JONATHAN DAVIS – “Black Labyrinth” (Sumerian Records)

5 Ιουνίου, 2018 - 16:30

Οι KORN ανέκαθεν ήταν ένα σχήμα που δεν φοβόταν να πειραματιστεί ακόμα και με φαινομενικά εντελώς ετερόκλητα ιδιώματα. Πολλοί τους θεωρούν υπερτιμημένους, εγώ αυτό που ξέρω όμως, χωρίς να έχω υπάρξει οπαδός τους, είναι ότι είναι υπεύθυνοι για την έκρηξη ενός ολόκληρου ιδιώματος και μάλιστα κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Με καθαρά προσωπικό ήχο, που δεν έχει να κάνει μόνο με τον χαρακτηριστικό ήχο του μπάσου τους, αλλά και με τα φωνητικά του Jonathan Davis.

Ο τραγουδιστής των KORN, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μας χάρισαν πριν λίγα χρόνια το αριστουργηματικό “The paradigm shift” εντελώς από το πουθενά, αποφάσισε να βγάλει σόλο άλμπουμ, με τίτλο “Black labyrinth”, ύστερα από 11 χρόνια και το “Alone I play” με τους SFA. Χωρίς να έχω καμία ιδιαίτερη πρεμούρα να ακούσω το άλμπουμ αυτό, μέχρι που έπεσα πάνω στο πρώτο single του, το “What it is” (που είναι 13ο και τελευταίο στο tracklisting!!!) κι έπαθα μεγάλη πλάκα, οπότε έσπευσα να ακούσω και ολόκληρο το δίσκο.

Μέχρι τη μέση του, εκεί που μοιάζει με τις δουλειές του με τους KORN (άλλωστε έχει πάρει και τον ντράμερ τους, Ray Luzier), το “Black labyrinth”, είναι καταπληκτικός δίσκος. Από το old school KORN “Walk on by”, το εναρκτήριο “Underneath my skin”, το “Everyone”, το “Your God”… Ποίημα… Από ένα σημείο και μετά όμως, ξαφνικά πέφτουν οι ρυθμοί, αρχίζουν οι πειραματισμοί και το τελικό αποτέλεσμα του δίσκου είναι αρκετά χειρότερο απ’ αυτό που έδειχνε το άκουσμά του μέχρι τη μέση του. Από έναν καλλιτέχνη που κάνει σόλο προσπάθεια, περιμένω οπωσδήποτε να διαφοροποιηθεί από τις δουλειές του με το κανονικό του συγκρότημα και ειλικρινά με προβληματίζει το γεγονός ότι τα κομμάτια που μου άρεσαν στον σόλο δίσκο του Jonathan Davis, είναι αυτά που μοιάζουν με τους KORN. Κι έτσι όμως, ο δίσκος συνολικά είναι άνω του μετρίου και μου αφήνει μία ιδιαίτερα θετική γεύση στο τέλος των ακουσμάτων του. Είναι κι αυτό το “What it is” που είναι στο τέλος ρε παιδιά…

7 / 10

Σάκης Φράγκος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

A NEW REVENGE – “Enemies and Lovers” (Golden Robot Records)

14 Μαρτίου, 2019 - 14:30 Σάκης Νίκας

Απίστευτα τραυματική εμπειρία! Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αλλιώς ή με έναν πιο επιεική χαρακτηρισμό η τιτάνια προσπάθεια που κατέβαλα για να ακούσω τρεις φορές το ντεμπούτο άλμπουμ των A NEW REVENGE...

[περισσότερα]

LAST UNION – “Twelve” (ROAR! Rock Of Angels Records)

14 Μαρτίου, 2019 - 14:00 Φίλιππος Φίλης

Η Ιταλία ήταν πάντοτε ένα μετερίζι για το progressive rock και metal και τα τελευταία είκοσι χρόνια επιπλέον χώρα προέλευσης ποιοτικού συμφωνικού power/progressive. Τα ονόματα πάρα μα πάρα πολλά για...

[περισσότερα]

CHILDREN OF BODOM – “Hexed” (Nuclear Blast)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Μπούκης

Βρε καλώς τα παιδιά από τη γη των χιλίων λιμνών! Η είδηση της δισκογραφικής επιστροφής των CHILDREN OF BODOM με βρήκε επιφυλακτικό. Μπορώ να πω πως εδώ και αρκετά χρόνια ο Alexi Laiho και η παρέα του...

[περισσότερα]

BLOODBOUND – “Rise of the Dragon Empire” (AFM Records)

7 Μαρτίου, 2019 - 12:00 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Τι σου κάνει καμιά φορά αυτός ο πρώτος δίσκος μίας μπάντας. Στην προκειμένη, αυτό το φοβερό και τρομερό “Nosferatu”, τότε το 2005! Ακολουθείς τη μπάντα περιμένοντας να ξαναγίνουν τόσο καλοί, άλλοτε...

[περισσότερα]

MAGNABOLT - “Magnabolt” (Self released/Independent)

7 Μαρτίου, 2019 - 11:45 Δημήτρης Τσέλλος

Στο Rock Hard υπάρχει στήλη (ή σωστότερα, στήλες, αφού υπάρχει και αυτή του Γιώργου Κόη που κινείται σε gothic μονοπάτια μακριά από το metal) με underground προτάσεις. Τι πιο λογικό, δισκάκια όπως...

[περισσότερα]