NEAL MORSE BAND – “The Grand Experiment” (Inside Out)

1 Φεβρουαρίου, 2015 - 22:30

Από ποια σκοπιά άραγε να δει κάποιος το νέο άλμπουμ του NEAL MORSE, σαν τον πρώτο δίσκο των NEAL MORSE BAND ή απλά σαν έναν ακόμα σόλο δίσκο του; Μπορεί να είναι η πρώτη φορά που η μουσική δεν είναι 100% γραμμένη από τον ίδιο, αλλά η επιλογή να δώσει χώρο στους υπόλοιπους, ταλαντούχους, μουσικούς που τον απαρτίζουν έδωσε νέο αέρα και το αποτέλεσμα είναι άκρως ενδιαφέρον. 

Για άλλη μια φορά όλα ηχογραφήθηκαν στο προσωπικό του στούντιο στο Nashville και ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκαν όλοι μαζί χωρίς καμία έτοιμη ιδέα ώστε να ξεκινήσουν από το μηδέν. Ίσως έχουμε το μικρότερο σε διάρκεια δίσκο του μέχρι στιγμής (52 λεπτά και 52’’) ενώ μας είχε συνηθίσει σε γεμάτα CD, με περισσότερα από 74’ διάρκεια, αλλά ας επικεντρωθούμε στις 5 συνθέσεις που απαρτίζουν το “The grand experiment”.

Όπως πολύ σωστά αναφέρει και ο τίτλος περί αυτού πρόκειται, ο δίσκος είναι ένα είδους πείραμα, με τις ιδέες όλων να δένουν μεταξύ τους και να δίνουν την εντύπωση μιας μπάντας που είναι μαζί για χρόνια. Η χημεία των Neal Morse, Mike Portnoy και Randy George είναι αδιαμφισβήτητη μιας και είναι μια ομάδα για σχεδόν μια 10ετία τώρα αλλά οι Eric Gillette και Bill Hubauer φαίνεται πως ήταν αυτοί που έλειπαν για να καταφέρει ο Neal να κάνει τη full μπάντα που πάντα επιθυμούσε, μιας και τόσα χρόνια δοκίμασε ουκ ολίγους μουσικούς.

Το εναρκτήριο “The call” είναι ένα κλασικό κομμάτι στο ύφος που όλοι αγαπήσαμε από τον Neal με τα a cappella φωνητικά στην αρχή και οι prog εναλλαγές στη συνέχεια του κομματιού να φέρνουν κατά νου εποχές “Lifeline”. Το ομώνυμο κομμάτι είναι από τα πιο ευθεία και εμπορικά κομμάτια που έχει κάνει ίσως έως τώρα στην σόλο καριέρα του, με απλό αμερικάνικο riff και πιασάρικο ρεφρέν αλλά εκεί που δεν το περιμένεις σκάει και ένα μικρό σημείο που παραπέμπει στις ένδοξες εποχές του με τους SPOCKS BEARD. Όπως κάθε δίσκος, έτσι και αυτός, δε θα ήταν ολοκληρωμένος χωρίς την καθιερωμένη μπαλάντα. Το “Waterfall” είναι ένα πανέμορφο κομμάτι που θα μπορούσε άνετα να ήταν σε κάποιο δίσκο των TRANSATLANTIC, με όλους να συμμετέχουν στα φωνητικά και μία μόλις ακουστική κιθάρα να τους συνοδεύει ενώ στο τέλος τα πλήκτρα δίνουν μια πιο soundtrack αισθητική στο κομμάτι. Μετά τα 6μιση λεπτά ηρεμίας με το “Waterfall” έρχεται ένα ιδιαίτερο κομμάτι ονόματι “Agenda” που αποτελεί ευχάριστη έκπληξη μιας και δε θυμίζει σχεδόν τίποτα από ότι έχει κάνει ο Neal έως τώρα και για κάποιο λόγο είναι τρελά κολλητικό και απλό. Η διάρκεια του είναι λίγο πριν τα 4 λεπτά κάτι που συνήθως για τον Neal είναι ίσα-ίσα οι… εισαγωγές του σε άλλα τραγούδια. Ο δίσκος κλείνει με το καθιερωμένο «έπος», το μεγάλο κομμάτι σε διάρκεια όπως μας έχει μάθει πλέον (σχεδόν) σε κάθε δίσκο “Alive again”. Αλληγορικός τίτλος που είτε μας δηλώνει ότι η νέα μπάντα είναι αυτό που ήθελε για να επιστρέψει δυναμικά με τον νέο σόλο δίσκο του (άραγε έλειψε ποτέ;;;) ή η ερμηνεία του θα πρέπει να αποδοθεί καθαρά σε θρησκευτικά θέματα με τα οποία καταπιάνεται πλέον εδώ και 15+ χρόνια. Όπως και να έχει το κομμάτι είναι απλά ένα έπος (χωρίς τα εισαγωγικά αυτήν τη φορά) με σχεδόν 27 λεπτά τρελής prog σύνθεσης και πλουραλισμού το οποίο μου έφερε κατά νου το μεγαλειώδες “World without end” από τον προηγούμενο σόλο δίσκο, “Momentum”. Τα φωνητικά του Eric δένουν άψογα και δίνουν άλλο αέρα στο κομμάτι, πέρα από την καταπληκτική δουλειά που έχει κάνει στις κιθάρες, παίζοντας τεχνικά και ουσιώδη. Από την άλλη και ο Bill έχει κάνει φοβερή δουλειά με πλήκτρα και ήχους αλλά κυρίως με τη συγκλονιστική ερμηνεία του κάπου στη μέση του κομματιού όπου τα πάντα ξαφνικά ηρεμούν και αναλαμβάνει με μια ακουστική κιθάρα μόνος του να μεταφέρει τον ακροατή στη συνέχεια του ταξιδιού που αποτελεί το “Alive again”. Για τον Mike Portnoy δεν θα αναφέρω πολλά, μιας και το παίξιμο του είναι το κλασικό και απλά ακολουθεί τους υπόλοιπους, ίσως θέλοντας να τους δώσει χώρο και να μείνει σε δεύτερο ρόλο η δική του θέση, κάτι που δε μας συνηθίζει.

