MOTORHEAD - “Bad magic” (UDR)

27 Αυγούστου, 2015 - 17:15

Μπορεί να σε κουράσει ένας γάμος 40 ετών, να σε απογοητεύσει κάποιες φορές, αλλά όταν εξακολουθεί να είναι παραγωγικός, με το 22ο παιδί μόλις να έχει βγει στον κόσμο και να κλαψουρίζει ηλεκτρικά riff και γρέζα φωνητικά, ξέρεις ότι αυτή η σχέση θα διακοπεί μόνο με τον θάνατο, που ούτως ή άλλως χτυπά με διακριτικά -ομολογουμένως- χτυπήματα την πόρτα. 40 χρόνια ιστορίας και με τη νέα τους δουλειά οι MOTORHEAD αποδεικνύουν ότι εξακολουθούν να ανήκουν στην αφρόκρεμα του μοντέρνου σκληρού ήχου. Μπορεί η φωνή να έχει κουραστεί λίγο, να μην έχει την ένταση του παρελθόντος, αλλά η μουσική και ο τσαμπουκάς είναι πάντα εδώ.  

Η διαχρονικότητα της μουσικής τους βασίζεται σε τρία απλά πράγματα, έναν ντράμερ, με πρόβλημα υπερκινητικότητας, που εδώ και χρόνια εκπροσωπεί άξια ο Μickey Dee έναν κιθαρίστα που αγαπάει τα μπλουζ, όσο και την παραμόρφωση, με τον Phil Campbell στον ρόλο αυτό, λιτό και αιχμηρό, να δίνει μαθήματα, κιθαριστικής κτηνωδίας με μινιμαλιστικό τρόπο και βέβαια το μπάσο που λειτουργεί σαν την αστυνομική αύρα, πρώτα σε ρίχνει κάτω, μετά περνάει από επάνω σου και τέλος σε συλλαμβάνει, ενώ εσύ ακόμη δεν έχεις καταλάβει πως βρέθηκες στο έδαφος, συνηθισμένος από τα αγοράκια με τα μούσια και το piercing. Τα φωνητικά των MOTORHEAD, είναι και θα είναι πάντα ένα θέμα ταμπού, όσο και η παρθενιά της Μητέρας Τερέζας. Αν δεν σας αρέσουν ακούτε λάθος μουσική αν σας αρέσουν ,τότε απλά έχετε βρει την πεμπτουσία του metal σε κάθε περίπτωση, δεν έχετε δικαίωμα να τα «κρίνετε» γιατί ανήκουν στην σφαίρα των riff των AC/DC, της εγκυρότητας των METALLICA ως σχήμα αξιώσεων και της αποδοχής ότι οι DREAM THEATER, είναι εκτός από υπερτεχνικό σχήμα και διασκεδαστικοί.

Από το εναρκτήριο ‘’Victory Or Die’’με το κλασικό ξεγυμνωμένο από τα φτιασίδια, παραμορφωμένο rock n’ roll, όπως μόνο οι MOTORHEAD  ξέρουν να παίζουν, θα έχετε αναμνήσεις τις περιόδου του  ‘’Rock n’ roll” λόγω στεγνής παραγωγής, αλλά και του “Overkill”, με πολύ καλό παίξιμο από τον Mickey Dee. Η συνέχεια με ‘’Thunder & Lightning”, το μπάσταρδο αδελφάκι του ’’Ace of spades’’, να ισοπεδώνει τον κάθε ανίδεο, χιπστερά του metal , με το μπάσο του Θείου Lemmy και το καλύτερο σόλο του Tom Morello, αν είχε πρότυπο τον Fast Eddie Clarke. Ο πιο σκληρός ήχος θα βγει μπροστά στο “Shoot Out all of Your Lights”, στο “The Devil” υπάρχει η συμμετοχή του Brian May, groove, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο ενώ η πάνκικη καταγωγή του Lemmy θα φανερωθεί ξανά στο “Electricity”. Το “Evil”είναι  κλασικό groove metal rock n’ roll, με ατμοσφαιρικά περάσματα που απλά σε καθηλώνει και δίνει την αβάντα για το ‘’Teach Them How To Bleed’’, που είναι σαν να ακούς τον Chuck Berry on speed, τίποτα λιγότερο ή περισσότερο. Δεν λείπουν οι «ρομαντικές» στιγμές, γιατί όλοι αγαπήσαμε και μας δίνεται το “Till The End”μια  power ballad με όλη την σημασία της λέξης. Στο ‘’Tell Me Who To Kill’’το ερώτημα θα απαντήσουν τα heavy solo που είναι σε αφθονία από τον Campbell κι ένα ρεφραίν που δεν ξεκολλά από το μυαλό σου. Δύο ακόμη κλασσικές μεταλλικές επιθέσεις με τα “Choking On Your Screams”  που θα μπορούσε να έχει ξεμείνει από το ‘’Orgasmatron’’, σκοτεινό, βαρύ, διεστραμμένο και το “When The Sky Comes Looking For You” κλασικό Βρετανικό επιθετικό metal από το σχήμα που ουσιαστικά δημιούργησε τον όρο μαζί μετ ους PRIEST, SABBATH, SAXON, MAIDEN.
Το κλείσιμο μας επιφυλάσσει μια έκπληξη, μια διασκευή στο“Sympathy For The Devil” των ROLLING STONES. Η διαφορά του με το αυθεντικό είναι ότι εδώ ο Lemmy απλά αποφασίζει, να ρίξει την ταχύτητα και να προσθέσει, μαγεία, μοχθηρότητα, οσμή του περιθωρίου και 40 χρόνια στο  rock n’ roll  πεζοδρόμιο, με πολύ λιγότερες «αναγνωρίσεις» από αυτές των ROLLING STONES . Επικίνδυνη και ενδιαφέρουσα, επιμεταλλωμένη διασκευή.

