MAYHEM – “Esoteric Warfare” (Season of Mist)

10 Ιουλίου, 2014 - 11:30

Αρκετά χρόνια πριν, με αφορμή την κυκλοφορία του “Ordo ad chao”, είχα γράψει ένα κείμενο στο έντυπο τότε Rock Hard, στο οποίο πρότεινα την αντιμετώπιση των MAYHEM όχι ως συγκρότημα αλλά ως σύστημα. Το σύστημα ορίζεται ως ένα σύνολο στοιχείων και χαρακτηρίζεται από τις ιδιότητες του κάθε ξεχωριστού στοιχείου, τις μεταξύ τους σχέσεις και τις αναδυόμενες -μοναδικές για το σύστημα- ιδιότητες. Εάν οι MAYHEM είναι σύστημα, και τα εκάστοτε μέλη τους είναι τα στοιχεία, η μουσική τους είναι η αναδυόμενη ιδιότητα. Το ερώτημα πίσω από αυτήν την εισαγωγή είναι το εξής: πώς είναι δυνατόν ένα συγκρότημα, το οποίο επί 17 χρόνια αλλάζει συστηματικά και βίαια τα βασικά του μέλη, να καταφέρνει να διατηρεί μία μουσική ταυτότητα και μία ενιαία πορεία στο χρόνο.

Πέντε άλμπουμ μέσα σε σχεδόν είκοσι χρόνια. Για ποια πορεία και για ποια ταυτότητα μιλάμε; Δεδομένου λοιπόν ότι αλλάζουν οι συνθετικοί πυρήνες, τι υπάρχει κοινό σε κάθε κυκλοφορία των Νορβηγών από το 1987 μέχρι σήμερα, πέραν του rhythm section; Τελικά, το βασικό χαρακτηριστικό είναι πως οι MAYHEM οσμίζονται την εποχή τους. Κάθε ένα άλμπουμ τους είτε προοιωνίζει το black metal που θα παιχτεί στο μέλλον, είτε συνοψίζει τα χαρακτηριστικά μίας εποχής – αν λοιπόν υπάρχει κάτι κοινό από το 1987 μέχρι σήμερα, αυτό είναι η διορατικότητά τους, η διαίσθησή τους, το ταλέντο τους, όπως θέλετε πείτε το.

Kάθε δουλειά των MAYHEM από το “Wolf's Lair Abyss” έως τώρα είναι ένα στοίχημα, το οποίο πέφτει πάνω στον εκάστοτε δημιουργό. Εκείνο το EP είχε δημιουργηθεί προκειμένου ο Blasphemer να γλυκάνει τους παλιούς οπαδούς και να θέσει τους όρους του. To “Grand Declaration...” ήταν μία μοναδική στιγμή συνύπαρξης του Blasphemer και του Maniac. Και τα λοιπά και τα λοιπά. Φτάνουμε λοιπόν στο εδώ και τώρα, και το στοίχημα παίζεται πάνω στον Teloch. Αρκετά ασφαλές στοίχημα και θα μπορούσε να έχει βγάλει ένα αξιοπρεπές άλμπουμ με λίγη προσπάθεια:. Μιλάμε για έναν επαγγελματία “Νορβηγό” μισθοφόρο κιθαρίστα, του οποίου η συνθετική προϋπηρεσία στις προσωπικές του μπάντες και βασικά στους NIDINGR φανερώνει τις κοινές με τους MAYHEM μουσικές προσλαμβάνουσες. Αναλαμβάνει λοιπόν πλήρως την σύνθεση των μουσικών μερών, γράφει ένα άλμπουμ, του το απορρίπτουν, γράφει ένα δεύτερο. Έχει μπει πλέον εντελώς στο σύστημα. Και έχουμε: Attila στα φωνητικά, ο οποίος ειδικά από το 2007 και μετά  παίζει μπάλα σε ένα φωνητικό ambient/ drone/ noise/ prog σύμπαν μόνος του: VOID OV VOICES, BURIAL CHAMBER TRIO, GRAVE TEMPLE, SUNN O))) και δεν συμμαζεύεται. Hellhammer στα drums – μιλάμε για μία μηχανή απαράμιλλης δύναμης, εφευρετικότητας και ακρίβειας. Necrobutcher στο μπάσο – το γράσο, ο επιταχυντής, ο τσαμπουκάς.

