KAMELOT- “Silverthorn” (SPV)

27 Σεπτεμβρίου, 2012 - 09:30

Όταν καλείσαι να γράψεις κριτική για μία από τις πλέον λατρεμένες και όχι απλά αγαπημένες σου μπάντες, τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Εκτός αν πριν καν ακούσεις το άλμπουμ έχεις βγάλει το συμπέρασμα ότι είναι «τέλειο». Όταν ειδικά το άλμπουμ είναι το πρώτο μετά την αποχώρηση του επι 15 χρόνια τραγουδιστή τους και ίσως της καλύτερης φωνής στο χώρο, τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο.

Το “Silverthorn” είναι κομβικό άλμπουμ για τους KAMELOT. Κυρίως γιατί είναι η πρώτη τους δισκογραφική απόπειρα χωρίς τον τεράστιο Roy Khan, αλλά με τον αντικαταστάτη του, Tommy Karevik (SEVENTH WONDER). Και είναι ένα δύσκολο άλμπουμ!

Για αρχή να πάρουμε σαν βασικό στοιχείο ότι το άλμπουμ είναι concept και μάλιστα η ιστορία του είναι αρκετά «μαύρη», οπότε και η μουσική έπρεπε να ακολουθήσει ένα τέτοιο μονοπάτι. Είναι η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, της Jolee (η οποία είναι και ο “angel of afterlife” όπως λέει και το εναρκτήριο βασικά κομμάτι του δίσκου και την οποία βλέπετε και στο εξώφυλλο σαν ενήλικη), που πέθανε στα χέρια των δύο δίδυμων αδελφών της, παίρνοντας το μυστικό των τριών αδελφών στον τάφο της. Οπότε όταν έχεις να κάνεις στιχουργικά με την απόγνωση, το αίσθημα της ενοχής και την αναζήτηση της αλήθειας η μουσική σου θα είναι ανάλογη, ως ένα σημείο.

Μουσικά λοιπόν, το “Silverthorn” με το πρώτο άκουσμα σου φέρνει στο μυαλό άλμπουμ όπως τα “Black halo” και “Ghost opera”, τουλάχιστον ως προς τη νοοτροπία στην ενορχήστρωση των κομματιών αλλά και στο ύφος τους, χωρίς από την άλλη να είναι ένα αντίστοιχο άλμπουμ με αυτά τα δύο. Και ειδικά με το πρώτο δεν είναι και ποιοτικά. Από τη μία είναι αρκετά “safe” δίσκος μιας και κινείται σε μονοπάτια που ξέρει καλά τα τελευταία χρόνια η μπάντα (άλλωστε και ο ίδιος ο Youngblood είχε δηλώσει ότι είναι μια συνέχεια και όχι μια νέα αρχή), από την άλλη όμως δε λείπει και ο (σε μικρότερο βαθμό αυτή τη φορά) πειραματισμός. Και ενώ ο Karevik είναι μία απίθανη φωνή και ο καλύτερος αντικαταστάτης του Roy Khan, εδώ δεν παρουσιάζει ιδιαίτερα τον εαυτό του αλλά προσπαθεί (με μεγάλη επιτυχία ομολογουμένως) να ακουστεί αρκετά σαν τον προκάτοχό του. Και αυτό μάλλον οφείλεται ακριβώς στο ότι είναι ο πρώτος του δίσκος με τους KAMELOT και πρώτος της μπάντας χωρίς τον Khan. Και μπορεί να είναι ασφαλής επιλογή, αλλά μάλλον τελικά είναι σοφή για να μπορέσει να περάσει η αλλαγή αυτή ομαλά στο κοινό του συγκροτήματος. Άλλωστε το παρελθόν μας έχει δείξει ότι οι δραματικές αλλαγές (NIGHTWISH πχ) μόνο καλό δεν έκαναν και δίχασαν το κοινό. Οι ταχύτητες συνεχίζουν να είναι πεσμένες όπως στα τελευταία άλμπουμ, η έμφαση στην ατμόσφαιρα και την ελαφρώς πιο prog-ίζουσα κατεύθυνση σταθερή, αλλά το βασικότερο για μένα είναι ότι το “Silverhorn” είναι αρκετά άνευρο. Ίσως λόγω του concept; Ίσως λόγω του ότι οι KAMELOT δίσκο με δίσκο αφήνουν όλο και πιο πίσω τις εποχές του “Epica” και του “Karma” και επιλέγουν ένα άλλο μονοπάτι; Το αποτέλεσμα είναι αυτό. Ακούγεται ίσως μπερδεμένο όλο αυτό, αλλά κι εγώ πρώτη φορά μπερδεύτηκα τόσο με δίσκο των KAMELOT. Όχι απαραίτητα αρνητικά, αλλά μπερδεύτηκα. Και όσο κι αν τον ακούω, που τον έχω λιώσει, παραμένω μπερδεμένος.

