PAPA ROACH - “F.E.A.R.” (Eleven Seven Music)

11 Φεβρουαρίου, 2015 - 11:45

Οι PAPA ROACH βρίσκονται εδώ και χρόνια ψηλά στη λίστα μου με τις ένοχες μουσικές απολαύσεις. Τα πράγματα που εκτίμησα σε αυτούς ήταν ότι ξέφυγαν γρήγορα από τον αδόκιμο όρο του nu metal πολύ γρήγορα, είχαν πολύ πιασάρικα και ευφορικά τραγούδια, είχαν ένα πολύ δικό τους ήχο που τους καταλάβαινες από χιλιόμετρα μακριά και ήταν πολύ συνεπείς δισκογραφικά, που κυμαίνονταν από το χαρακτηρισμό του εξαιρετικού (“Lovehatetragedy”) έως το πολύ καλό (“Metamorphosis”). Δυστυχώς στο προ τριετίας αδύναμο “The connection”, έδειξαν έντονα σημάδια κόπωσης, που συνέπεσαν και με τη συμπλήρωση των είκοσι χρόνων ύπαρξής τους.

Τα πράγματα έχουν βελτιωθεί ελάχιστα στο καινούργιο “F.E.A.R.”, αλλά όχι και πάρα πολύ. Εκείνο που με ενόχλησε είναι η αλλαγή στον ήχο τους που παρατηρείται εδώ και δεν ξέρω αν αυτό έγινε συνειδητά από τους ίδιους τους ROACH ή είναι πρωτοβουλία του νέου τους παραγωγού Kane Churko (της γνωστής οικογενείας). Τι εννοώ; Ότι τουλάχιστον στα μισά τραγούδια ακούγεται μια απόπειρα μίμησης στις μανιέρες των LINKIN PARK ή στις dubstep πατέντες με τις οποίες εμπλούτισαν τον ήχο τους οι KORN.

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το “Gravity” όπου συμμετέχει η Maria Brink των IN THIS MOMENT. Ακούς τον Shaddix να ραπάρει στο κουπλέ και εν συνεχεία να τσιρίζει σαν τον Chester (ξέρετε ποιον Chester) και πραγματικά απορείς γιατί έπρεπε να συμβεί όλο αυτό. Να μην αναφερθώ δε στις εντελώς θαμμένες και αποδυναμωμένες κιθάρες του Horton που βρίσκονται εμφανώς στο παρασκήνιο και τα τραγούδια δεν έχουν τη σκληράδα του παρελθόντος.

Για να μην είμαι εντελώς άδικος υπάρχουν και στιγμές που παραπέμπουν στις μέρες ακμής του συγκροτήματος και γέρνουν την πλάστιγγα οριακά από τη μετριότητα. Λόγου χάρη, το ομώνυμο “Face Everything And Rise”, το catchy “Never have to say goodbye” και η τραγουδάρα “Falling apart” θυμίζουν ότι οι τύποι δεν ξέχασαν πώς να συνθέτουν στρωτά και όμορφα τραγούδια.

Το “F.E.A.R.” δεν απευθύνεται στους περιστασιακούς ακροατές των PAPA ROACH, αλλά μόνο στους φανατικούς τους υποστηρικτές, αλλά και αυτό με αρκετούς αστερίσκους, εξαιτίας του αποπροσανατολισμένου και μερικώς ευνουχισμένου ήχου του. Μακάρι στην επόμενη δουλειά τους να φτάσουν στα standards που τους καθιέρωσαν σαν όνομα στα 00’s, γιατί μετά τα πράγματα ίσως να έχουν άσχημη εξέλιξη γι’ αυτούς.

6 / 10

Γιώργος Κόης

<

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

JANET GARDNER – “Your Place in the Sun” (Pavement entertainment)

17 Οκτωβρίου, 2019 - 10:15 Ντίνος Γανίτης

H ιέρεια του αμερικάνικου hard rock, η τραγουδίστρια των VIXEN, η μοναδική Janet Gardner, επιστρέφει με την δεύτερη δισκογραφική της δουλειά, δύο χρόνια...

[περισσότερα]

IN MOURNING – “Garden of Storms” (Agonia Records)

15 Οκτωβρίου, 2019 - 13:00 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Όταν την ίδια μέρα επί της ουσίας κυκλοφορούν νέο δίσκο τόσο οι INSOMNIUM, όσο και οι IN MOURNING, τα νέα για το melodic death/melodic doom-death metal, είναι σίγουρα χαρμόσυνα! Άλλωστε, το αγαπημένο...

[περισσότερα]

CULT OF LUNA - “A Dawn to Fear” (Metal Blade)

13 Οκτωβρίου, 2019 - 12:15 Νίκος Ζέρης

Πλησιάζοντας στο τέλος της χρονιάς και ταυτόχρονα στο τέλος μιας ολόκληρης μουσικής δεκαετίας, αναμφίβολα θα βρεθούμε στη θέση να φυλλομετρούμε δίσκους και συγκροτήματα ώσπου με την αντίστροφη...

[περισσότερα]

GOST – “Valediction” (Century Media)

13 Οκτωβρίου, 2019 - 12:00 Γιώργος Δρογγίτης

Το synthwave και τα παρακλάδια του έχουν επιστρέψει για τα καλά στις ζωές μας, ιδιαίτερα μετά το hype της λατρεμένης σειράς “Stranger Things” του Netflix. PERTURBATOR και CARPENTER BRUT, είναι δύο...

[περισσότερα]

FREEDOM CALL – “M.E.T.A.L” (SPV/Steamhammer)

13 Οκτωβρίου, 2019 - 12:00 Ντίνος Γανίτης

Φέτος είναι η χρονιά που οι FREEDOM CALL κλείνουν 20 χρόνια ζωής και θέλουν να το γιορτάσουν κυκλοφορώντας τον δέκατο δίσκο της καριέρας τους που φέρει τον τίτλο “M.E.T.A.L”....

[περισσότερα]