PSYCHOTIC WALTZ – “The God-shaped void” (Inside Out) (ομαδική κριτική)

10 Φεβρουαρίου, 2020 - 18:30

Η δισκογραφική επιστροφή των PSYCHOTIC WALTZ, 24 (!!!) ολόκληρα χρόνια μετά το “Bleeding”, είναι γεγονός!!! Το “The God-shaped void”, χρειάστηκε πάνω από 7 χρόνια για να γραφτεί και να ηχογραφηθεί. Αξίζει τον κόπο; Είναι αντάξιο του ονόματος του γκρουπ; Οι συντάκτες του Rock Hard έχουν τις απαντήσεις στα κάτωθι ερωτήματα στην ομαδική κριτική που τους ανατέθηκε.

Είχαμε κοντέψει να σβήσουμε από το μυαλό μας την πιθανότητα δισκογραφικής επιστροφής των PSYCHOTIC WALTZ. Σε προσωπικό επίπεδο, θεωρούσα ότι ήμουν και πολύ τυχερός που τους είδαμε (και τους δούλεψα) στη συναυλία τους με τους ROYAL HUNT και τους PAGAN’S MIND, όπου μας διέλυσαν τα μυαλά με την απόδοσή τους. Οι PW, δεν παίζουν μουσική για τις μάζες. Παίζουν προοδευτικό metal, με τη δική τους άποψη. Ούτε θα δείτε μουσικούς αυνανισμούς, ούτε αποστειρωμένες συνθέσεις, παρά μόνο μουσική που ανεβάζει κατακόρυφα το IQ σου. Μελωδία, όγκος, ατμόσφαιρα στη νιοστή. Επειδή δεν θέλω να κουράζω και θα ακολουθήσουν πολλοί εκλεκτοί συνάδελφοι, εάν ήταν κάποιος δίσκος που μοιάζει με το “The God-shaped void”, αυτός είναι το “Bleeding”, χωρίς τις πιο uptempo στιγμές του. Έμπειροι πλέον (ιδιαίτερα ο Devon Graves που είναι πολύ ενεργός), γνωρίζει πολύ καλά τι περιμένουν οι οπαδοί τους και τους το χαρίζουν απλόχερα. Τρομερές μελωδίες. ΤΡΟΜΕΡΕΣ!!! Γνωρίζουν ότι γουστάρουμε το “I remember” και το φλάουτο στα τραγούδια. Μας το δίνουν. Με μέτρο όμως, όσο τους έβγαινε. Τίποτα δεν έγινε πιεστικά, όπως φαίνεται. Ο Graves (ο Buddy Lackey μωρέ πια, δεν το μπορώ αυτό), πιθανώς να μην μπορεί να μας χαρίσει αυτούς τους ακροβατισμούς που έκανε με τη φωνή του, παρόλα αυτά, η απόδοσή του σ’ αυτά που τραγουδά, είναι στο 100%.
Ειλικρινά, έχω καεί ακούγοντας δεκάδες συνεχόμενες φορές το άλμπουμ. Σιχαίνομαι να λέω ότι τα κομμάτια που διαρρέουν πρώτα είναι τα χειρότερα του δίσκου, επειδή αυτό συνήθως συμβαίνει όταν τα ακούς πολλές φορές και όταν σου έρθει ο δίσκος, απλά τα κάνεις skip για να ακούσεις τα καινούργια. Το “Devils and angels” και το “All the bad men”, εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς στον δίσκο, είναι όμως όντως, τα λιγότερο καλά του άλμπουμ!!! Ιδιαίτερα από τη μέση και μετά, ακούγοντας το “The God-shaped void” για πρώτη φορά, παράτησα οτιδήποτε έκανα και θυμήθηκα τις πιο ανέμελες εποχές των 90’s που μαζευόμασταν με τις παρέες μας και ταξιδεύαμε με τους απίστευτους τέσσερις πρώτους δίσκους τους. Μιλάμε για τον ορισμό της τελειότητας. Από το θεϊκό “Demystified” στο “Sisters of the dawn” (με το Ozzy-like κουπλέ), από το “Pull the string” στο απόλυτα κολλητικό “While the spiders spin” κι από εκεί στα “The fallen” και “In the silence” με τις πολλές ακουστικές κιθάρες. Δεν είναι να αγνοεί κανείς και το “Stranded” (με το κλασικό PW ρεφρέν), απλά μου κάνει εντύπωση, σε μία εποχή που η πρώτη εντύπωση σ’ ένα δίσκο είναι το παν, επέλεξαν να κάνουν μία σταδιακή κλιμάκωση των συναισθημάτων και του επιπέδου των συνθέσεων. Όπως και να έχει, αν με ρωτήσει κανείς αν άξιζαν όλα τα χρόνια της αναμονής, μπορώ να απαντήσω άνετα, πως «ναι». Ο δίσκος είναι πολύ καλύτερος απ’ αυτό που περίμενα να ακούσω και είναι άνετα από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων ετών. Well done PSYCHOTIC WALTZ.
8,5 / 10
Σάκης Φράγκος  


