PARADISE LOST – “Obsidian” (Nuclear Blast) (ομαδική κριτική)

8 Μαίου, 2020 - 03:15

Σε λίγες μέρες, κυκλοφορεί ο νέος δίσκος των αγαπημένων του Ελληνικού κοινού, PARADISE LOST, με τίτλο "Obsidian”. Θα καταφέρει να δικαιώσει τις προσδοκίες μας; Η συντακτική ομάδα του Rock Hard, άκουσε τον δίσκο και σας μεταφέρει τις εντυπώσεις της.

Tην Παρασκευή 8/5, στις 10 το βράδυ, ο Γιώργος Κόης θα κάνει ένα τετράωρο αφιέρωμα στο συγκρότημα, στο Rock Hard Radio. Συντονιστείτε!

Εκτιμώ πολύ τους PARADISE LOST, έχω όμως και κάποια θεματάκια μαζί τους. Έχουν υπάρξει συναυλίες τους, για παράδειγμα, που έπαιζαν σχεδόν διεκπεραιωτικά και κυρίως με τρομερά μικρή διάρκεια. Το βασικό μου θέμα όμως, είχε να κάνει με το γεγονός που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να το λέω. Από την εποχή που έβγαλαν το “Host”, έχουν βαλθεί να μας αποδείξουν ότι γυρίζουν σε πιο metal μονοπάτια!!! Ειλικρινά όμως, με κούρασε αφόρητα αυτό. Ιδιαίτερα οι δίσκοι από το “Faith divides us – Death unites us” και μετά, μου ακούγονταν εκνευριστικά μέτριοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ολοένα και πιο πολύ βυθιζόμενοι μονόπατα στο doom/death metal, που μπορεί να τους πηγαίνει, θεωρώ όμως ότι παλαιότερα έπαιζαν αυτό το στυλ πολύ καλύτερα. Λες κι έκαναν διαγωνισμό ποιος δίσκος τους θα ήταν πιο «βαρυμέταλλος».

Κάποια στιγμή, στο “Medusa”, που το θεωρώ πάρα πολύ βαρετό και μέτριο, νομίζω πως ένιωσαν και οι ίδιοι ότι ο τεράστιος αυτός κύκλος, έφτασε στο τέλος του και ήταν ώρα να ξαναδοκιμάσουν καινούργια πράγματα ή πράγματα που τα έκαναν με επιτυχία στο παρελθόν. Όπως για παράδειγμα να κάνουν αυτό που έκαναν με τόση επιτυχία στα 90s. Να βάλουν τα gothic στοιχεία στον ήχο τους, γαμώτο!!! Ακούστε για παράδειγμα το “Ghost” και το “Forsaken” και είμαι σίγουρος ότι θα πείτε κι εσείς «για ποιον λόγο δεν γράφατε τέτοια τραγούδια τα τελευταία χρόνια, αφού το έχετε ακόμα;». Δεν μιλάω για την εξαιρετική εισαγωγή με το “Darker thoughts”, που είναι από τα πιο 90s τραγούδια που έχουν γράψει εδώ και πολλά χρόνια.

Επιτέλους, μετά από 10+ χρόνια, ένας δίσκος PARADISE LOST, με ποικιλία, ρυθμό, πειραματισμό. Δεν εγκαταλείπουν το doom/death metal, το κάνουν όμως πολύ πιο πειστικά, με τραγούδια όπως το “Ravenghast” που κλείνει το δίσκο κι επιτέλους ο Holmes αποφασίζει να τραγουδήσει και πάλι όπως τον αγαπήσαμε και να αφήσει αρκετά στην άκρη τις γκαρίλες.

Το “Obsidian”, θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει οπουδήποτε από την περίοδο του “Shades of God” μέχρι και το “In requiem” (ΟΚ, αν βγάλει κανείς το “Host” και το “Believe in nothing”. Το πρώτο επειδή είναι τελείως διαφορετικό, το δεύτερο επειδή απλά δεν ακούγεται, άποψη που συμμερίζονται αρκετά χρόνια μετά και τα μέλη του συγκροτήματος). Σωστές ποσότητες από τα στοιχεία τα οποία έκαναν τους PARADISE LOST αγαπημένο συγκρότημα του ελληνικού κοινού, χωρίς να υπερβάλλουν, δημιούργησαν ένα δίσκο που μ’ έκανε να τον ακούσω πολλές συνεχόμενες φορές, όχι επειδή έπρεπε να γράψω γι’ αυτόν, αλλά επειδή πέρναγα πολύ ωραία ακούγοντάς τον. ΟΚ, λογικό είναι, δεν συγκαταλέγεται στις 5 κορυφαίες στιγμές τους, είναι όμως σίγουρα ένας δίσκος που κάποια χρόνια αργότερα, που θα θέλω να βάλω PARADISE LOST, θα ακούσω αρκετά, κάτι που δεν συμβαίνει με δίσκους που με είχαν ενθουσιάσει στα πρώτα ακούσματά τους και πλέον πιάνουν σκόνη στα ράφια του γραφείου μου. Το “Obsidian” βγήκε, πάνω που ήμουν έτοιμος να τους ρίξω την πέτρα του αναθέματος και μ’ έκανε να αλλάξω ριζικά γνώμη!

