MUSE – “The 2nd Law" (Warner)

19 Οκτωβρίου, 2012 - 13:30

«Οι MUSE το ‘ριξαν στην dubstep!», «Τόσοι μεγάλοι καλλιτέχνες, τον SKRILLEX βρήκαν να προσκυνήσουν;», «Πουλημένοι, όλα για τα φράγκα…», «Γιατί τα μακαρόνια δεν είναι Misko Σούλα;», «Γιατί δεν πλάσαρε στο 90’ ο μα…κας και πήγε να τον κρεμάσει;»… Άπειρα αναπάντητα ερωτήματα γεννάει η κυκλοφορία του νέου δίσκου των MUSE, σε σημείο που έπρεπε να βγει στην αγορά στις 21 Δεκεμβρίου για να πιστέψουμε όντως, πως ήρθε το τέλος του κόσμου και να πάνε για βρούβες οι Μάγιας! «Επιστήμονες» ανά την Ελλάδα (γιατί τέτοιοι έχουμε γίνει) calm down. Οι MUSE έχουν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο πλέον που, ενώ όλος ο κόσμος περιμένει το νέο τους δίσκο, αυτοί they dont give a fuck για τις επιστημονικές αναλύσεις του. Νταξ, μπορεί να give λίγο, αλλά στην τελική πάντα δεν έκαναν του κεφαλιού τους; Ναι, άρα οι υπερβολικές αποψάρες που ελέω του internet έχουν γίνει εκνευριστικά πολλές, περιττεύουν. Τα πράγματα εξακολουθούν να είναι απλά… Ακούς το δίσκο κάποιες φορές (όχι μία, που επειδή έσκασε η πρώτη dubstep – ίλα την γείωσες και αυτή!), και από εκεί και πέρα σου αρέσει ή δε σου αρέσει, ΑΛΛΑ… Με επιχειρήματα της προκοπής και όχι με νοοτροπία νηπίου που γκρινιάζει, επειδή η λαμπάδα του έχει τον αλεξιπτωτιστή Action Man αντί για τον βατραχάνθρωπο!

Εφόσον ξεκαθαρίσαμε πάμε στο ζουμί τώρα… Η παράδοση που λέει πως οι δίσκοι τους ξεκινούν πάντα δυνατά δεν χαλάει ούτε εδώ. Η αρχική τριάδα των “Supremacy” (τούμπανο μπασογραμμή και ωραίο ξέσπασμα στο τέλος), “Madness” (αρχικά αδιάφορο αλλά περίεργα κολλητικό στη συνέχεια) και “Panic Station” (το “Another One Bites the Dust” των 10’s) μας «ντοπάρουν» για τη συνέχεια. Το “Survival”, που όλοι γνωρίζουμε πάνω κάτω μιας και ήταν το επίσημο τραγούδι των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, σε ωθεί μέσα στην QUEEN υπερβολή του να διεκδικήσεις θέση στο βάθρο αλλά στη συνέχεια έρχεται ο μικροτραυματισμός… Στην επερχόμενη τετράδα των “Follow Me”, “Animals”, “Explorers” και “Big Freeze”, μόνο το δεύτερο ξεχωρίζει με τις Gilmour – ικές κιθάρες του (προφανώς και δεν είναι τυχαίος ο τίτλος), αποτελώντας ίσως την πιο δυνατή σύνθεση του δίσκου, ενώ τα υπόλοιπα τρία και να έλειπαν μικρό το κακό, μιας και είτε ακούγονται σαν U2 δεύτερης διαλογής (“Follow Me” και “Big Freeze”), είτε σαν τις signature μπαλάντες που συνηθίζουν να έχουν σε κάθε δίσκο τους (ξέρετε ποιο έμεινε από τα τέσσερα!). Στα “Save Me” και “Liquid State” όπου αναλαμβάνει τα συνθετικά και ερμηνευτικά ηνία ο μπασίστας της μπάντας Chris Wolstenholme, κάνει κατάθεση ψυχής σχετικά με το πρόβλημα αλκοολισμού που αντιμετώπιζε και μας πείθει εύκολα με την ποιότητά τους. Τσουκ, φτάσαμε στο αμφιλεγόμενο κλείσιμο… Που δεν θα έπρεπε να είναι αμφιλεγόμενο, μιας και η διλογία “The 2nd Law” λειτουργεί περισσότερο σαν outro παρά σαν κανονική σύνθεση (“Unsustainable” τυπικό electrodubstep που δεν ξενίζει και “Isolated System” ιδανικό πληκτράτο κλείσιμο).