Οι PSYCHOTIC WALTZ είναι από κείνες τις μπάντες που με έκαναν πριν από είκοσι και χρόνια, εκεί που πίστευα πως είχα εξαντλήσει τις γνώσεις μου γύρω από τη heavy metal μουσική, να αναφωνήσω με θαυμασμό και περιέργεια «εκεί που νόμιζα πως τα είχα δει όλα…». Και αυτό διότι μιλάμε για τη μπάντα που μας χάρισε το “A social grace”, ένα μυστήριο και αξιοθαύμαστο δημιούργημα μουσικής ιδιοφυίας. Πράγματι, την ημέρα που έπεσε στα χέρια μου το ντεμπούτο των PSYCHOTIC WALTZ, ένιωσα πως ανακάλυπτα ξανά τη ρόδα η οποία δεν ήταν καν ρόδα… ήταν κάτι μπροστά απ την εποχή του. Η συνέχεια της ιστορίας φυσικά έρχεται με δύο ακόμα αριστουργηματικούς δίσκους και έναν σχετικά καλό τέταρτο δίσκο και μετά… μια θλιβερή διάλυση. Μέχρι σήμερα δηλαδή, που, για καλό ή κακό, οι επανασυνδέσεις είναι τόσο συχνές που μπορεί να επιστρέψει και κάποιος από το τάφο για ένα κλασσικό reunion. 
Σήμερα η μπαντάρα από την Αμερική κατηγοριοποιείται ως progressive metal και βρίσκεται σε αντίστοιχες λίστες του διεθνή τύπου. Αδυνατώ όμως να τους τοποθετήσω κάτω από αυτή την ομπρέλα διότι μιλάμε για μια πολύ ιδιαίτερη και μολαταύτα προοδευτική μπάντα, πράγμα που μαρτυρά η εξέλιξη της σε ηχητικό και συνθετικό επίπεδο, με κάθε δίσκο να διατηρεί αυτούσιο το ύφος των PSYCHOTIC WALTZ προκαλώντας όμως το θεατή να ανακαλύψει κάθε φορά μια άλλη μουσική πτυχή της μπάντας. Αυτό συμβαίνει και με τον πέμπτο δίσκο τους που κυκλοφορεί εικοσιπέντε χρόνια μετά το “Bleeding” και πέντε δίσκους των DEAD SOUL TRIBE.  
Το πρώτο single, “Devils and angels”, με ενθουσίασε και ανέβασε τις προσδοκίες μου. Μιλάμε για τραγούδι που σε πάει κατευθείαν στο μουσικό σύμπαν του “Into the everflow”. Κατέχει την μελαγχολική και σκοτεινή μελωδία καθώς και μοχθηρή ατμόσφαιρα του δεύτερου δίσκου της μπάντας ενώ οι ορμητικές κιθάρες και τα lead περάσματα σε παραπέμπουν στις καλύτερες μέρες του πιο τραχέως και doom-oriented US power metal. Ο Devon Graves, και ας έχει χάσει μια-δυο οκτάβες, παραμένει κορυφαίος ερμηνευτής και εκφραστής των στίχων του που μιλάνε για την επώδυνη απουσία του Θεού τη σημερινή εποχή και για το ναδίρ του ανθρώπινου είδους. Ευτυχώς, ο Graves πρωταγωνιστεί στο μεγαλύτερο μέρος του δίσκου και με το φλάουτό που υπενθυμίζει τη λατρεία του για τους JETHRO TULL και τον Ian Anderson. Το δεύτερο single, “All the bad men”, μου ακούστηκε αρχικά σαν τα αποφάγια των DEAD SOUL TRIBE αλλά γρήγορα συνειδητοποίησα τι το διαφοροποιεί και καθιστά ένα κλασσικό PSYCHOTIC WALTZ κομμάτι (ειδικά της ύστερης περιόδου): οι δίδυμες κιθάρες των Dan Rock και Brian McAlpin, ειδικά το ιδιαίτερο και αναγνωρίσιμο ύφος του πρώτου. Ευτυχώς λοιπόν οι δίδυμες κιθάρες, ένα από τα ατού των PSYCHOTIC WALTZ και εργαλείο που προσέδιδε τον «ψυχωτικό» χαρακτήρα στη μουσική τους, είναι παρόν στο “God-shaped void”. Παρόν δηλώνουν επίσης τα επικά, μαύρα και σκοτεινά ρεφραίν που κολλάνε στο μυαλό και δεν φεύγουν με τίποτα (ειδικά στα πιο σύντομα αλλά εκρηκτικά “Back to black”, “All the bad men”, “Pull the string”). Και εκεί που όλα σου θυμίζουν το στακάτο παίξιμο και πιο μεστό songwriting του “Bleeding”, σκάνε τα “The fallen”, “While the spiders spin” και “Demystified” που κλείνουν το μάτι στον ύμνο “I remember” και την πιο απρόβλεπτη, λυρική πτυχή της μπάντας. Εδώ, ακουστικές κιθάρες, φλάουτο, οι δίδυμες ηλεκτρικές κιθάρες και θρηνητικοί στίχοι βάφουν το πορτραίτο μιας ωριμασμένης μπάντας που ξέρει πώς να τιμά το παρελθόν της. Ούτε όμως ένα κομμάτι σε όλο το δίσκο δεν είναι μια απομίμηση του παρελθόντος ή αναμασημένη και εύπεπτη τροφή. Γι αυτό και μου πήρε τέσσερις μέρες συνεχούς ακρόασης για να καταλήξω στο συμπέρασμα πως εικοσιπέντε χρόνια μετά, οι PSYCHOTIC WALTZ παραμένουν γνήσιοι, με όλα όσα τους κατέστησαν έναν φάρο της προοδευτικής heavy metal μουσικής. Το 2020 ξεκίνησε άσχημα με τόσους θανάτους μουσικών αλλά, δισκογραφικά, η αρχή δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη.
9 / 10
Φίλιππος Φίλης    


Καινούργιος δίσκος PSYCHOTIC WALTZ μετά από… 24 χρόνια! Ποιος να το έλεγε, και αν το έλεγε, ποιος να τον πίστευε! Και όχι όποιοι και όποιοι, αλλά οι αυθεντικοί PSYCHOTIC WALTZ, που ήταν μαζί από εποχές ASLAN (αυτό το demo δεν υπάρχει καλά μου παιδιά, μιλάμε για τεράστιο αριστούργημα, αποκτήστε το)! Χαράς Ευαγγέλια λοιπόν για όλους εμάς που αγαπήσαμε την μπάντα, για όλους εμάς που οι DEADSOUL TRIBE δεν ήταν τίποτα περισσότερο παρά ένα placebo. Αγαλλίαση επίσης για όλους μας, γιατί η επιστροφή αυτή δεν σηματοδοτεί αλλαγές σε ήχο και ταυτότητα. Το κουιντέτο πιάνει το νήμα από εκεί που το άφησε με τις τελευταίες νότες του “Bleeding” και παρουσιάζεται με το νέο του, πλήρως ανακαινισμένο «ένδυμα». Ο άφταστος λυρισμός της μπάντας συνεπικουρείται και εν πολλοίς δημιουργείται από τα μεγαλεπήβολα riffs και πλήκτρα των Dan Rock και Brian McAlpin, την φωνή του Devon Graves και φυσικά από ΤΟ φλάουτο, ένα όργανο που στα χέρια του μπροστάρη τραγουδιστή μας «στοιχειώνει» από το 1990. Έντεκα κομμάτια που ακόμη και χωρίς την φωνή του Devon Graves ή το φλάουτό του να τα ακούσεις, θα καταλάβεις πως αυτοί είναι οι PSYCHOTIC WALTZ. Ειδικά τα “All the bad men”, “The fallen” και “While the spiders spin”. Έχουν αυτήν την μαγεία, αυτήν την επαφή με έναν άλλο, παράλληλο προς εμάς κόσμο που υπήρχε και στους προκάτοχούς τους και κυρίως, μπορούν να υπερηφανεύονται πως η μεγάλη κληρονομιά του γκρουπ συνεχίζεται και βρίσκεται σε σίγουρα χέρια. Κληρονομιά καλλιτεχνική και ουχί εμπορική, αφού πάντα το «βαλσάκι» θα βρίσκεται στην σκιά των άλλων τριών γιγάντων της προοδευτικής metal σκηνής. Ναι, ακόμη και κάτω από τους αιώνια αδικημένους, με βάση του πόσο τεράστιοι μουσικά είναι, FATES WARNING. Δεν πειράζει όμως… δεν μετριόνται όλα με το χρήμα, τις πωλήσεις και τα views. Κάποια πράγματα είναι πάνω από υλικές απολαβές. Δέκα χρόνια αναμονής άξιζαν και με το παραπάνω τελικά για τους θεούς του progressive. Τους ευχαριστούμε.
8 / 10
Δημήτρης Τσέλλος