8 (γεμάτο-γεμάτο) / 10

Σάκης Φράγκος

Θα μπορούσαμε να πούμε πως με το “Medusa” έκλεισε και σφραγίστηκε με βουλοκέρι ένας κύκλος που ήθελε τους PARADISE LOST τα τελευταία χρόνια με κάθε κυκλοφορία να γίνονται πιο heavy και να επαναπατρίζονται όλο και περισσότερο στο death/doom παρελθόν τους. Με το “Obsidian” και με δεκαέξι άλμπουμ στην πλάτη θα λέγαμε πως επαναπροσδιορίζουν το μουσικό τους ύφος και ανοίγοντας την παλέτα του ήχου τους αναδεικνύουν στοιχεία του μουσικού τους ύφους που ίσως να λειτουργούσαν παράπλευρα στο παρελθόν. Λιγότερο gloom και περισσότερο ραφιναρισμένοι, με μία διαυγέστατη και γεμάτη νεύρο παραγωγή από τον Jaime Gomez Arellano, διαπιστώνεις με την πρώτη ακρόαση των εννέα τραγουδιών που περιλαμβάνονται εδώ πως αποστασιοποιούνται από την πιο μονοδιάστατη doom πλευρά του “Medusa” αφήνοντας αυτή τη φορά τις gothic rock/dark wave επιρροές να ξεπροβάλουν. 

Το πρώτο single του δίσκου, “Fall from grace” λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος με την προηγούμενη δισκογραφική τους δουλειά και ακούγεται περισσότερο απολαυστικό κατά τη ροή του άλμπουμ παρά ως μεμονωμένο δείγμα στο YouTube. Στο εναρκτήριο “Darker thoughts” ακούμε τον Nick Holmes να τραγουδάει μελωδικά υπό τη συνοδεία ακουστικής κιθάρας και κλασικών εγχόρδων με mid-tempo heavy ξέσπασμα στο ρεφρέν και μελωδικά lead αποσαφηνίζοντας εν μέρει το τι θα επακολουθήσει αν και η πρώτη έκπληξη έρχεται κατά την ακρόαση του “Ghosts”, ένα τραγούδι που οι ίδιοι το έχουν χαρακτηρίσει ως ένα από το πιο gothic rock τραγούδια που έχουν γράψει οι PARADISE LOST. Με έντονες επιρροές από THE SISTERS OF MERCY και SOUTHERN DEATH CULT, tribal τύμπανα και κρυστάλλινες κιθάρες από τον Greg Mackintosh και βαθιά φωνητικά από τον Nick Holmes, το “Ghosts” εκτελεί χρέη εν δυνάμει hit επιτάσσοντας πολλαπλές ακροάσεις ωσότου υπάρξει εκτόνωση σε επερχόμενο τους live. 

Οι THE SISTERS OF MERCY συνειρμοί συνεχίζονται και στο “Forsaken” με την αλά “This corrosion” εισαγωγή και στον τρόπο ερμηνείας του Holmes με τις heavy κιθάρες, τις δυνατές μελωδίες και τα ογκώδη riff πάντοτε στο προσκήνιο καθώς και στο “Hope dies young” που στοιχεία της πιο πειραματικής τους περιόδου ενσωματώνονται στο χαρακτηριστικό ύφος του συγκροτήματος με περισσότερη επιτυχία απ’ ότι στο παρελθόν. Στα πιο μελωδικά “The devil embraced” και “Ending days” ο Nick Holmes ακούγεται σχεδόν εύθραυστος όταν δεν γρυλίζει και σε αρκετά καλή κατάσταση έχοντας προσαρμόσει τα φωνητικά στο εύρος που πλέον του ταιριάζουν νιώθοντας άνετος, με το στιβαρό μπάσο και τα εκρηκτικά κιθαριστικά lead πανταχού παρόντα διατηρώντας την απόλυτη ισορροπία μεταξύ των πιο heavy και ατμοσφαιρικών σημείων ή την αφηγηματική επική αύρα και τραχύτητα που διέπουν το “Serenity” προσδίδοντάς του έναν PRIMORDIAL αέρα και του επιβλητικού doom φορτίου που μας επιφυλάσσει το “Ravenghast” στο κλείσιμο. 
Το “Obsidian” αποτελεί ένα πολυποίκιλο άλμπουμ που στέκει αυτόφωτο στην πλούσια δισκογραφία των PARADISE LOST χωρίς να κουβαλάει εμμονές του παρελθόντος παρότι ακούγεται αρκετά οικείο στο σύνολό του και με τέτοιες κυκλοφορίες καταφέρνουν και συντηρούν την πρωτοκαθεδρία στον ατμοσφαιρικό metal ήχο και ότι αυτό συνεπάγεται. 

8,5 / 10

Κώστας Αλατάς

Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα όταν είδα το νέο άλμπουμ των PARADISE LOST, το “Obsidian”, για κριτική στο email μου. Ο λόγος της έκπληξης μου είναι γιατί με τους PARADISE LOST οι σχέσεις μας ρε παιδί μου έχουν χαλάσει εδώ και καιρό. Οι άνθρωποι βέβαια μια χαρά κάνουν τη δουλειά τους, κάθονται στην Αγγλία, γράφουν την μουσική τους και όλα καλά. Εγώ έχω το θέμα μου με την μουσική τους, καθώς η επιστροφή τους στις πιο “σκληρές” εποχές τους, δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε. Για να μην παρεξηγηθώ, έχουν βγάλει καλούς δίσκους, απλά δεν είναι του γούστου μου τα τραγούδια των τελευταίων τους άλμπουμ. 

Η έκπληξη μου όμως τελειώνοντας την ακρόαση του “Obsidian” ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Είναι από τις λίγες φορές που ένα άλμπουμ δεν το ακούω πολλές φορές, ως είθισται, για να έχω καλύτερη εικόνα, αλλά το ακούω άπειρες φορές γιατί το γουστάρω πραγματικά. Στο “Obsidian” οι PARADISE LOST συνδυάζουν αριστοτεχνικά το doom/death με το gothic, με μία άρτια παραγωγή, με έναν Mackintosh να έχει γράψει επικά κιθαριστικά σημεία, με μελωδίες που χτυπούν απευθείας στο συναίσθημα ,αφού είναι σαν να βγήκαν από το ένδοξο, μελωδικό και καταθλιπτικό παρελθόν τους και τον Holmes, να χρησιμοποιεί με μαεστρία όπου πρέπει την καθαρή φωνή του και όπου χρειάζεται την βοθρίλα του.

