PAPA ROACH - “F.E.A.R.” (Eleven Seven Music)

11 Φεβρουαρίου, 2015 - 11:45

Οι PAPA ROACH βρίσκονται εδώ και χρόνια ψηλά στη λίστα μου με τις ένοχες μουσικές απολαύσεις. Τα πράγματα που εκτίμησα σε αυτούς ήταν ότι ξέφυγαν γρήγορα από τον αδόκιμο όρο του nu metal πολύ γρήγορα, είχαν πολύ πιασάρικα και ευφορικά τραγούδια, είχαν ένα πολύ δικό τους ήχο που τους καταλάβαινες από χιλιόμετρα μακριά και ήταν πολύ συνεπείς δισκογραφικά, που κυμαίνονταν από το χαρακτηρισμό του εξαιρετικού (“Lovehatetragedy”) έως το πολύ καλό (“Metamorphosis”). Δυστυχώς στο προ τριετίας αδύναμο “The connection”, έδειξαν έντονα σημάδια κόπωσης, που συνέπεσαν και με τη συμπλήρωση των είκοσι χρόνων ύπαρξής τους.

Τα πράγματα έχουν βελτιωθεί ελάχιστα στο καινούργιο “F.E.A.R.”, αλλά όχι και πάρα πολύ. Εκείνο που με ενόχλησε είναι η αλλαγή στον ήχο τους που παρατηρείται εδώ και δεν ξέρω αν αυτό έγινε συνειδητά από τους ίδιους τους ROACH ή είναι πρωτοβουλία του νέου τους παραγωγού Kane Churko (της γνωστής οικογενείας). Τι εννοώ; Ότι τουλάχιστον στα μισά τραγούδια ακούγεται μια απόπειρα μίμησης στις μανιέρες των LINKIN PARK ή στις dubstep πατέντες με τις οποίες εμπλούτισαν τον ήχο τους οι KORN.

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το “Gravity” όπου συμμετέχει η Maria Brink των IN THIS MOMENT. Ακούς τον Shaddix να ραπάρει στο κουπλέ και εν συνεχεία να τσιρίζει σαν τον Chester (ξέρετε ποιον Chester) και πραγματικά απορείς γιατί έπρεπε να συμβεί όλο αυτό. Να μην αναφερθώ δε στις εντελώς θαμμένες και αποδυναμωμένες κιθάρες του Horton που βρίσκονται εμφανώς στο παρασκήνιο και τα τραγούδια δεν έχουν τη σκληράδα του παρελθόντος.

Για να μην είμαι εντελώς άδικος υπάρχουν και στιγμές που παραπέμπουν στις μέρες ακμής του συγκροτήματος και γέρνουν την πλάστιγγα οριακά από τη μετριότητα. Λόγου χάρη, το ομώνυμο “Face Everything And Rise”, το catchy “Never have to say goodbye” και η τραγουδάρα “Falling apart” θυμίζουν ότι οι τύποι δεν ξέχασαν πώς να συνθέτουν στρωτά και όμορφα τραγούδια.

Το “F.E.A.R.” δεν απευθύνεται στους περιστασιακούς ακροατές των PAPA ROACH, αλλά μόνο στους φανατικούς τους υποστηρικτές, αλλά και αυτό με αρκετούς αστερίσκους, εξαιτίας του αποπροσανατολισμένου και μερικώς ευνουχισμένου ήχου του. Μακάρι στην επόμενη δουλειά τους να φτάσουν στα standards που τους καθιέρωσαν σαν όνομα στα 00’s, γιατί μετά τα πράγματα ίσως να έχουν άσχημη εξέλιξη γι’ αυτούς.

6 / 10

Γιώργος Κόης

<

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

RAGE – “Wings of rage” (Steamhammer)

16 Ιανουαρίου, 2020 - 09:45 Άγγελος Κατσούρας

RAGE και συχνότητα κυκλοφοριών πάνε πάντα μαζί. Είναι, πραγματικά, από τη μία αξιοθαύμαστο και από την άλλη μη εύκολα αντιμετωπίσιμο, το πώς και πόσο εύκολα και ραγδαία χρονικά δισκογραφούν. Ειδικά...

[περισσότερα]

IRONSWORD - “Servants of steel” (Alma Mater Records)

16 Ιανουαρίου, 2020 - 09:30 Δημήτρης Τσέλλος

Είναι βέβαιο, πως οι Tann (κατά κόσμον João Fonseca, κιθάρα και φωνή), Jorge Martins (μπάσο) και João Paulo Monteiro (τύμπανα), θα ήθελαν όσο τίποτα να ακολουθούν τον Conan στα ταξίδια του στον...

[περισσότερα]

MAGNUM – “The serpent rings” (Steamhammer/SPV)

14 Ιανουαρίου, 2020 - 09:45 Ντίνος Γανίτης

H καινούργια δεκαετία, βρίσκει τους υπεραγαπημένους μου MAGNUM με νέο δίσκο! Και πως θα μπορούσε να ξεκινήσει καλύτερα η χρονιά; Οι MAGNUM είναι μπάντα έρωτας. Βρίσκεται στις 5 αγαπημένες μου όλων...

[περισσότερα]

BERZERKER LEGION – “Obliterate the weak” (Listenable Records)

14 Ιανουαρίου, 2020 - 09:30 Δημήτρης Μπούκης

Το 2019 ανήκει πλέον στο παρελθόν και μία καλή μουσική χρονιά έκλεισε και άφησε την θέση της στη νέα. To ποδαρικό και μάλιστα με το δεξί για το 2020, το κάνουν οι BERZERKER LEGION, ένα νέο project...

[περισσότερα]

VANDEN PLAS – “The ghost xperiment – Awakening” (Frontiers Records)

13 Ιανουαρίου, 2020 - 10:15 Άγγελος Κατσούρας

Χαράς ευαγγέλια στους προοδευτικούς κύκλους της μουσικής μας, καθώς μία από τις πλέον άξιες συνθετικά και σταθερά ποιοτικά μπάντες του progressive metal, επέστρεψε φέτος, ύστερα από 4 χρόνια και μετά...

[περισσότερα]