Αφού τελειώσαμε με το ζουμί, για να ρωτήσω τους «προδομένους» της υπόθεσης: Ειλικρινά τι περιμένατε από αυτούς μετά το “Resistance” (ο χρόνος έδειξε την μετριότητά του, με μόνο τέσσερις συνθέσεις να ξεχωρίζουν… Εύκολο να τις βρείτε!), την συνέχεια του αξεπέραστου ως τώρα “Origin of Symmetry”; Μας είχαν δείξει με τον προκάτοχό του - και χειρότερο από το - “The 2nd Law”, πως το φλερτ με έναν πιο ηλεκτρονικό ήχο θα αυξανόταν, άρα αυτοί που περίμεναν κάτι πιο guitar oriented τσάμπα ήλπιζαν… Οι ίδιοι το δήλωναν εξάλλου! Και η αλήθεια είναι πως αυτή την μπάντα την έχουμε αγαπήσει με τα ελαττώματά της (πάντα σου θυμίζουν κάποιον άλλο αλλά με το δικό τους τρόπο, τάσεις υπερβολής, οι ανάσες του Bellamy που θυμίζουν κάτι από Βασίλη Καρρά!). Ο δίσκος είναι αρκετά χαλαρός στους ρυθμούς του, εξαιρετικά «γυμνός» αλλά και γεμάτος σε σημεία, με όμορφη ροή παρά την μικρή κοιλιά στη μέση και σίγουρα με περισσότερα ηλεκτρονικά στοιχεία από ποτέ. Χαρακτηριστικό του επίσης είναι πως δεν ξεχωρίζει με τη μία κάποιο τραγούδι ως ο νέος «ύμνος» της μπάντας, γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει τέτοιος εδώ μέσα. Το νου σας όμως κακομοίρηδες, αν μας κάνουν τη χάρη και περάσουν από τα μέρη μας, μη σας δω να σιγοτραγουδάτε κάποια από τις εννιά (ναι εννιά!) συνθέσεις του δίσκου που παρουσιάζονται στο τρέχον tour τους, γιατί σας δάγκωσα… Γκέγκε;

7,5 / 10

Βασίλης Γκορόγιας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FLYING COLORS – “Third stage: Live in London” (Music Theories Recordings)

15 Οκτωβρίου, 2020 - 14:45 Σάκης Φράγκος

Δεν αισθάνομαι άνετα με αυτό, αλλά νιώθω ότι πρέπει να το κάνω. Ξεκινώ με τα κλασικά, για όσους δεν γνωρίζουν: Οι FLYING COLORS είναι το γκρουπ με τον Mike Portnoy (τι σημαίνει που έχει παίξει;), τον...

[περισσότερα]

SATAN – “Early Rituals” (Listenable Records)

14 Οκτωβρίου, 2020 - 09:15 Θοδωρής Μηνιάτης

Οι SATAN θα είναι για πάντα ένα από τα χαρακτηριστικότερα συγκροτήματα του New Wave Of British Heavy Metal κινήματος. Από την πρώτη δισκογραφική τους παρουσία το 1983, με το all time classic “Court...

[περισσότερα]

SKELETAL REMAINS – “The entombment of chaos” (Century Media Records)

14 Οκτωβρίου, 2020 - 09:15 Άγγελος Κατσούρας

To death metal είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό. Και αν νομίζετε ότι οι SKELETAL REMAINS έπαθαν ΠΑ.ΣΟ.Κ, είστε πολύ γελασμένοι, καθώς δεν υπόσχονται διάφορα «θα» στον κόσμο, αλλά η δεδομένη υπεροχή τους θα...

[περισσότερα]

CRIPPLED BLACK PHOENIX - “Ellengæst” (Season of Mist)

13 Οκτωβρίου, 2020 - 15:00 Νίκος Ζέρης

Δεν θα σταματήσω να λέω ότι η φετινή είναι μια πολύ πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά για την μουσική. Όλα αυτά που έχουν συμβεί έχουν ωθήσει τα συγκροτήματα σε μια αδιάκοπη δημιουργική διαδικασία...

[περισσότερα]

HEATHEN – “Empire of the Blind” (Nuclear Blast)

13 Οκτωβρίου, 2020 - 09:00 Άγγελος Κατσούρας

HEATHEN και δισκογραφική συχνότητα, δυστυχώς δεν πήγαιναν ποτέ μαζί. Και αυτός είναι ξεκάθαρα ο μοναδικός λόγος που δεν έγιναν πολύ μεγαλύτεροι από ότι πραγματικά άξιζαν σαν συγκρότημα. Μιλάμε...

[περισσότερα]