NIGHTWISH – “Human. : Nature.” (Nuclear Blast) (ομαδική κριτική)

10 Απριλίου, 2020 - 16:30

Όπως είναι φυσιολογικό, με το ένατο άλμπουμ των NIGHTWISH, να είναι από σήμερα στα ράφια των δισκοπωλείων (έστω και διαδικτυακώς, αφού όλα είναι κλειστά), οπότε είναι μία πολύ καλή ευκαιρία για μία ακόμα ομαδική κριτική για τους συντάκτες του Rock Hard, με δεδομένο κιόλας ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα, θα αργήσουμε να δούμε και άλλη σημαντική κυκλοφορία τους αμέσως επόμενους μήνες. Για να δούμε, τι πιστεύει λοιπόν η συντακτική μας ομάδα για το “Human. : Nature.”;

 


Όταν βγαίνει ένας δίσκος από συγκρότημα όπως οι NIGHTWISH, αν μη τι άλλο οφείλεις να τον προσεγγίσεις με τον δέοντα σεβασμό για μία μουσική ιδιοφυία όπως ο Tuomas Holopainen, είτε σου αρέσει η μουσική τους, είτε όχι. Τι να περιμένει κανείς από το “Human. : Nature.” πραγματικά; Νομίζω πως το γεγονός ότι περιέχει όλα τα στοιχεία που υπήρχαν στο “Endless forms most beautiful” στο αμέσως επόμενο επίπεδο, μαζί με τις ολοένα αυξανόμενες soundtrack επιρροές του Holopainen, όπως εκφράστηκαν με τα άλμπουμ για τη ζωή του Scrooge, ας πούμε, είναι μία γενική και απλοϊκή περιγραφή, που όμως αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό.
Οφείλω, εκ των προτέρων, να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα και μετά μπορείτε να διαβάσετε την άποψη και των υπολοίπων παιδιών.
Το άλμπουμ είναι ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ δουλεμένο σε ΚΑΘΕ λεπτομέρεια. Απαιτούνται επαναλαμβανόμενες ακροάσεις ή δυνατόν και με ακουστικά και κάθε φορά θα ανακαλύπτετε έναν μαγικό κόσμο. Μπορεί να μην είναι στην τριάδα των καλύτερων άλμπουμ τους, αλλά αν σας αρέσουν τα δύο τελευταία τους, θεωρώ απίθανο να μην σας αρέσει και αυτό.
Ο ρόλος του Marco Hietala στα φωνητικά, είναι περιορισμένος κι αυτό δεν θα έλεγα ότι είναι κάτι που με δυσαρεστεί, αφού η «αγριοφωνάρα» του, δεν ταιριάζει πολύ στο άλμπουμ.
Ακόμα και στα φαινομενικά πιο «απλά» κομμάτια, όπως το “How’s the heart?”, που είναι ένα πιθανό νέο single, στα αυτιά μου, υπάρχουν σημεία που σε καθηλώνουν.
Το extra CD που υπάρχει, με το instrumental κομμάτι σε οχτώ μέρη, το δέχομαι ως δώρο και δεν το βάζω κάτω από το μικροσκόπιο, αφού θα μπορούσε να είναι ένα ακόμη “Soundtrack” άλμπουμ του Holopainen, αλλά τώρα, ως bonus θα έχει πολύ μεγαλύτερη απήχηση, αφού οι προηγούμενες άμεσες ή έμμεσες προσπάθειές του, δεν είχαν την εμπορική απήχηση που περίμενε. Οπότε, μ’ ένα σμπάρο, δυο τρυγόνια.
Οι NIGHTWISH, ανέκαθεν υπήρξαν το μουσικό άρμα του Tuomas Holopainen, με ότι κι αν σήμαινε αυτό. Όπως οι MEGADETH είναι το αντίστοιχο του Dave Mustaine, οι ANNIHILATOR του Jeff Waters, οι ARCH ENEMY του Michael Amott κ.ο.κ. Πάντα εξέφραζαν τις μουσικές ανησυχίες του και αυτές δεν έμπαιναν ποτέ σε μουσικά καλούπια. Όποιος θέλει να ακούσει heavy metal, υπάρχουν εκατοντάδες πολύ αξιόλογα σχήματα, δεν θα το βρει εδώ στον βαθμό που το φαντάζεται, απλά οι NIGHTWISH, είναι ένας εύκολος στόχος, διότι τα πολλά metal στοιχεία, τα έχουν απολέσει εδώ και πολλά χρόνια (και ουδόλως με απασχολεί, εφόσον αυτό που παίζουν είναι εμπνευσμένο).
Πιστεύει κανείς ότι ο Holopainen έχει ένα πυρηνικό όπλο στα χέρια του, τη Floor Jansen και δεν ξέρει/μπορεί να την εκμεταλλευτεί; Μήπως έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο επειδή η Floor μπορεί να τραγουδήσει τα πάντα, απλά να γράφει την μουσική που γουστάρει και να έχει βρει ένα πολυεργαλείο που να τον εξυπηρετεί με τον τρόπο που αγαπάει εκείνος;
Είναι αξιοπερίεργο, ότι τα τρία αγαπημένα μου κομμάτια, βρίσκονται στο τέλος!!! Το “Procession” με την εθιστική μελωδία και την πολύ ωραία κλιμάκωση, το εντελώς παρανοϊκό “Tribal” και το “Endlessness” που κλείνει το δίσκο και το οποίο πρέπει να ακούσαμε με τη γυναίκα μου τουλάχιστον 5-6 συνεχόμενες φορές μετά την αρχική του ακρόαση, χωρίς να παραλείπω το εναρκτήριο “Music” !!! Σε γενικές γραμμές, δεν μου είναι αδιάφορο κανένα τραγούδι. Δεν ξέρω αν έχει κάποιον κράχτη να τραβήξει το άλμπουμ από το χέρι και να το κάνει τεράστια επιτυχία, νομίζω όμως ότι το “Noise”, με το καταπληκτικό του video clip (είναι και πολύ ενδιαφέρον κομμάτι, καθ’ αυτό), έκανε μια χαρά τη δουλειά του.
Δεκτές όλες οι απόψεις, προτιμώ να μείνω με τη δική μου όμως και σας συστήνω να ακούσετε –για μία ακόμη φορά- τον δίσκο προσεχτικά. Θα ανακαλύψετε πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα. Αν δεν θέλετε, είναι άλλο θέμα! Στην τελική, στην μουσική όλα είναι θέμα γούστου!
8,5 / 10
Σάκης Φράγκος

 


