LONEWOLF - “Division Hades” (Massacre Records)

19 Οκτωβρίου, 2020 - 09:15

Συνεπείς με το δισκογραφικό τους ραντεβού που τους θέλει να κυκλοφορούν άλμπουμ  κάθε τρία χρόνια περίπου, οι ιδιαίτερα δημοφιλείς και αγαπητοί στη χώρα μας LONEWOLF, επανέρχονται με τη νέα τους δουλειά, με τίτλο “Division Hades”.  Η αλήθεια είναι ότι το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Raised on metal” του 2017, με προβλημάτισε λιγάκι, καθώς το βρήκα απλά καλό σε σύγκριση με την υπόλοιπη δισκογραφία τους και μου δημιούργησε εύλογα ερωτηματικά σχετικά με την μετέπειτα πορεία τους.  Σε δηλώσεις του πάντως, ο  mastermind της μπάντας, Jens Borner, είχε τονίσει την ανάγκη της επιστροφής των LONEWOLF στις ρίζες τους και η επιστροφή του κιθαρίστα  Damien Capolongo (μέλος της μπάντας από το  “March into the arena” του 2001 μέχρι το “The dark crusade” του 2009), ήρθε να ενισχύσει τα λεγόμενά του. Πολλές φορές βέβαια, η απόσταση από τα λόγια μέχρι την πράξη είναι χαώδης και ανέμενα τη δέκατη δουλειά των Γάλλων φίλων μας με αδημονία.

Αρχικά, να πω εδώ ότι το “Division Hades” αποτελείται από 2 CDs. Στο πρώτο, θα βρούμε δέκα καινούργια κομμάτια, ενώ στο δεύτερο, υπάρχουν μερικές ευχάριστες εκπλήξεις. Πάμε όμως να τα δούμε όλα λίγο πιο αναλυτικά. Με ένα πρώτο άκουσμα, το “Division Hades” βγάζει αυτήν την έντονη RUNNING WILD αύρα. Άλλωστε οι LONEWOLF δεν έκρυψαν ποτέ την αδυναμία τους και την επιρροή που τους έχει ασκήσει ο καπετάν Rolf. Ο δίσκος έχει μία σκοτεινή ατμόσφαιρα, που θυμίζει έντονα το “March into the arena”, αλλά και το “Unholy paradise”, χωρίς ωστόσο να προσπαθεί να αναπαραγάγει τον ήχο τους. Και εδώ, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας του “Division Hades”. Προσεγγίζει το παρελθόν της μπάντας με τον ανάλογο σεβασμό, χωρίς να ακούγεται μία φτηνή αντιγραφή. Τα κομμάτια είναι στην πλειοψηφία τους up tempo, χωρίς αυτό να κουράζει, αν και θα ήθελα ένα δυο κομμάτια σε πιο χαμηλές ταχύτητες. Φυσικά, γούστα είναι αυτά και εντελώς υποκειμενικά. Όλος ο δίσκος είναι πραγματικά πολύ δυνατός, ωστόσο πιστεύω ότι υπάρχουν κάποια τραγούδια που χρήζουν ιδιαίτερης αναφοράς. Πρώτο και καλύτερο το συγκινητικό “Manilla shark”, αφιερωμένο στον Mark Shelton των MANILLA ROAD και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αναφέρω κάτι παραπάνω. Υπάρχει ακόμα το “Underground warriors”, αφιερωμένο στους οπαδούς του underground, με ένα riff που θυμίζει “Pile of skulls” και θα μπορούσε να είναι το δίδυμο αδερφάκι του μυθικού “Hellenic warriors”. Εξαιρετικό κομμάτι και το ομώνυμο, ρυθμικό και με στακάτο riff. To “Silent rage” θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιοδήποτε δίσκο της χρυσής εποχής των RUNNING WILD, ενώ το διαμαντάκι του δίσκου είναι το εννιάλεπτο έπος που τον κλείνει, με τίτλο “Drowned in black”, με μία μελαγχολική ατμόσφαιρα να το περιβάλλει.