Δεν θα μπει ψηλά στα άλμπουμ της χρονιάς το νέο MOTORHEAD γιατί τους αγάπησα και αγαπώ, αλλά ό χρόνος έχει αφήσει τα σημάδια του, όπως και στους AC/DC  και JUDAS PRIEST, όμως θα μπει σε καλή θέση, γιατί συνεχίζουν αν αποτελούν μια τίμια πρόταση, μια δουλειά που δεν είναι απλό γέμισμα για να περιοδεύουν και σίγουρα αποτελεί ένα ακόμα φιξάκι, για να βγάλω την δύσκολη χρονιά, που δεν ζητά τίποτα άλλο παρά την αγάπη και την προσοχή μου. Αποτίνοντας φόρο τιμής σε  μια αυθεντική μορφή, σχεδόν πατρική, που ο χρόνος την ξεθωριάζει και το νιώθεις στα βραχνά φωνητικά, θα πω ότι όπως και οι SCORPIONS, AC/DC, JUDAS PRIEST, οι MOTORHEAD, στο τέλος της καριέρας τους, θα έχουν τη χαρά να φύγουν δίνοντας άλμπουμ που τιμούν την ιστορία τους και ακόμα και αν δεν προσθέτουν, σίγουρα γυαλίζουν λίγο ακόμα το μεταλλικό όνομα τους. Σκληροί, μοναδικοί, αναντικατάστατοι παραγωγικοί, έντιμοι και πάνω από όλα αυθεντικοί. Μεταλλικό punk rock n’ roll και κανένας δεν θα το παίξει καλύτερα από το τρίο από τη Μ. Βρετανία. Για μια ακόμα φορά αφεθείτε στην μαγεία του κλασικού, γιατί η γριά κότα έχει το ζουμί και πλέον και διαβήτη.

8 / 10

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

KONKHRA – “The alpha and the omega” (Hammerheart Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Γιάννης Σαββίδης

Από την εποχή των θεών του μαύρου heavy metal, MERCYFUL FATE και του Lars Ulrich (αν δεν ξέρεις ποιών, λάθος σελίδα διαβάζεις), στους εκπληκτικούς tech-thrashers INVOCATOR ("Excursion demise" και τα...

[περισσότερα]

AIRBOURNE- “Boneshaker” (Spinefarm)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

AC/DC. Tέσσερα γράμματα, που συμβολίζουν τη μεγαλύτερη προσφορά της Αυστραλίας στο hard rock. AIRBOURNE. Oι τίμιοι διάδοχοί τους, εδώ στο πέμπτο  στούντιο άλμπουμ τους. Με νέο κιθαρίστα και...

[περισσότερα]

HORIZON’S END - “Skeleton keys” (Steel Gallery Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Φίλιππος Φίλης

Οι HORIZON’S END αποτελούν πολύ σημαντικό, κατ εμέ, κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού heavy metal. Έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση το 1998, με το αριστουργηματικό “Sculpture on ice”, ένα δίσκο...

[περισσότερα]

1349 – “The infernal pathway” (Season of mist)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 22:15 Λευτέρης Τσουρέας

Οι Νορβηγοί στο έβδομο album τους πραγματοποιούν δραστική στροφή στον ήχο τους προς μια πιο thrash ηχητική κατεύθυνση, που οφείλει τα μέγιστα στην αμερικάνικη σκηνή, κάτι που καθιστά το νέο τους...

[περισσότερα]

VILLAGERS OF IOANNINA CITY – “Age of Aquarius” (Mantra Records)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 14:45 Πάνος Δρόλιας

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που κυκλοφόρησε το “Riza” και ο ντόρος γύρω από τους VILLAGERS OF IOANNINA CITY καλά κρατεί. Μολονότι αδυνατώ ακόμα να κατασταλάξω αν ο συγκεκριμένος ντόρος, που...

[περισσότερα]