Όταν κυκλοφορεί δίσκο μία από τις μεγαλύτερες μπάντες (εμπορικά έστω είναι αδιαμφισβήτητα, για όσους διαφωνούν) του χώρου μας, είναι ένα σημαντικό γεγονός. Μιλάμε για μία μπάντα που επηρέασε άλλωστε τρομερά το συμφωνικό metal με γυναικεία φωνητικά και που μαζί με τους WITHIN TEMPTATION, κρατάνε γερά τα σκήπτρα των κορυφαίων (μακράν) του είδους. 
Με τα πάνω και τα κάτω τους όσον αφορά την ποιότητα των άλμπουμ, οι NIGHTWISH έχουν καταφέρει και έχουν κρατήσει τη θέση τους στην κορυφή του είδους τους και όλα αυτά οφείλονται πρωτίστως στον mainman της μπάντας, Tuomas Holopainen. Γιατί, κακά τα ψέματα, όσο σημαντική ήταν η Tarja κάποτε, χωρίς τα τραγούδια του Tuomas, η μπάντα θα ήταν σε επίπεδα πολλών άλλων σχημάτων. Άλλωστε έφερε την τίμια και συμπαθέστατη, πλην λίγη για τη συγκεκριμένη θέση Anette (πόσο μα πόσο καλύτερη είναι στους THE DARK ELEMENT) και η μπάντα ανέβαινε. Τώρα, για δεύτερο σερί δίσκο, έχει την απόλυτη frontwoman του ήχου, το «έπιπλο» (βλέπουμε και Master Chef εννοείται και τιμούμε την κατά το ήμισυ πατρίδα μας), τη Floor, η πορεία συνεχίζει ακάθεκτη και πλέον κυκλοφορεί το ένατο άλμπουμ του σχήματος.
Το “Human. II: Nature”, είναι ένα άλμπουμ που δεν περίμενα, για να είμαι ειλικρινής. Και αυτό το λέω σαν καλό και μόνο! Δεν περίμενα βασικά να μου αρέσει τόσο μα τόσο πολύ, αλλά και να είναι αρκετά διαφορετικό, γιατί στα αυτιά μου, οι NIGHTWISH είχαν μπει σε ένα πολύ συγκεκριμένο συνθετικό τριπάκι που κάπως πήγαν να αποφύγουν στο “Endless forms most beautiful”, αλλά έμεινε κάπου στη μέση η δουλειά. Εδώ, ο Tuomas μοιάζει απολύτως απελευθερωμένος. Δε δείχνει να ενδιαφέρεται για τη δημιουργία hits (με εξαίρεση το πολύ ωραίο και με φανταστικό βίντεο “Noise”), αλλά ξεδιπλώνει το συνθετικό και ενορχηστρωτικό του ταλέντο, χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα που έχει αυτή η μπάντα στη φαρέτρα της. Οι τρείς «νέοι» του σχήματος (αφού είναι το δεύτερο άλμπουμ τους), Troy Donockley, Kai Hahto και Floor Jansen, έχουν αφομοιωθεί πλήρως και δείχνουν ότι αυτή τη φορά είχαν περισσότερο χώρο να βάλουν τη σφραγίδα τους. Ειδικά ο Hahto, που είναι και παικταράς, έχει βάλει πινελιές (ε δε μπορεί να παίζει όπως στους WINTERSUN εδώ εννοείται), που δεν ακούγαμε στους NIGHTWISH. O Troy, πέραν των uilleann pipes του, έχει και το “Harvest”, όπου αναλαμβάνει και χρέη τραγουδιστή, ενώ ο Tuomas, εκμεταλλεύεται ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το πυρηνικό του όπλο, τη Floor. Τραγούδια γραμμένα για τη φωνή της, η οποία μοιάζει να παίρνει ρόλους και να προσαρμόζει τον τρόπο της ανάλογα τα δεδομένα της εκάστοτε σύνθεσης και εμείς απολαμβάνουμε τόσο το εύρος της, αλλά και τις δυναμικές και τα διαφορετικά ηχοχρώματα που έχει. Από χαμηλά, σε μεσαία, σε ψηλά, σε απαλά, σε τσαμπουκαλεμένα, σε πιο οπερατικά, τα πάντα όλα. Αγαπάμε Tarja σε NIGHTWISH, αλλά δε γίνεται ρε πο@@τη μου να μην ακούει κάποιος ότι η φωνή της Floor είναι ΑΛΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ! Πολυεργαλείο πραγματικό και ιδανική γι’ αυτό που θέλει να παρουσιάσει ο Tuomas.
Το άλμπουμ ξεκινάει με το “Music”, ένα πολύ όμορφο τραγούδι, με ωραίες μελωδικές γραμμές και πολύ ωραίο ρεφρέν, που το πρώτο μισό του είναι ατμοσφαιρικό, αλλά το δεύτερο με full μπάντα και groove-άτο. Το “Noise” το ξέρουμε όλοι, αφού το μάθαμε και πρώτο. Το “Shoemaker” που το διαδέχεται, είναι mid tempo, έχει και ατμοσφαιρικά, αλλά και full band μέρη, αντρικά και γυναικεία φωνητικά και ένα υπέροχο οπερατικό και μελαγχολικό σημείο από το 3:16 και μετά, που αλλάζει τελείως το κομμάτι. Το “Harvest”, όπου αναλαμβάνει τα φωνητικά ο Troy, είναι το πιο αδύναμο κομμάτι κατά τη γνώμη μου, αλλά είναι καλό. Mε folky αισθητική, πρώτο μισό ατμοσφαιρικό και δεύτερο με full μπάντα, με μία νότα “Islander”, αλλά πιο χαρούμενο. Μετά είναι το “Pan”, ένα τιμιότατο εξάρι, πάλι με πιο «άδεια» και με full μπάντα σημεία, ωραίες μελωδικές γραμμές, το οποίο μετά τα μισά γίνεται πιο heavy. Καλό κομμάτι και αυτό που θα φέρει στους οπαδούς της μπάντας μία νοοτροπία σύνθεσης που κάπου χάθηκε στην πορεία της καριέρας της. Το “How’s the heart” είναι mid tempo, groove-άτο, με ένα ωραίο ταξιδιάρικο συναίσθημα, όμορφες απαλές μελωδίες και ένα πολύ ωραίο σημείο εκεί στο τρίτο λεπτό του. Ιδιαίτερο κομμάτι. Αυτό που με έχει κολλήσει άσχημα όμως, είναι το επόμενο, το “Procession”. Όπως είχα στο “Century child” το κομμάτι “Feel for you” σαν το απόλυτο αγαπημένο και outsider του δίσκου, ε, εδώ είναι αυτό. Υπέροχες μελωδίες, φανταστική Floor σε συναίσθημα, σε ένα σαγηνευτικό ατμοσφαιρικό κομμάτι που χτίζεται και groove-άρει όσο περνάει η ώρα. Κόλλησα με αυτό. Μετά, είναι το “Tribal”, που έχει και τέτοια αισθητική. Τραγούδι που ζωντανεύει το δίσκο, groove-άτο, ωραίο riffing (για τα NIGHTWISH δεδομένα πάντα) και από τη μέση και μετά γίνεται πολύ καλύτερο, με ένα τσαμπουκαλεμένο σημείο που θυμίζει το αντίστοιχο του “Slaying the dreamer” (να το πάλι το “Century child”). Πολύ ωραίο κομμάτι και αυτό. Ένα κομμάτι πριν το τέλος, αναλαμβάνει ο Marco και το “Endlessness” ξεκινάει λες και μπαίνει κάποιο κομμάτι TIAMAT, PARADISE LOST, THE GATHERING κλπ των mid 90s όμως. Αυτό είναι το intro όμως. Το υπόλοιπο κομμάτι είναι mid tempo, groove-άτο, με λυρισμό και θεατρικότητα και πολύ ωραία ενορχήστρωση, ενώ έχει διάχυτο ένα prog τόνο καθ’ όλη τη διάρκειά του. Από τα καλύτερα του δίσκου. Ένας δίσκος που κλείνει με ένα μεγαλεπήβολο, καθαρά ατμοσφαιρικό, δημιούργημα του Tuomas, το “All the works which adorn the world”, το οποίο είναι χωρισμένο σε 8 κομμάτια. Εδώ κουράστηκα είναι η αλήθεια. Και αν έλειπε ή αν ήταν μικρότερο ίσως ήταν καλύτερα, καθώς δε μπορεί καν να μπει δίπλα στο “The greatest show on Earth” για παράδειγμα. Περισσότερο φέρνει στη δουλειά του στο “Music inspired by the life and times of Scrooge”, αλλά και πάλι, με εξαίρεση μερικές στιγμές του, σαν σύνολο, δεν είναι αυτό που σε κρατάει συνέχεια. Στα συν, ότι στο “Anthropocene” έχει περάσει το “Hurrian hymn to Nikkal” (η αρχαιότερη γνωστή μελωδία της ανθρωπότητας). Αυτό, το “Ad astra” και το “Moors” ξεχωρίζουν.
Σε αυτόν το δίσκο, στον οποίο ο Tuomas εξυμνεί τη φύση μαζί με την ανθρωπότητα, επηρεασμένος από ένα κάρο ντοκιμαντέρ και ιδιαίτερα από το “Cosmos”, έχει πέσει πολύ δουλειά. Πάρα πολύ. Ενορχηστρωτικά ειδικά και με πράγματα που δεν πατάνε στις κλασικές και (δυστυχώς) τελείως επαναλήψιμες μερικές φορές φόρμες της μπάντας. Είπε να γράψει ελεύθερα, έξω από την «ευλογία και κατάρα» της εμπορικότητας και κατάφερε να δημιουργήσει ένα άλμπουμ που εκ πρώτης μόνο εμπορικό δε μοιάζει, αφού η ενορχήστρωση και οι ατμόσφαιρες υπερτερούν των hits, αλλά είναι τόσο ωραίο όσο περισσότερο το ακούς, που στο τέλος θα γίνει εμπορικό, αλλά λόγω της αξίας του. Μιλάμε για ένα πολύ ωραίο, μουσικό άλμπουμ. Ίσως ξενίσει κάποιους, επειδή δεν είναι όλα τσίτα, up tempo, πιο “metal” και τα σχετικά, είναι πιο «χαλαρό» σε πολλές στιγμές, αλλά προσωπικά, μου άρεσε τόσο πολύ, που είχα πραγματικά πολλά χρόνια να ευχαριστηθώ τόσο δίσκο των NIGHTWISH. Δεν το λέω πρώτη φορά, ότι μετά το “Once”, η μπάντα είχε μπει, για εμένα, σε ένα τρελό τριπάκι επανάληψης όπου έβγαζαν μεν καλά άλμπουμ (με πολύ καλό το “Dark passion play”), έβγαζαν νέα hits, αλλά σαν συνολικό άλμπουμ, προσωπικά κανένα δε μου δημιούργησε ότι το “Human. .II Nature.”. Πολύ ωραίο άλμπουμ! Με τη βαθμολογία να ήταν μισό βαθμό πάνω αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά στο τελευταίο κομμάτι.
8 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 


