SEPULTURA – “Quadra” (Nuclear Blast) (ομαδική κριτική)

27 Ιανουαρίου, 2020 - 16:30

Η αρχή έγινε πέρυσι τον Σεπτέμβριο με το “Fear inoculum” των TOOL και μας άρεσε πολύ τελικά η ιδέα μίας ομαδικής κριτικής, ιδιαίτερα σε άλμπουμ που έχουμε μεγάλη προσμονή και θέλουν πολλοί συντάκτες να τα παρουσιάσουν. Όπως κι εγένετο και με το “Quadra” των SEPULTURA, το οποίο και παρουσιάζουμε ακριβώς από κάτω. Διαβάστε τη γνώμη μας για έναν δίσκο που αναμένεται να ξαφνιάσει ευχάριστα πάρα πολύ κόσμο!

Να ξεκινήσουμε για μία ακόμη φορά με τις παγιωμένες μου απόψεις. Fact #1: Οι δίσκοι από το “Schizophrenia” μέχρι και το “Chaos A.D.” για εμένα είναι αξεπέραστοι (όπως και για πολύ άλλο κόσμο). Fact #2: Μετά την αποχώρησή του από τους SEPULTURA, ο Max Cavalera, όσους καλούς δίσκους έκανε με SOULFLY και CAVALERA CONSPIRACY, άλλους τόσους προκλητικά αδιάφορους είχε. Fact #3: Επιτέλους, ας ξεπεράσουμε το “SEPULTURA χωρίς Cavalera δεν υπάρχουν”. Χωρίς τον Max Cavalera, 24 χρόνια μετά την αποχώρησή του, έχουν βγάλει 9 δίσκους (αν είναι καλύτεροι ή χειρότεροι, είναι καθαρά υποκειμενικό). Χωρίς τον Igor, 14 χρόνια μετά τη δική του αποχώρηση, έχουν βγάλει πλέον πέντε δίσκους. Νισάφι πια με τα περσινά ξινά σταφύλια. Ναι, ξέρω και ο Deris τραγουδούσε στους HELLOWEEN για 23 χρόνια, αλλά θεωρούνταν «νέος» μέχρι και το reunion. Και ο Mikkey Dee έπαιξε 24 χρόνια drums στους MOTORHEAD, αλλά μέχρι να διαλυθούν, «νέος» θεωρούνταν από τους οπαδούς του σχήματος.
Αρκετά όμως με την αριθμητική. Το “Quadra” είναι ΜΑΚΡΑΝ ο καλύτερος δίσκος των SEPULTURA με τον Derrick Green στα φωνητικά. Και αν σε κάποιους δεν λέει τίποτα απολύτως αυτό, θα πρέπει να πω ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που δεν έχουν βγάλει και οι αδερφοί Cavalera μετά τη φυγή τους. Δίσκος χωρισμένος σε τέσσερα μέρη: Θέλετε κοπάνημα εποχής “Arise” με ολίγη από TESTAMENT του “The gathering”; Το έχετε. Θέλετε percussion εποχής “Roots”, παιγμένο από τον ΚΟΛΟΣΣΟ των ντραμς που ονομάζεται Eloy Casagrande, ο οποίος μπορεί μετά την απόδοσή του ΚΑΙ σ’ αυτόν το δίσκο, να συμπεριληφθεί στην ελίτ των σύγχρονων ντράμερ, αλλά και tribal ρυθμούς; Το έχετε κι αυτό. Θέλετε πειραματισμούς που κάνουν τους MASTODON να κοκκινίζουν; Extreme progressive metal, όπως δεν το έχετε ξανακούσει στο τρίτο μέρος του άλμπουμ. Το έχετε κι αυτό, λοιπόν. Τι μας λείπει; Ορχηστρικά σημεία, καθαρά φωνητικά από τον Derrick Green (που έχει την κορυφαία του απόδοση), γυναικεία φωνητικά και ακουστικές κιθάρες; Πάρτε κι αυτά κι έχετε έναν πλήρη, κορυφαίο δίσκο που βγαίνει ήδη από την αρχή της χρονιάς και βάζει πολύ ψηλά τον πήχη για το κορυφαίο άλμπουμ του 2020. Η προειδοποιητική βολή είχε έρθει με το “Machine Messiah”. Όσοι έπιασαν το μήνυμα, ξαφνιάστηκαν λιγότερο. Οι υπόλοιποι… Ο Θεός να βάλει το χέρι του…
