PAPA ROACH - “F.E.A.R.” (Eleven Seven Music)

11 Φεβρουαρίου, 2015 - 11:45

Οι PAPA ROACH βρίσκονται εδώ και χρόνια ψηλά στη λίστα μου με τις ένοχες μουσικές απολαύσεις. Τα πράγματα που εκτίμησα σε αυτούς ήταν ότι ξέφυγαν γρήγορα από τον αδόκιμο όρο του nu metal πολύ γρήγορα, είχαν πολύ πιασάρικα και ευφορικά τραγούδια, είχαν ένα πολύ δικό τους ήχο που τους καταλάβαινες από χιλιόμετρα μακριά και ήταν πολύ συνεπείς δισκογραφικά, που κυμαίνονταν από το χαρακτηρισμό του εξαιρετικού (“Lovehatetragedy”) έως το πολύ καλό (“Metamorphosis”). Δυστυχώς στο προ τριετίας αδύναμο “The connection”, έδειξαν έντονα σημάδια κόπωσης, που συνέπεσαν και με τη συμπλήρωση των είκοσι χρόνων ύπαρξής τους.

Τα πράγματα έχουν βελτιωθεί ελάχιστα στο καινούργιο “F.E.A.R.”, αλλά όχι και πάρα πολύ. Εκείνο που με ενόχλησε είναι η αλλαγή στον ήχο τους που παρατηρείται εδώ και δεν ξέρω αν αυτό έγινε συνειδητά από τους ίδιους τους ROACH ή είναι πρωτοβουλία του νέου τους παραγωγού Kane Churko (της γνωστής οικογενείας). Τι εννοώ; Ότι τουλάχιστον στα μισά τραγούδια ακούγεται μια απόπειρα μίμησης στις μανιέρες των LINKIN PARK ή στις dubstep πατέντες με τις οποίες εμπλούτισαν τον ήχο τους οι KORN.

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το “Gravity” όπου συμμετέχει η Maria Brink των IN THIS MOMENT. Ακούς τον Shaddix να ραπάρει στο κουπλέ και εν συνεχεία να τσιρίζει σαν τον Chester (ξέρετε ποιον Chester) και πραγματικά απορείς γιατί έπρεπε να συμβεί όλο αυτό. Να μην αναφερθώ δε στις εντελώς θαμμένες και αποδυναμωμένες κιθάρες του Horton που βρίσκονται εμφανώς στο παρασκήνιο και τα τραγούδια δεν έχουν τη σκληράδα του παρελθόντος.

Για να μην είμαι εντελώς άδικος υπάρχουν και στιγμές που παραπέμπουν στις μέρες ακμής του συγκροτήματος και γέρνουν την πλάστιγγα οριακά από τη μετριότητα. Λόγου χάρη, το ομώνυμο “Face Everything And Rise”, το catchy “Never have to say goodbye” και η τραγουδάρα “Falling apart” θυμίζουν ότι οι τύποι δεν ξέχασαν πώς να συνθέτουν στρωτά και όμορφα τραγούδια.

Το “F.E.A.R.” δεν απευθύνεται στους περιστασιακούς ακροατές των PAPA ROACH, αλλά μόνο στους φανατικούς τους υποστηρικτές, αλλά και αυτό με αρκετούς αστερίσκους, εξαιτίας του αποπροσανατολισμένου και μερικώς ευνουχισμένου ήχου του. Μακάρι στην επόμενη δουλειά τους να φτάσουν στα standards που τους καθιέρωσαν σαν όνομα στα 00’s, γιατί μετά τα πράγματα ίσως να έχουν άσχημη εξέλιξη γι’ αυτούς.

6 / 10

Γιώργος Κόης

<

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

STEEL PROPHET - “The God Machine” (ROAR! Rock of Angels Records)

23 Απριλίου, 2019 - 16:45 Δημήτρης Τσέλλος

Πέντε χρόνια μετά το αρκετά καλό “Omniscient”, οι Αμερικανοί βετεράνοι επιστρέφουν με νέο δίσκο και ανανεωμένη σύνθεση. Νέος δίσκος που ονομάζεται “The God machine”, και νέα σύνθεση η οποία είναι το...

[περισσότερα]

DISILLUSIVE PLAY - “Open Arms” (self-released)

23 Απριλίου, 2019 - 16:30 Γιάννης Σαββίδης

Σαν μουσικόφιλος, έχω μια αρχή: αν ένα συγκρότημα με κερδίσει επί σκηνής, δε σηκώνω κουβέντα γι’ αυτό από τον οποιονδήποτε εφ' όρου ζωής. Ο λόγος πολύ απλός: επί σκηνής, τα πάντα μπορούν να πάνε...

[περισσότερα]

HEAT OF DAMAGE – “Cataclysm” (Sliptrick Records)

23 Απριλίου, 2019 - 16:30 Σάκης Φράγκος

Από το Sacramento κατάγονται οι Αμερικάνοι HEAT OF DAMAGE, οι οποίοι μόλις κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους, που έχει τον τίτλο “Cataclysm”. Στο ντεμπούτο τους, “Open fire”, ο ήχος τους ήταν λίγο...

[περισσότερα]

DARKWATER – “Human” (Ulterium)

23 Απριλίου, 2019 - 16:30 Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

Eννιά χρόνια αποχής είναι ένα χρονικό διάστημα που δύσκολα συναντάμε στην σύγχρονη δισκογραφία… Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιοί ήταν οι παράγοντες που απέτρεψαν τους DARKWATER από το να...

[περισσότερα]

UNDER FIRE – “Under Fire” (Cherry Red)

23 Απριλίου, 2019 - 16:15 Σάκης Νίκας

Ποιοι είναι οι UNDER FIRE…θα αναρωτηθεί κάποιος και θα έχει κάθε λόγο να το κάνει αφού οι UNDER FIRE ήταν κάποτε μία underground μπάντα που όπως χιλιάδες άλλες στην Αμερική (αλλά και στον υπόλοιπο...

[περισσότερα]