής

Για τους SOEN, όπως έχω γράψει και παλιότερα για την κριτική του δίσκου τους “Lykaia”, διαθέτουν μια μοναδική ικανότητα αφομοίωσης χαρακτηριστικών άλλων σχημάτων, που από μόνη της αποτελεί...

[περισσότερα]