9 / 10
Σάκης Φράγκος
 

Φτάνοντας τα 15 άλμπουμ, οι Βραζιλιάνοι είναι θρύλοι, είναι καινοτόμοι και παραμένουν επιθετικοί. παρότι στην 35άχρονη καριέρα τους δεν δίστασαν να τσαλακώσουν την εικόνα τους, να κυκλοφορήσουν αμφιλεγόμενους δίσκους και να πειραματιστούν. Βέβαια δεν είναι όλα τα πειράματα επιτυχημένα, έτσι και στην περίπτωση των SEPULTURA. Ευτυχώς όμως, οι περισσότερες προσπάθειες ήταν καλές, ως εξαίσιες, με το προηγούμενο, “Machine Messiah” να είναι από τις καλύτερες της καριέρας τους. Το “Quadra” ανοίγει ισοπεδωτικά, με τρεις καταιγιστικές συνθέσεις, στις οποίες εύκολα θα βρείτε στιγμές βγαλμένες από τα “Arise” και “Beneath…”. Από το πρώτο άκουσμα με κέρδισε το “Means to an end”, αν και το “Isolation” που είχε κυκλοφορήσει νωρίτερα, είναι οδοστρωτήρας! Τα επόμενα τρία (“Capital enslavement”, “Ali” - πολυβόλα κανείς; - “Raging void”) λες και αντλούν από το “Chaos A.D.” μέχρι το “Roorback” με τις πιο tribal στιγμές αλλά και τα ασήκωτα groove. Περισσότερα midtempo μέρη, λίγο πιο καθαρά φωνητικά από τον Greene, που εδώ είναι πιο πολύπλευρος από ποτέ, αλλά και απίστευτο drumming από τον άνθρωπο που αν συνεχίσει έτσι θα ανακηρυχθεί ως ο καλύτερος της δεκαετίας που μόλις μπαίνει. Ο Casagrande μας έχει τρελάνει στα προηγούμενα άλμπουμ, αλλά στο “Quadra” απογειώνεται! Τι ταχύτητες, τι groove, τι τζαζ περάσματα, τι βαρύ και γρήγορο χέρι, τι τρελό πόδι, τι φοβερά γυρίσματα κάνει!!! Ο νεότερος της παρέας έχει σίγουρα δώσει νέα κίνητρα στον Kisser. Οι δυο τους λες και παίρνουν τους SEPULTURA στους ώμους τους, στην νέα τους αυτή καμπή. Η εξέλιξη του κιθαρίστα είναι εμφανής τα τελευταία χρόνια, στον τρόπο που γράφει και παίζει, αλλά ο 28άχρονος Eloy στο τρίτο του άλμπουμ με την μπάντα, δείχνει τον δρόμο για το μέλλον. Ακούγοντας το “Autem” για παράδειγμα, όπου οι αλλαγές είναι η… ρουτίνα του τραγουδιού. Μαζί με τα “The pentagram” και “Guardians of earth” νομίζω πως φανερώνουν την πιο σύγχρονη πλευρά των SEPULTURA. Με πετυχημένα χορωδιακά μέρη και πιασάρικες στιγμές (ω, ναι), συνδυασμένα με ακατάπαυστα σόλο του Kisser και την σκοτεινή κι ανατριχιαστική ατμόσφαιρα που γνωρίσαμε στα τελευταία τους. Ο Kisser, έχει έναν ασήκωτο ήχο στην κιθάρα του, λες και ηχογράφησε δέκα κιθάρες μαζί. Όπως καταλαβαίνετε πλέον, το “Quadra”, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, είναι μια ωδή στην τετράδα. Τετράδα το συγκρότημα. Τέσσερεις οι δεκαετίες ύπαρξής τους. Τέσσερεις οι πλευρές