KAMELOT – "Haven" (Napalm Records)

4 Μαίου, 2015 - 07:30

Ενδέκατο άλμπουμ για τους KAMELOT λοιπόν, μία από τις καλύτερες και πιο ιδιαίτερες μπάντες του γενικότερου prog/power metal. Μίας μπάντας που «σημαδεύτηκε» από τη φωνή του μέγιστου Roy Khan, του οποίου η αποχώρηση όμως, έφερε στο προσκήνιο έναν άλλο εξαιρετικό τραγουδιστή, τον Tommy Karevik (SEVENTH WONDER).

Μετά το πρώτο άλμπουμ του συγκροτήματος στη μετα-Khan εποχή, το “Silverthorn” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), ήρθε η ώρα για το δεύτερο, το “Haven”, ταυτόχρονα και για πιο ασφαλή συμπεράσματα όσον αφορά τη μουσική πορεία τους.

Αν κάτι είναι σίγουρα το “Haven”, αυτό είναι μία συνέχεια, αρκετά ασφαλής κιόλας, του “Silverthorn”. Όχι πολύ γρήγορα κομμάτια, ωραίες ατμόσφαιρες, με την ελαφρώς πιο progressive αισθητική που έχουν υιοθετήσει στα τελευταία 3 άλμπουμ, αυτή τη φορά όμως με έναν πιο σκοτεινό ακόμη ήχο και ταυτόχρονα μία κάπως πιο μοντέρνα σε στιγμές οπτική στην ενορχήστρωση.

Τα πλήκτρα του Oliver Palotai είναι φυσικά και πάλι μπροστά και δυνατό χαρτί της μπάντας, οι κιθάρες του Youngblood κλασικές και είτε τεχνικές, είτε groove-άτες, ενώ το rhythm section κάνει για ακόμη μία φορά εξαιρετικά τη δουλειά του, με τον Casey Grillo να συνδυάζεται άψογα με τον Sean Tibbets. O Karevik, δυστυχώς κατά την ταπεινή μου άποψη, παραμένει όμως ένας κλώνος του Roy Khan. Πραγματικά κρίμα, γιατί μπορεί σαν κλώνος να είναι εξαιρετικός, όμως, από την άλλη, ο άνθρωπος έχει τόσο ωραία δική του φωνή, που θα ταίριαζε και θα διαφοροποιούσε κάπως τον ήχο της μπάντας, η οποία χάνεται, αφού ο Youngblood δε δείχνει διατεθειμένος να απαγκιστρωθεί από τα φωνητικά του Khan, μη ρισκάροντας ίσως να χάσει οπαδούς; Δεν καταλαβαίνω το γιατί και το θεωρώ λάθος και άδικο για τον Kaverik.

Ο δίσκος ξεκινάει με ένα mid tempo, groove-άτο, ατμοσφαιρικό και ζωντανό ταυτόχρονα κομμάτι και με ένα ωραίο ρεφρέν, το “A fallen star”. Το “Insomnia” που ακολουθεί (και είναι και το πρώτο βίντεο μέσα από το άλμπουμ), είναι μία από τις καλύτερες στιγμές του. Το “Citizen zero” είναι mid tempo επίσης, συμφωνικό, με πιο σκοτεινό χαρακτήρα και χρήση χορωδιακών φωνητικών ως backing στο ρεφρέν. Ωραίο κομμάτι. Το “Veil of Elysium” είναι από εκείνα τα up tempo power και μελωδικά κομμάτια που ο Youngblood πρέπει να γράφει για πλάκα, βλέποντας ταυτόχρονα ειδήσεις στην τηλεόραση. Μία από τα ίδια; Ναι. Αλλά καλό. Το “Under grey skies” που ακολουθεί, είναι μία πολύ ωραία μπαλάντα, με τις συμμετοχές της Charlotte Wessels (DELAIN) και του Troy Donockley (NIGHTWISH) να την κάνουν ακόμα ομορφότερη. Το “My therapy” είναι από τα αγαπημένα μου κομμάτι στο “Haven”. Groove-άτο και με πολύ ωραίο ρεφρέν! Από την άλλη, το “End of innocence”, είναι το χειρότερό μου. Αδιάφορο τραγούδι για KAMELOT. Το “Beautiful apocalypse” βελτιώνει κάπως την κατάσταση, όχι και πολύ όμως. Mid tempo, ζωντανό, groove-άτο επίσης, καλό ρεφρέν, αλλά όχι σαν τα αντίστοιχα άλλα κομμάτια του δίσκου. Το “Liar liar (Wasteland monarchy)” όμως, ανεβάζει και το tempo, αλλά και το επίπεδο. Up tempo melodic power κομμάτι στο γνώριμο ύφος των Αμερικάνων, με τη συμμετοχή της Alissa White-Gluz (ARCH ENEMY) να «δίνει» ένα ξεχωριστό και ταιριαστό μαζί τόνο. Το “Heroes to the fall”, ξαναρίχνει το tempo, καθότι μπαλάντα, ατμοσφαιρική, συμπαθητική, αλλά τίποτα περισσότερο. Αυτό που έρχεται όμως να κλείσει ουσιαστικά το δίσκο (υπάρχει και ένα ωραίο ορχηστρικό outro μετά) και να «κλέψει» κατά κάποιο τρόπο την παράσταση, είναι το “Revolution”. Ίσως η πιο διαφορετική σύνθεση που έχουν κάνει οι KAMELOT, up tempo, groove-άτο μεν, σκοτεινό και βαρύ από την άλλη, με την Alissa να προσφέρει και εδώ τα brutal φωνητικά της και το μεσαίο σημείο του τραγουδιού να πωρώνει, όσο «ξένο» και ας ακούγεται για KAMELOT. Πολύ ωραίο κομμάτι.

