MURDER ANGELS – “The Σpell” (Self-Released)

11 Ιανουαρίου, 2018 - 17:15

Οι MURDER ANGELS είναι μια από αυτές τις μπάντες που θέλω δεν θέλω, με ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο και ενεργοποιούν τα πλέον μεταλλικά μου συναισθήματα. Είναι η εικόνα τους, η στάση τους αλλά κυρίως είναι η μουσική τους. Το ομότιτλο ντεμπούτο τους με είχε αφήσει απόλυτα ικανοποιημένο ως ακροατή και οπαδό του speed metal. Γιατί αυτό είναι οι MURDER ANGELS: μια speed metal μπάντα, που με αυτό το υλικό, αν περπατούσαν σε κάποια αμερικανική μεγαλούπολη κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80, σήμερα ή θα λογίζονταν ως μεγάλο όνομα, ή θα ήταν θα ανήκαν σε αυτά τα σχήματα που με 1-2 δίσκους άφησαν το δικό τους «στίγμα» στην αγαπημένη μας μουσική και οι κυκλοφορίες τους θα άλλαζαν χέρια έναντι διόλου ευκαταφρόνητων ποσών.

Ως ενδιάμεσος κρίκος λοιπόν μεταξύ ντεμπούτου και επερχόμενου νέου δίσκου, έρχεται και παίρνει τη θέση του το “The Spell” EP, που είναι 100% δική μας υπόθεση, αφού ηχογραφήθηκε και μιξαρίστηκε στα Infected Studios της Λιβαδιάς και το εξώφυλλό του επιμελήθηκε ο Φοίβος Τσόλκας. Με τη πρώτη κιόλας ακρόαση, δύο λέξεις μου έρχονται στο μυαλό: AGENT STEEL. Ή μάλλον τρεις… AGENT FUCKING STEEL! Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο tribute στη θρυλική αυτή μπάντα. Τα πάντα πλέον, μα τα πάντα, είναι λες και έχουν βγει από το “Unstoppable force”. Μόνο σε ένα σημείο, επειδή είμαι πολύ «ψείρας», παρατήρησα μια έμμεση αναφορά στους ICED EARTH και συγκεκριμένα σε κάποια «κοπανιαμέντα» του “A question of heaven”. Όχι ως απροκάλυπτη και προκλητική αντιγραφή, αλλά ως επιρροή ή ασυναίσθητη έκφραση ακουσμάτων. Οι κιθάρες «γαζώνουν», το rhythm section ακούγεται όπως πρέπει, τεχνικό αλλά όχι επιδεικτικό, τα ακόμη πιο βελτιωμένα φωνητικά προσκυνούν τον τεράστιο John Cyriis αν και σε πιο «ανθρώπινα» επίπεδα (εξάλλου ο τύπος δεν πιανόταν με τίποτα)… Τέσσερις κομματάρες (με προσωπικά αγαπημένα τα ισοπεδωτικά “Fiend without a face” και “Resistance is futile”), με σωστή παραγωγή, που με κάνουν να ανυπομονώ για τον επόμενο δίσκο των Θεσσαλών. Μπράβο στους Τόλη, Βαγγέλη, Tziou, Δημήτρη και Μιχάλη για μια ακόμη φορά. Περισσότερα θα πούμε στο άμεσο μέλλον.

Τώρα αυτή η κυκλοφορία μετράει για δίσκος του 2017 ή του 2018; Παραμονή Πρωτοχρονιάς κυκλοφόρησε. Αν είναι το πρώτο, μιλάμε για το απόλυτο outro του 2017. Αν είναι το δεύτερο, για το μεγάλο intro του 2018! Το μόνο σίγουρο είναι πως με τη πρώτη ευκαιρία, με βλέπω μπροστά-μπροστά σε κάποια ζωντανή τους εμφάνιση. Η μπάντα να ρίξει σήμα και σεις οι υπόλοιποι να τους τσεκάρετε σε Facebook, YouTube και γενικά σε όλα εκείνα τα εργαλεία του διαβόλου, οκ; Ξηγηθήκαμε.

9 / 10

Δημήτρης “Rager” Τσέλλος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

MANIMAL – “Purgatorio” (AFM Records)

8 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Το μελωδικό heavy/power είναι η αλήθεια ότι δεν περνάει και τα καλύτερα χρόνια του, όμως είναι επίσης αλήθεια ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια υπάρχει μία σταθερή ανάκαμψη, με ωραίες κυκλοφορίες, μερικές...

[περισσότερα]

ALCATRAZZ – “Live in Japan 1984” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Σάκης Νίκας

Οι ALCATRAZZ την περίοδο που ο Malmsteen ήταν στη μπάντα είχαν μία απίστευτη δυναμική. Όχι ότι πήγαιναν πίσω με τον Vai, αλλά θεωρώ ότι ο Bonnet «έδενε» καλύτερα με τον Σουηδό κιθαρίστα με τον οποίο...

[περισσότερα]

JOE BONAMASSA – “Redemption” (Provogue/Mascot)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Στο κρίσιμο ερώτημα, ήρθε η ώρα ο Joe Bonamassa να κυκλοφορήσει κακό άλμπουμ, ακόμη μια φορά η απάντηση είναι όχι. Ο παραγωγικότατος, πολυγραφότατος και παίκτης ολκής, απόστολος των μπλουζ στον 21o...

[περισσότερα]

NASHVILLE PUSSY - “Pleased to eat you” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Γιάννης Παπαευθυμίου

Οι πιο παλιοί φίλοι του περιοδικού, αυτοί που μας παρακολουθούσαν ως έντυπο τότε που λεγόμασταν Rock On, ίσως και να θυμάστε την στήλη “Ι told you first” που παρουσίαζα μαζί με τον Κώστα Αλατά...

[περισσότερα]

STRATOVARIUS – “Enigma: Intermission II” (earMUSIC)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:30 Φίλιππος Φίλης

Απ’ την αρχή πρέπει να σας πω πως γενικά δεν είμαι οπαδός της ύστερης περιόδου των STRATOVARIUS, μπάντα που για μένα αποτελούσε κάποτε τον ορισμό του Ευρωπαϊκού power metal. Το δίδυμο των δύο Timo...

[περισσότερα]