Το “Esoteric Warfare” ανοίγει με ένα κομμάτι το οποίο θα μπορούσε να ανήκει στο καινούριο THORNS άλμπουμ. Οι κιθάρες πετάνε τρεμολιαστά ημιτόνια και τα αφήνουν να αιωρούνται, μικρά, μαζεμένα riffs που ξεδιπλώνονται πολύ απαλά για να σκάσουν με τον πολύ χαρακτηριστικό μασίφ THORNS ήχο και μελωδικά παιχνιδίσματα που θα μπορούσε να έχει γράψει άνετα ο Czral, πολύ οικείο drumming από τον Hellhammer, κι ένας Attila που φτύνει φωνητικά με τρόπο σχεδόν τυπικό για το black metal ιδιώμα. Το κομμάτι θυμίζει ντοπαρισμένους DODHEIMSGARD εποχής '96-'98, και είναι πιθανότατα ο πιο συμβατικός ήχος που υπάρχει μέσα στο “Esoteric”, όπως φαίνεται στη συνέχεια.

Το άλμπουμ φαίνεται να συνεχίζει πάνω στα σπασμωδικά χνάρια που δημιούργησε το “Ordo ad Chao”. Υπάρχουν σε εξέλιξη στοιχεία – o Attila χρησιμοποιεί άνετα την φωνή του ως επιπλέον όργανο. Κουβαλάει ένα πλήθος ηχοχρωμάτων και στυλ και τα ξεδιπλώνει όλα είτε συμπορευόμενος με τη μουσική, είτε συγκρουόμενος με αυτήν. Θα μπορούσε να είναι πολλοί άνθρωποι ταυτόχρονα. Είναι το κυρίως σόλο όργανο. Οι κιθάρες κουβαλάνε έντονες Snorre Ruch/ Carl Michael Eide/ Blasphemer εποχής “Grand declaration...” επιρροές, οι οποίες  άλλωστε συμβάδιζαν ανέκαθεν με το ηχητικό κοσμοείδωλο των MAYHEM. Ωστόσο παρεμβάλλονται ατμοσφαιρικά σημεία αρκετά ιδιοσυγκρασιακά. Παρεμβάλλονται sampl-αρισμένοι ήχοι industrial νοοτροπίας. Υπάρχουν σκόρπιες νότες. Υπάρχουν ανεβάσματα τα οποία δεν φτάνουν πουθενά, ή φτάνουν σε μία φωνή.  Όσο προχωράει η ακρόαση, τόσο περισσότερο διασπασμένο και διασπαστικό γίνεται το άλμπουμ. Σταματούν να υπάρχουν σημεία αναφοράς. Κάθε ήχος διεκδικεί τον χώρο του, μέχρι και το drumming του Hellhammer διεκδικεί σημεία στα οποία κυριαρχεί και οδηγεί, απέχοντας από οποιοδήποτε ασφαλές προβλέψιμο ρυθμικό μέτρο.

Ο Blasphemer είχε μία τετράγωνη, τελειομανή λογική η οποία προσέδιδε κάποιου είδους τάξη ακόμη και στο χαοτικό “Ordo Ad Chao”. Εδώ οι MAYHEM προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, διαισθανόμενοι αυτό που συμβαίνει στο black metal αυτήν τη στιγμή. Κρατούν ανέπαφα τα βασικά, καθαρά Νορβηγικά, δομικά υλικά τους (τις μικρές κιθαριστικές μονάδες που ονομάζουμε riffs και που γεννήθηκαν μέσα σε δύο κασσέτες ενός τύπου THORNS κάπου το '90-'91). Kαι αποδομούν τη μουσική στα συστατικά της δημιουργώντας όχι ένα ενιαίο μουσικό σύνολο, αλλά μία κατάσταση.

