SACRAL RAGE – “Illusions in Infinite World” (Cruz Del Sur)

10 Σεπτεμβρίου, 2015 - 14:45

Έχω σκεφτεί ένα σκασμό από προλόγους... Γράφω σβήνω... Και τούμπαλιν. Λίγη σημασία έχει. Η ουσία βρίσκεται στις ίδιες τις νότες. Σε αυτές που συνιστούν το παρθενικό δισκογράφημα των Αθηναίων SACRAL RAGE μετά από εκείνο το πολλά υποσχόμενο EP τους “Deadly bits of iron fragments”. Στους ήχους που τάραξαν (καλά διαβάσατε, τάραξαν) συθέμελα την εγχώρια metal σκηνή. Που άνθρωποι με αντίθετα γούστα συνέκλιναν στο ότι εδώ έχουμε να διαπραγματευτούμε με μια άλλη εντελώς κατάσταση. Ικανή να ενώσει και όχι να χωρίσει. Να ενσωματώσει στα εσώψυχα της ιδέες και μοτίβα που δύσκολα μπορείς να τα συναντήσεις ακόμα και από τις λεγόμενες φτασμένες μπάντες του χώρου. Με παγίδες στο διάβα της. Αλίμονο. Δεν θα είχε αξία να ήταν ο δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα. Κι έχοντας να αντιπαλέψει τερτίπια, μικρόψυχες, αναχρονιστικές πρακτικές αλλά και φθόνο, ζήλια. Κλασικό προνόμιο της φυλής του heavy metal. Ξέρετε... Αυτής που σε αποθεώνει στο λεπτό και αμέσως μετά σε πετάει σαν στιμμένη λεμονόκουπα. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Απλά γιατί βαρέθηκε την φάτσα σου. Ο κύκλος της ντροπής που κρατάει χρόνια... Μέχρι κάτι, κάποιος/οι, κάπως, να τραβήξουν μία νοητή γραμμή και να πουν “ως εδώ και μη παρέκει”. Άπαντες θα πορευτούμε ενωμένοι για να γίνουμε πρωτίστως καλύτεροι άνθρωποι και μετά θα επιχειρήσουμε βήμα βήμα ν΄αποτινάξουμε την μιζέρια χρόνων... Με σοβαρότητα. Και όχι για το θεαθήναι...

Οι SACRAL RAGE είναι το δικαίωμα στο όνειρο και μας καλωσορίζουν στο soundtrack της μεταλλικής έμπνευσης, της έξαψης και της δημιουργικότητας χωρίς αναστολές. Στο heavy metal που σπάει δεσμά και σύνορα, ταμπού και προκαταλήψεις. Από μια παρέα μουσικών που είναι πρωτίστως οπαδοί και δεν δεσμεύονται από μονοδιάστατες δομές. Από “μονοκόμματη” συνθετική ρότα. Αντ’ αυτού, προτάσσουν την πολυμορφικότητα και την πολυσχιδή ενορχηστρωτική ενσωμάτωση. Power, κλασικό metal, progressive, speed/thrash, μελωδίες και τραχύτητα, ANNIHILATOR, WATCHTOWER, SANCTUARY μεταξύ πολλών άλλων, ακουστικά θέματα που τσακίζουν κόκκαλα, ογωδέστατο rhythm section, παρανοικά φωνητικά και ορυμαγδός ριφ... Πολλά ριφ και solos. Που δένουν όμως με αρμονία σ’ αυτό που έχουν στο κεφάλι τους. Το “Illusions in infinite world” μπορεί να περιγραφεί με πάμπολλα κοσμητικά επίθετα και φαντεζί εκφράσεις. Αποτελεί ένα μωσαικό ήχων που δεν παγιδεύονται –όπως ενδεχομένως να πιστέψουν ορισμένοι- στις σκέψεις της μπάντας για το που θέλει να οδηγήσει τα πνευματικά της τέκνα. Έχει ροή, αρχή, μέση και τέλος, που θεωρώ είναι ένα από τις πλέον σημαντικές παραμέτρους ώστε η ακρόαση οποιουδήποτε μουσικού έργου να μην παραμείνει στα αζήτητα. Εδώ η κατάσταση είναι ελεγχόμενη. Δεν υπάρχουν υπερβολές. Ούτε και αέναη αναζήτηση του απόλυτα προσωπικού ήχου. Οι επιρροές φιλτράρονται όπως αρμόζει σε ένα συγκρότημα που ζει και λειτουργεί στο σήμερα, δεν είναι αυτοσκοπός ούτε η προβολή αλλά ούτε και το αράδιασμα όλων όσων έπαιξαν σημαίνοντα ρόλο στην διαμόρφωση αυτού του μικρού θαύματος.

