PAPA ROACH - “F.E.A.R.” (Eleven Seven Music)

11 Φεβρουαρίου, 2015 - 11:45

Οι PAPA ROACH βρίσκονται εδώ και χρόνια ψηλά στη λίστα μου με τις ένοχες μουσικές απολαύσεις. Τα πράγματα που εκτίμησα σε αυτούς ήταν ότι ξέφυγαν γρήγορα από τον αδόκιμο όρο του nu metal πολύ γρήγορα, είχαν πολύ πιασάρικα και ευφορικά τραγούδια, είχαν ένα πολύ δικό τους ήχο που τους καταλάβαινες από χιλιόμετρα μακριά και ήταν πολύ συνεπείς δισκογραφικά, που κυμαίνονταν από το χαρακτηρισμό του εξαιρετικού (“Lovehatetragedy”) έως το πολύ καλό (“Metamorphosis”). Δυστυχώς στο προ τριετίας αδύναμο “The connection”, έδειξαν έντονα σημάδια κόπωσης, που συνέπεσαν και με τη συμπλήρωση των είκοσι χρόνων ύπαρξής τους.

Τα πράγματα έχουν βελτιωθεί ελάχιστα στο καινούργιο “F.E.A.R.”, αλλά όχι και πάρα πολύ. Εκείνο που με ενόχλησε είναι η αλλαγή στον ήχο τους που παρατηρείται εδώ και δεν ξέρω αν αυτό έγινε συνειδητά από τους ίδιους τους ROACH ή είναι πρωτοβουλία του νέου τους παραγωγού Kane Churko (της γνωστής οικογενείας). Τι εννοώ; Ότι τουλάχιστον στα μισά τραγούδια ακούγεται μια απόπειρα μίμησης στις μανιέρες των LINKIN PARK ή στις dubstep πατέντες με τις οποίες εμπλούτισαν τον ήχο τους οι KORN.

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι το “Gravity” όπου συμμετέχει η Maria Brink των IN THIS MOMENT. Ακούς τον Shaddix να ραπάρει στο κουπλέ και εν συνεχεία να τσιρίζει σαν τον Chester (ξέρετε ποιον Chester) και πραγματικά απορείς γιατί έπρεπε να συμβεί όλο αυτό. Να μην αναφερθώ δε στις εντελώς θαμμένες και αποδυναμωμένες κιθάρες του Horton που βρίσκονται εμφανώς στο παρασκήνιο και τα τραγούδια δεν έχουν τη σκληράδα του παρελθόντος.

Για να μην είμαι εντελώς άδικος υπάρχουν και στιγμές που παραπέμπουν στις μέρες ακμής του συγκροτήματος και γέρνουν την πλάστιγγα οριακά από τη μετριότητα. Λόγου χάρη, το ομώνυμο “Face Everything And Rise”, το catchy “Never have to say goodbye” και η τραγουδάρα “Falling apart” θυμίζουν ότι οι τύποι δεν ξέχασαν πώς να συνθέτουν στρωτά και όμορφα τραγούδια.

Το “F.E.A.R.” δεν απευθύνεται στους περιστασιακούς ακροατές των PAPA ROACH, αλλά μόνο στους φανατικούς τους υποστηρικτές, αλλά και αυτό με αρκετούς αστερίσκους, εξαιτίας του αποπροσανατολισμένου και μερικώς ευνουχισμένου ήχου του. Μακάρι στην επόμενη δουλειά τους να φτάσουν στα standards που τους καθιέρωσαν σαν όνομα στα 00’s, γιατί μετά τα πράγματα ίσως να έχουν άσχημη εξέλιξη γι’ αυτούς.

6 / 10

Γιώργος Κόης

<

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

METALIAN - “Vortex” (High Roller Records)

7 Αυγούστου, 2019 - 11:00 Δημήτρης Τσέλλος

Γνωστοί και μη εξαιρετέοι στους κύκλους των απανταχού «αμανικοραφτάκηδων» (aka NWOTHM fans), οι Καναδοί METALIAN επανέρχονται για να καλύψουν το χαμένο έδαφος. Μπορεί να θεωρούνται, και να είναι...

[περισσότερα]

EARTH – “Full upon her burning lips” (Sargent House)

6 Αυγούστου, 2019 - 09:45 Πάνος Δρόλιας

Σκαλίζοντας ανάμεσα στον ορυμαγδό των λέξεων και των εκφράσεων που είναι ικανές να περιγράψουν ή έστω να προσεγγίσουν τη μουσική κληρονομιά που με περίσσια αποθέματα υπομονής και μεθοδικότητας έχουν...

[περισσότερα]

GRAVE VIOLATOR - “Back to the cult” (Reaper Metal Productions)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Από τη Φινλανδία, την χώρα των χιλίων λιμνών και συγκεκριμένα από το Ελσίνκι, έρχονται ετούτοι εδώ οι λεβέντες που ύστερα από δύο demo και ένα EP, κυκλοφορούν το πρώτο τους full length άλμπουμ, με...

[περισσότερα]

VULTURE - “Ghastly waves & battered graves” (Metal Blade Records)

5 Αυγούστου, 2019 - 13:30 Θοδωρής Κλώνης

Δεύτερος δίσκος για τους  Γερμανούς VULTURE, μετά από το εξαιρετικό ντεμπούτο τους “The guillotine”, που κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν και έκανε πολύ κόσμο να παραμιλάει με το εκπληκτικό speed...

[περισσότερα]

SUICIDAL ANGELS – “Years of aggression” (NoiseArt Records)

1 Αυγούστου, 2019 - 12:00 Ντίνος Γανίτης

Τα δικά μας παιδιά! Θυμάμαι όταν είχαμε τους SUICIDAL ANGELS μπάντα της εβδομάδας είχα γράψει τα εξής: “ Ήμουν εκεί… Το διάστημα που το συγκρότημα έκανε τα πρώτα του βήματα στο μαγικό χώρο του heavy...

[περισσότερα]