Στο συνθετικό κομμάτι πραγματικά δεν υπάρχουν πολλά πράγματα να ειπωθούν. Οι PARADISE LOST απλά έγραψαν τραγούδια που αντανακλούν το όνομα και την ιστορία της μπάντας. Τόσο απλά και τόσο όμορφα. Από στιγμές που θυμίζουν την ατμόσφαιρα των SISTERS OF MERCY, μέχρι σημεία που ακουμπούν την τραχύτητα του “Plague within”, οι PARADISE LOST παρουσιάζουν εννέα τραγούδια, που δένουν αρμονικά σε ένα ενιαίο σύνολο, δημιουργώντας, πάντα από την δική μου προσωπική άποψη, τον καλύτερο δίσκο που έχουν βγάλει τα τελευταία χρόνια.

Ο λόγος που δεν θα μπω σε διαδικασία track by track ανάλυσης, είναι επειδή όλα τα τραγούδια απλά είναι πολύ καλού επιπέδου και προτείνω απλά, όποιος αποφασίσει να δώσει ευκαιρία στο “Obsidian”, να πατήσει το play και να το ακούσει ολόκληρο, από την αρχή ως το τέλος, ξανά και ξανά. Αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα μόνο τραγούδι, θα πω με κλειστά τα μάτια το “Serenity”, ως προσωπική αδυναμία, αλλά πραγματικά, έχει γίνει τόσο καλή δουλειά με όλα τα τραγούδια, που είναι αμαρτία να ξεχωρίσω μόνο ένα από τα υπόλοιπα. Δεν μπορώ να πω παρά ένα μεγάλο μπράβο για αυτό που έχει κάνει ο Mackintosh στις κιθάρες, στους ρυθμούς, τα riffs και τις μελωδίες. Το “Obsidian” είναι βαρύ, είναι μελωδικό, είναι doom, είναι death, είναι goth, είναι καταθλιπτικό, είναι αναζωογονητικό, είναι PARADISE LOST.

8,5 / 10

Δημήτρης Μπούκης 

Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου, οι δουλειές των PARADISE LOST μετά το “Symbol of life” και μέχρι και το “Medusa” δε μου λένε απολύτως τίποτα. Τις θεωρώ εντελώς επιτηδευμένες, σα να προσπαθούσαν να αποδείξουν στους οπαδούς τους που λατρεύουν την περίοδό τους μέχρι το “Shades of God” ότι ακόμη το έχουν. Βέβαια, μιλάμε για ένα συγκρότημα που σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, είχε πολλές διακυμάνσεις και ακόμη περισσότερες αλλαγές στο μουσικό του στυλ, οπότε αν μη τι άλλο, κάθε νέο άλμπουμ έχει το στοιχείο της έκπληξης και αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε.

Η αλήθεια είναι ότι όταν έφτασε στα χέρια μου το “Obsidian” φοβήθηκα να πατήσω λίγο το play. Δεν έχω μεγάλες προσδοκίες από αυτούς, ούτε μουσικά, πόσο μάλλον συναυλιακά. Δείχνουν με κάθε πιθανό τρόπο ότι δεν τους νοιάζει τι θέλουν οι φίλοι τους και οι οπαδοί τους και κοιτούν να βγάλουν κάτι που να συνάδει με την εκάστοτε διάθεση του Mackintosh και τους Holmes. Ευτυχώς, με το που ξεκίνησε το “Darker thoughts” η δική μου διάθεση άρχισε να στρώνει.

Το εναρκτήριο τραγούδι του album είναι κατά την ταπεινή μου άποψη μακράν το καλύτερο που υπάρχει εδώ, ένα instant classic και η τέλεια εισαγωγή για τις συναυλίες τους, όποτε τέλος πάντων γίνουν. Η ατμοσφαιρική εισαγωγή αλά “One second” με τα βιολιά στο background δίνουν τη θέση τους σε ένα ξέσπασμα στο refrain που θυμίζει “Icon” ένδοξες μέρες. Την αύρα του “Icon” έχει και το “The Devil embraced”, με τα πλήκτρα να του δίνουν την απαραίτητη μαυρίλα.

Τα δυο singles που έχετε πιθανόν ακούσει όλοι, είναι μάλλον παραπλανητικά. Από τη μία το “Fall from grace” είναι συνέχεια των τελευταίων albums και είναι εντελώς τυπικό, ενώ από την άλλη το “Ghosts” με την SISTERS εισαγωγή είναι ένα dancefloor (sic) τραγούδι, το οποίο θα μπορούσε να αντικαταστήσει το “Say just words” στα playlist των DJs. Σε αντίθεση με τα προαναφερόμενα, το “Forsaken”, με την ατμόσφαιρα του “Enchantment”, θα μπορούσε να βρίσκεται επάξια στο tracklist του “Draconian times” και να θεωρείται ως ένα ακόμη κλασικό PL τραγούδι και κάτι ανάλογο θα συνέβαινε και με το “Serenity” στις πρωτόλειες ημέρες του “Gothic”.