Η παραγωγή του Sascha Paeth, σε συνδυασμό με το mastering του Jacob Hansen, έχουν πιάσει ιδανικά την όλη αισθητική της μουσικής του δίσκου, κάτι που μάλλον δε μας κάνει έκπληξη, αφού μιλάμε για τεράστια ονόματα στο χώρο.

Οι KAMELOT δείχνουν ότι έχουν βρει ένα δρόμο και τον ακολουθούν σταθερά πλέον, αλλάζοντας μικρά πραγματάκια σε κάθε δίσκο. Αυτή τη φορά όμως, το κατάφεραν καλύτερα από ότι στις δύο προηγούμενες και ειδικά από ότι το είχαν καταφέρει στο “Poetry for the poisoned”. Το δεύτερο αυτό άλμπουμ με τον Kaverik στα φωνητικά, είναι ένα κλικ καλύτερο του “Silverthorn” (όχι ότι έχουν τρελές διαφορές πάντως) και μια χαρά άλμπουμ γενικότερα. Μετά το “Ghost opera”, είναι το καλύτερο της μετα-“Black halo” περιόδου της μπάντας και τους δείχνει σε σταθερή ανάκαμψη και πάλι. Όμως δε νομίζω ότι πλέον οι KAMELOT μπορούν να εντυπωσιάσουν όπως κάποτε, κυρίως γιατί έχουν μπει σε έναν κύκλο μεγάλης επανάληψης. Όσο και αν ακόμα ακούω με ευχαρίστηση τις κυκλοφορίες τους και ειδικά το “Haven”.
 

7.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

METALIAN - “Vortex” (High Roller Records)

7 Αυγούστου, 2019 - 11:00 Δημήτρης Τσέλλος

Γνωστοί και μη εξαιρετέοι στους κύκλους των απανταχού «αμανικοραφτάκηδων» (aka NWOTHM fans), οι Καναδοί METALIAN επανέρχονται για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Μπορεί να θεωρούνται, και να είναι...

[περισσότερα]

EARTH – “Full upon her burning lips” (Sargent House)

6 Αυγούστου, 2019 - 09:45 Πάνος Δρόλιας

Σκαλίζοντας ανάμεσα στον ορυμαγδό των λέξεων και των εκφράσεων που είναι ικανές να περιγράψουν ή έστω να προσεγγίσουν τη μουσική κληρονομιά που με περίσσια αποθέματα υπομονής και μεθοδικότητας έχουν...

[περισσότερα]

GRAVE VIOLATOR - “Back to the cult” (Reaper Metal Productions)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Από τη Φινλανδία, την χώρα των χιλίων λιμνών και συγκεκριμένα από το Ελσίνκι, έρχονται ετούτοι εδώ οι λεβέντες που ύστερα από δύο demo και ένα EP, κυκλοφορούν το πρώτο τους full length άλμπουμ, με...

[περισσότερα]

VULTURE - “Ghastly waves & battered graves” (Metal Blade Records)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Δεύτερος δίσκος για τους  Γερμανούς VULTURE, μετά από το εξαιρετικό ντεμπούτο τους “The guillotine”, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν και έκανε πολύ κόσμο να παραμιλάει με το εκπληκτικό speed...

[περισσότερα]

SUICIDAL ANGELS – “Years of aggression” (NoiseArt Records)

1 Αυγούστου, 2019 - 12:00 Ντίνος Γανίτης

Τα δικά μας παιδιά! Θυμάμαι όταν είχαμε τους SUICIDAL ANGELS μπάντα της εβδομάδας είχα γράψει τα εξής: “ Ήμουν εκεί… Το διάστημα που το συγκρότημα έκανε τα πρώτα του βήματα στο μαγικό χώρο του heavy...

[περισσότερα]