Έπρεπε να περάσουν σχεδόν δέκα χρόνια από την επαναδραστηριοποίηση των PSYCHOTIC WALTZ για να φτάσουμε να ακούσουμε το νέο τους άλμπουμ. Σε μερικές χώρες - όπως η Ελλάδα - η μοναδική αυτή μπάντα είχε σταθερούς και πιστούς φίλους. Επειδή έχουμε τάση να υποστηρίζουμε τα αουτσάιντερ - και τέτοιοι ακριβώς είναι οι PW - αγαπήσαμε την δύσκολη, στριφνή και περίπλοκη μουσική τους. Στο μυαλό μου, ήταν πάντα οι "περίπλοκοι-TOOL", όσο κι αν στο πέρασμα των χρόνων, έδειχναν να ωριμάζουν και να συνθέτουν με λιγότερο χάος. Το "The God-shaped void" απαντά γρήγορα στο ερώτημα για το πού βρίσκεται σε σχέση με τα προηγούμενα τέσσερα. Είναι η φυσική συνέχεια της μουσικής τους εξέλιξης, σαν να πέρασαν 4 αντί για 24 χρόνια ενδιάμεσα. Το "Bleeding", έδειχνε τους PW να δομούν τα τραγούδια τους με πιο κλασικές φόρμες, με μεγαλύτερη έμφαση στο μοτίβο στροφή-ρεφραίν-στροφή-ρεφραίν. Στο καλύτερό τους άλμπουμ, είχαν περιορίσει τις ψυχεδελικές τους ανησυχίες, δίχως να τις έχουν εξαλείψει, είχαν μια πιο σκοτεινή διάθεση, αλλά και πιο άμεσες συνθέσεις. Σήμερα, αυτό το πάνε ακόμα παραπέρα και δημιουργούν τον πιο εύπεπτό τους δίσκο, δίχως δαιδαλώδεις εξάρσεις, ψυχεδελικούς πειραματισμούς και παράνοια. Παρόλα αυτά, φαίνεται να διατηρούν την ουσία του μουσικού τους χαρακτήρα, μέσα από mid-tempo τραγούδια, βασισμένα σε riff που έντονα θυμίζουν δεκαετία του '90, με πάντα έκδηλη την prog αισθητική. Τα ρεφραίν τους όμως, είναι πλέον από τα ατού του "The God-shaped void", πράγμα που αντιλαμβάνομαι, όταν σιγοτραγουδώ το "Demystified", "Back to black", ή το "Devils and angels". Πάλι περιορίζουν τις διάρκειες στα 4 έως 6 λεπτά, πάλι ζωγραφίζουν με ακουστικές κιθάρες και πλήκτρα τα τραγούδια τους, πάλι πρωταγωνιστεί ο Buddy Lackey με την εκφραστικότητά του. Όλα αυτά, με την διαυγέστερη παραγωγή που είχαν ποτέ. Έτσι το "The God-shaped void", για μένα που δεν αναζητώ πλέον να ακούσω τεχνική-για-χάρη-της-τεχνικής, είναι ισάξιο με το "Mosquito" και το "Bleeding", αλλά με πολύ ανώτερο ήχο. 
8 / 10
Γιώργος "Stranded" Κουκουλάκης