Πάντα είχα την απορία γιατί οι NIGHTWISH ενώ έγιναν ένα από τα πιο δημοφιλή σχήματα της εποχής μας, δεν μπόρεσαν να ανέβουν στο επίπεδο δημοτικότητας των IRON MAIDEN ή των METALLICA. Να αποκτήσουν δηλαδή καθολική αποδοχή κάτι το οποίο, παρά την πολύ μεγάλη βάση οπαδών που έχουν παγκοσμίως δε το έχουν καταφέρει. Τέλος πάντων, σκόρπιες σκέψεις. Πάμε στην νέα τους δημιουργία και δεδομένο είναι ότι με Floor, η μπάντα ξαναδουλεύει με φουλ τις μηχανές από τη μία, αλλά από την άλλη κάθε άλμπουμ τους είναι ένα σημείο αναφοράς για το συγκρότημα γιατί καλώς ή κακώς όλα και τα πάντα κρίνονται, από την πλειοψηφία των οπαδών τους, με βάση τις κυκλοφορίες με την Tarja. Βάρος και αυτό που κουβαλάνε! Γενικά το “Human. II Nature” πρέπει να λογίζεται ως ένα CD αφού το δεύτερο CD, δεν βλέπω το λόγο για τον οποίο συμπεριλαμβάνεται εδώ. Κατά την άποψή μου ας ήταν σε μια πολύ περιορισμένη έκδοση μόνο για τους φανατικούς οπαδούς της μπάντας μιας και αυτές οι instrumental εκτελέσεις δεν έχουν τίποτα να μας πουν. Κατά συνέπεια, όλο το ενδιαφέρον στρέφεται στο πρώτο το οποίο και αναγκαστικά θα τραβήξει το ενδιαφέρον της συντριπτικής πλειοψηφίας. Νομίζω ότι εδώ έχουμε την πιο “εμπορική” και απλή δουλειά που μας έχουν παρουσιάσει πότε οι NIGHTWISH! Ο χρόνος διάρκειας των τραγουδιών είναι φυσιολογικός, οι ενορχηστρώσεις πιο άμεσες και πιο απλές από ποτέ (για τα δικά τους δεδομένα βέβαια), οι μελωδίες κυλούν αβίαστα και έχω την αίσθηση πως για πρώτη φορά οι κιθάρες είναι λίγο πιο μπροστά σε σχέση με το παρελθόν! Ξεκινώντας από το πανέμορφο εισαγωγικό “Music” πάμε στο πολύ κλασσικό σε δομή και ύφος hit με το όνομα “Noise” φτιαγμένο ακριβώς όπως και το “Storytime” να είναι ακόμα ένα all time classic κομμάτι κομμένο και ραμμένο για single και συναυλίες! Τα “Shoemaker” και “Harvest” που ακολουθούν είναι αυτό που θέλουμε από την μπάντα, εμπνευσμένες συνθέσεις, είπαμε εδώ λείπουν οι πολυπλοκότητες, ενώ το πιο επικό “Pan” διατηρεί εύκολα επίσης το ενδιαφέρον μας. Ωραία τραγούδια. Το “How's the heart” είναι ακόμα ένα υποψήφιο single επιπέδου. Τα πράματα ηρεμούν κάπως στο μελαγχολικό “Procession” και οι ρυθμοί χαμηλώνουν μέσα σε πανέμορφες μελωδίες. Το “Tribal” είναι το πιο δυναμικό του δίσκου, και μαζί με τα “Music” και “Noise” τα αγαπημένα μου από το “Human. II Nature”. Τέλος το “Endlessness” που κλείνει το άλμπουμ, είναι και αυτό κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό. Περιττό να πούμε το πόσο εκπληκτικά τραγουδά η Floor Jansen που με τη φωνή και τη παρουσία της σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της. Thumbs up for Floor! Εάν δε το έχετε καταλάβει λοιπόν, να σας πω ότι το πρώτο CD είναι άψογο. Υπέροχο. Το δεύτερο απλά με άφησε εντελώς αδιάφορο και είναι σαν να μην υπάρχει. Όπως θα έλεγε και ο Λουτστέσκου, αν έγραφε αυτός την παρούσα κριτική: “Για μένα το “Human. II Nature” είναι μονό και πάρα πολύ καλό”. Αυτά! 
8 / 10
Δημήτρης Σειρηνάκης 