του διπλού άλμπουμ. Τέσσερεις και οι πτυχές του άλμπουμ. Κάτι σαν τις “Τέσσερεις εποχές” του Vivaldi. Μπορεί να υπερβάλλω λίγο με τον παραλληλισμό, όμως το “Quadra” είναι αριστούργημα. Στην τελευταία από τις τέσσερεις, ακούμε την μπάντα να ανοίγει με μια ακουστική, εισαγωγική σύνθεση και να μπαίνει στο καταπληκτικό “Agony of defeat” που ξεκινά ήπια και ολοκληρώνεται σχεδόν σαν κραυγή αγωνίας. Τεράστιο επίτευγμα, να μας προκαλούν με ένα φοβερό δίσκο, μετά από 35 χρόνια ύπαρξης. Είναι ιεροσυλία να πούμε ότι μόλις έβγαλαν τον καλύτερό τους δίσκο οι SEPULTURA;
9 / 10
Γιώργος “Ali” Κουκουλάκης


Επειδή είμαι από αυτούς που δεν μασάνε και λένε την άποψή τους ανοικτά χωρίς να τους ενδιαφέρει τι θα πει ο καθένας εκεί έξω, δηλώνω πως για μένα SEPULTURA από το “Arise” και μετά δεν υφίστανται. Ναι, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως ούτε το “Chaos A.D” μου αρέσει ιδιαίτερα. Καλά, για “Roots” και μετά, ούτε λόγος, ήταν ένα ανέκδοτο με συνεχώς αυξανόμενη ένταση στο γέλιο.. «Μα έγινε χρυσό σε οκτώ χώρες». Φίλε, ειλικρινά, δεκάρα δεν δίνω. Βραζιλιάνικοι παραδοσιακοί ρυθμοί μόνο από τους ANGRA, όχι από τούτους εδώ που νόμιζες πως άκουγες τον Καζαμπούμπου να χορεύει. Μέγας μάγκας όμως ο Φράγκος, αλεπού των πάγκων σαν τον Γκομέλσκι, δεν έδωσε τον δίσκο μόνο σε «σεσημασμένα αρρωστάκια» σαν τον Κατσούρα και τους υπόλοιπους που διαβάζετε εδώ, αλλά και σε μένα. Αν το “Quadra” λοιπόν περάσει τον Κάβο-Μαλιά εεε…. εμένα εννοώ, τότε μην το φοβάστε. Όταν το είδα να έρχεται από μακριά, με τα πανιά ορτσαρισμένα, του’δωσα και κατάλαβε. Με 9 Μποφόρ πρέπει να πέρασε…αλλά πέρασε! Αλήθεια σας λέω, ο δίσκος είναι καλός. Και το λέω εγώ που αυτού του είδους το groove-άτο neo-thrash, δεν το ακούω και δεμένο να μ’ έχετε! Ποια στοιχεία/σημεία ξεχώρισα; Από τραγούδια το «έμπα» του “Isolation” που κόβει ό,τι θέλετε (κώλους, άκρα, κεφάλια), το τούμπανο mid-tempo “Raging void”, το “Guardians of the Earth” και το “Agony of defeat”. Εκτός τραγουδιών, την καλύτερη ερμηνεία της καριέρας του Derrick Green, τις ευφάνταστες (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) κιθάρες του Andreas Kisser, την τάση και θέληση να εμπλουτίσουν τον ήχο με ακουστικά μέρη, πλήκτρα και ατμόσφαιρα και τον πυραυλοκίνητο Eloy Casagrande ο οποίος ξεφτιλίζει κάθε έννοια ταχυδύναμης. Ένας καλός δίσκος από το πουθενά το “Quadra”, δεν ξέρω αν ξαναβάλει για τα καλά τους Seps στο παιχνίδι, είναι όμως ικανός αν η μπάντα σταματούσε εδώ, να αποτελέσει ένα αξιοπρεπέστατο «κύκνειο άσμα». Οι οπαδοί του ήχου (προσοχή, όχι της μπάντας κατ’ ανάγκη) προσθέστε ελεύθερα πόντο-υς στην τελική βαθμολογία.