24 χρόνια είναι πολλά... πάρα πολλά! Ειδικά για μία μπάντα που εκεί, στα τιμημένα 90s, είχε καταφέρει να δημιουργήσει κάτι μοναδικό, κάτι τόσο δικό της, που το κενό που άφησε πίσω της, δε μπόρεσε να αναπληρωθεί. Και πως να γίνει αυτό, όταν έχεις καταφέρει να παίξεις μέσα σε τέσσερις δίσκους, τον έναν καλύτερο από τον άλλο, κάτι χαρακτηριστικό, κάτι που με την πρώτη νότα έδινε στον ακροατή να καταλάβει τι άκουγε και ας μην ήξερε καν το κομμάτι.
Όσο ταλέντο και να έχουν κάποιοι άνθρωποι, σε 24 χρόνια τα πάντα μπορούν να αλλάξουν. Εδώ πολλές φορές χρειάζεται ένας μόλις δίσκος για να πας από την κορυφή στον πάτο. Και η αλήθεια είναι ότι τόσο αυτή η μακρόχρονη απουσία, όσο και η σχετική ανυπαρξία των μελών του σχήματος όλα αυτά τα χρόνια, με έκαναν τρομερά επιφυλακτικό για αυτό το άλμπουμ. Βάλτε και το γεγονός ότι όλα αυτά τα ξαφνικά reunions ή όλοι αυτοί που θυμούνται να παίξουν ξανά μουσικούλα επειδή τελείωσαν τα φράγκα (πάμπολλα παραδείγματα και ας πονάει τον οπαδό μέσα μας) και βαράνε στο συναίσθημα καταλήγουν να είναι αποτυχίες, ε είναι λογική η ανησυχία. Ασχέτως του ταλέντου των μουσικών. 
Όταν δε βγήκε το πρώτο κομμάτι από το δίσκο, το “Devils and angels” (που «ανοίγει» και το άλμπουμ παρεπιπτόντως), ε δεν είχα πετάξει και τη σκούφια μου. Πα μαλ (πως τα λέμε στο Γουδή). Αλλά ο κανόνας του ότι ένα άλμπουμ δε μπορεί να κριθεί από ένα ή δύο κομμάτια, επιβεβαιώθηκε, πανηγυρικά κιόλας, από τα μέσα και μόνο της πρώτης ακρόασης του “The God-shaped void”, του πέμπτου άλμπουμ των PSYCHOTIC WALTZ. Ένα άλμπουμ που δημιουργήθηκε και αποδόθηκε από το lineup των τριών πρώτων άλμπουμ της μπάντας. Όλοι παρόντες.
Πραγματικά, το “Devils and angels” είναι το μέτριο κομμάτι του δίσκου. Αν είστε από αυτούς που σας «αρρώστησε», μη διαβάσετε καν παρακάτω και παραγγείλτε όλες τις εκδόσεις του άλμπουμ. Οι υπόλοιποι θα το παραγγείλετε μετά το πέρας της ακρόασης και μη μείνετε στο πρώτο δείγμα, γιατί θα χάσετε.
Αν εξαιρέσουμε ίσως και το “Pull the string”, που μόνο κακό δεν είναι, απλά δε μπορώ να το βάλω στην ίδια ζυγαριά με τα υπόλοιπα, τα άλλα 8 κομμάτια του άλμπουμ προκαλούν... εθισμό! Αυτή τη λέξη σκεφτόμουνα όσο το άκουγα. Λες και δεν πέρασε μία μέρα, όχι 24 χρόνια, αυτός ο μοναδικός τρόπος ενορχήστρωσης, αλληλουχιών και μελωδιών αυτής της μπάντας, που ενώ πατάει σε βασικές φόρμες ταυτόχρονα καταφέρνει και φεύγει από αυτές, έχει λειτουργήσει τόσο καλά, που απλά αφήνεις το δίσκο να παίζει και γουστάρεις. Όμορφα, ωραία, χωρίς πολλά πολλά και υπερβολές. Οι PSYCHOTIC έχουν καταφέρει εδώ να διατηρήσουν όλα μα όλα τα στοιχεία τους, αλλά ταυτόχρονα, δεν έχουν μείνει στα 90s, αλλά έχουν φέρει τον ήχο τους στο σήμερα, τον έχουν κάνει πιο συμπαγή σε σημεία, πιο heavy σε άλλα, πιο prog κάπου αλλού, όμως τίγκα στη λυρικότητα όπως πάντα και με την ικανότητα της δημιουργίας μίας ατμόσφαιρας που σε τραβάει μέσα της. Τα ωραία κομμάτια είναι σερί. Από το δεύτερο του δίσκου, το “Stranded” με αυτό το αλα “Mosquito” αίσθημα, στο “Back to black” που groove-άρει επικίνδυνα και φλερτάρει και με alternative φόρμες όπως και όσο πρέπει και από εκεί στο “All the bad men” με το πολύ ωραίο λυρικό ρεφρέν. Και μετά το “The fallen”, που μοιράζεται σε δύο μέρη βασικά, με το πρώτο να είναι μπαλαντοειδές και το δεύτερο πιο «ζωντανό» και έχοντας πολύ ωραία ατμόσφαιρα και μελωδίες. Για να έρθει το ένα από τα τρία πιο αγαπημένα μου στο δίσκο, το “While the spiders spin” με το υπέροχο ρεφρέν. Τσεκάρετε και κολλήστε. Το “Pull the string”, είπα και πιο πάνω, ότι το βάζω πιο κάτω. Αλλά το “Demystified” που ακολουθεί (το δεύτερο από τα τρία πιο αγαπημένα) είναι... αλλού! Υπέροχες μελωδίες, φλάουτο, κομμάτι που live θα σηκώνει τρίχες... μέχρι και τα καπάκια στις τουαλέτες των venues. Ένα κομμάτι πριν το κλείσιμο, το “Sisters of the dawn”, μας δίνει έναν διαφορετικό Buddy Lackey, πάντα ταιριαστό στο κομμάτι, σε μία από τις πιο ιδιαίτερες ερμηνείες του στο δίσκο. Για κάποιο λόγο, ίσως είμαι τελείως λάθος, η μελωδία του κουπλέ μου φέρνει λίγο σε αυτή του “I just want you” του Ozzy, αλλά προσπεράστε το. Ο δίσκος κλείνει με το τρίτο αγαπημένο, το μεθυστικό “In the silence” που καταφέρνει άνετα να σε κάνει να κολλήσεις μαζί του και μάλλον έχει την καλύτερη ερμηνεία του κυρίου Lackey. Ο οποίος, για να είμαι ειλικρινής, σε μεγάλο μέρος του άλμπουμ, μου βγάζει μία πολύ safe εκδοχή του εαυτού του. ΟΚ, τα χρόνια έχουν περάσει, ο άνθρωπος έχει μεγαλώσει, επομένως λογικό. Απλά φαίνεται αυτό. Παραμένει όμως άξιος ο τρόπος που προσαρμόζει τις μελωδίες και ο τρόπος που επιλέγει να τις ερμηνεύσει. Αυτό, μαζί με το γεγονός ότι θα ήθελα περισσότερο φλάουτο (όλοι κάτι θέλουμε) και ότι το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ κινείται σε mid-tempo ταχύτητες, είναι τα μόνα «αρνητικά» αν μπορούμε να πούμε. Που στην ουσία απλά μετριάζουν λίγο το εξαιρετικό του πράγματος.
Πολύ καλά κομμάτια στο σύνολό τους, υπέροχη παραγωγή (καλώς τον Jens Bogren… ΠΑΛΙ!), ανέλπιστο come back και εννοείται λυρισμός, δημιουργούν ένα εθιστικό άλμπουμ που κάνει αυτά τα 24 χρόνια, πραγματικά, να μοιάζουν τίποτα. Οι PSYCHOTIC WALTZ έπαθαν Dorian Gray στην τοποθεσία California. Welcome back και ελάτε ξανά για live!
8 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Η καρδιά χτυπάει αυτή τη στιγμή λίγο πιο έντονα από άλλες φορές. Το ήξερα ότι θα συμβεί αλλά περισσότερο σαν σκέψη κι όχι σαν πράξη. Κι όμως προσπαθώ να βάλω τις λέξεις σε σειρά και ήδη η ταχυπαλμία κάνει την εμφάνιση της. Δεν ξέρω αν είναι από τη χαρά, την προσμονή, τον οπαδισμό ή τις προσδοκίες που τελικά εκπληρώθηκαν, αλλά μετά από τόσες ακροάσεις του δίσκου, αυτή η άλλη μία που λαμβάνει χώρο ενώ γράφεται το κείμενο έχει οξύνει τις αισθήσεις σε άλλο επίπεδο. Κλείνω τα μάτια μου σε οτιδήποτε γύρω μου και μόνη μου έννοια είναι η οθόνη μπροστά μου για να είμαι αντικειμενικός σε ότι θα γραφτεί. Εδώ μιλάμε για ένα άνθρωπο που η ανθρωπότητα (όπως το διαβάζετε) περίμενε 24 σχεδόν χρόνια. Έχουμε να κάνουμε με την επιστροφή των άσωτων υιών της ακομπλεξάριστης λογικής στη μουσική μας. Είμαστε μάρτυρες της «λιγότερο ίσον ΠΑΝΤΑ περισσότερο» λογικής που είχαν, συνεχίζουν να έχουν και μέχρι τέλους θα έχουν οι μοναδικοί, οι αξέχαστοι (όπως αποδείχθηκε) και οι αξεπέραστοι PSYCHOTIC WALTZ. Αυτά τα 10 κομμάτια που έχουν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μου το τελευταίο 10ήμερο (κι ευχαριστώ βαθύτατα τον Σάκη γι’αυτό) είναι η απόδειξη ότι κάποιες φορές όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν.