Τα “Ending days”, “Hope dies young” και “Ravenghast” κλείνουν τα μόλις 45 λεπτά του “Obsidian”. Στο πρώτο δίνουν ρεσιτάλ οι κιθάρες των Mackintosh/Aedy, όπως και τα βιολιά που κάνουν την επανεμφάνισή τους. Λίγα λόγια, πολλή μουσική. Στο δεύτερο, θα τολμούσα να πω ότι έχουμε το gothic rock sequel του “Hallowed land”. Θα μπορούσε να είναι και τραγούδι των LOVE LIKE BLOOD, για όσους έχουν γερή μνήμη. Στο δε τρίτο, που κλείνει με κάθε επισημότητα το “Obsidian”, θα μπορούσε να λείπει και ο βαθμός να ήταν μεγαλύτερος. Το πρώτο του μισό είναι εντελώς αδύναμο, για να μην πω απαράδεκτό, με ένα πολύ κακό chorus, αλλά το ξέσπασμα στο τέλος σώζει κάπως την κατάσταση.

Γενικά, θεωρώ το “Obsidian” ένα πάρα πολύ καλό album, δεδομένων και των δυνατοτήτων των PARADISE LOST, που δείχνουν μια κούραση τα τελευταία χρόνια. Συνδυάζει πάρα πολλά στοιχεία από την ένδοξη εποχή τους μεταξύ “Gothic” και “One second” και τα γεγονότα οδηγούν ότι έρχονται καλύτερες ημέρες για όσους τους λάτρεψαν στα 90s. Θέλει αρκετές ακροάσεις για να το αφομοιώσεις, αλλά άπαξ και γίνει αυτό, θα βρεις έναν καλό μουσικό συνοδοιπόρο στις μαύρες ημέρες τις καραντίνας. Εγώ έκανα μια καλή επένδυση στα χρήματα μου.

8 / 10

Γιώργος Κόης

 

Οι Βρετανοί φρόντισαν να περάσουν απ' όλα τα στάδια σχετικά με τις μουσικές προτιμήσεις μου: από ενδιαφέρον ("Gothic"), σε λατρεία ("Icon", "Draconian times"), σε απορία ("One second"), σε αδιαφορία ("Host"), χλευασμό ("Symbol of life"), νοσταλγία ("In requiem") και ξανά αδιαφορία ("Medusa"). Έτσι όταν πρωτάκουσα το "Obsidian" ένιωσα όπως όταν χτυπά το ξυπνητήρι το πρωί, ενώ δεν έχει ξημερώσει ακόμα! Υπάρχουν αρκετές στιγμές στο άλμπουμ που με ενθουσίασαν απρόσμενα θετικά. Πιο συγκεκριμένα το "Forsaken" που μου έφερε τόσο έντονα στο μυαλό τις μέρες του "Draconian times", το gothic (σχεδόν χορευτικό) ύφος του "Ghosts", το "The Devil embraced" που είναι βουτηγμένο μέσα στο "Icon", θα έφταναν για να κερδίσουν το ενδιαφέρον μου, όμως το άλμπουμ έχει ακόμα περισσότερες εκπλήξεις. Το "Serenity" δηλαδή, που έχει πιο ακραία στοιχεία συνδυάζει την πρώιμη doom-death αισθητική τους με τα τελευταία δύο άλμπουμ τους, όπως και το "Fall from grace". 

Η ποικιλία που υπάρχει στο "Obsidian" καλύπτει όλο το φάσμα της δισκογραφίας τους και ο Greg Macintosh νομίζω πως για πρώτη φορά βάζει όλες τις πτυχές των PARADISE LOST σε μια και μόνη κυκλοφορία τους. Αυτό από μόνο του είναι και η μεγαλύτερη έκπληξη. Υπάρχουν και κάποιες ενστάσεις, καθώς βρήκα το "Hope dies young" βαρετό και το εναρκτήριο "Darker thoughts" να αντιφάσκει ανάμεσα στην ανάλαφρη εισαγωγή του και το σκληρό του ρεφραίν. Συνοπτικά όμως, το 16ο άλμπουμ τους, στα 30 χρόνια δισκογραφίας, μας παρουσιάζει τους PARADISE LOST  ανανεωμένους, όχι πρωτότυπους, αλλά να ισορροπούν ανάμεσα στις μελαγχολικές τους μελωδίες και τo Doom-Death που ανεβάζει τα αίματα. Ό,τι καλύτερο μας έχουν δώσει από το "Faith divides us..." του 2009.

8 / 10

Γιώργος "Kay" Κουκουλάκης

15 χρόνια. Σαν χθες μου φαίνεται. Σαν χθες, που πήρα το “Paradise lost” από τα Metropolis το 2005 (στο φοβερό του digipak τότε - κατά τύχη, επειδή μου άρεσε ένα κομμάτι και μου άρεσε το εξώφυλλο), αγκαζέ με το “The art of dying” των DEATH ANGEL και το άλμπουμ που είχα πάει κυρίως να αγοράσω: το “Fear of the dark” των IRON MAIDEN. Έτσι, ξεκίνησε ένα ταξίδι, στα χρόνια της ανάκαμψης των Βρετανών θεών PARADISE LOST, που τους έκανε πάλι σπουδαίους, με αναφορές πλέον όχι μόνο στο “Draconian times”/”Icon” μοτίβο, αλλά και στο “Shades of god”/”Gothic”. Θες ότι ο Nick Holmes γούσταρε να ξανατραγουδήσει death metal με τους BLOODBATH, θες ότι ο Greg Mackintosh γούσταρε να παίξει/τραγουδήσει death metal με VALLENFYRE/STRIGOI, οι PARADISE LOST, χωρίς να το θέλουν πιθανότατα, ικανοποίησαν μερικούς από τους πιο πιουρίστες οπαδούς τους, κλείνοντας ανά στιγμές και το μάτι στους πιο μοντέρνους. 

