KONKHRA – “The alpha and the omega” (Hammerheart Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45

Από την εποχή των θεών του μαύρου heavy metal, MERCYFUL FATE και του Lars Ulrich (αν δεν ξέρεις ποιών, λάθος σελίδα διαβάζεις), στους εκπληκτικούς tech-thrashers INVOCATOR ("Excursion demise" και τα μυαλά στα κάγκελα) και στους επιγόνους των THE HAUNTED και HATESPHERE, η Δανία ανέκαθεν απασχολούσε και θα απασχολεί. Και μέσα σε όλα, υπήρχε και μία death metal μπάντα, από τις πλέον ιδιαίτερες, οι KONKHRA. Μετρώντας πλέον ακριβώς 30 χρόνια στο κουρμπέτι, με μία δεκαετία να μας χωρίζει από το φοβερό "Nothing is sacred" (2009), οι ποικιλόμορφοι (αναμειγνύοντας μέχρι και ψήγματα industrial στο ύφος τους) Δανοί βετεράνοι επιστρέφουν στην ενεργό δράση, με ένα δίσκο επ' ονόματι "The alpha and the omega".

Το άλμπουμ μπαίνει με το ομώνυμο κομμάτι, με ένα ιδιαίτερα γκρουβάτο μίγμα death metal, και τη μπάντα να μου θυμίζει ολίγη από MORBID ANGEL επί Tucker (όπως και στο “Blood reign” με riff που ο Trey Azagthoth, μπορεί και να ζήλευε). Το ίδιο μοτίβο συνεχίζει στο “Thoth”, που ξεκινάει μεγαλοπρεπώς, με τρόπο που οι NILE θα καμάρωναν, με blast-beats να διακόπτουν ένα κατά βάση ατμοσφαιρικό και ογκώδες κομμάτι. Τα γκάζια ανεβαίνουν με το “Divine winds”, που σίγουρα θα αγαπηθεί πολύ στις συναυλίες, καθώς είναι φτιαγμένο για μακελειό, δείχνοντας την ιδιαίτερη γκρούβα που χαρακτήρισε τους Δανούς ήρωες, με υπέροχα solos να βάζουν το κερασάκι στη τούρτα (όπως και σε όλο το δίσκο άλλωστε). Ο γκρουβάτος πόνος συνεχίζει με τα “Babylon” και “Bow to moloch”, με τους BOLT THROWER να μου περνάνε από το μυαλό για κάποιο λόγο όταν η μπάντα γκαζώνει στο πρώτο και τον μοντέρνο αμερικάνικο ήχο εν γένει, όταν η μπάντα γκαζώνει στο δεύτερο. Αποτελούν δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα της πολυσχιδίας του ύφους των KONKHRA, ακόμα και εντός του death metal που παίζουν. Το κοντινότερο που μπορώ να βρω σε αυτή τη ηχητική προσέγγιση, είναι μάλλον οι DECAPITATED, μετά το θάνατο του Vitek, αλλά και πάλι, όχι ακριβώς, μιας και οι 2 μπάντες έχουν ξεχωριστό χαρακτήρα.

Το δεύτερο σκέλος του δίσκου (55 λεπτά και κυλάει, κάτι πολύ βασικό για ακραίο metal συγκρότημα), ανοίγει με το μικρότερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου, το “Floodgates”, το οποίο διαλύει τα πάντα στο πέρασμα του. Αυτό αν παιχτεί live, θα γίνει κόλαση! Πολύ δυνατό χαρτί του δίσκου, όπου πέρα από τα solos, δεν είναι και μονότονος, αλλά εναλλάσεται μεταξύ της γκρούβας, της thrash-ίλας και του death metal, παραμένοντας ταγμένο στο τελευταίο, με στοιχεία από τα 2 προηγούμενα. Στη γκρούβα και τη thrash-ίλα εστιάζουν παραπάνω τόσο στα “Sandblasted” και “Misled”, αλλά και στο “By instinct be driven”, κάνοντας επίδειξη υψηλής τεχνικής και φινέτσας στο παίξιμο, τώρα που τα γκάζια είναι αισθητά πιο χαμηλά. Εύφημος μνεία στο “Darkest millenium”, που μέσα σε 6.5 λεπτά, συμπυκνώνει όλα τα πρόσωπα των KONKHRA, κρατώντας τον ακροατή προσηλωμένο μέχρι το τέλος, με το βλέμμα “καλά πότε πέρασαν 6.5 λεπτά μουσικής;”. Και επειδή, σε κάποιον μπορεί να έλειψε το βρωμόξυλο, πάρε και λίγο, να μας θυμάσαι! “I am Ra (the law of one)”, και ο ίδιος ο Αιγύπτιος θεός του ήλιου, έρχεται να διαλύσει ότι βρίσκεται στο πέρασμα του.