Το μόνο πράγμα που έχω να προσάψω στον Teloch είναι πως ίσως να μην ήταν αρκετά τολμηρός. Ίσως να μην τον άφησαν. Ο τρόπος με τον οποίο έχει ενορχηστρωθεί και στηθεί αυτό το άλμπουμ, απολύτως διασπασμένο στα μουσικά συστατικά του, είναι πραγματικά ιδιαίτερος. Οι πρώτες ύλες ωστόσο, είναι υπερβολικά προφανείς. Δεν είναι λίγα τα σημεία που σε παραπέμπουν κάπου αλλού, και αυτό αδικεί τους MAYHEM. Το κατά πόσον το “Esoteric Warfare” θα καταφέρει να ξεφύγει από τις επιρροές του θα το δείξει ο χρόνος και ο εσωτερικός χώρος του εκάστοτε ακροατή. Για πρώτο στοίχημα, εμένα με κέρδισε.....

8 / 10

Μαριλένα Σμυρνιώτη

MAYHEM – “Esoteric warfare” (Season of Mist)
3 / 10

    Πέρασαν 7 χρόνια για να γίνει αυτός ο δίσκος. Σ’ αυτό το μεγάλο χρονικό διάστημα μεσολάβησαν πολλά στις τάξεις των MAYHEM, με κυριότερο γεγονός την αποχώρηση του Blasphemer από τις τάξεις του. Και γιατί είναι σημαντική αυτή η απώλεια φαίνεται από τις πρώτες ακροάσεις του “Esoteric warfare”.

    Είναι ένας δίσκος που «πατάει» πάνω στη δομή του προκατόχου του, “Ordo ad chao”. Οπότε αναμφίβολα υπάρχουν συγκρίσεις με το εν λόγω album, με το οποίο οι MAYHEM άλλαξαν το προσωπείο τους γι’ άλλη μια φορά με τον Rune Eriksen να υπογράφει τη σύνθεσή του. Εδώ τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά. Ενώ σε εκείνο το album το χάος είναι δομημένο, εδώ είναι παντελώς άναρχο σε σημείο να μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως είναι όλα μια συρραφή ιδεών χωρίς προσανατολισμό και χωρίς φαντασία.

    Ομολογώ πως δεν περίμενα κάτι καλύτερο από το σύστημα MAYHEM και το μόνο που μου άρεσε πραγματικά είναι ο ήχος του. Παρόλες τις πολλαπλές  ακροάσεις που έκανα, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι αυτό τον δίσκο θα τον «φοβηθούν» πολλοί λόγω του ονόματος που έχει η θρυλική νορβηγική μπάντα. Όμως πιστεύω πως αν τον δουν ως μεμονωμένο δίσκο, θα δουν ότι κανένα κομμάτι δεν εκπλήσσει με τη δομή του και με τα riffs του που είναι επίπεδα και πολύ προβλέψιμα. Ο Teloch που υπογράφει τις συνθέσεις αποδεικνύεται πολύ λίγος απέναντι στο βαρύ όνομα που καλείται να υπηρετήσει. Μπήκε στον εύκολο δρόμο της σύνθεσης πολλών riff που απλά ένωσε με τις πολλαπλές αλλαγές ρυθμών στα drums και στα εκπληκτικά φωνητικά του Attila. Με αυτή τη λογική καμία σύνθεση δε λειτουργεί αυτόνομα, δημιουργώντας κομμάτια με συρραφές από ακραία περάσματα και riffs που θυμίζουν κάτι από το παρελθόν. Πότε θυμίζουν έντονα THORNS, πότε DODHEIMSGARD και πότε το "Ordo ad chao". Δεν ξέρω κατά πόσον ένας νέος δίσκος MAYHEM μπορεί να έχει ως υπέρ του το ότι θυμιζει κάτι σαν αναφορά σε άλλα group του ιδιώματος. Μάλλον μειονέκτημα μπορεί να είναι κάτι τέτοιο...Ολα αυτά έρχονται ως απόδειξη ότι ο Teloch ουσιαστικά έγραψε συνθέσεις βασισμένες σε φόρμες νορβηγοθρεμμένες και πολύ αγαπητές στους οπαδούς της νορβηγικής σκηνής και όχι μόνο των MAYHEM.

   Ναι, ο Attila είναι πίσω από το μικρόφωνο και ο Hellhammer πίσω από τα drums. Από μόνο του αυτό, όμως, δεν αρκεί για να γίνει ένας δίσκος από συνονθύλευμα ιδεών σε κάτι αξιοσημείωτο και αντάξιο του ονόματος τους. 