Φτάνουμε έτσι, αισίως στο 16o δισκογραφικό πόνημα σε 30 χρόνια καριέρας, με τον τίτλο “Obsidian”. Πρόκειται για τον δεύτερο δίσκο με τον Φινλανδό drummer Waltteri Väyrynen, μετά το “Medusa” (2017). Ακουστική εισαγωγή μετά από πόσα χρόνια σε δίσκο PARADISE LOST, στο “Darker thoughts”, σε ένα ιδιαίτερο, αργόσυρτο κομμάτι, που ναι μεν έχει PARADISE LOST στοιχεία, αλλά και πάει κι αλλού. Το δε “Fall from grace” πατάει στις “Icon” μέρες με την χαρακτηριστική LOST εισαγωγική μελωδία του, και φυσικά ήταν το πρώτο single/video clip, με ρεφρενάρα κλασσική, και τον Nick Holmes να γκαρίζει “NO CELEBRATION FOR THE DAMNED”. Εγώ θα γιορτάσω Nick, δεν ξέρω για σένα, γιατί “αυτά μου αρέσουν” (που λέει κι ο Μαμαλάκης)! Στο ”Ghosts” και το “Hope dies young” οι SISTERS OF MERCY τζαμάρουν με τους LOST του “Draconian times”, σε ένα κομμάτι κομμένο και ραμμένο για συναυλιακό προσκύνημα. Ειδικά η εισαγωγή με τη μπότα, είναι ταμάμ! 

Ρίχνουμε λίγο τους ρυθμούς με τα “The devil embraced” και “Forsaken”, αργόσυρτα και θρηνητικά με τον Nick Holmes να εναλλάσσεται μεταξύ των καθαρών και death metal φωνητικών του στο πρώτο, και στο δεύτερο, να βγάζει τη πιο μελωδική του φύση. Μετά μπαίνει το “Serenity” με το τόσο χαρακτηριστικό εμβατηριακό του ρυθμό, μια μελωδία - σήμα κατατεθέν του Greg Mackintosh στο ρεφρέν, και το όμορφο μελωδικό σπάσιμο στη μέση. Στη συνέχεια, το “Ending days”, ένα πιο εσωστρεφές κομμάτι, διανθισμένο με βιολί (μια ιδέα που τελειοποίησαν οι κοντοχωριανοί τους MY DYING BRIDE) στο ρεφρέν, και τον Holmes να ψιθυρίζει τους στίχους σχεδόν, πλην του ρεφρέν. Το άλμπουμ κλείνει με το θρηνητικό “Ravenghast”, σε παραδοσιακές doom/death φόρμες, και τον Mackintosh με τα leads του να χρωματίζει ιδανικά τον επίλογο αυτού του δίσκου.

Συνεχίζουμε στα 15 χρόνια που οι PARADISE LOST όχι μόνο δεν με απογοητεύουν μουσικά, αλλά μου προσφέρουν καλές αφορμές για να ξαναμπούν στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς. Βέβαια, πέφτουν σε χρονιά με τεράστιο ανταγωνισμό και από τους MY DYING BRIDE, αλλά και από άλλες κυκλοφορίες εντός και εκτός του ιδιώματος τους. Αλλά και να μη συμβεί, η συνέπεια τους, εμένα μου αρκεί. Ελπίζοντας το Δεκέμβριο να τους ξαναδώ, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες...

8,5 / 10

Γιάννης Σαββίδης

Προσωπικά, ανήκω στη πλειοψηφία των οπαδών των Βρετανών, η οποία προτιμά τη δισκογραφία αυτή της δεκαετίας του ‘90, με αγαπημένο δίσκο το “Icon” και από κοντά το “Draconian times”. Δεν είχα κανένα πρόβλημα με τους πειραματισμούς τους στη πορεία, όπως για παράδειγμα το αμφιλεγόμενο “Host”, ούτε σχεδόν με καμία κυκλοφορία μέχρι σήμερα. Απλά, αν εξαιρέσω το πολύ καλό για μένα “The plague within” (2015), ότι έχει κυκλοφορήσει τη τελευταία 20ετία, χάθηκε μέσα το μυαλό μου. Αυτό σημαίνει ότι πέρα από τον ενθουσιασμό της κάθε κυκλοφορίας, δεν υπήρξε συνέχεια. Το πιο άσχημο ήταν ότι η προηγούμενη κυκλοφορία τους, “Medusa” του 2017, ήταν ίσως η πιο αδιάφορη δισκογραφική τους δουλειά, τουλάχιστον για τη προηγούμενη δεκαετία. Από το ζενίθ του “The plague within” δηλαδή στο ναδίρ. Οπότε δεν ανυπομονούσα και ιδιαίτερα για να ακούσω κάτι καινούριο, όσο και αν λατρεύω τη μπάντα. 