7 / 10
Δημήτρης Τσέλλος

Κατά την ταπεινή μου άποψη, οι SEPULTURA, μετά τη φυγή πρώτα του Max και μετά και του Igor Cavalera, έχουν αδικήσει τον εαυτό τους, αλλά έχουν επίσης αδικηθεί. Και η όποια «ρετσινιά», ας πούμε, που κόλλησε στη μπάντα, εκείνη την όντως κακή περίοδο από το “Against” και μέχρι και το “Roorback” (μαζεμένες οι πιο αδύναμες κυκλοφορίες στην ιστορία τους), δεν είναι εύκολο να φύγει, για μεγάλη μερίδα του κοινού. Όμως είναι πραγματικά άδικο, γιατί μιλάμε για μία μπάντα, που ειδικά στα τελευταία της άλμπουμ παίζει τόσο απελευθερωμένα, αλλά και τόσο ποιοτικά συνάμα, που δε γίνεται να μη σου αρέσει αν ακούσεις τη μουσική της με «ανοιχτά» αυτιά και όχι με τη λογική «μέχρι και το ‘Chaos’». Ή «αυτό δεν είναι SEPULTURA». Αλήθεια. Τι είναι μία μπάντα; Η δισκογραφία της ή 1-2-3 δίσκοι; Γιατί το τι είναι μία μπάντα, μάλλον το ξέρει καλύτερα η ίδια, ασχέτως αν στο τέλος της ημέρας μας αρέσει ή όχι. Όλες οι αντιδράσεις δεκτές, ειδικά όταν μιλάμε για σχήματα με φανατικό κοινό και όταν ο οπαδός μέσα μας ξεπερνάει τη λογική. Αλλά μήπως είμαστε λίγο άδικοι;
Άλλωστε, ακόμα και σε εκείνη την τιτάνια περίοδό τους (το δίδυμο “Beneath the remains”-“Arise”, με λατρεία και το “Chaos A.D.”, είναι για τον γράφοντα η κορυφαία thrash metal δυάδα δίσκων όλων των εποχών και το “Under siege - Live in Barcelona”, η live κυκλοφορία με την περισσότερη τεστοστερόνη, τόση που παίζει να γεννήθηκαν και παιδιά στο κοινό), οι Βραζιλιάνοι είχαν τον πειραματισμό στο αίμα τους. Δε μπορούσαν να κάτσουν σε μία φόρμα. Δε γινότανε. Και αυτή η ανησυχία τους έκανε τόσο τεράστιους. Δίσκο με το δίσκο, άλλαζαν και μετά το “Arise” άλλαζαν και πολύ. Όμως η ποιότητα ήταν εκεί, σταθερή. Άλλωστε μιλάμε για μία τετράδα τρομερά ταλαντούχων ανθρώπων. Πως μπορούμε λοιπόν να περιμένουμε να παίζουν όπως το ’89 ή το ’91, όταν ακόμα και με τα αδέρφια Cavalera είχαν φύγει από αυτόν τον ήχο; 
Tα “Dante XXI” και “A-Lex” (κυρίως το πρώτο), έδειξαν ότι οι SEPS άρχιζαν να αποκτάνε και πάλι μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και ειδικά από το “Kairos” και μετά, η πορεία τους είναι ανοδική και μόνο ανοδική! Βρήκανε και το καλύτερο για αυτούς lineup το 2011, με την είσοδο του απόλυτου ντραμιστικού ΚΤΗΝΟΥΣ της εποχής μας, του Eloy Casagrande και στα “The mediator…” και “Machine messiah”, ήταν ίσως η πρώτη φορά που έβλεπες πλέον μία πλήρη συνθετικά μπάντα από τους Βραζιλιάνους, μετά από πολλά χρόνια. Κάτι που οδήγησε στο επιστέγασμα όλης αυτής της πορείας (τουλάχιστον μέχρι τώρα), το οποίο είναι το 15ο άλμπουμ του σχήματος και ακούει στο όνομα “Quadra”. Και σκοτώνει!
Εδώ, οι SEPS έχουν σκεφτεί πολύ καλά, ακόμα και το πως θα περάσουν το δίσκο στο κοινό. Γιατί δεν είναι εύκολος δίσκος. Και το κάνουν όπως πρέπει. Πρώτο τραγούδι και βίντεο, ήταν το “Isolation”, ένα τραγούδι που έκανε κόσμο που δεν ασχολείται με το σχήμα να αναφωνήσει «επιτέλους επιστροφή». Και δικαιολογημένα, γιατί αυτό το TESTAMENT meets THE HAUNTED vibe όλου του κομματιού, σε πιάνει από το λαιμό και δε σε αφήνει. Δεύτερο, το “Last time”, που πάλι είναι ξυλίκι, αλλά έχει και την «αρρωστημένη» αισθητική του και περνάει μικρά στοιχεία του τι θα ακολουθήσει στο άλμπουμ. Και τα πρώτα 3 τραγούδια του “Quadra”, είναι σε αυτή τη λογική, των δύο πρώτων singles. Ειδικά το “Means to an end”, το περίμενα να είναι επίσης βίντεο, καθώς το θεωρώ καλύτερο του “Last time”. Kαι μετά το τέταρτο κομμάτι (“Capital enslavement”), έρχεται το “Ali” και αρχίζει και ξεδιπλώνεται όλη η δουλειά που έχει ρίξει η μπάντα σε αυτό το άλμπουμ, αλλά και όλο το ταλέντο που τη διακατέχει. Ο δίσκος αλλάζει, αλλά μάλλον γίνεται καλύτερος. Είπαμε! Για όσους μπορούν να ακούσουν τους SEPULTURA και μετά την εποχή του “Chaos A.D.”. 
