PRIMAL FEAR - “Metal commando” (Nuclear Blast Records)

13 Ιουλίου, 2020 - 08:45

Θυμάμαι το 1998 λες και ήταν χθες. Ο Ralph Scheepers, μόλις είχε χάσει τη θέση του τραγουδιστή των JUDAS PRIEST από τον Tim Owens (αδίκως, δικαίως, μικρή σημασία έχει πλέον) και ήθελε να αποδείξει την τεράστια, ομολογουμένως, αξία του. Όταν πρωτακούστηκε στην αρχή το θεϊκό εκείνο “Chainbreaker”, χάσαμε τον κόσμο, δεν είχαμε επαφή με το περιβάλλον, βγάζαμε άναρθρες κραυγές και αντί για λέξεις μόνο κάτι φθόγγους άκουγες από τα στόματά μας. Οι μικρότεροι σε ηλικία ζωγράφιζαν με μαρκαδόρους το logo τους στα ξεθωριασμένα, γεμάτα ραφτά και κονκάρδες τζιν μπουφάν τους και με blanco στις Polo σάκες τους, ενώ οι μεγαλύτεροι, γεμάτοι περιέργεια, θέλησαν να μάθουν περισσότερα για τη μπάντα εκείνη που ακουγόταν πιο JUDAS PRIEST και από τους ίδιους τους JUDAS PRIEST. Το θεϊκό εκείνο live μαζί με τους SKYCLAD στο ΡΟΔΟΝ, ήρθε και «έδεσε» όπως λέμε. Από τότε μπήκε και κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Συγκεκριμένα 22 χρόνια, και συνολικά δώδεκα άλμπουμ. Όπως συμβαίνει και με κάθε μπάντα η οποία έχει σεβαστή δισκογραφία, έτσι και με τους PRIMAL FEAR, κάθε οπαδός έχει την αγαπημένη του περίοδο και τον αγαπημένο του δίσκο. Πιστεύω ακράδαντα όμως, πως πλην κάποιων εξαιρέσεων, οι περισσότεροι από τους φίλους τους μάλλον προτιμούν την πρώτη, αντικειμενικά καταπληκτική τους τετράδα και έκτοτε, το πώς αξιολογούνται οι δίσκοι είναι καθαρά ένα ζήτημα υποκειμενικό του καθενός. Δεδομένο όμως είναι και κάτι ακόμη: πως η παρέα από το Esslingen δεν έχει μετριότητες και κακούς δίσκους να επιδείξει.

Πάμε τώρα στο νούμερο 13 της PRIMAL FEAR λίστας, το οποίο κυκλοφορεί αυτόν τον καιρό και φέρει το όνομα “Metal commando”. Καταρχάς, πριν γράψω το οτιδήποτε, να πω πως τέτοιου είδους τίτλοι κάπου με έχουν κουράσει και τους θεωρώ συνάμα ανώριμους και τετριμμένους. Μην πω γραφικούς και γίνω κακός. Από την άλλην όμως, μικρή σημασία έχουν τίτλοι και εξώφυλλα, μπροστά στο περιεχόμενο. Και εδώ, ο «μεταλλικός καταδρομέας» τα πάει πολύ καλά. Οι Γερμανοί όντας έτσι κι αλλιώς αυτό που λέμε “metal to the bone” και πότε κοιτάζοντας την power metal όψη της Ευρώπης και πότε τη heavy, πότε ορμώντας μπροστά και πότε δίνοντας έμφαση στο συναίσθημα, δείχνουν πως βρίσκονται σε μεγάλα κέφια και με την έμπνευση σε υψηλά επίπεδα. Οι Magnus Karlsson, Alex Beyrodt και Tom Naumann στις κιθάρες, «κεντούν» πραγματικά, είναι ο ένας κομμάτι και συμπλήρωμα του άλλου, ο Mat Sinner στο μπάσο και ο νεοφερμένος Michael Ehré (πρώην FIREWIND και νυν GAMMA RAY μεταξύ άλλων) στα τύμπανα ακούγονται ζηλευτά δεμένοι, ενώ ο Scheepers στα φωνητικά... εντάξει, δε χρειάζεται κάποιο σχόλιο η απόδοσή του. Για μένα είναι ο μεγαλύτερος κεντροευρωπαίος metal τραγουδιστής όλων των εποχών, τόσο κρίνοντας τις δυνατότητές του, όσο λαμβάνοντας υπόψη τη διάρκειά του στο χρόνο και τον επαγγελματισμό του.