Όταν βγήκε το 1ο τραγούδι του “Obsidian” στην δημοσιότητα, με το video clip του “Fall from grace”, χάρηκα με αυτό που άκουσα, αλλά όχι τόσο όσο όταν είχα πρωτοακούσει δείγμα από το “The plague within”. Στη συνέχεια ξεχάστηκα με όλα αυτά που συμβαίνουν παγκοσμίως στις μέρες μας και ούτε καν είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι βγάζουν δίσκο. Ώσπου, καμιά δεκαριά μέρες πριν, ανέβασαν στο YouTube, το “Ghost”. Η τρίχα κάγκελο! Άναυδος! Ο ενθουσιασμός μου άγγιξε ταβάνι. Η ανυπομονησία επέστρεψε και περίμενα πως και πώς να λάβω στο email μου το “Obsidian” (τα καλά του επαγγέλματος). Ένα άκουσμα ήταν αρκετό για να καταλάβω τη δισκάρα έβγαλαν οι PARADISE LOST. Δύο, τρεις ακροάσεις ακόμα και μπορούσα άνετα να πω πως πρόκειται για την καλύτερη κυκλοφορία της μπάντας από το 1997 και μετά! Κανένας δίσκος μετά το “One second”, ούτε με τον ενθουσιασμό του νεαρού της ηλικίας μου τότε, δε με πώρωσε όσο αυτός. Έπιασα τον εαυτό μου, να τραγουδά, να κάνει air-guitar και να χτυπιέται, λες και βρισκόμουν πίσω στην δεκαετία του ‘90. Είναι ίσως ο μοναδικός δίσκος από τότε, o οποίος ήδη έχει κάνει κάποια κομμάτια «κλασικά» στο αυτί μου. Πέρα από το “Ghost”, το οποίο είναι ας πούμε το χιτάκι του δίσκου, ακούγοντας το “The devil embraced”, το αίσθημα χαράς και έκπληξης αν μη τι άλλο πλημμύρησε το μυαλό και τη καρδιά μου. Ναι, ο Mackintosh το έχει ακόμα, γράφοντας riffάρες που σε κολλούν στο τοίχο, ναι ο ιδιόρρυθμος Holmes, εναλλάσσει καθαρά και βρώμικα φωνητικά λες και είναι παιδαρέλι ακόμα. Τραγούδια όπως το “Ravenghast”, σκοτεινιάζουν τα πάντα γύρω σου, ενώ σε μεγάλο μέρος του δίσκου ακούς επιρροές από μια από τις αγαπημένες μπάντες του συγκροτήματος, THE SISTER OF MERCY, όπως στα “Hope dies young” και “Forsaken”, ενώ το εναρκτήριο “Darker thoughts” και το “Ending days” σε πάνε νοερά στα mid 90s.

Με το “Obsidian” η μπάντα απέδειξε ότι άλλο εξέλιξη (βλέπε ΚΑΤΑΤΟΝΙΑ) και άλλο γράφω τραγούδια που κάνουν τον κόσμο να ανατριχιάζει. Αν είναι να αλλάζεις τον ήχο σου, αλλά να πάσχεις συνθετικά, τι να το κάνεις. Οπότε μη μπούμε στη διαδικασία με ατάκες, όπως αυτές που ακούγονταν όταν κυκλοφόρησε το “The plague within”, περί πισωγυρίσματος κτλ. Η αλήθεια βρίσκεται σε αυτούς τους PARADISE LOST, γκέγκε;

9 / 10

Γιώργος Δρογγίτης

Φτάσαμε τα 16 άλμπουμ PARADISE LOST. 16 σε 30 χρόνια! Όσες ενστάσεις και αν έχει ο καθένας μας για τους PARADISE LOST των τελευταίων αρκετών χρόνων, δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε ότι μιλάμε για φουλ παραγωγική μπάντα!

Προσωπικά, γουστάρω τέρμα PARADISE LOST μέχρι και το 2007 και συγκεκριμένα το “In requiem”. Όλες τις εποχές τους! Εννοείται πρώτα από όλα τα ένδοξα «μαύρα» 90s με τους δίσκους-ΜΝΗΜΕΙΑ, αλλά και μετά, παρόλο τους πειραματισμούς, δεν έχουν δίσκο που να μη γουστάρω. Προφανώς κάποιους λιγότερο από άλλους, αλλά και πάλι, όλα είναι πρίμα για μένα. Φθίνουσα πορεία στα 00s, αλλά και πάλι, μέχρι το 2007, είναι τίμιοι. Μετά, με «έχασαν», με εξαίρεση το “The plague within”, καθώς τα υπόλοιπα 3 άλμπουμ που κυκλοφόρησαν δε μου έκαναν τίποτα. Μαζί και με αυτήν την… περίεργη ας πούμε ευγενικά νοοτροπία στις συναυλίες τους (με μετρημένες τις ελάχιστες φωτεινές, παραδόξως, εξαιρέσεις), αλλά και την επιτηδευμένη (στα αυτιά μου) προσπάθεια αναβίωσης ενός ήχου τους που είχαν και οι ίδιοι ξεχάσει, είχα φτάσει σε επίπεδο αδιαφορίας. Και μηδενικών προσδοκιών. Αλλά έλα μου ντε που το “Obsidian” μου έσκασε ένα καλό «χαστούκι» τελικά!

Πραγματικά, δεν έχω απολαύσει δίσκο τους τόσο πολύ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια! Πάρα πολλά όμως! Φαίνεται ότι οι Άγγλοι «μπολιάστηκαν» με τον 90s ήχο τους και μέσω της πορείας τους των τελευταίων χρόνων, αυτός αφυπνίστηκε πραγματικά και ενεργοποιήθηκε για τα καλά αυτό το κομμάτι του DNA τους. Η καλή (ή η «μαύρη» αν θέλετε, αλλά με την καλή έννοια) μέρα, είχε φανεί από το “Fall from grace”, που ήταν και το πρώτο κομμάτι που ακούσαμε όλοι μας. Η ατμόσφαιρά του, τα διπλά φωνητικά του Holmes (αυτό το “We’re all alone”…), τα leads του Mackintosh, αλλά και η υπέροχη παραγωγή (Jaime Gomez Arellano, ULVER, MAYHEM, ORANGE GOBLIN, CATHEDRAL κ.α.), έκαναν τα πάντα να δείχνουν πάρα πολύ ελπιδοφόρα… και ευτυχώς το αποτέλεσμα ήταν αντάξιο των προσδοκιών!

Σε αυτόν το δίσκο, οι LOST έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν μία αξιοθαύμαστη ισορροπία μεταξύ διαφόρων πτυχών της μουσικής τους, αλλά και των διαφόρων «εποχών» τους, ας πούμε, καθώς δεν είναι ένας δίσκος-αντιγραφή των 90s, αλλά περισσότερο μοιάζει με επιστέγασμα της πορείας τους, αλλά με σαφέστατη βάση κάπου στο “Draconian times”. Είτε κοιτώντας προς doom/death, είτε προς gothic, είτε προς τις πιο alternative φόρμες τους, στο σύνολο, το άλμπουμ έχει μία ομοιογένεια και μία ποικιλία ταυτόχρονα που καταφέρνει να σε κρατήσει και με το παραπάνω. 