NIGHTWISH mk III : part II, θα μπορούσαμε να τοποθετήσουμε σε αυτό το χρονικό πλαίσιο τον καινούργιο δίσκο της μπάντας και θα είμαστε και σωστοί επίσης. Ο δεύτερος ουσιαστικά δίσκος με την αγαπημένη Floor Jansen πίσω από το μικρόφωνο των Φιλανδών είναι αυτός εδώ, πέντε χρόνια μετά το “Εndless forms most beautiful”.
Ένα από τα χαρακτηριστικά που μου αρέσουν στον τρόπο λειτουργίας των ΝΙGHTWISH είναι ότι βγάζουν δίσκους μόνο όταν θέλουν οι ίδιοι ή καλύτερα όταν ο Τuomas είναι έτοιμος να προσφέρει το αποτέλεσμα που αυτός θέλει προς τους οπαδούς του. Ένα προσόν πραγματικά, ειδικά για ένα μεγάλο εμπορικό όνομα όπως είναι οι NIGHTWISH. Κάτω από αυτό το πλαίσιο λειτουργεί και πάλι ο Tuomas και η παρέα του και επανέρχεται με ένα διπλό δίσκο αυτήν την φορά. Το πιο πιθανό είναι να ξαφνιάσει αρκετό κόσμο, περισσότερο αυτούς που δεν παρακολουθούν στενά την μπάντα. Υπάρχει όμως μπόλικο υλικό για όλα τα γούστα. 
Το πρώτο CD που σαν θέμα του έχει το ανθρώπινο είδος με τα εννέα κομμάτια σε αυτό το πρώτο μέρος συνδέονται σε αυτό το θέμα. Άλλωστε, όλοι θαυμάσαμε το video clip για το πρώτο single “Noise” πριν από λίγο καιρό, ένα από τα καλύτερα κομμάτια όχι μόνο του δίσκου αλλά και των NIGHTWISH συνολικά. Η αποξένωση και ο ναρκισσισμός της σύγχρονης εποχής που προκαλεί η αλόγιστη χρήση της τεχνολογίας, περιγράφονται εκπληκτικά σε αυτό το clip. Ένα άλλο από τα κορυφαία τραγούδια στο ρεπερτόριο της μπάντας είναι το “Pan”, ένα επικό/συμφωνικό έργο που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις για άλλη μια φορά την ικανότητα της μπάντας στο να γράφει τέτοια άσματα. 
Τo “Music” που ανοίγει το πρώτο CD είναι ένα τυπικό NIGHTWISH τραγούδι, πομπώδες, δυναμικό ότι πρέπει για αρχή. Το “Shoemaker “ συνεχίζει και αυτό στον γνωστό ήχο της μπάντας, ενώ το “Tribal” είναι ένα από τα πιο heavy κομμάτια εδώ μέσα. Πολύ καλά τραγούδια πραγματικά όλα τους. Tα folk τραγούδια του δίσκου θα αντιπροσωπευτούν με τα “Ηarvest” και “Ηow’s the heart”, πολύ ικανές συνθέσεις και οι δύο ενώ ο ρόλος της μπαλάντας θα καλυφθεί από το “Procession”. Ο δίσκος θα κλείσει με το πολύ όμορφο “Endlessness” (απεραντοσύνη) για να δώσει πάσα στο δεύτερο μέρος που θα διαπραγματευτεί με την φύση. 
Στο πρώτο μέρος λοιπόν έχουμε έναν πολύ καλό δίσκο που όσο το ακούς τόσο πιο πολύ σε κερδίζει. Η μπάντα παίζει μπάλα σε έναν χώρο που έχει την πρωτοκαθεδρία και δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να την χάσει προς το παρόν. Η δε Floor, έχει πλέον δέσει απόλυτα με την oμάδα και εδώ δίνει και πάλι εξαιρετικές ερμηνείες, κορυφαία ήταν από την εποχή που την λατρέψαμε με τους ΑFTER FOREVER και παραμένει και πλέον σε αυτό το επίπεδο και με τους ΝΙGHTWISH. 
To δεύτερο μέρος που τιτλοφορείται “All the Works of Nature Which Adorn the World" είναι ένα ορχηστρικό κομμάτι που διαρκεί 30 λεπτά και χωρίζεται σε οκτώ μέρη που το κάθε ένα έχει πάρει το όνομα του από διαφορετικά θαύματα της φύση. Ένα έργο που είναι κυλά χαλαρά ακούγοντας το και σου φέρνει στο μυαλό όμορφές στιγμές από την φύση, σε ταξιδεύσει , σε ηρεμεί και σε γαληνεύει. Ο σκοπός τους Tuomas ήταν αυτός προφανώς, να “ακούσουμε” την φωνή της φύσης χωρίς την παρουσία του ανθρώπου (ο δίσκος δεν έχει φωνές παρά κάποιες απαγγελίες εδώ και εκεί). Σαν μεγάλος φίλος επίσης των μεγάλων συνθετών και της κινηματογραφικής μουσικής που είναι μας παραδίδει ένα μοναδικό και ξεχωριστό έργο που μόνο ένας μουσικός με τις δικές τους ικανότητες μπορεί να μας χαρίσει, και στον δικό μας χώρο δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι τέτοιοι που μπορούν να γράψουν ένα έργο σαν το “All the Works of Nature Which Adorn the World".
Το δεύτερο μέρος δεν έχει να κάνει με τον γνώριμο ήχο της μπάντας σίγουρα, όμως σε αυτήν την συγκυρία που είμαστε όλοι τώρα κλεισμένοι στα σπίτια μας, μπορούμε να το ακούσουμε προσεκτικά να αφήσουμε την μουσική να “κυλίσει” μέσα μας, να σκεφτούμε και γιατί όχι να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας με την φύση στα επόμενα χρόνια. 
Ο Tuomas μας προσφέρει ένα έργο- ύμνο προς την φύση και την θαυμάσια ομορφιά της, εμείς το μόνο που πρέπει να κάνουμε είναι να απολαύσουμε το έργο, να αφεθούμε στους ήχους του και να βγάλουμε το καπέλο στον αρχηγό της μπάντας , σε αυτό το υπέροχο μυαλό για όλα αυτά που απλόχερα μας προσφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Μετά από αυτό το album είμαι διπλά περήφανος που υποστηρίζω την μπάντα από την αρχή της καριέρας της. 
8,5 / 10 
Γιάννης Παπαευθυμίου

 