Οι PSYCHOTIC WALTZ σαν άνθρωποι προφανώς και άλλαξαν πολύ προσθέτοντας δυόμιση δεκαετίες ζωής πάνω τους ο καθένας. Είδαν το συγκρότημα τους να διαλύεται την εποχή που πήγαν να λάβουν τη μεγαλύτερη δυνατή δημοτικότητα τους με το κολοσσιαίο “Bleeding” το 1996. Είδαν να παραμένουν βαθιά στις καρδιές των ανθρώπων όλα αυτά τα χρόνια και είδαν να τους χτυπάει την πόρτα η υστεροφημία που όλες οι μπάντες θα ήθελαν να έχουν, αλλά ελάχιστες κατάφεραν. Ο κόσμος δεν ξέχασε ποτέ τα έργα τους, το ήθος τους σαν συγκρότημα (έχουν σημασία οι λέξεις που χρησιμοποιώ και δεν είναι τυχαίες) και την σχεδόν στ@ρχιδίστικη συμπεριφορά τους σε μόδες και σειρήνες για νέους ήχους. Τα 4 άλμπουμ τους –που πλέον γίνανε 5- έγιναν soundtrack της ζωής ανθρώπων που θεώρησαν κι ακόμα θεωρούν ότι τους χρωστάνε τα απίστευτα. Μόνο που αυτό έγινε σχέση αλληλεξάρτησης και οι οπαδοί θεώρησαν ότι και το συγκρότημα τους χρώσταγε με τη σειρά του  ένα νέο έργο, ένα μεγάλο (σόρρυ, ΜΕΓΑΛΟ) comeback και την αίσθηση ότι είναι πάλι γύρω μας και κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο. Γιατί αυτό κάνανε μια ζωή οι PSYCHOTIC WALTZ. Άγγιζαν κάτι και τα κάνανε όλα καλύτερα. Είτε τις χορδές και δέρματα στα άλμπουμ τους, είτε τον καθένα μας προσωπικά.
Τα πρώτα δείγματα του δίσκου ήταν το εναρκτήριο κομμάτι “Devils and angels” το οποίο έβαλε τέρμα στην αναμονή και ο κόσμος με το δίκιο του συγκινήθηκε. Ήταν ήδη ξεκάθαρη η αισθητική του “Into the everflow” σ’αυτή τη συνέχεια (όχι εκ τους ασφαλούς) των πραγμάτων όπως αφέθηκαν στο “Bleeding”. Το «αιματηρό» άλμπουμ του 1996 είναι η βάση του νέου τους πονήματος, αλλά με βλέμμα και φωνή προς το μέλλον τους. Αλήθεια –για να ανοίξει παρένθεση- ποιο είναι το μέλλον τους; Ήρθαν να μας αφήσουν αυτό το ένα ΕΞΑΙΡΕΤΟ άλμπουμ και να χαθούν πάλι στις σκιές του αιώνιου βασιλείου τους, ή θα είναι απανωτά τα χτυπήματα και οι οργασμοί θα έχουν συνέχεια; Το δεύτερο δείγμα ήταν το σχεδόν μαστούρικο “All the bad men”, σε πολλούς άρεσε περισσότερο από το πρώτο δείγμα, σε άλλους το αντίθετο. Τοποθετείται τέταρτο στο άλμπουμ, με ενδιάμεσους συνδετικούς κρίκους το “Stranded” το οποίο έχει κάτι μακρινά συγγενικό από το DNA του “Locust”, ενώ το “Back to black” είναι ένα από τα πιο βαριά κομμάτια του δίσκου, προς τέρψη όσων γουστάρουν τη «βρωμιά» κομματιών όπως το “Morbid” για παράδειγμα. Και κάπου εκεί μετά το τέταρτο κομμάτι, έρχεται μία πρωτοφανής απογείωση για το δίσκο που διώχνει τον όποιο σκεπτικισμό δημιουργήθηκε.
Το “The fallen” είναι ένα κομμάτι που γράφτηκε για να λυγίσουν ψυχές, για να αναρωτηθεί ο καθένας πόσο όμορφα είναι τα απλά πράγματα και πόσο απλό είναι το να νιώθεις όμορφα. Γράφτηκε ήδη στην ιστορία αυτό το κομμάτι, να το ξέρετε, θα το ακούσετε και θα νιώσετε τα πάντα γύρω σας να χτίζονται εξ’αρχής, για όλες τις στιγμές που αντίστροφα είδατε το περιβάλλον σας να καταρρέει, αυτός ο ύμνος έρχεται να σβήσει τα πάντα και να αφήσει λευκή τη σελίδα της ζωής σας για να τη ζωγραφίσετε εσείς όπως θέλετε, βάζοντας μέσα όσα σας κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους και σας αφήνουν πραγματικά πλήρεις μέσα σας. Η θεωρητική πρώτη πλευρά του δίσκου έχει τελειώσει με τον καλύτερο τρόπο, αλλά η δεύτερη πλευρά είναι πιο φιλόδοξη και πιο μεγαλειώδης ακόμα. Μέχρι στιγμής όσα είχες αγαπήσει στη μπάντα είναι εκεί. Η βαρύτητα τους που δεν έκανε ποτέ έκπτωση, ο δικός τους προσωπικός ήχος που δε βρήκε ποτέ μιμητές, τα γλυκά σφυρίγματα της κιθάρας των Dan Rock/Brian McAlpin, το μνημειώδες κι αλάνθαστο rhythm section Ward Evans/Norm Leggio που λειτουργεί σαν Ελβετικό ρολόι και στηρίζει περήφανα τα riffs (ή τις ακουστικές ανατριχίλες) που οδηγούν τα κομμάτια και τέλος, ΑΥΤΗ τη φωνή που έκανε τα πάντα διαφορετικά κάποτε.
Ναι, τα χρόνια πέρασαν τόσο που ο Buddy Lackey έγινε Devon Graves, αλλά μέσα μας έμεινε πάντα ο φιλαράκος μας, αυτός που ενσάρκωνε αυτό το ανεξήγητο σκίρτημα της καρδιάς, αυτός που σήκωνε και την τελευταία τρίχα στο σώμα μας, ο Μπαντυλάκης της καρδιάς μας διάολε. Σαν να μην πέρασε μία μέρα, είναι και πάλι το θανατηφόρο γεμάτο γλυκό δηλητήριο βέλος που θα τρυπήσει τις καρδιές μας και θα τις παραλύσει για να βιώσουν το σοκ (ΤΟ ΣΟΚ ΛΕΓΩ) της ακρόασης και συνειδητοποίησης ότι το “The god shaped void” είναι πλέον ανάμεσα μας. Είναι κάτι που μπορεί να αγοράσει ο καθένας, είναι κάτι στο οποίο και να μην αγοραστεί (δε βρίσκω το λόγο, είναι καραντί) έχει πρόσβαση ο καθένας και πάλι, είναι ένα δώρο απλόχερο με κάθε τρόπο προς τα αυτιά, την αισθητική και τη συνολική μελλοντική ζωή του καθενός μας. Δώρο! Τυλιγμένο γύρω από ένα υπέροχο εξώφυλλο, γύρω από 23μιση χρόνια εσωτερικών αναζητήσεων του καθενός μέλους και όλων μαζί ξεχωριστά. Όλα αυτά μεταφέρονται από την αρχή ως το τέλος των 53’ που διαρκεί ο δίσκος. Η δεύτερη πλευρά έχει τα θεωρητικά «αουτσάϊντερ» του δίσκου που όμως κι αυτά με τη σειρά τους θα αποδειχτούν κλασσικές κομματάρες στο απώτερο μέλλον.
Έτσι το “While the spiders spin” (πολύ DEAD SOUL TRIBE τίτλος, αλλά για να μην ανησυχείτε πολύ όπως ξέρω ότι ήδη ανησυχείτε, είναι και το μόνο DST στοιχείο μέσα στο άλμπουμ) κάνει ένα φοβερό ξεκίνημα στο δεύτερο μισό, κολλητικότατο και λυτρωτικό, φέρνοντας όλα τα στοιχεία του παρελθόντος τους στο μέλλον. Το “Pull the string” είναι το άλλο βαρύ κομμάτι του δίσκου, σέρνεται σχεδόν τεμπέλικα αλλά δίνει μία υπέροχη αλλαγή κλίματος πριν το επόμενο «φονικό» δίδυμο που θα σηκώσει το δίσκο στο Έβερεστ του συναισθήματος μέσα στον καθένα. Έτσι το “Demystified” είναι το αντίστοιχο “The fallen” της δεύτερης πλευράς, με την ακουστική του αρχή, την σχεδόν έρπουσα φωνή του Μπαντυλάκη να σε στοιχειώνει και το πέρασμα στο άλλο επίπεδο να φαντάζει νομοτελειακό. Από την άλλη το “Sisters of the dawn” ίσως να χαρακτηριστεί και το καλύτερο κομμάτι του δίσκου από πολλούς, μιλάμε για ένα ρεφρέν το οποίο γκρεμίζει όλα τα εμπόδια, μία απαράμιλλη εκφραστικότητα χωρίς όρια και με κάθε αντίδραση από πλευράς ακροατή να φαντάζει λογική. Θρίαμβος ρε παιδί μου, παίζει να χειροκροτήσεις κιόλας στο άκουσμα. Το κλείσιμο με το “In the silence” μοιάζει σαν την ηρεμία μετά την καταιγίδα σκέψεων και αντιδράσεων με βάση το συναίσθημα που βίωσες σε όλο το δίσκο.
Ο δίσκος κλείνει ακουστικά λες και όλα γύρω σου έχουν μικρή σημασία, εσύ έχεις αφεθεί έρμαιο των διαθέσεων του “The god shaped void”, το κενό σε τραβάει και βουτάς μέσα του άφοβος, σίγουρος για τα πάντα στη ζωή σου, δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει αυτή η κάθοδος αλλά μέσα στο σκοτάδι που έχει κάθε κενό έτσι όπως το μάθαμε από μικροί, ξέρεις ότι υπάρχει φως και η βουτιά γίνεται άλμα προς τα πάνω, μέχρι να βρείς το φως που θα φωτίζει λαμπρά και τη δική σου ζωή αλλά και το μέλλον αυτού του συγκροτήματος. Αν για οποιονδήποτε λόγο οι PSYCHOTIC WALTZ δεν είχαν βρεθεί γραμμένοι στις σελίδες της μουσικής ιστορίας με χρυσά γράμματα, θα βρεθούν τώρα με το νέο τους άλμπουμ. Όχι γιατί είναι καλύτερο ή χειρότερο από τα προηγούμενα, αλλά γιατί επιστεγάζει με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι ΜΕΓΑΛΟ συγκρότημα δε γίνεσαι αλλά γεννιέσαι και θα συντρίψουν λογικές τύπου «αδικημένοι» και λοιπά δακρύβρεχτα που λένε πάντα τη μισή αλήθεια. Πολλές μη «αδικημένες» μπάντες, με μεγαλύτερη δημοτικότητα θα πούλαγαν την ψυχή τους στον διάολο για να έχουν αυτό που είχαν, έχουν και θα έχουν οι PSYCHOTIC WALTZ, ότι κι αν θεωρεί ο καθένας ότι είναι αυτό. Κι αυτό δεν μπορεί να τους το πάρει κανείς.
Devils and angels, we will rise!
9 / 10 (ο χρόνος θα το αναδείξει τρομερά σύντομα σε οπαδικό 10άρι)
Άγγελος Κατσούρας