   Τι απομένει; Αφού πλέον βγήκε καινούριο υλικό, μπορεί να συντηρηθεί ο μύθος των MAYHEM για άλλα τόσα χρόνια με αλλεπάλληλες περιοδείες και μεμονωμένες εμφανίσεις για τα 30 και 35 χρόνια της παρουσίας του. Με τελείως ψυχρό βλέμμα πιστεύω πως δε θα τολμήσουν να κυκλοφορήσουν νέο υλικό σύντομα, κάτι που αποδεικνύει το γιατί δεν τολμούσαν τόσα χρόνια να το κάνουν. Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει συνθέτης σαν τον Rune Eriksen για να τους ξελασπώνει από το βάλτο του αναχρονιστικού παλιού σχήματος από τα 80s. Ο Blasphemer τους έβαλε στο χάρτη του σύγχρονου extreme metal με τα albums που υπέγραψε μέχρι και το 2007. Πλέον δεν μπορούν να βγάζουν δίσκο ανά 2-3 χρόνια κι αυτό θα στοιχίσει στην υστεροφημία τους. Προσωπικά δεν περιμένω τίποτα λιγότερο από την προσπάθεια να ξαναθυμίσουν κάτι από το παρελθόν τους και την επόμενη φορά αν βέβαια υπάρξει. Γιατί κάτι μου λέει πως οι MAYHEM δε θα είναι εδώ παρόντες για άλλα 7 χρόνια ώστε να ξαναχτυπήσουν άλλη μια φορά… Εκτός κι αν κάνουν την έκπληξη και έχουν στις τάξεις τους έναν καλύτερο συνθέτη και διασκεδάσουν τις εντυπώσεις που αφήνουν σήμερα στα 30 χρόνια ύπαρξης τους.

Λευτέρης Τσουρέας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FALL HAS COME – “Nowhere” (Sliptrick Records)

8 Δεκεμβρίου, 2017 - 19:30 Σάκης Φράγκος

Τι σου είναι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα… Ξεκινάς να ακούσεις έναν δίσκο και βλέπεις ότι οι FALL HAS COME, είναι ένα ιταλικό alternative rock σχήμα και ξεκινάς με πολύ επιφύλαξη… Ευτυχώς όμως...

[περισσότερα]

SPEEDBLOW – “When Giants walked the Earth” (Self-Released)

8 Δεκεμβρίου, 2017 - 09:45 Πάνος Δρόλιας

Οι SPEEDBLOW έχουν κερδίσει την εκτίμηση μου ήδη από το ομώνυμο τους EP που κυκλοφόρησε πριν από οκτώ χρόνια. Από τότε μέχρι και σήμερα, βέβαια, ελέω διάφορων συγκυριών και κάποιων αλλαγών στο line-...

[περισσότερα]

VENOM – “Assault!” (Dissonance)

8 Δεκεμβρίου, 2017 - 09:45 Θοδωρής Κλώνης

Στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 και τουλάχιστον μέχρι και το “Possessed” το όνομα των VENOM ήταν κυριολεκτικά larger than life. Η ανίερη τριάδα των Cronos, Abaddon και Mantas όργωνε τον κόσμο...

[περισσότερα]

JESS AND THE ANCIENT ONES - “The horse and other weird tales” (Svart Records)

6 Δεκεμβρίου, 2017 - 16:45 Δημήτρης Τσέλλος

Και το ταξίδι συνεχίζεται… Η Jess σε νέες περιπέτειες, συντροφιά με τους Αρχαίους της. Σύντομη αυτή εδώ, διάρκειας ούτε 35 λεπτών, που όμως σε «γεμίζει» εικόνες από θαυμάσια ηχοτόπια, όπως άλλωστε...

[περισσότερα]

BANDEMONIC - “Against all odds” (Steel Gallery Records)

6 Δεκεμβρίου, 2017 - 16:30 Δημήτρης Τσέλλος

Η πόλη των Ιωαννίνων, εκτός από μια αδιαπραγμάτευτη ομορφιά, έχει και μια ενεργή τοπική σκηνή, μέλος της οποίας είναι και οι BANDEMONIC. Υπάρχουν από το 2009 και μέσα στα πρώτα τους 8 χρόνια,...

[περισσότερα]