Ύστερα από 5 χρόνια αναμονής, κυκλοφορεί επιτέλους νέα μουσική από τους Φινλανδούς μετρ του συμφωνικού metal. Βέβαια, το «επιτέλους» είναι αμφισβητήσιμο όπως θα καταλάβετε διαβάζοντας παρακάτω. Η κυκλοφορία του “Endless forms most beautiful” είχε επαναφέρει το χαμόγελο στα χείλη των οπαδών της μπάντας, με την στροφή του ήχου του γκρουπ στις ρίζες του, με μόνη ίσως σκιά την μη αξιοποίηση του εύρους της «φωνής» της καινούριας (τότε) τραγουδίστριας Floor Jansen. Όποτε το «στοίχημα» με το “Human. :||: Nature.” ήταν αν ο mastermind της μπάντας Tuomas Holopainen θα συνέχιζε στο ίδιο μήκος κύματος, όσον αφορά τον ήχο της μπάντας, και αν θα αξιοποιούσε περισσότερο την Floor, που τυχαίνει να είναι και μια από τις καλύτερες τραγουδίστριες στον χώρο.
Και τελικά φάγαμε μεγάλο «κουβά». Ο δίσκος, εκτός ίσως από το “Noise” που είναι ένα κλασικό NIGHTWISH τραγούδι και συνάμα το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, ηχητικά «κινείται» σε πιο συμφωνικά μονοπάτια, με εκτεταμένη χρήση συμφωνικής ορχήστρας, αρκετά mid-tempo τραγούδια και κάποιες folk αναλαμπές (κυρίως στα “Harvest” και “How’s the heart?”). Τα τραγούδια αυτά καθαυτά, αν και είναι άρτια μουσικά, δεν μου έκαναν κάποιο ιδιαίτερο κλικ (εκτός από το “Noise”), με αποτέλεσμα ακόμα και μετά από πολλές ακροάσεις να μη μου δημιουργείται η «ανάγκη» να βάλω τον δίσκο για να τον ξανακούσω ή έστω να ακούσω κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι. Όσον αφορά το 30λεπτό “All the works of nature which adorn the world”, αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είναι το soundtrack κάποιας ταινίας και δεν έχει καμία σχέση με τα μεγάλης διάρκειας έπη των προηγούμενων δίσκων. Στο τραγούδι αυτό, το οποίο αποτελείται από 8 κομμάτια και είναι ως επί το πλείστον ορχηστρικό, έχουμε τη σχεδόν αποκλειστική συμμετοχή συμφωνικής ορχήστρας και την ελάχιστη συμμετοχή της μπάντας και των τραγουδιστών της.
Στο “Human. :||: Nature.” συμμετέχουν και οι τρεις τραγουδιστές της μπάντας, η Floor, ο Marco και ο Troy. Η Floor έχει μικρότερο ρόλο από ότι στον προηγούμενο δίσκο και δυστυχώς εδώ είναι και μικρότερη η αξιοποίηση των δυνατοτήτων της. Συν τοις άλλοις σου δίνεται η εντύπωση ότι τα φωνητικά είναι αρκετά πιο «χαμηλά» στη μίξη σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες. Ακόμα μικρότερη είναι και η συμμετοχή του Marco Hietala στα φωνητικά σε αυτόν τον δίσκο.
Γενικά το “Human. :||: Nature.” δεν είναι ένας κακός δίσκος. Του λείπει όμως το νεύρο, η σπιρτάδα, ένα καλό ρεφραίν, κάτι που θα σου κεντρίσει το ενδιαφέρον, τόσο όσο να σε κάνει να τον ξανακούσεις. Αν τον κυκλοφορούσε κάποια άλλη μπάντα ίσως να μιλούσαμε για μια πολλή καλή προσπάθεια, άξια της προσοχής μας. Όμως από τους NIGHTWISH έχω μεγαλύτερες απαιτήσεις, για τις οποίες φυσικά και ευθύνονται οι ίδιοι με την μουσική τους πορεία, και δυστυχώς δεν είμαι ευχαριστημένος με το τελικό αποτέλεσμα αυτής της κυκλοφορίας. 
6 / 10
Γιώργος Βογιατζής