Είναι κάτι φορές που η ατάκα της διαφήμισης «καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς» είναι πάρα πολύ σωστή έστω και αν «μιλάς» με τον εαυτό σου και όχι με άλλους ανθρώπους, μια και υπάρχουν συγκροτήματα που σε αποστομώνουν με τις δουλειές τους. Ειδικά όταν αυτά είναι οι PSYCHOTIC WALTZ, ένα από τα ωραιότερα μουσικά σχήματα που έχει γνωρίσει η heavy metal μουσική. 
Να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα κάτι ιδιαίτερο από αυτούς, ειδικά όταν η τελευταία δουλειά τους ήταν πριν από 24 χρόνια. Στην είδηση της επαναδραστηριοποίησής τους και της κυκλοφορίας της νέας τους δουλειάς, σκεπτόμουν ότι θα έβγαζαν έναν απλά αξιόλογο δίσκο, ίσως με πιο μοντέρνο ήχο και συνθέσεις για να «πιάσουν» και την νέα γενιά που δεν τους έχει «ζήσει», θα έκαναν πολλές ζωντανές εμφανίσεις αφού είναι σίγουρα το “talk of the town” νέο/comeback, και μετά θα τους «ξαναέγραφε» η ιστορία για μια ακόμα φορά, αφού ίσως πολλοί δεν θα θυμόνταν την επιστροφή τους. Το group όμως έκανε για μένα κάτι το απολαυστικά μαγικό «κλείνοντας» πολλά στόματα. Κατάφερε ενώ το ημερολόγιο γράφει 2020, να κυκλοφορήσει το νέο υλικό του λες και είμαστε στο 1997. Θα αναρωτηθείτε γιατί τότε, και η απάντηση είναι απλή: το “The God shaped-void” θα μπορούσε να ήταν από τότε το πέμπτο album τους. Είναι εκπληκτικό για μένα και δείγμα μεγάλου ταλέντου ότι κατάφεραν μετά από τόσα χρόνια να ξαναγράψουν τραγούδια που έχουν 1000% την ηχητική και συνθετική τους ταυτότητα. Όσοι έχετε εντρυφήσει στις τότε δουλειές, απλά θα ξανακούσετε αυτού του είδους τις συνθέσεις που τους έχουν δώσει την φήμη που τους ακολουθεί. 
Στο “The God shaped-void” ακολουθείται η ίδια χρήση συνταγή των παλαιοτέρων δουλειών με mid tempo συνθέσεις που έχουν τρομερή υποβόσκουσα ατμόσφαιρα που σε μαγνητίζει, αργά, βασανιστικά ωραία κιθαριστικά ριφ, ηλεκτροακουστικές κιθάρες που θα σε «γυρίσουν» πολύ πίσω στο χρόνο όταν χρησιμοποιούνταν με μοναδικό τρόπο από Αμερικάνικα heavy metal και hard rock σχήματα, ρεφρέν που πραγματικά «σε στέλνουν» και μελωδίες που αν κλείσεις τα μάτια δημιουργούνται μπροστά σου εικόνες που η μια φέρνει άμεσα την άλλη σαν να παίρνει μια μικρή σε διάρκεια ταινία μπροστά από τα μάτια σου. Φυσικά δεν λείπει και το φλάουτο, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σημεία στα τραγούδια τους. Στην καινούργια δουλειά όπου όμως χρησιμοποιείται, χωρίς να είναι περιττό από μια την μια αλλά από την άλλη και φλύαρα υπερβολικό, είναι ανατριχιαστικά κολλητικό στο κάθε σημείο που έχουν επιλέξει να το έχουν. Ο Devon Graves, χρησιμοποιεί το όργανο σαν μια σειρήνα που παίζει και σε καλεί κοντά της με συνέπειες που δεν μπορείς να προβλέψεις. Και φυσικά είναι περιττό να αναφερθούμε στον τρόπο που ερμηνεύει τις συνθέσεις, αφού είναι μοναδικό το χάρισμα που έχει. 
Οι PSYCHOTIC WALTZ, παρόλο που πέρασε τόσο μεγάλο διάστημα από την προηγούμενη δουλειά τους, δηλώνουν βροντερό παρών και μας χαρίζουν μια δουλειά που είναι απρόσμενα τόσο καλοδουλεμένη, με τραγούδια που δεν σου επιτρέπουν να πατήσεις το stop στο CD ή να σηκώσεις την βελόνα του πικάπ. Ένα album που κάθε φορά που το ακούς ανακαλύπτεις αυτή την μικρή λεπτομέρεια που σου είχε ξεφύγει στην προηγούμενη ακρόαση και εκτιμάς λίγο περισσότερο το album. Το standing ovation είναι μικρή αντίδραση σε αυτό που θα ακούσετε.   
8,5 / 10
Θοδωρής Μηνιάτης 