Το “Ali” είναι φοβερό τραγούδι. Mid tempo κυρίως, με ένα τρομερό riff στη μέση του, πειραματικό και thrash-y στο σύνολό του. Τα mid tempo κομμάτια συνεχίζονται και με το “Raging void”, με τη μοντέρνα αισθητική του και τον Casagrande να παίζει τα... δικά του! Περιττό να πούμε ότι το παλικάρι δίνει πάλι ρεσιτάλ!!! Το “Guardians of earth” που ακολουθεί, είναι από τα αγαπημένα μου. Κομμάτι με ψαρωτικό ατμοσφαιρικό και tribal intro, φοβερά εναρμονισμένες αλλαγές, με mid και extreme περάσματα και με τη χρήση χορωδίας να δίνει τρελά στο τελικό αποτέλεσμα! Επίσης πολύ καλό και το instrumental “The pentagram” με τα παιξίματα, τις εναλλαγές και τη free style αισθητική να το χαρακτηρίζουν. Λες και τους άφησες να τζαμάρουν χωρίς κανένα μα κανένα περιορισμό. Και το αποτέλεσμα δικαιώνει. Το “Autem”, είναι λίγο πιο MACHINE HEAD-ικό κομμάτι και με αναφορές στη “Roots” περίοδο του σχήματος, είναι καλό, αλλά δεν είναι σε αυτά της πρώτης γραμμής. Εκεί που ανήκει το “Agony of defeat”, που έρχεται μετά το «ιντερλούδιο» που ακούει στο όνομα “Quadra”. Καθαρά φωνητικά στο κουπλέ, χορωδίες, mid tempo ΑΣΜΑ, με πολύ ωραία ατμόσφαιρα και τα groove-άτα σημεία να εναλλάσσονται με τα πιο ατμοσφαιρικά και πολύ ωραία εξέλιξη από τη μέση και μετά. Για να κλείσει ο δίσκος, με το πιο «αιρετικό», αλλά συνάμα από τα πιο κολλητικά κομμάτια του. “Fear, pain, chaos, suffering”, με την υπέροχη φωνή της κυρίας Emmily Barreto (FAR FROM ALASKA), να ταιριάζει τέλεια με την ατμόσφαιρα του κομματιού και τα φωνητικά του Derrick Green, ο οποίος είναι απλά «συνοδός» της εδώ, καθώς το κομμάτι το έχει πάρει η κοπέλα πάνω της και δικαιωματικά με τέτοια απόδοση. Υπέροχο τραγούδι για να κλείσει ένας τέτοιος δίσκος.
Η διάθεση για πειραματισμό δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, γιατί αυτό είναι οι SEPULTURA εδώ και πάμπολλα χρόνια. Είναι από τις μπάντες, που όλα μπορείς να τα περιμένεις πλέον, επομένως, δύσκολα θα πεις «από που ήρθε αυτό τώρα;». Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως, είναι ο Derrick Green! Μακράν ο καλύτερος Green που έχουμε ακούσει σε δίσκο (live δεν ξέρουμε ακόμα) των SEPS! Άλλαξε πράγματα; Προσαρμόστηκε η μπάντα περισσότερο πάνω του; Ένας συνδυασμός και των δύο; Ότι και να είναι, ο Green, σε αυτό το άλμπουμ, είναι αυτό που ακριβώς χρειάζεται το σχήμα. Μακάρι να ισχύει και live, γιατί, για να είμαστε ειλικρινείς, ένα «θεματάκι» το είχε η μπάντα.