Οι NIGHTWISH είναι ένα από τα συγκροτήματα που αν σταματούσε αυτή την στιγμή η παραγωγή δίσκων σίγουρα θα έμεναν για πάντα στην μνήμη/θύμηση όλων σαν ένα από τα καλύτερα που γνώρισε η heavy metal μουσική και τα παρακλάδια της. Όντας group πρώτης γραμμής, προσδοκείς πάντα να αποτελεί σημείο αναφοράς για τα μικρότερου βεληνεκούς μουσικά σχήματα. Έτσι όταν κυκλοφόρησαν τα πρώτα δυο τραγούδια πριν ακούσουμε καλύτερα την νέα δουλειά, ενώ το “Noise” ήταν στο ύφος που μας έχουν συνηθίσει, το “Harvest” ήταν λίγο διαφορετικό από το εν γένει στυλ μουσικής έκφρασης που έχουν οι μέχρι τώρα δουλειές τους. Η αγωνία λοιπόν για το όλο αποτέλεσμα ήταν εμφανής, ειδικά διαβάζοντας και τις δηλώσεις τους για το “Human.:II:Nature” αλλά και για το όλο στήσιμο και θεματολογία του δίσκου.
Όπως θα έχετε ήδη διαβάσει, το album θα είναι διπλό, κάτι που κάνουν για πρώτη φορά. Το πρώτο CD έχει 9 τραγούδια και το δεύτερο, ένα instrumental κομμάτι σε οκτώ μέρη, κάτι που δείχνει ένα πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα και γι’ αυτό αναμένεις ένα καλό αποτέλεσμα. Μετά από πολλές ακροάσεις, αφού μόνο έτσι μπορείς να «νιώσεις» τον δίσκο, η πρώτη σκέψη που έκανα είναι ότι θα μάλλον θα διχάσει τους οπαδούς. Η νέα προσπάθεια ξεφεύγει κάπως από ότι έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής από το σχήμα. Για να μην παρεξηγώ, και ανησυχήσουν οι πιο φανατικοί οπαδοί τους, δεν έχουν αλλάξει ούτε στυλ έκφρασης, ούτε ηχητική πορεία. Αυτό που κάνει όμως τον δίσκο λίγο διαφορετικό από τους υπόλοιπους, είναι ότι έχουν προσπαθήσει να δώσουν ακόμα μια πιο «αέρινη» χροιά στις συνθέσεις, όταν θέλουν, αλλά και βάζοντας μέρη στις συνθέσεις που δεν είχαμε συνηθίσει μέχρι στιγμής. Ακούγοντας πχ το “Tribal”, νομίζεις σε στιγμές ότι βρυχάται ο Cavalera όπως στο “Roots bloody roots”. Το πένθιμο ριφ του “Endlessness” θα το ζήλευαν σίγουρα οι PARADISE LOST και οι MY DYING BRIDE και όταν «προχωράει» η σύνθεση ελέω φωνητικών και του Marco Hietala σου έρχεται στο μυαλό άμεσα το άλλο του group, οι TAROT, ενώ το fade out είναι ανατριχιαστικό, σαν μέρος από θρίλερ. Το “Music” θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται σε μια από τις ταινίες “Lord of the rings” κλπ. 
Οι συνθέσεις ακούγοντάς τες καλά, δείχνουν ότι έχουν δουλευτεί πολύ, και έχουν σαφώς «πατήσει» πάνω στην φωνή της Floor Jansen, η οποία για δεύτερη συνεχόμενη δουλειά είναι απλά απολαυστική. Ο τρόπος που τραγουδάει σου φέρνει άμεσα στο μυαλό μια σειρήνα που σε κατευθύνει με το τραγούδι της. Ανά στιγμές είναι «γλυκιά» ενώ στα πιο πομπώδη μέρη του δίσκου, εκπέμπει έναν τσαμπουκά. Όταν πάλι θέλει, όπως στο τελευταίο ενάμιση λεπτό του “Shoemaker”, μας επιδεικνύει τις φωνητικές της ικανότητες σαν μια άλλη soprano της όπερας. Το album φυσικά και υπερτερεί σε τραγούδια στυλ “Noise” όπως μας έχουν παρουσιάσει όλα τα προηγούμενα χρόνια με «καλπάζοντα» κιθαριστικά μέρη, synthesizers να «γεμίζουν» την σύνθεση, ορχήστρα και πολυφωνικά «κολλητικά» ρεφραίν. Άλλωστε δεν υπάρχει λόγος να αλλάξεις μια ήδη άκρως πετυχημένη συνταγή. Τα τραγούδια δεν είναι δομημένα «ριφ, κουπλέ, ρεφραίν και τέλος», ενώ στις συνθέσεις υπάρχουν μπολιασμένες φωνητικές και ηχητικές folk ή Κέλτικες μελωδίες, οι οποίες μπορεί να «εμφανίζονται» ξαφνικά. Κάθε μια από τις 9 συνθέσεις είναι μοναδική και ανακαλύπτεις την κάθε λεπτομέρεια της μετά από κάθε ακρόαση. Ίσως αυτό μπορεί να είναι το μικρό «μείον» όλο του album. Σε σύνολο δεν είναι εύπεπτο, και ίσως δεν θα «κάτσει καλά» σε μικρότερους ηλικιακά οπαδούς που μπορεί να ήθελαν συνθέσεις πιο ευθύς με πιο πολύ «ξύλο». Σίγουρα επίσης δεν είναι ο δίσκος που εύκολα θα αποδίδονται ζωντανά 4-5 τραγούδια για την προώθηση του αφού επ’ ουδενί δεν τα λες «συναυλιακά», σε γενικές γραμμές λόγω ηχητικών διακυμάνσεων.  
Σε όλα αυτά προσθέστε και την ύπαρξη του δεύτερου CD που έχει 30 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα μουσικής που θα μπορούσε άνετα να είναι το ιδανικό soundtrack ενός ντοκιμαντέρ για το διάστημα, τους πλάνητες, την γη από ψηλά ή την ηχητική επένδυση στα Πλανητάρια της κάθε χώρας όταν ανοίγει ο θόλος. Ότι έχουν συνθέσει μπορεί να γίνει άνετα το μουσικό ξαλάφρωμα από κάθε έννοια και προβλήματα της ημέρας. Απλά χαμηλώνεις ή σβήνεις τα φώτα και αποφορτίζεσαι απολαμβάνοντας μουσική. Όπως έχουν δηλώσει και οι ίδιοι έφτιαξαν μουσικά μέρη που να θυμίζουν «Φύση» κάτι που κατάφεραν στο έπακρο αφού το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα μαγευτικό.       
Το “Human.:II:Nature” είναι ένα album που θα «μείνει» όχι γιατί είναι το καλύτερό τους αλλά γιατί έχει στοιχεία που αποδεικνύουν περίτρανα το λόγο που οι NIGHTWISH είναι και θα παραμείνουν «μεγάλοι». Αντί να συνθέτουν τραγούδια που θα έχουν μόνο σίγουρη εμπορική επιτυχία, έχουν εξελίξει τον εαυτό τους, δημιουργώντας μια δουλειά η οποία ακούγεται χωρίς να πατήσεις το stop με υλικά κατασκευής για εραστές της μουσικής και έχοντες σφαιρική άποψη μουσικών κυκλοφοριών. Ειλικρινά είμαι πολύ περίεργος με την «στροφή» πλεύσης που έχει γίνει που θα πάει το καράβι….         
8 / 10  
Θοδωρής Μηνιάτης 

 