 


Η επιστροφή που όλοι οι παραδοσιακοί progsters περίμεναν. 24 ολόκληρα χρόνια μετά το “Bleeding”, οι μοναδικοί PSYCHOTIC WALTZ επιστρέφουν στα πράγματα. Τι να πεις τι να αφήσεις για το συγκρότημα που έχει βγάλει τέσσερα απαστράπτοντα διαμάντια έτσι; “A social grace”, “Into the everflow”, “Mosquito” και “Bleeding” είναι τα μελωδικά, ογκώδη και βαθιά σκεπτόμενα άλμπουμ που δεν ήξερες ποτέ ότι χρειάζεσαι στη ζωή σου, αλλά τα χρειάζεσαι. Ως εκ τούτου, οι προσδοκίες είναι υψηλότατες, όσον αφορά το δίσκο ο οποίος επί σειρά ετών συντίθεται από τους Buddy Lackey και Σια. Το ερώτημα είναι ένα: θα ανταποκριθεί σε αυτές ως πρέπει και αρμόζει;
Το πρώτο δείγμα “Devils and angels” που ανοίγει το δίσκο, έφερε ρίγη συγκίνησης σε όποιον παραδοσιακό οπαδό τους (ο γράφων ανήκει στη νέα “σοδειά” ούτως ειπείν, οι συνάδελφοι έχουν βιωματική σχέση) ακούσει αυτό το κομμάτι. Αβίαστο, πανέμορφα γραμμένο, με ένα ρεφρέν όνειρο, λες και ήταν έτοιμο από καιρό, σαν θαρραλέο, άνοιξε το πρώτο βήμα των Αμερικανών στη δισκογραφία μετά από τόσα χρόνια. Και αυτό είναι μόνο η αρχή, το “Stranded” συνεχίζει με το υπέροχο μελωδικό και γκρουβάτο του riff, τη βαριά του ατμόσφαιρα σε συνδυασμό με έναν αιθέριο Buddy Lackey, να καθηλώνει με τους χρόνια οπαδούς της μπάντας, ήδη να μαζεύουν τα δάκρυα, και τους νέους, να γίνονται “βαμμένοι” σε αυτή την υπέροχη κιθαριστική αρμονία πριν το τελευταίο ρεφρέν.  Και επειδή ήρθε η ώρα να σπάσουμε σβέρκο, πάρε ένα “Back to black” να στρώσεις χαρακτήρα, με το χαρακτηριστικό ογκώδες μπάσο να οδηγεί, με άλλο ένα πωρωτικότατο ρεφρέν, συν ένα φοβερό ροκάδικο solo! Πάμε στο δεύτερο δείγμα του δίσκου που διέρρευσε τώρα: “All the bad men”. Όταν λέμε αβίαστο, κάτι τέτοιο εννοούμε κύριοι. Να μη καταλαβαίνεις πως το έκαναν να φαίνεται τόσο εύκολο, ενώ είναι τόσο δύσκολο. “Have you heard of all the bad men?”. Ναι, Buddy ακούσαμε. Εσείς όμως είστε από τους καλύτερους! 
Η δυάδα κομματιών “The fallen”/“While the spiders spin” (προσωπικό αγαπημένο του γράφοντα), φέρνουν το μεν τη πιο ατμοσφαιρική και στοιχειωμένη πλευρά τους, και το δε τη πιο μπαλαντοειδή και συναισθηματική πλευρά των PSYCHOTIC WALTZ στην επιφάνεια, κάνοντας και τον τελευταίο ασυγκίνητο να λυγίσει. Ειδικά το ρεφρέν στο “While the spiders spin”....αφήστε με σε μια γωνίτσα ρε παιδιά να κλάψω από χαρά! Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνουν αυτά! Εν συνεχεία “Pull the string” και ένα από τα πιο μαύρα και βαριά κομμάτια του δίσκου. “Angels carry guns...”, μωρέ και όπλα και άρματα μάχης και ότι θες κουβαλάνε, με τέτοια riffs και ατμόσφαιρα! Μιλώντας για ατμόσφαιρα....”children of the darkness play...when the twilight fades into the night...see the colors painted black and white...” και “Demystified”, ένα κομμάτι όμορφο αλλά και σκοτεινό, με το φλάουτο να το χρωματίζει υπέροχα! Για το τέλος, άφησα τα “Sister of the dawn” και “In the silence”. Το πρώτο με το χασιματικό του μπάσιμο, με το rhythm section απλά να πηγαίνει το κεφάλι πάνω κάτω, προτού το ρεφρέν, κάνει τον ακροατή να ξελαρυγγιαστεί. Το δεύτερο, απλά κλείνει ιδανικά ένα αριστουργηματικό άλμπουμ επιστροφής, όντας ένα ατμοσφαιρικό όσο και δυναμικό κομμάτι. 
Εν τέλει, όχι απλά ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες, αλλά τολμώ να πω, το “The god-shaped void” τις ξεπέρασε κατά πολύ, φέρνοντας μια καινούργια γενιά οπαδών στη μπάντα, παρά το τεράστιο κενό που μεσολάβησε, που πολλές μπάντες θα τις σκότωνε αυτό. 50 και κάτι ουσιώδη λεπτά μουσικής, αρκούσαν γι αυτό, από ότι φαίνεται. Εν τέλει, το μόνο Κενό σε Σχήμα Θεού που θα υπάρξει ποτέ, είναι αυτό που θα αφήσουν πίσω τους οι κύριοι στο progressive metal, όταν σταματήσουν να χορεύουν το Ψυχωτικό τους Βαλς. Εύχομαι ειλικρινά, αυτή η μέρα να αργήσει πολύ να έρθει, ειδικά με άλμπουμ σαν κι αυτό! Τώρα φέρτε τους για live, να κλάψουμε όλοι παρέα!
9 / 10
Γιάννης Σαββίδης

Δεν μπορεί να αναπληρωθεί το κενό των 26 χρόνων από την κυκλοφορία του “Bleeding”. Όχι επειδή το “The god-shaped void” δεν είναι ικανό να το αναπληρώσει αλλά επειδή οι PSYCHOTIC WALTZ είναι ένα συγκρότημα που τα δείγματα γραφής όσο ήταν ενεργοί έδειχναν πως ξεχείλιζαν από έμπνευση και δεν μπορούσες να προβλέψεις την επόμενή τους κίνηση. Εν έτη 2020 οι PSYCHOTIC WALTZ παραμένουν απολαυστικοί και αυτόφωτοι, δεν θυμίζουν τίποτα από τη σύγχρονη metal σκηνή και την ίδια στιγμή ακούγονται τόσο οικείοι. Η αίσθηση του φτερουγίσματος που βγάζουν οι κιθάρες των Dan Rock και Brian McAlpin κατά τη διάρκεια των solo με αυτά τα ογκώδη riff και σε συνδυασμό με τη χαρακτηριστική φωνή του Buddy Lackey a.k.a. Devon Graves συντελούν στην ολοκλήρωση του ψηφιδωτού της ιδιαίτερης αυτής ατμόσφαιρας της οποίας το τελικό αποτέλεσμα με ικανοποιεί στο έπακρο. Πόσο πιο απολαυστικός ακούγεται ο Devon Graves έστω και σε πιο χαμηλούς τόνους όταν πλαισιώνεται από εξαίρετους μουσικούς και ιδιαίτερα από τους συγκεκριμένους και πόσο είναι κρίμα που έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια για να ακούσουμε όλα αυτά που έκρυβε στο παράξενο μυαλό του στον υπερθετικό βαθμό; Το “God-shaped void” δεν αποτελεί τη φυσική συνέχεια του “Bleeding”. Έχει αρκετά από τα στοιχεία που το χαρακτηρίζουν όπως επίσης η μεθυστική αύρα του “Mosquito” και ψήγματα από την ψυχεδέλεια των πρώτων κυκλοφοριών τους αλλά από την άλλη δεν αποτελεί rollercoaster όσων έχουμε ακούσει από αυτούς στο παρελθόν. Η αιφνίδια παρουσία του φλάουτου στο “Pull the string” αλλά και σε κάποιες από τις υπόλοιπες συνθέσεις όπως στο “Demystified” σε στοιχειώνει και προκαλεί συνειρμούς αλλά οι PSYCHOTIC WALTZ κυκλοφορούν ένα άλμπουμ φρέσκο, με νεύρο και έμπνευση νεοσύστατης μπάντας παλαιάς κοπής και ακούγοντας το “The god-shaped void” συνειδητοποιώ πόσο πολύ μου είχαν λείψει. 
8 / 10
Κώστας Αλατάς

 