Το “Quadra” συνεχίζει το δρόμο που χάραξε το “Machine messiah” και πάει ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Ακόμα πιο πειραματικοί, ακόμα πιο καλοί, με τα στοιχεία του δίσκου να ποικίλουν από thrash σε groove, σε progressive (αυτά τα τρία κυρίως), σε ό,τι κατεβάσει η γκλάβα τους ρε παιδάκι μου. Ξύλο, prog, tribal, experimental, ατμόσφαιρες, τα πάντα όλα. Αλλά αρμονικά δεμένα, δομημένα και παρουσιασμένα, σε ένα δίσκο που ΑΝ τον ακούσεις για αυτό που είναι και όχι για αυτό που κάποτε ήταν οι SEPS, θα σε κερδίσει, με χαρακτηριστική άνεση με τη μουσικότητά του. Μεγάλο βαθμό σε αυτό, έχει παίξει και ο Jens Bogren, τον οποίο εμπιστεύτηκε και πάλι η μπάντα και καλά έκανε, αφού δείχνει ότι αυτή η ομάδα έχει δέσει και δουλεύει πολύ καλά. Βραζιλία-Σουηδία συμμαχία.
Γουστάρω πολύ τους SEPS του σήμερα και ας μη μου ξαναδώσουν τα ΕΠΗ του παρελθόντος. Δεν έχω ανάγκη πλέον από αυτούς να «οδηγήσουν», καθώς το έκαναν και όχι μόνο στο thrash, αλλά και στο groove metal σε μεγάλο βαθμό. Kαι ξέρω τι θα ακούσω, οπότε δε με πειράζει το αν είναι σαν τότε, καθώς μου αρέσει και το σήμερα. Άλλωστε, προτιμώ χίλιες φορές να ακούω κυκλοφορίες σαν το “Quadra”, αληθινές και μέσα από τα θέλω και την ψυχή του καλλιτέχνη, παρά να ζούνε με ότι έκαναν 30 χρόνια πριν. Όταν μου λείψει το «τότε», έχω τα άλμπουμ και τα απολαμβάνω και πάλι. Ο καθένας με τα γούστα και τις προτιμήσεις του και όλα αποδεκτά εννοείται. Μουσικούλα είναι. Εγώ ψηφίζω “Quadra” πάντως.
8 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 


Το ζήταγα εναγωνίως μέσα μου εδώ και δύο και βάλε δεκαετίες αλλά δεν πίστευα ότι μπορούσε να συμβεί. Ξεγελούσα τον εαυτό μου σε κάθε δοθείσα ευκαιρία και τη στιγμή που παράτησα κάθε σκέψη ήρθε η οπαδική λύτρωση μέσα μου από ένα από τα πέντε αγαπημένα μου (λέμε τώρα, ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ εννοώ) συγκροτήματα που υπήρξαν ποτέ. Ο λόγος για το καμάρι της Βραζιλίας, τη μαστούρα που ακούει στο όνομα SEPULTURA. Μας απογείωσαν, μας ρίξανε στα τάρταρα, χαρήκαμε, πωρωθήκαμε, λυπηθήκαμε και καταρρακωθήκαμε με την πάρτη τους αλλά το 2020 κάνουν ηγεμονικό μπάσιμο από πολύ νωρίς σαν έτοιμοι από καιρό να τα κάνουν όλα σωστά και να θέσουν νέες βάσεις για το μέλλον τους και να κερδίσουν πολύ από το χαμένο παρελθόν τους. «Κάτσε ρε φίλε, τι να κερδίσουν τώρα, πλάκα μας κάνεις, 50 κοντεύουν». Απ’ ότι φαίνεται όμως δε νιώθουν τόσο μέσα τους κι ας κυκλοφόρησαν μόλις το 15ο άλμπουμ της καριέρας τους ονόματι “Quadra” το οποίο σκοπίμως έχουν χωρίσει σε 4 μέρη (κι ας αποτελείται τεχνικά από δύο κατά τη γνώμη μου). Το συγκρότημα δηλώνει ότι είχε μία εμμονή με το νούμερο 4 και θέλησε να χωρίσει και το δίσκο σε 4 πλευρές, κάτι σαν να ήταν διπλό βινύλιο όπως τις παλιές εποχές.