Από τα πλέον επιτυχημένα εμπορικά metal συγκροτήματα, που έδωσαν ώθηση σε πολλές κοπέλες να πιάσουν μικρόφωνο, ειδικά με τη ονειρική διαδρομή τους από το "Angels fall first" (1997) ως και το "Once" (2004). Ο λόγος, φυσικά για τους Φινλανδούς NIGHTWISH. Για τον γράφοντα, οι NIGHTWISH αποτελούν το μπάσιμο του στον συμφωνικό metal ήχο (όπως και για πολλούς άλλους), και εξ ορισμού, μια από τις αγαπημένες του μπάντες του είδους δίπλα στους EPICA και τους THEATRE OF TRAGEDY. NIGHTWISH, οι οποίοι δείχνουν σαν μπάντα να βρίσκουν το δρόμο τους (συναυλιακά και συνθετικά), με αιχμή του δόρατος την απίστευτη Floor Jansen. 5 χρόνια μετά το πολύ ωραίο "Endless forms most beautiful" επιστρέφουν με τον ένατο τους δίσκο, με τίτλο "Human. :||: nature.". Βλέπουμε προτού πατήσουμε play, την διάρκεια. 81 λεπτά. 10 κομμάτια. Μάλιστα. Δε θα πω τίποτα άλλο, άντε να δούμε. 
Ξεκινάμε με το "Music". Μετά από μια τρίλεπτη απόπειρα για χτίσιμο ατμόσφαιρας, μπαίνει το πιάνο με τη φωνή της Floor, με τα τύμπανα να ανεβάζουν το tempo σιγά - σιγά. Όλα αυτά, μέχρι το δεύτερο ρεφρέν που το αποτέλεσμα απογειώνεται, με ένα ωραιότατο ρεφρέν και δομή κλασσικού NIGHTWISH κομματιού. Να πω την αμαρτία μου, αυτά τα 3 λεπτά εισαγωγής μπορούσαν κάλλιστα να ήταν 1,5 λεπτό (μη πω και 1 λεπτό). Δεν βλέπω που εξυπηρετούσαν τα τεντώματα της δομής (ειδικά τα κρουστά φεύγανε όπως ήταν). Ομοίως και το αχρείαστο χτίσιμο στο τέλος του κατά τα άλλα ωραίου και γκρουβάτου "Shoemaker" (σοβαρά, ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ - πόντος στο ντουέτο Floor/Donockley και στο πολύ όμορφο κλείσιμο). Επίσης, στο πιο σκοτεινό και εν γένει ωραίο "Pan", υπάρχουν κάτι περίεργες μελωδίες, που απλά μου χαλάνε τη ροή του κομματιού, σαν να μπήκαν κατά λάθος εκεί. Όπως και στο κλείσιμο του πρώτου CD με το "Endlessness", το οποίο, είναι ένα αρκετά διαφορετικό κομμάτι. Έχει ένα doom μπάσιμο, θρηνητικό θα έλεγε κανείς, ένα κουπλέ βαρύ και στακάτο που θυμίζει METALLICA. Το αρνητικό αυτού του κομματιού ποιο είναι; Μα φυσικά το αδικαιολόγητα αδύναμο ρεφρέν. Και εδώ, έρχομαι και ρωτάω: ΓΙΑΤΙ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ; Είναι πολύ εκνευριστικό για μια μπάντα που κάποτε σε ανατρίχιαζε για 11 λεπτά (ναι, εσένα κοιτάω "Ghost love score"), να σε αναγκάζει να σκέφτεσαι "θα έβγαζα αυτό, εκείνο, το παραδίπλα μέρος κομματιού" σε κομμάτια με τη μισή διάρκεια. 
Περνώντας στα καλά αυτού του δίσκου, αφού εξαντλήσαμε τα αρνητικά, ας μιλήσουμε για το "Noise". To single, που συνοδεύεται από video clip - κόλαφο για την εξάρτηση του ανθρώπου από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το οποίο αυτό κι αν είναι κλασικό κομμάτι NIGHTWISH! Ξεσηκωτικό, με δομή single, με τη καλύτερη δυνατή έννοια, που θα αγαπηθεί πολύ. Περνάμε στη folk πλευρά του δίσκου και δεύτερο single του, το "Harvest". Πολλοί τσινήσανε με αυτό εδώ. Εγώ λέω, τουλάχιστον ΕΔΩ, η εισαγωγή έχει λόγο να υπάρχει. Και μου αρέσει στα τελευταία άλμπουμ των NIGHTWISH η κάπως πιο folk πλευρά τους, τους πάει. Όπως στο "How's the heart?", ένα κομμάτι με ωραίο στρωτό χτίσιμο με μελωδικότατο ρεφρέν (προβλέπω ότι θα είναι το επόμενο single), και το μπαλαντοειδές “Procession”. Επίσης, ένα κομμάτι που θέλω να σταθώ είναι το πιο επιθετικό και σχεδόν industrial "Tribal". Έχουμε ακούσει τους NIGHTWISH σε βαριά κομμάτια, αλλά σε πιο industrial ποτέ. Και είναι από τα πιο ιδιαίτερα που έχουν γράψει στη καριέρα τους. Δεν ξέρω κατά πόσο θα "μεγαλώσει" μέσα μου ακούγοντας το, αλλά δίνω πόντο όταν δείχνεις διάθεση να δοκιμάσεις και κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. 
Ξεχωριστή μνεία θα δοθεί στο δεύτερο CD που περιέχει το μισάωρο ορχηστρικό instrumental "All the works οf nature which adorn the world". Ένα πολύ όμορφο instrumental διανθισμένο με αφηγήσεις από έργα του λόρδου Byron, καθώς και του Carl Sagan. Ένα σινεματικό, και πραγματικά αρμονικό αποτέλεσμα, που αν κλείσεις τα μάτια, φαντάζεσαι μια μικρή ταινία να παίζει στο μυαλό σου. Οι δε αφηγήσεις από την Βρετανίδα ηθοποιό Geraldine James, είναι στρωμένη και έτοιμη δουλειά για όποιον θέλει να κάνει την ταινία αυτή, πραγματικότητα. Το οποίο εν τέλει, με διαολίζει ακόμα περισσότερο, γιατί δείχνει ότι ο ιθύνων νους της μπάντας, μπορεί μια χαρά, αλλά κάπου στα προηγούμενα, του χάλασε η συνταγή, ή τα έγραψε πρόχειρα και βιαστικά. 
Τι δίσκος είναι λοιπόν, εν κατακλείδι, η ένατη κυκλοφορία των NIGHTWISH; Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ούτε ένας δίσκος - αποθέωση, ούτε φυσικά ένας δίσκος - σκουπίδι. Είναι ένας μέτριος δίσκος με προοπτικές να γίνει απλά καλός, αν είχε δοθεί προσοχή σε κρίσιμα σημεία στα κομμάτια του πρώτου δίσκου. Επειδή όμως με “αν”, δε προχώρησε ποτέ κανείς, αυτό εδώ δεν αξίζει τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από ένα....
6,5 / 10
Γιάννης Σαββίδης

 