Το “Darker thoughts” έχει υπέροχη ατμόσφαιρα και σε χουκάρει με τα patterns του, το “Fall from grace” το ξέρουμε, όπως και το “Ghosts”, που τέτοια ωραία γκοθίλα είχαμε αιώνες να ακούσουμε από δαύτους και σίγουρα, όταν, όπως και όσα γκοθάδικα ανοίξουν, θα αποτελέσει μέρος των playlists τους. Το “The devil embraced” είναι τίγκα 90s (για την ακρίβεια ως το 1995), με τα διπλά φωνητικά και τα leads να δένουν εξαιρετικά. Το “Forsaken” ξεκινάει λίγο σαν το “The enemy” με τη μελωδία του Holmes, έχει ωραίο ρεφρέν, αλλά μου λείπει λίγη σπιρτάδα εδώ. Το “Serenity” από την άλλη, είναι κόμματος. Εξαράκι (ε, έχω αδυναμία, τι να κάνω), groove-άτο, leads, brutal φωνητικά, τι άλλο θες; Θες και ένα “Ending days”, να πέσουν οι τόνοι, να είναι λυρικό, να έχει εναλλαγές μεταξύ τελείως ατμοσφαιρικών και «ζωντανών» στιγμών, αλλά τα leads να είναι εκεί! Το “Hope dies young”, πάει με τον τίτλο του και φέρνει κάτι και από “Icon” με το lead του και βγαίνει μπροστά σαν ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου, κυρίως λόγω της υπέροχης ατμόσφαιράς του, αλλά και της… νοσταλγίας που δημιουργεί. Για να κλείσουμε με το “Ravenghast”, εξίσου καλό, που κλείνει ιδανικά ένα τέτοιο άλμπουμ, καθώς τα 90s είναι πάλι εδώ, η doom/death-ίλα επίσης, το ωραίο στοιχειωτικό πιανάκι δίνει αυτό που πρέπει και οι εναλλαγές των φωνητικών του πάνε γάντι. Βάζουμε και το πολύ όμορφο εξώφυλλο και αυτό ήταν!

Ανέλπιστα ωραίο άλμπουμ PARADISE LOST. Δίσκος που έχει ποικιλία, που δημιουργεί ωραία νοσταλγία χωρίς όμως να είναι παρελθοντολαγνεία και πισωγύρισμα, αλλά επαναπροσδιορισμός στο σήμερα και που μοιάζει λες και όλη αυτή η προσπάθεια των τελευταίων ετών ήθελε απλά το χρόνο της για να βρεθεί ο σωστός τρόπος να μετουσιωθεί πλήρως σε μουσική και να αποτυπωθούν τα πράγματα όπως έπρεπε. Ακούγεται σα δίσκος αφύπνισης και μακάρι να μην είναι πυροτέχνημα!

8 / 10

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Η εποχή της δισκογραφίας τους από την αρχή μέχρι και το “Symbol of life” είναι για μένα μια χρυσή εποχή για την Βρετανική αυτήν μπάντα. Θα εξαιρέσω μόνο το “Host” για τον λόγο ότι εκείνη την εποχή έτυχε να ακούσω το πρώτο single από το ραδιόφωνο και πήγα να πέσω από το κρεβάτι όπου καθόμουν. Παρόλα αυτά επικροτώ πάντα σε μια μπάντα να παίζει αυτό που θέλει εκείνη και όχι αυτό που τις επιβάλουν οι ακροατές της. Και σε αυτό τον τομέα οι PARADISE LOST ρίσκαραν αν και δεν το κέρδισαν το στοίχημα, Για να μην μιλήσουμε για τις συνεντεύξεις του Holmes εκείνη την εποχή για το heavy metal κτλ.  Μια κατάσταση «καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς». 

Έκτοτε, με εξαίρεση το καταπληκτικό “In Requiem”(2007- ένα album δεκάδας τότε για πολλούς από εμάς μετά από αρκετά χρόνια, για ανατρέξτε λίγο σε εκείνη την χρονιά…) οι P. LOST κυκλοφορούσαν δίσκους που μπορεί να ήταν αρκετά καλοί αλλά δεν είχαν το κάτι παραπάνω που θέλαμε από αυτούς. Αποκορύφωμα της επιτηδευμένης στροφής στον doom/ death  ήχο τους υπήρξε για μένα το “Medusa” που δεν μπορούσα καν να το ακούσω όταν βγήκε. 

Από τότε πέρασαν όμως τρία χρόνια και σε λίγες ημέρες υποδεχόμαστε τον 16ο κατά σειρά δίσκο τους, τον πρώτο στην τέταρτη τους δεκαετία. Καθώς είχαμε τον δίσκο αρκετές εβδομάδες στην διάθεση μας, άρα και τον κατάλληλο  χρόνο να τον αφουγκραστούμε όσο πρέπει, μπορώ να δηλώσω κατηγορηματικά ότι εδώ έχουμε ότι καλύτερο έχει να μας παρουσιάσει η μπάντα από το 2007. 

