PAPA ROACH - “F.E.A.R.” (Eleven Seven Music)

11 Φεβρουαρίου, 2015 - 11:45

Οι PAPA ROACH βρίσκονται εδώ και χρόνια ψηλά στη λίστα μου με τις ένοχες μουσικές απολαύσεις. Τα πράγματα που εκτίμησα σε αυτούς ήταν ότι ξέφυγαν γρήγορα από τον αδόκιμο όρο του nu metal πολύ γρήγορα, είχαν πολύ πιασάρικα και ευφορικά τραγούδια, είχαν ένα πολύ δικό τους ήχο που τους καταλάβαινες από χιλιόμετρα μακριά και ήταν πολύ συνεπείς δισκογραφικά, που κυμαίνονταν από το χαρακτηρισμό του εξαιρετικού (“Lovehatetragedy”) έως το πολύ καλό (“Metamorphosis”). Δυστυχώς στο προ τριετίας αδύναμο “The connection”, έδειξαν έντονα σημάδια κόπωσης, που συνέπεσαν και με τη συμπλήρωση των είκοσι χρόνων ύπαρξής τους.

Τα πράγματα έχουν βελτιωθεί ελάχιστα στο καινούργιο “F.E.A.R.”, αλλά όχι και πάρα πολύ. Εκείνο που με ενόχλησε είναι η αλλαγή στον ήχο τους που παρατηρείται εδώ και δεν ξέρω αν αυτό έγινε συνειδητά από τους ίδιους τους ROACH ή είναι πρωτοβουλία του νέου τους παραγωγού Kane Churko (της γνωστής οικογενείας). Τι εννοώ; Ότι τουλάχιστον στα μισά τραγούδια ακούγεται μια απόπειρα μίμησης στις μανιέρες των LINKIN PARK ή στις dubstep πατέντες με τις οποίες εμπλούτισαν τον ήχο τους οι KORN.

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το “Gravity” όπου συμμετέχει η Maria Brink των IN THIS MOMENT. Ακούς τον Shaddix να ραπάρει στο κουπλέ και εν συνεχεία να τσιρίζει σαν τον Chester (ξέρετε ποιον Chester) και πραγματικά απορείς γιατί έπρεπε να συμβεί όλο αυτό. Να μην αναφερθώ δε στις εντελώς θαμμένες και αποδυναμωμένες κιθάρες του Horton που βρίσκονται εμφανώς στο παρασκήνιο και τα τραγούδια δεν έχουν τη σκληράδα του παρελθόντος.

Για να μην είμαι εντελώς άδικος υπάρχουν και στιγμές που παραπέμπουν στις μέρες ακμής του συγκροτήματος και γέρνουν την πλάστιγγα οριακά από τη μετριότητα. Λόγου χάρη, το ομώνυμο “Face Everything And Rise”, το catchy “Never have to say goodbye” και η τραγουδάρα “Falling apart” θυμίζουν ότι οι τύποι δεν ξέχασαν πώς να συνθέτουν στρωτά και όμορφα τραγούδια.

Το “F.E.A.R.” δεν απευθύνεται στους περιστασιακούς ακροατές των PAPA ROACH, αλλά μόνο στους φανατικούς τους υποστηρικτές, αλλά και αυτό με αρκετούς αστερίσκους, εξαιτίας του αποπροσανατολισμένου και μερικώς ευνουχισμένου ήχου του. Μακάρι στην επόμενη δουλειά τους να φτάσουν στα standards που τους καθιέρωσαν σαν όνομα στα 00’s, γιατί μετά τα πράγματα ίσως να έχουν άσχημη εξέλιξη γι’ αυτούς.

6 / 10

Γιώργος Κόης

<

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

FUNEREAL PRESENCE – “Achatius” (Sepulchral Voice Records/The Ajna Offensive)

18 Φεβρουαρίου, 2019 - 16:00 Νίκος Χασούρας

Πέντε χρόνια μετά το εξαιρετικό “The Archer Takes Aim”, ο Bestial Devotion των NEGATIVE PLANE επιστρέφει με το προσωπικό του μουσικό όχημα και τη δεύτερη full-length κυκλοφορία του. Και εκεί που όλοι...

[περισσότερα]

THE ELYSIAN FIELDS – “New World Misanthropia” (Hammer of Damnation)

18 Φεβρουαρίου, 2019 - 16:00 Γιώργος Δρογγίτης

Το τελευταίο καιρό έχουμε πολλές και ηχηρές επιστροφές ελληνικών μπαντών, οι οποίες μεσουράνησαν τη δεκαετία των ’90, κλέβοντας λίγο από την αίγλη της ανίερης τριάδας των ROTTING CHRIST, SEPTICFLESH...

[περισσότερα]

ARCH ENEMY – “Covered in Blood” (Century Media)

14 Φεβρουαρίου, 2019 - 17:00 Σάκης Φράγκος

Καλύπτουν ένα δισκογραφικό «κενό», οι ARCH ENEMY, ένα από τα συγκροτήματα που έχουν λοιδωρηθεί όσο ελάχιστα στο χώρο το μελωδικού death metal. Παρότι έχουν περάσει 16 μήνες από την κυκλοφορία του “...

[περισσότερα]

DREAM THEATER – “Distance Over Time” (InsideOut Music)

11 Φεβρουαρίου, 2019 - 12:15 Σάκης Φράγκος

Έφτασε αυτή η Άγια στιγμή που έχω στα χέρια μου το νέο άλμπουμ των DREAM THEATER κι έχουν κλείσει πάνω από 10 μέρες συνεχούς ακρόασης (κάντε την αναγωγή και υπολογίστε πόσες φορές το έχω ακούσει για...

[περισσότερα]

SOEN – “Lotus” (Silver Lining Music)

11 Φεβρουαρίου, 2019 - 10:45 Αλέξανδρος Τοπιντζής

Για τους SOEN, όπως έχω γράψει και παλιότερα για την κριτική του δίσκου τους “Lykaia”, διαθέτουν μια μοναδική ικανότητα αφομοίωσης χαρακτηριστικών άλλων σχημάτων, που από μόνη της αποτελεί...

[περισσότερα]