Θα προτιμήσω, ωστόσο, να κρατήσω χαμηλά την μπάλα. Όχι γιατί οι SACRAL RAGE δεν το αξίζουν. Ίσα ίσα. Και με το παραπάνω θα έλεγα. Όλοι όσοι ενεπλάκησαν στο συνθετικό/εκτελεστικό κομμάτι αξίζουν την επιβράβευση μας. Απλά, θεωρώ πως οι δυνατότητες τους είναι ανεξάντλητες και τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα. Είμαι πεπεισμένος δε, πως στο “Illusions in infinite world” αρμόζει ιδιαίτερη προσοχή και πάμπολλα ακούσματα προκειμένου να κατανοηθεί στην ολότητα του. Δίχως fillers με “καλημέρα”. Το επόμενο τους δισκογραφικό πόνημα ωστόσο θα δείξει αν θα μπορέσουν να ξεπεράσουν ένα καθ’όλα εξαιρετικό δείγμα γραφής, που κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντα, συγκαταλέγεται στις κορυφαίες δημιουργίες της εγχώριας heavy metal συγκομιδής των τελευταίων (πολλών) ετών... Τους το εύχομαι μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου!

8,5 / 10

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

MANIMAL – “Purgatorio” (AFM Records)

8 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Το μελωδικό heavy/power είναι η αλήθεια ότι δεν περνάει και τα καλύτερα χρόνια του, όμως είναι επίσης αλήθεια ότι τα τελευταία 2-3 χρόνια υπάρχει μία σταθερή ανάκαμψη, με ωραίες κυκλοφορίες, μερικές...

[περισσότερα]

ALCATRAZZ – “Live in Japan 1984” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Σάκης Νίκας

Οι ALCATRAZZ την περίοδο που ο Malmsteen ήταν στη μπάντα είχαν μία απίστευτη δυναμική. Όχι ότι πήγαιναν πίσω με τον Vai, αλλά θεωρώ ότι ο Bonnet «έδενε» καλύτερα με τον Σουηδό κιθαρίστα με τον οποίο...

[περισσότερα]

JOE BONAMASSA – “Redemption” (Provogue/Mascot)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 17:00 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Στο κρίσιμο ερώτημα, ήρθε η ώρα ο Joe Bonamassa να κυκλοφορήσει κακό άλμπουμ, ακόμη μια φορά η απάντηση είναι όχι. Ο παραγωγικότατος, πολυγραφότατος και παίκτης ολκής, απόστολος των μπλουζ στον 21o...

[περισσότερα]

NASHVILLE PUSSY - “Pleased to eat you” (earMusic)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:45 Γιάννης Παπαευθυμίου

Οι πιο παλιοί φίλοι του περιοδικού, αυτοί που μας παρακολουθούσαν ως έντυπο τότε που λεγόμασταν Rock On, ίσως και να θυμάστε την στήλη “Ι told you first” που παρουσίαζα μαζί με τον Κώστα Αλατά...

[περισσότερα]

STRATOVARIUS – “Enigma: Intermission II” (earMUSIC)

1 Οκτωβρίου, 2018 - 16:30 Φίλιππος Φίλης

Απ’ την αρχή πρέπει να σας πω πως γενικά δεν είμαι οπαδός της ύστερης περιόδου των STRATOVARIUS, μπάντα που για μένα αποτελούσε κάποτε τον ορισμό του Ευρωπαϊκού power metal. Το δίδυμο των δύο Timo...

[περισσότερα]