Η αρχή με το “Sacrimony (angel of afterlife)” είναι εξαιρετική και δικαίως αυτό το prog/power κομμάτι στο κλασικό ύφος της μπάντας, είναι το single του δίσκου. Οι συμμετοχές της Elize Ryd (AMARANTHE) στα γυναικεία φωνητικά (επιτέλους δεν έχει Simone Simmons) και της Alissa White-Gluz (THE AGONIST) στα πιο «κάφρικα» αποδεικνύονται εξαιρετικές εδώ. Το “Ashes to ashes” συνεχίζει σχεδόν στα ίδια μονοπάτια χωρίς να εντυπωσιάζει όμως. Το “Torn” είναι ένα κομμάτι στηριγμένο στη νοοτροπία του “Karma”, είναι πολύ καλό, χωρίς βέβαια όμως να είναι “Karma”. Το “Song for jolee” αν και μπαλάντα ίσως είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου με έναν Karevik να προκαλεί ανατριχίλες με την ερμηνεία του και να παρουσιάζει τον εαυτό του περισσότερο από όσο σε κάθε άλλο κομμάτι του δίσκου. Το “Veritas” περνάει σε πιο mid tempo ταχύτητες, groov-άρει πολύ και έχει ένα πολύ ωραίο anthemic ρεφρέν. Εκεί κάπου χαλάει λίγο η μαγιά με τα “My confession” και “Silverthorn” να είναι αρκετά αδιάφορα. Αν και το “My confession” μέσα στην αδιαφορία του έχει ένα εξαιρετικό ρεφραιν, που δυστυχώς δεν αρκεί. Το “Fragile like the Fahrenheit” που ακολουθεί είναι και αυτό μπαλάντα, πιο δυναμική από το “Song for jolee” και καλό κομμάτι επίσης. Το “Solitaire” είναι το πιο γρήγορο κομμάτι του δίσκου από τη μία, αδιάφορο όμως από την άλλη, για να έρθει το εξαιρετικό εννιάλεπτο μπαλαντοειδές “Prodigal son” να κλείσει ουσιαστικά το άλμπουμ. Να σημειώσουμε ότι η θεά Amanda Somerville χαρίζει τη φωνή της σε διάσπαρτα σημεία του δίσκου.

Το “Silverthorn” δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ των KAMELOT όσο και αν θέλει να το παρουσιάζει έτσι η εταιρία τους. Είναι δύσκολο άλμπουμ, χρειάζεται πολλές ακροάσεις και ο ακροατής να έχει στο μυαλό του και ότι είναι concept αλλά και τη συγκυρία με την αλλαγή τραγουδιστή στη μπάντα. Προσωπικά όμως είναι ανώτερο των “Ghost opera” όσο και του “Poetry for the poisoned” και αυτό κυρίως γιατί ενώ μουσικά δεν υπάρχουν τρομακτικές διαφορές αλλά μια ομαλή συνέχεια, έχει τον τρόπο να σε βάλει σε μία μαγική κατάσταση στηριζόμενη στο concept που σου αφήνει στο τέλος ένα πολύ ωραίο συναίσθημα και όσο το ακούς τόσο το αφομοιώνεις.