Στο δεύτερο CD που συνοδεύει το δίσκο, οι LONEWOLF αποφασίζουν να κάνουν ένα δωράκι στους οπαδούς τους. Και τι δωράκι είναι αυτό! Εδώ λοιπόν θα βρείτε επανηχογραφήσεις κάποιων παλιών κομματιών τους, αλλά όχι όποια και όποια. Έχουμε λοιπόν τα “The dark throne” και “Witch hunter”  από το demo “Dark throne” του 1992, τα “ The call”, “Into the battle we ride”, “Sorcery” και “The forgotten valley of Hades” από το demo “The calling” του 1993, τα “Towards  the light” και “Forgotten shadows” από το “March into the arena” και τα “1789” και  “Erik the Red” από το “Unholy paradise”. Οφείλω να σταθώ λίγο στα κομμάτια των demos, καθώς πολύς κόσμος θα έρθει σε επαφή μαζί τους για πρώτη φορά. Είναι  πρωτόγονα και με απλή δομή, αλλά πανέμορφα και τόσο πωρωτικά, που  είναι απορίας άξιο γιατί δεν μπήκαν σε κάποια επίσημη κυκλοφορία της μπάντας. Ειλικρινά τα απόλαυσα και θεωρώ ότι το συγκεκριμένο CD είναι ό,τι καλύτερο μπορούσαν να κάνουν οι LONEWOLF για να συνοδεύσουν τα νέα τους τραγούδια.

Η στιβαρή παραγωγή που προσδίδει τον απαραίτητο όγκο στο δίσκο, είναι ευθύνη του David Vogt, που ίσως τον γνωρίζετε καλύτερα ως Charles Greywolf, κιθαρίστα και μπασίστα των POWERWOLF.

Προσωπική μου εκτίμηση, είναι πως το “Division Hades” είναι ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει οι LONEWOLF από το “The dark crusade” και έπειτα. Ένας πολύ αξιόλογος δίσκος, που σηματοδοτεί την επιστροφή της μπάντας στις ρίζες της. Ο στόχος επετεύχθη και ελπίζουμε πλέον σε μια ανάλογη συνέχεια.

 

8.5/10

Θοδωρής Κλώνης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ARRAYAN PATH - “The marble gates to Apeiron” (Pitch Black Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:30 Δημήτρης Τσέλλος

Πάντα, όταν έχεις να αξιολογήσεις κάποιον δίσκο, παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Το πόσο έχεις παρακολουθήσει την πορεία του συγκροτήματος, πόσο το γνωρίζεις, πόσο γνωρίζεις γενικότερα το ιδίωμα που...

[περισσότερα]

THE FLOWER KINGS – “Islands” (Insideout)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Φίλιππος Φίλης

Όσοι με «διαβάζετε» συχνά θα έχετε μάλλον καταλάβει πως οι προτιμήσεις μου κλείνουν προς το prog rock και πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον βρετανικό ήχο και σε αντιπροσωπευτικές μπάντες όπως...

[περισσότερα]

SYNTHETIC - “Clepsydra: Time against infinity” (ROAR! Rock Of Angels Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Για μένα οι SYNTHETIC είναι μια ανακάλυψη, μια ευχάριστη έκπληξη σε μια χρονιά γεμάτη απογοητεύσεις και αρνητική διάθεση. Ο πυρήνας τους, βασισμένος σε δυο φίλους από την Θεσσαλονίκη, έχει...

[περισσότερα]

ACCUSER - “Accuser” (Metal Blade)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Θοδωρής Κλώνης

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ο μέγας γκουρού Σάκης Φράγκος μου ανέθεσε το νέο άλμπουμ των ACCUSER για κριτική. Οι Γερμανοί thrashers βρίσκονται στο κουρμπέτι από το 1986 και όλα...

[περισσότερα]

WARRIOR SOUL - “Cocaine and other good stuff” (Livewire/ Cargo Records)

23 Νοεμβρίου, 2020 - 03:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Υπήρχε μια εποχή στο πρώτο μισό της δεκαετίας του ΄90 που ο Κory Clarke “ξεστράβωνε” αρκετό κόσμο στο metal χώρο με τις διασκευές που επέλεγε στους δίσκους και στα singles του (JOY DIVISION, David...

[περισσότερα]