NASHVILLE PUSSY - “Pleased to eat you” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45

Οι πιο παλιοί φίλοι του περιοδικού, αυτοί που μας παρακολουθούσαν ως έντυπο τότε που λεγόμασταν Rock On, ίσως και να θυμάστε την στήλη “Ι told you first” που παρουσίαζα μαζί με τον Κώστα Αλατά καινούργια και φρέσκα ονόματα από όλο το φάσμα του σκληρού ήχου. Ένα από αυτά τα ονόματα τότε ήταν και οι NASHVILLE PUSSY, αρκετά χρόνια πριν γραφτεί οτιδήποτε σε ελληνικό έντυπο ή webzine της εποχής.

Τα χρόνια πέρασαν και να που βρισκόμαστε στο 2018 και οι NASHVILLE PUSSY επανέρχονται με τον νέο -έβδομο παρακαλώ - studio δίσκο τους και με συναυλίες επί  ελληνικού εδάφους σε λίγες εβδομάδες. 

Προσωπικά, θεωρώ τις  τρείς πρώτες κυκλοφορίες τους  κορυφαίες για το είδος που παίζουν (και κυρίως τις δύο πρώτες με την θεά Corey Parks στο μπάσο), με το προηγούμενο τους “Up the dosage” να με είχε απογοητεύσει πάρα πολύ. Ήταν ο πρώτος μέτριος δίσκος ΝΑSHVILLE PUSSY κι έχουν περάσει τέσσερα ολάκερα χρόνια από τότε. Mόλις ο αρχισυντάκτης μου έστειλε τον νέο τους δίσκο για κριτική, είχα μια σχετική αγωνία αν αυτήν την φορά θα κατάφερναν να με ξανακερδίσουν. 

Η αλήθεια είναι ότι το όνομα του Daniel Rey (RAMONES, WHITE ZOMBIE, RAGING SLAB) πίσω από την κονσόλα σε προδιαθέτει για αυθεντικό rock ’n’ roll  και ευτυχώς που η μπάντα δείχνει να (ξανά)βρίσκει τον παλιό καλό εαυτό της.  Mια μπάντα που για όσους δεν ξέρουν, φιλτράρει στον ήχο της στοιχεία από τους AC/DC, KISS, Ted Nugent, MOTORHEAD, RAMONES, νότιο rock, rock ’n’roll και τόνους ενέργειας και τσαμπουκά. Μια απολύτως αυθεντική rock μπάντα, του δρόμου και όχι των σαλονιών και των studios.  

Στο “Pleased to eat you” θα βρει κανείς συνθέσεις που αν τις βάλεις σε ένα παζλ, μπορείς να καταλάβεις τόσο τις επιρροές τους και κυρίως μπορείς να ακούσεις μέσα από αυτές μια μεγάλη γκάμα του rock του παρελθόντος, παιγμένα με αγάπη, γνώση, πάθος και σεβασμό.   

Εδώ θα βρούμε λοιπόν παραδοσιακό rhythm ‘n’ blues όπως παρουσιάζεται σε συνθέσεις σαν τα “Woke up this morning”, “Endless ride” και “Go home and die”. Eπίσης ακούμε και rock νn’ roll-άδικα κομμάτια όπως το εναρκτήριο “She keeps me coming and I keep going back”, “Just another white boy” και “Hang tight”. Δεν μπορούν να λείψουν και τα αυθεντικά hard rock tracks όπως είναι τα “Οne bad mother”, “Drinkin’ my life away” και “We want a war” (το πρώτο single του δίσκου).  

Αν ψάχνετε να ακούσετε αυθεντικό, ζόρικο και “αλήτικο” hard rock μην ψάχνετε αλλού. Βρήκατε το ιδανικό soundtrack για το επόμενο διάστημα. Μπορεί η μπάντα να έχει κλείσει την δεύτερη δεκαετία της  ζωής της, αλλά εδώ ροκάρουν σαν σχολιαρόπαιδα. Έχω την αίσθηση ότι μετά από πολύ καιρό, έχουμε μπροστά μας έναν από τους καλύτερους τους δίσκους. 

8 / 10

Γιάννης Παπαευθυμίου 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SLAYER – “The repentless killogy” (Nuclear Blast)

6 Δεκεμβρίου, 2019 - 09:45 Γιάννης Σαββίδης

Μετά από το κείμενο που εστιάσαμε στο παρελθόν και στο “World painted blood” (2009), μεταφερόμαστε στο παρόν, το 2019, όπου οι SLAYER, αυτήν τη στιγμή που μιλάμε, έδωσαν την τελευταία τους συναυλία...

[περισσότερα]

SODOM – “Out of the frontline trench” (SPV/Steamhammer)

5 Δεκεμβρίου, 2019 - 14:00 Σάκης Νίκας

Δεν σας κρύβω, ότι είχα τις επιφυλάξεις μου όταν ο Angelripper πήρε την απόφαση να αλλάξει ριζικά τη σύνθεση των SODOM και να προσθέσει έναν επιπλέον κιθαρίστα, προκειμένου να δώσει μεγαλύτερο όγκο...

[περισσότερα]

BOMBUS - “Vulture culture” (Century Media)

5 Δεκεμβρίου, 2019 - 14:00 Κώστας Αλατάς

Με τους Σουηδούς BOMBUS, είχα έρθει σε επαφή, λόγω του κιθαρίστα των BURST, Jonas Rydberg, ο οποίος και είχε αποτελέσει μέλος τους στο “The poet and the parrot”, το δεύτερο full-length άλμπουμ τους...

[περισσότερα]

STEEL PANTHER - “Heavy metal rules” (Steel Panther Inc)

5 Δεκεμβρίου, 2019 - 13:45 Δημήτρης Σειρηνάκης

Θα προσπαθήσω να είμαι άμεσος και απλά κατανοητός. Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία μου, θεωρώ πως όχι, αλλά έφτασα να θεωρώ τους STEEL PANTHER σαν ένα κακόγουστο αστείο. ΟΚ, μου άρεσαν όταν...

[περισσότερα]

LINDEMANN – “F & M” (Universal/Vertigo)

2 Δεκεμβρίου, 2019 - 11:45 Γιώργος Δρογγίτης

Μετά τη δισκάρα (ύστερα από πολλά χρόνια), που έβγαλαν φέτος οι RAMMSTEIN, ήρθε η ώρα για τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά του ιδιόρρυθμου frontman της γερμανικής μεγαμπάντας, Till Lindemann, με τίτλο...

[περισσότερα]