Δεν ξέρω αν είχες ποτέ ασχοληθεί με τους PRIMAL FEAR, αν το έκανες στο παρελθόν και σταμάτησες, ή αν εξακολουθείς να τους παρακολουθείς. Αν τους αγνοείς πλέον, για τους χ-ψ λόγους, δώσε ξανά μια ευκαιρία. Αν είσαι από τους γνώστες, μπορώ να σου πω με σιγουριά πως η συγκεκριμένη δουλειά αξίζει όχι μια, αλλά πολλές ακροάσεις. Τα τραγούδια δεν έχουν την ξερή «Priest-ίλα» του ντεμπούτου, αλλά ταιριάζουν περισσότερο σε δίσκους όπως το “Black sun” από τα πρώτα, ή το “Delivering the black” από το πρόσφατο σχετικά παρελθόν. Έχουν επιπροσθέτως κάποιες αναφορές στα προσωπικά του Rob Halford (το “Howl of the Banshee” έχει πολύ οικείο riff, λέω εγώ τώρα) και το “Infinity” κατέχει πλέον τον τίτλο του μεγαλύτερου σε διάρκεια κομματιού της ιστορίας τους, ξεπερνώντας με τα 13 του λεπτά, τα σχεδόν έντεκα του “We walk without fear” από το “Rulebreaker”. Priest-ικό, to the bone metal λοιπόν από ένα μάτσο αιώνιους έφηβους, και όποιος αντέξει. Καλύτερο από τα δύο τελευταία, “Rulebreaker” και “Apocalypse”, με σιγουριά.

 

8/10

Δημήτρης Τσέλλος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

LONG DISTANCE CALLING - “How do we Want to Live?” (InsideOut Music)

6 Ιουλίου, 2020 - 15:45 Νίκος Ζέρης

Πρέπει κάποια στιγμή, οι μαθηματικοί metalheads να φτιάξουν μια εξίσωση που θα υπολογίζει τον βαθμό μιας κυκλοφορίας, συνυπολογίζοντας την ποιότητα των συνθέσεων και την παραγωγή, με το...

[περισσότερα]

IMPIETY - “Versus all Gods” (Evil Dead Production)

6 Ιουλίου, 2020 - 15:15 Θοδωρής Κλώνης

Είναι από εκείνες τις στιγμές που έρχεται μια μπάντα από εκεί που δεν το περιμένεις και σου παίρνει κυριολεκτικά τα μυαλά και στα αλέθει στο μπλέντερ. Αν ανήκετε σε αυτούς που θεωρείτε ότι καλές...

[περισσότερα]

CIRCUS OF POWER - “The Process of Illumination” ΕΡ (Noize In The Attic Records)

30 Ιουνίου, 2020 - 10:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Η καραντίνα, λόγω του κορονοϊού, δεν φόβισε τους Αμερικανούς CIRCUS OF POWER, που αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν το νέο τους ΕΡ, μέσα στον Ιούνη. Ίσως ακριβώς επειδή εδώ και χρόνια ζούνε από τη μουσική...

[περισσότερα]

U.D.O. – “We are One” (AFM Records)

30 Ιουνίου, 2020 - 10:00 Σάκης Νίκας

Γιατί ρε Στρατηγέ; Γιατί μας στεναχώρησες τόσο πολύ; Ύστερα από 40 και πλέον χρόνια συνεχούς δισκογραφικής παρουσίας, με τόσες κλασικές δισκάρες στο ενεργητικό σου, γιατί αποφάσισες ότι τώρα ήταν η...

[περισσότερα]

ENSIFERUM - “Thalassic” (Metal Blade)

29 Ιουνίου, 2020 - 09:45 Δημήτρης Μπούκης

Το 2017, είχα κλείσει την κριτική μου στο “Two paths” των ENSIFERUM, λέγοντας πως εκτός από το μονοπάτι της επιτυχίας, υπάρχει και το μονοπάτι της κατηφόρας και ότι στο χέρι τους είναι να το...

[περισσότερα]