Είκοσι τρία χρόνια παρουσίας, 8 studio άλμπουμ, αμέτρητα live και μία πορεία που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, όταν οι NIGHTWISH ξεκινούσαν το ταξίδι τους στο μακρινό πλέον 1997 με το “Angels fall first”. Οι προσωπικές καλλιτεχνικές ανησυχίες του ευφυέστατου μουσικού Tuomas Holopainen, έμελλε να μετατρέψουν το πνευματικό του παιδί σε ένα συγκρότημα που ξεκίνησε με τις επιρροές euro power συγκροτημάτων (βλέπε STRATOVARIUS), σε μία μπάντα πρωτοπόρα, δημιουργώντας τον έναν κλώνο μετά τον άλλον που όλοι ήθελαν να της μοιάσουν. Αναμφίβολα οι NIGHTWISH είναι οι κορυφαίοι στο είδος τους και η αγαπημένη μου μπάντα από όλες αυτές του συμφωνικού metal με γυναικεία φωνητικά.
Και αφού έβγαλα όσο πιο μετριασμένα μπορούσα το οπαδιλίκι μου, ήρθε αισίως η ώρα να μιλήσουμε για την ένατη κυκλοφορία τους, το “Human. II nature”. Βλέποντας τις αλλαγές τους σε μουσικό επίπεδο στο “Endless forms most beautiful”, στους πειραματισμούς του Holopainen με τους AURI, αλλά και στο άλμπουμ “Music inspired by the life and times of Scrooge”, γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι ο κύριος συνθέτης των NIGHTWISH άλλαζε πορεία, προς ένα πιο κινηματογραφικό και soundtrack-ικό στιλ. Στο “Human. II nature”, η αίσθηση αυτή είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό, που ακούγοντας το άλμπουμ, νομίζεις ότι είναι το soundtrack κάποιας ταινίας κινουμένων σχεδίων της Disney. Εκτός των παραπάνω, οι NIGHTWISH έχουν πάρει μία πιο prog κατεύθυνση, κρατώντας τα συμφωνικά τους μέρη αλλά και τα folk στοιχεία, που έφερε μαζί με την είσοδο του στη μπάντα ο Troy Donockley και μειώνοντας αισθητά την radio friendly νοοτροπία στα τραγούδια τους. 
Στο “Human. II nature” δεν θα βρούμε τραγούδια σαν το “Blessed the child”, το “Nemo”, το “Stargazer” ή το “I want my tears back”. Αν εξαιρέσουμε το “Noise”, που η μπάντα κυκλοφόρησε πρώτο με video clip, δεν υπάρχουν τα τραγούδια που λες ότι είναι οι hit-άρες και αυτό φέρνει αρνητικές εντυπώσεις. Όμως, για αυτή την ιδιαιτερότητα και διαφορετικότητα του άλμπουμ αυτού, το “Human. II nature” χρειάζεται περισσότερο χρόνο και ακροάσεις για να το καταλάβεις. 
Η αλήθεια είναι ότι στο πρώτο άκουσμα ήμουν πολύ απογοητευμένος με το τελικό αποτέλεσμα. Υπάρχουν όμως πολύ καλές στιγμές. Το “Noise” είναι φυσικά μία από αυτές και το folk πέρασμα στο “Harvest” μας δίνει ένα τραγούδι πολύ όμορφο. Τα “Shoemaker”, “Pan” και “Tribal” είναι τα πιο heavy τραγούδια, με βαριές κιθάρες και εξίσου καλά μεταξύ τους. To εναρκτήριο “Music” από την άλλη, έχει ένα πολύ πιασάρικο ρεφρέν και θεωρώ αν η εισαγωγή δεν ήταν τόσο μεγάλη και έμενε μόνο στα tribal στοιχεία της, θα ήταν ακόμα καλύτερο. Επίσης εντυπωσιακό είναι το κλείσιμο του πρώτου CD με το καταθλιπτικό, σε φάσεις doom-ίζει, “Endlessness”, με τον Hietala σε μία από τις λίγες εμφανίσεις του στα φωνητικά στο άλμπουμ αυτό, το οποίο το λάτρεψα.
Το δεύτερο CD περιέχει ένα τραγούδι τριάντα λεπτών περίπου ονόματι “All of the works of nature which adorn the world”, χωρισμένο σε οκτώ μέρη. Το τραγούδι κατά 97 % είναι ορχηστρικό και σε κατεύθυνση κλασικής μουσικής. Μακριά από metal στοιχεία, το κομμάτι είναι ένα έργο του Holopainen με θεματολογία την φύση και τα θαύματα της. Προσωπικά εμένα δεν μου κόλλησε καλά το συγκεκριμένο και θα προτιμούσα να είναι σε κάποιο project του Holopainen και όχι μέσα σε ένα άλμπουμ των NIGHTWISH.
To “Human. II nature” στην ενορχήστρωση αλλά και στην παραγωγή του παίρνει άριστα. Το άλμπουμ είναι αρκετά πειραματικό και θέλει οπωσδήποτε αρκετές ακροάσεις για να γίνει αμέσως αντιληπτό τι γίνεται μέσα του. Η Floor Jansen, στο δεύτερο άλμπουμ συμμετοχής της, χαρίζει πολύ καλές ερμηνείες και μερικές τρομακτικές αποδόσεις όπως στο κλείσιμο του “Shoemaker”, δείχνοντας το τρομερό εύρος της φωνής της. Το αρνητικά του στοιχεία είναι η έντονη κινηματογραφική του αίσθηση, προσωπικά εμένα με χαλάει αυτό το Disney μουσικό στοιχείο, η απουσία των hit- τραγουδιών και το τριαντάλεπτο τραγούδι που δεν νομίζω ότι θα το ακούσω γενικά ξανά. Σε όλα τα υπόλοιπα όμως, μπορούμε να πούμε ότι είναι μία πολύ καλή δουλειά, με ωραίες και πειραματικές συνθέσεις.
7 / 10
Δημήτρης Μπούκης

 


Μάλλον θα πρέπει να μιλάμε για τον πιο πολυεπίπεδο δίσκο τους! Τον δούλεψαν πολύ και φαίνεται από τις ενορχηστρώσεις και τις φοβερές φωνητικές γραμμές που ερμηνεύει η Floor. Για εμένα είναι ό,τι καλύτερο έχουν κυκλοφορήσει ποτέ, γιατί μέσα στα 80 λεπτά του παρουσιάζονται όλες οι αρετές τους ως συνθέτες: Από το ορχηστρικό δεύτερο CD και αντίστοιχα folk, μέχρι τα κλασικά δυνατά NIGHTWISH κομμάτια τους στο πρώτο CD! Πραγματικά πιστεύω ότι μετά τη φυγή της Tarja, ο Tuomas Holopainen ήθελε να δείξει στον κόσμο ότι δεν έχουν ανάγκη από μια τέλεια τραγουδίστρια για να ερμηνεύσει τις συνθέσεις τους και πήρε την Anette Olzon! Ο αντίκτυπος που πιθανώς είχε ο δίσκος τους με αυτήν ως frontwoman, τους έκανε να αναθεωρήσουν και να πάρουν τη χαρισματική Floor Jansen! Τι λείπει όμως από το “Human. :||: Nature”; Θα έλεγα τα κομμάτια που θα έκαναν τη διαφορά και θα έκαναν όλους τους οπαδούς τους να παραμιλάνε! Δυστυχώς δεν βλέπω τέτοια κομμάτια να περιλαμβάνονται στο album και μένει να δούμε ποιος θα είναι ο αντίκτυπός τους. Συνολικά είναι ο δίσκος που προσωπικά απόλαυσα περισσότερο από τους NIGHTWISH! 
8 / 10
Λευτέρης Τσουρέας

Pics by: Tina Korhonen and Tim Tronckoe

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

PIRANHA – “Arise From the Shadows” (7hard)

25 Σεπτεμβρίου, 2020 - 03:30 Σάκης Φράγκος

Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά, να πηγαίνει όπου έπαιζαν ελληνικά σχήματα στα νότια προάστια στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και να ξεσαλώνουμε. Αίθουσες πολλαπλών χρήσεων, ανοιχτά θέατρα, οπουδήποτε...

[περισσότερα]

ANAAL NATHRAKH – “Endarkenment” (Metal Blade Records)

24 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Γιώργος Δρογγίτης

Οι Βρετανοί ANAAL NATHRAKH μπορεί οσονούπω να κλείνουν μία 20ετία στα δισκογραφικά δρώμενα, αλλά κατά τη ταπεινή μου άποψη, οι κυκλοφορίες τους κατά τη 2η δεκαετία ύπαρξής τους, είναι ασύγκριτες σε...

[περισσότερα]

DEMOLIZER - “Thrashmageddon” (Mighty Music)

24 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Θοδωρής Κλώνης

ΟΛΕΘΡΟΣ! Και τώρα που έχω την προσοχή σας, αντί προλόγου, ένα σύντομο βιογραφικό. Οι DEMOLIZER έρχονται από τη Δανία και ουσιαστικά υφίστανται από το 2014, αρχικά ως RADTSKAFFEN. To 2018 άλλαξαν...

[περισσότερα]

UNLEASH THE ARCHERS – “Abyss” (Napalm Records)

21 Σεπτεμβρίου, 2020 - 10:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Οι UNLEASH THE ARCHERS κατάγονται από τον Καναδά και η αλήθεια είναι πως δύσκολα βρίσκεις κακό συγκρότημα από την βορειότερη χώρα της Αμερικανικής ηπείρου. Πολλά τα παραδείγματα άλλωστε....

[περισσότερα]

PROJECT THEORY – “Blood and Loyalty” (Infinity Entertainment)

21 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Έλενα Μιχαηλίδου

Επειδή έχω μία ιδιαίτερα ενοχλητική συνήθεια να μπαίνω συχνά στο τριπάκι να μεταφράσω λέξεις που δεν μεταφράζονται μεταξύ Αγγλικών και Ελληνικών,το “loyalty” με έχει απασχολήσει αρκετά στο παρελθόν....

[περισσότερα]