Επειδή οι αναφορές μου στους PSYCHOTIC WALTZ ήταν ανέκαθεν συχνές, έκανα πάντα χιούμορ όταν η κουβέντα έφτανε στο θέμα "καινούριος δίσκος". Έλεγα ότι, ΟΚ, 20βάλε χρόνια, μείον την ανενεργή περίοδο, 3 δευτερόλεπτα τη μέρα μουσική, 1 δευτερόλεπτο μίξη, μάστερ, στείλε από Αμερική σε Αυστρία, κάνε λίγο edit, στείλε πάλι πίσω, κάάάποια στιγμή που θα πάει, θα τελειώσει το ρημαδιασμένο.
Νέος δίσκος λοιπόν για μια μπάντα μεγάλη καψούρα. 24 χρόνια μετά τη τελευταία κυκλοφορία τους. Με αρκετό διάστημα εκτός από τα metal δρώμενα, με χαμόγελο ανακάλυψα μπαίνοντας στο επίσημο site ότι ο δίσκος γράφτηκε και κυκλοφορεί περίπου όπως περιέγραφα κάνοντας πλάκα. Με το πάσο τους, έχοντας ευτυχώς την ευγενική υποστήριξη της InsideOutMusic και δυνατούς συνεργάτες στο πλευρό τους, ονόματα όπως ο Ulrich Wild στη καρέκλα του μηχανοδηγού, ο μεγάλος Jens Bogren (OPETH, DEVIN TOWNSEND, FATES WARNING) με το μαγικό του mix/master και φυσικά τον αγαπημένο μου Travis Smith (NEVERMORE, KATATONIA, RIVERSIDE) να κάνει εκπληκτική δουλειά στο εικαστικό κομμάτι. 
Και ξεκινάω από το τέλος. Το artwork του "The God-Shaped Void" το έχω ήδη κάνει ειδική παραγγελία για να διακοσμήσει το μεγάλο άδειο τοίχο του σαλονιού μου. Για την ακρίβεια, αν το δεις χωρίς λογότυπο μπάντας και χωρίς τίτλο άλμπουμ, θα πεις "αυτό θα μπορούσε να είναι εξώφυλλο για δίσκο PSYCHOTIC WALTZ". Παραδέξου το. 
Στα των τραγουδιών τώρα, ακούγοντάς το ολόκληρο τη πρώτη φορά, δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα. 10 τραγουδάκια, με το πρώτο single να ξεχωρίζει έστω και λίγο των υπολοίπων, ίσως επειδή ήταν το πρώτο που άκουσα, ολοκληρωτικά υπό οπαδικό πρίσμα με έντονα συναισθήματα παρόμοια με αυτά καρδιακού και εγκεφαλικού επεισοδίου, ταυτόχρονα.
Το αρχικό συμπέρασμα είναι πως αισθάνθηκα σαν να ακούω τη μπάντα από εκεί που σταμάτησε το 1996, στο "Bleeding", έχει όλα τα κλασικά χαρακτηριστικά που αγαπήσαμε στους PSYCHOTIC WALTZ από την αρχή. 
Ένα κιθαριστικό δίδυμο που δομεί κάθε τραγούδι με συμπαγή έξυπνα riffs και τα χρωματίζει με όμορφα lead θέματα, ένα rhythm section να υπηρετεί απολύτως πιστά τον σκοπό του (φυσικά έχει και σκόρπια παρανοϊκά/ψυχεδελικά ξεσπάσματα που ανέκαθεν λάτρευα), ένας Μπαντιλάκης που ακούγεται τόσο λυρικός όσο τον προσκυνούμε όλα αυτά τα χρόνια, με αυτή τη χροιά που με κάνει να ανατριχιάζω με χαρακτηριστική ευκολία και όλο το πακέτο έχει μυρωδιά 2020, σαν παραγωγή δηλαδή και σαν ηχητικό αποτέλεσμα είναι προσκείμενο στους σύγχρονους ήχους που έχει συνηθίσει η prog πλευρά του εαυτού μας. Και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και θετικό, γιατί αισθάνεσαι ότι ακούς original PSYCHOTIC WALTZ υλικό, χωρίς να μοιάζει αναμάσημα του παρελθόντος.
Δε χρειάζομαι χρόνο για να μου αποδείξει κατά πόσο θα στηθεί ο δίσκος επάξια δίπλα στα 4 κλασικά έπη που έχουν δημιουργήσει οι PSYCHOTIC WALTZ. Είναι ήδη εκεί. Και επειδή ξέρω πόσο αρέσκεται ο κύριος Φράγκος στα καλαθοσφαιρικά κόλπα, βγαίνω και δηλώνω πως το "The God-Shaped Void " είναι ο Center στη θέση "5" με τον οποίο η πεντάδα δίσκων PSYCHOTIC WALTZ κοιτάει ισάξια στα μάτια οποιαδήποτε dream team έχει ο καθένας στη καρδιά του. Ακόμα και αυτή των Κακιούση/Ζντοβτς/Μπέρι/ΜακΝτάνιελ και Πητ Παπαχρόνη. (μυρίζομαι edit αρχισυντάκτη εδώ) (σ.Σάκη Φράγκου: Πάρε τον Ντόναλντσον βρε παλιόγρια και τελειώνουμε!!!)
Δεδομένου ότι 10άρι δε ξέρω αν θα βάλω ποτέ, 9άρια παίρνουν οι πρόγονοι αυτού και γενικότερα δίσκοι που υπεραγαπώ και υπερλατρεύω, ξεκάθαρη επιλογή βαθμολογίας και δε κάνω άλλη έκπτωση.
8,5 / 10
Μίμης Καναβιτσάδος

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SMOULDER - "Dream quest ends" EP (Cruz Del Sur Music)

21 Φεβρουαρίου, 2020 - 09:15 Δημήτρης Τσέλλος

Το άλμπουμ “Times of obscene evil and wild daring” των SMOULDER, ήταν από τις κυκλοφορίες που έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση το 2019. Το ντεμπούτο της καναδικής πεντάδας, συγκίνησε μεγάλη μερίδα των οπαδών...

[περισσότερα]

SYLOSIS – “Cycle of suffering” (Nuclear Blast Records)

20 Φεβρουαρίου, 2020 - 10:30 Άγγελος Κατσούρας

ΑΓΟΡΙΑ ΜΟΥ! ΠΑΙΧΤΑΡΑΔΕΣ ΜΟΥ! ΟΜΑΔΑΡΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ! Όχι μάγκες, δεν ξύπνησε ο δάσκαλος Αλέφαντος μέσα μου, αλλά η χαρά μου για την επιστροφή των αγαπημένων Άγγλων thrashers SYLOSIS, δε μπορεί να κρυφτεί...

[περισσότερα]

THOR – “Rising” (Deadline)

20 Φεβρουαρίου, 2020 - 10:30 Σάκης Νίκας

“Σίγουρα ο Φράγκος αστειεύεται”, ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα όταν έλαβα το mail από τον αξιολάτρευτο αρχισυντάκτη μας. Βλέπετε, την τελευταία φορά που μου έστειλε δίσκο του THOR το είχα...

[περισσότερα]

S.D.I. - “80s metal band” (MDD Records)

20 Φεβρουαρίου, 2020 - 10:30 Γιάννης Σαββίδης

Με την αναβίωση του speed/thrash ιδιώματος τις 2 προηγούμενες δεκαετίες, έχει δοθεί η ευκαιρία σε πάρα πολλές μπάντες του παρελθόντος να βγουν από την απόσυρση και να επιστρέψουν στις επάλξεις. Μέσα...

[περισσότερα]

DEMONS & WIZARDS – “III” (Century Media) (ομαδική κριτική)

19 Φεβρουαρίου, 2020 - 16:15 Rockhard

Ομαδική κριτική. Η συνήθεια που έγινε λατρεία. Τρίτη μας προσπάθεια για ομαδική κριτική κι αυτή τη φορά, κάτω από το μικροσκόπιο της συντακτικής ομάδας του Rock Hard, μπήκε το τρίτο πόνημα των DEMONS...

[περισσότερα]