Το πείραμα κρίνεται πέρα ως πέρα επιτυχημένο. Ήταν αρκετά έξυπνη ιδέα από τον Neal να βάλει στο παιχνίδι και τους 2 νέους της μπάντας, αυτό φάνηκε με τη φρεσκάδα που αποπνέει ο δίσκος αλλά συνάμα είναι 101% Neal Morse και κάτι μου λέει ότι το επόμενο βήμα από την ίδια παρέα δε θα αργήσει να έρθει.

8,5 / 10

Δημήτρης Θεοδωρόπουλος

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

LORD VICAR – “The black powder” (The Church Within)

24 Ιουνίου, 2019 - 17:00 Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

Μετρημένες στα δάχτυλα οι κυκλοφορίες του λεγόμενου παραδοσιακού ήχου στο doom metal που να με συνεπαίρνουν πλέον… Συνεπώς, μάλλον με όχι τις καλύτερες των προθέσεων υποδέχθηκα το “The black powder...

[περισσότερα]

SUNN O))) – “Life Metal” (Southern Lord Records)

24 Ιουνίου, 2019 - 16:45 Πάνος Δρόλιας

Αν η πρόσφατη φωτογράφηση της μαύρης τρύπας που δεσπόζει στον κέντρο του γαλαξία Messier 87 και γύρω από την οποία τα αενάως στροβιλιζόμενα καυτά νέφη σκόνης και αερίων από κοινού με τις ακραίες...

[περισσότερα]

DIVINER - “Realms of time” (Ulterium Records)

11 Ιουνίου, 2019 - 17:30 Δημήτρης Τσέλλος

Τέσσερα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους “Fallen empires”, οι Αθηναίοι DIVINER επιστρέφουν με το δεύτερό τους άλμπουμ, φιλοδοξώντας από την μια να καθιερώσουν ένα status πολύ καλής μπάντας που να την...

[περισσότερα]

SILENT WINTER – “The circles of hell” (Sonic Age)

11 Ιουνίου, 2019 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Κακά τα ψέματα, όσοι αγαπήσαμε το power metal της σχολής των HELLOWEEN, GAMMA RAY και STRATOVARIUS, τα τελευταία αρκετά χρόνια το βλέπουμε να αργοπεθαίνει καλλιτεχνικά, με αποτέλεσμα να ακούμε συνεχή...

[περισσότερα]

TIMO TOLKKI’S AVALON – “Return to Eden” (Frontiers Records)

10 Ιουνίου, 2019 - 09:15 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Εντάξει. Από εδώ και πέρα θα ψάχνω να βρω κάποιο metal μπουκάδικο να παίζω στοίχημα για κάθε νέο δίσκο του Timo Tolkki και ειδικά υπό το όνομα των TIMO TOLKKI’S AVALON! Να βγάζουμε ένα καλό...

[περισσότερα]