Όσοι περιμένετε από τους KAMELOT το νέο “The fourth legacy”, το νέο “Epica”, το νέο “Karma” ή ακόμα το νέο “Black halo” (μιας και ήταν μεταβατικό τότε) καταλάβετε ότι η απίθανη περίοδος 1999-2005 έχει περάσει και οι KAMELOT είναι άλλη μπάντα. Τουλάχιστον όπως δείχνουν τα τελευταία 3 άλμπουμ τους. Οι υπόλοιποι (ακόμα και οι μη οπαδοί του σχήματος) ακούστε το “Silverhorn”, δώστε του το χρόνο του να ωριμάσει μέσα σας και θα μείνετε ικανοποιημένοι. Γιατί μπορεί τα πράγματα να μην είναι όπως τότε, αλλά οι KAMELOT συνεχίζουν να παίζουν μόνοι τους στο γενικότερο power metal χώρο και να είναι μία κατηγορία μόνοι τους! Μία μπάντα που ακόμα και στις κακές στιγμές της έχει να πεί πολλά, τότε σε στιγμές σαν αυτή έχει να πεί πολλά περισσότερα. Δύσκολο άλμπουμ, περίεργη μετάβαση, ίσως το επόμενο να είναι το καταλληλότερο για πιο ακριβή συμπεράσματα.

7.5/10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FOREVER – “Forever” (Evil Confrontation Records)

15 Μαίου, 2019 - 13:15 Ντίνος Γανίτης

Jonas Wikstrand. ENFORCER! FRANK MARINO αλλά και FRANK STALLONE, KISS, RUSS BALLARD, DESMOND CHILD. Classic rock, Hard rock (ή ROCK HARD;), Disco, AOR. Ημερολόγιο και σωτήριο έτος 2019. Ναι; Χλωμό...

[περισσότερα]

BLACK OAK COUNTY - “Theatre of the Mind” (Mighty Music)

15 Μαίου, 2019 - 13:00 Δημήτρης Τσέλλος

Οι Jack Svendsen (κιθάρα), René Hjelm (μπάσο, φωνή) και Mike Svendsen (τύμπανα) είναι οι BOC, μας έρχονται από την Δανία και ευελπιστούν με το δεύτερο άλμπουμ τους να κάνουν το μεγάλο «μπαμ» και να...

[περισσότερα]

AFTERMATH – “There is Something Wrong” (Sleaszy Rider)

14 Μαίου, 2019 - 12:45 Άγγελος Κατσούρας

Άντε να δούμε τι άλλο θα γίνει φέτος και ποιος άλλος νεκρός θα αναστηθεί εν έτει 2019… Νέο άλμπουμ λέει από τους AFTERMATH. Αν πρόλαβες το μοναδικό τους και απίστευτα σούπερ άλμπουμ “Eyes of tomorrow...

[περισσότερα]

ARCH/MATHEOS – “Winter Ethereal” (Metal Blade Records)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Τσέλλος

John Arch. Προικισμένος από την Φύση με μια φωνή που όσες δυνατότητες έχει, άλλο τόσο ιδιαίτερη είναι. Φωνή που την λατρεύεις, ή την μισείς. Δεν μπορώ να θυμηθώ να έχω συναντήσει κάπου μια πιο...

[περισσότερα]

FLOATING WORLDS – “Battleship Oceania” (Pride And Joy Music)

14 Μαίου, 2019 - 12:30 Φίλιππος Φίλης

Οι Αθηναίοι soundtrack metallers FLOATING WORLDS μας παρουσιάζονται εδώ με το τρίτο τους κατά σειρά άλμπουμ και πρώτο concept δίσκο. Μετά από πολλές ανακατατάξεις στο line-up και με τη διασφάλιση της...

[περισσότερα]