Όταν μετά από δέκα χρόνια, αποφασίζεις να επιστρέψεις, ουσιαστικά, κατά την ταπεινή μου άποψη, κάνεις νέο ξεκίνημα. Αποτελεί ύψιστης δυσκολίας έργο το να παραμείνεις επίκαιρος, όταν έχεις μία δεκαετία να μεσολαβεί, στην οποία στον σκληρό ήχο έχουν γίνει, πράγματα και θαύματα. Κάτι που σίγουρα στοίχισε στους TOOL για παράδειγμα. Το πόσο, θα το κρίνει η ιστορία. Οι KONKHRA, φαίνεται πως παρακολοθούσαν έντονα το τι συνέβαινε στη μουσική σκηνή όλη αυτήν τη δεκαετία και είναι πρόθυμοι να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Οι συνθέσεις υπάρχουν, όπως και η ποιότητα επίσης. Αρκεί να μην τους πάρει άλλα 10 χρόνια για το επόμενο. Τα σέβη μου!

8.5/10

Γιάννης Σαββίδης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

NIGHT IN GALES - “Dawnlight garden” (Apostasy Records)

6 Αυγούστου, 2020 - 09:15 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Για όσους αγαπήσαμε το melodic death metal από τα... γεννοφάσκια του, οι Γερμανοί NIGHT IN GALES ήταν μία από τις κλασικές μπάντες, ένα κλικ κάτω σίγουρα από τις μεγάλες της εποχής, που είχαν μείνει...

[περισσότερα]

VOIDCEREMONY – "Entropic reflections continuum: Dimensional unravel" (20 Buck Spin)

5 Αυγούστου, 2020 - 08:45 Νίκος Χασούρας

Άργησε πολύ, αλλά το ντεμπούτο full-length των VOIDCEREMONY είναι γεγονός, 6 χρόνια μετά την πρώτη τους κασέτα, “Dystheism”. Σε αυτά τα 6 χρόνια που μεσολάβησαν, καταγράφουμε 3 EP's από ένα εκ των...

[περισσότερα]

RAMBOMESSER – “Krawall am Kiosk” (self-financed)

5 Αυγούστου, 2020 - 08:30 Σάκης Φράγκος

Πολύ θυμωμένοι τούτοι εδώ οι τύποι από το Ulm της Γερμανίας, οι RAMBOMESSER. Από το όνομά τους, καταλαβαίνει κανείς ότι «δεν μασάνε», αφού κουβαλάνε τα μαχαίρια του Ράμπο!!! Προσοχή, δεν είναι...

[περισσότερα]

THE OBLYVION – “Amygdala” (Oblyvion)

5 Αυγούστου, 2020 - 08:30 Σάκης Φράγκος

Εννοείται ότι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό (όπως και σε σας, να υποθέσω), είναι η κλασική ελληνική ταινία με τον Γιάννη Βόγλη να κυνηγά την τουρίστρια φωνάζοντας «Στάσου που πας; Μύγδαλα,...

[περισσότερα]

DEEP PURPLE – “Whoosh!” (earMusic)

27 Ιουλίου, 2020 - 19:00 Σάκης Νίκας

Νέος δίσκος από τους DEEP PURPLE και από τη μία σημαίνει γενικός συναγερμός στους απανταχού fans του classic rock και από την άλλη υπάρχει μία ολόκληρη γενιά εκεί έξω (για να μην πω δύο) όπου δεν θα...

[περισσότερα]