Tα δύο πρώτα κομμάτια που κυκλοφόρησαν ελεύθερα για να ακούσουμε ήταν τα “Fall from grace” και “Ghosts”. To πρώτο είναι ένα αρκετά καλό doom/death τραγούδι αλλά το “Ghosts” είναι ένα από τα αριστουργήματα εδώ μέσα. Με ξεκάθαρη gothic  ατμόσφαιρα (με ψήγματα από SISTERS OF MERCY), αποτελεί ένα highlight εκεί που νόμιζες ότι η  μπάντα είχε ξεχάσει να προσεγγίσει αυτή την πλευρά του ήχου τους. Σε αυτό το gothic influenced πλαίσιο μας προσφέρουν άλλο ένα από τα ξεχωριστά κομμάτια του “Obsidian”, όπως είναι το “Ηοpe dies young”. Άλλο ένα μικρό αριστούργημα και αυτό, μια πλευρά του χαρακτήρα τους που πιθανολογώ ότι είχε λείψει σε μεγάλη μερίδα οπαδών τους.  

Το εναρκτήριο “Darker thoughts” που ανοίγει τον δίσκο με την κλασσική κιθάρα και τα έγχορδα για να καταλήξει σε ένα τυπικό LOST κομμάτια σε βάζει κατευθείαν μέσα στον δίσκο με τον καλύτερο τρόπο. Το “Τhe devils embraced” με τις κιθάρες του Mackintosh και τα απίθανα φωνητικά του Holmes που εναλλάσσονται ανάμεσα στα clean/ brutal αποτελεί ένα από τα 4-5 highlights του δίσκου, σε έξι λεπτά μας περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο ότι τέτοια κομμάτια μπορεί να τα γράψει μόνο η μπάντα από το Ηalifax. Kαι ας έχουν περάσει 30 χρόνια από τότε που μας πρωτοσυστήθηκαν. 

Επίσης στην τριάδα των “Forsaken”, “Serenity”, “Ending days” που βρίσκεται στα μέσα του δίσκου μας χαρίζει τρία ακόμα εξαιρετικά τραγούδια που κερνάνε λυρισμό και την γλυκιά μελαγχολία. Μια συνθήκη που αυτοί οι μαέστροι τόσες και τόσες φορές μας έχουν προσφέρει εξαιρετικά στο παρελθόν. H αυλαία θα πέσει με το “Ravenghast” ένα doom/death κομμάτι με αργό ρυθμό και μια πένθιμη ατμόσφαιρα. 
Αυτό που μου έκανε εντύπωση εξαρχής είναι ότι ο δίσκος κυλά πάρα πολύ ομαλά και όμορφα, παρόλα τα διαφορετικά στυλ που υπάρχουν στα κομμάτια που το απαρτίζουν. Όλα είναι τακτοποιημένα στο “Obsidian” με τέτοιο τρόπο που σου θυμίζουν υπέροχες εποχές της μπάντας, μπορεί κάθε κομμάτι μπορεί να θυμίσει κάποιο δίσκο- εποχή  από το παρελθόν. Αυτό δεν είναι κακό, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μιλάμε για τον δέκατο έκτο δίσκο της μπάντας και 30 χρόνια από το “Lost paradise”.  

Aυτό που αξίζει να επιβραβεύσουμε αυτήν την φορά στους PARADISE LOST είναι η ικανότητα τους να γράφουν τέτοιας ποιότητας κομμάτια, παρότι που δεν παίζουν κάτι καινούργιο (πως μπορεί να γίνει αυτό άλλωστε…), μας προσφέρουν όμως τέτοιας ποιότητας συνθέσεις που είχαμε καιρό να ακούσουμε από αυτούς και να τα απολαύσουμε τόσο. Tα είπαμε και στην αρχή, αυτό εδώ είναι το καλύτερο τους album εδώ και πολλά-πολλά χρόνια και θα ικανοποιήσει πιστεύω την μεγαλύτερη μερίδα των οπαδών τους. 

8 / 10      

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

IMPIETY - “Versus all Gods” (Evil Dead Production)

6 Ιουλίου, 2020 - 15:15 Θοδωρής Κλώνης

Είναι από εκείνες τις στιγμές που έρχεται μια μπάντα από εκεί που δεν το περιμένεις και σου παίρνει κυριολεκτικά τα μυαλά και στα αλέθει στο μπλέντερ. Αν ανήκετε σε αυτούς που θεωρείτε ότι καλές...

[περισσότερα]

CIRCUS OF POWER - “The Process of Illumination” ΕΡ (Noize In The Attic Records)

30 Ιουνίου, 2020 - 10:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Η καραντίνα, λόγω του κορονοϊού, δεν φόβισε τους Αμερικανούς CIRCUS OF POWER, που αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το νέο τους ΕΡ, μέσα στον Ιούνη. Ίσως ακριβώς επειδή εδώ και χρόνια ζούνε από τη μουσική...

[περισσότερα]

U.D.O. – “We are One” (AFM Records)

30 Ιουνίου, 2020 - 10:00 Σάκης Νίκας

Γιατί ρε Στρατηγέ; Γιατί μας στεναχώρησες τόσο πολύ; Ύστερα από 40 και πλέον χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας, με τόσες κλασικές δισκάρες στο ενεργητικό σου, γιατί αποφάσισες ότι τώρα ήταν η...

[περισσότερα]

ENSIFERUM - “Thalassic” (Metal Blade)

29 Ιουνίου, 2020 - 09:45 Δημήτρης Μπούκης

Το 2017, είχα κλείσει την κριτική μου στο “Two paths” των ENSIFERUM, λέγοντας πως εκτός από το μονοπάτι της επιτυχίας, υπάρχει και το μονοπάτι της κατηφόρας και ότι στο χέρι τους είναι να το...

[περισσότερα]

FM – “Synchronized” (Frontiers Records)

25 Ιουνίου, 2020 - 10:15 Ντίνος Γανίτης

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι FM είναι μία από τις σημαντικότερες μπάντες που έβγαλε ποτέ το AOR και σίγουρα η καλύτερη μπάντα που βγήκε από την Ευρώπη. Από τη στιγμή που αποφάσισαν να...

[περισσότερα]