Το εξώφυλλο του δίσκου συμβολικό και με φανερά μηνύματα, το νόμισμα που απεικονίζει το κρανίο Ρωμαίου γερουσιαστή με τον κόσμο ζωγραφισμένο στο κεφάλι του είναι μία δήλωση της μπάντας ότι το χρήμα κυβερνάει τον κόσμο και εξαρτιόμαστε από αυτό σε κάθε περίπτωση. Για πολλά μπορείς να κατηγορήσεις τους SEPULTURA  στη μετά Max Cavalera εποχή, αλλά όχι για αισθητική και σκεπτικό γύρω από κάθε δίσκο, άλλο αν κάποιος θεωρεί κατά πόσο πάσχουν συνθετικά. Κι όμως το “Quadra” θα πείσει κόσμο και μάλιστα άμεσα. Και σε βαθμό που δε θα το πιστεύει κανείς. Γιατί; Γιατί απλά είναι από τις στιγμές που όλα ευθυγραμμίζονται σωστά και οι πειραματισμοί ετών και το παρελθόν 36 ετών πλέον (1984 η ίδρυση γαρ) τέμνονται και το κράμα που προκύπτει σαν αποτέλεσμα μπορεί να ευχαριστήσει και να διατηρήσει το ενδιαφέρον κάθε πιθανού και απίθανου ακροατή που βρέθηκε ή μπορεί να (ξανα)βρεθεί στο δρόμο τους (τον οποίο μπορεί και ηθελημένα να έχασε εδώ και δυόμιση δεκαετίες). Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι, ως φέρων και το κλασικό “S” πάνω μου αιώνια χαραγμένο –άρα θα μιλήσω σαν αρχιφανατικός αν δεν το καταλάβατε- κι εγώ δεν μπορώ να δεχτώ πολλά που συνέβησαν στη μετά 1996 εποχή σε καμία των περιπτώσεων.
Από εκεί όμως μέχρι το να μην αναγνωρίζω ότι έκαναν αυτό που πραγματικά ήθελαν χωρίς να νοιαστούν ιδιαίτερα για εμπορικές φόρμες, υπάρχει τεράστια διαφορά. Τους το δίνω ρε παιδί μου, θέλανε να το πάνε αλλού, στήριξαν την επιλογή του Derrick Green με νύχια και δόντια κι ας μην καταλάβαινε κανείς το γιατί, καθώς κακά τα ψέματα θύμιζε τα πάντα εκτός από τραγουδιστή. Να τον πάρεις για καφέ, να τα πείτε σαν φιλαράκια, να είναι η παρέα σου, μάλιστα, ωραίος τύπος, επιβλητικός το δίχως άλλο. Αλλά όταν άνοιγε το στόμα του ή όταν τραγουδούσε τα παλιά έπη, άστο να πάει άστο, άστο πονάει άστο. Κι όμως είναι ο πρώτος που κάνει τη μεγάλη έκπληξη και αποτελεί το εφαλτήριο για την εκτόξευση του “Quadra” στο υψηλότερο επίπεδο στη μετά “Roots” εποχή (για άλλους “Chaos A.D.”, “Arise”, βάλτε όπου θέλετε το δικό σας «μέχρι» όσοι ακούγατε «μπαντάρες» και σας βρώμισαν οι SEPULTURA). Δεν ξέρω αν ισχύει ότι έκανε μαθήματα φωνητικής, όπως κάπου είδα με την άκρη του ματιού μου, δεν ξέρω αν ο άλλος διόλου αφανής ήρωας της κυκλοφορίας ονόματι  Jens Bogren στην κονσόλα του παραγωγού τον έσπρωξε στα άκρα του, σημασία έχει ότι ο πανύψηλος ογκώδης frontman βρίσκεται σε τεράστια φόρμα εδώ.
Τεράστια η φόρμα και των υπολοίπων φυσικά, και ειδικά αυτού που βγάζει… αυτιά με τη μία. Ας ξεκαθαρίσουμε και κάτι άλλο στα γρήγορα. Ο Eloy Casagrande, αυτός ο μικρός Igor που λέγαμε κάποτε, μεγάλωσε και μάλιστα πολύ. Μιλάμε για ον που δεν ανήκει στην ανθρώπινη φυλή, μιλάμε για παίξιμο, φαντασία, κατεδάφιση, αισθητική και εν γένει απόδοση που προκαλεί χειροκροτήματα, κατεβασμένα σαγόνια και δέος μπροστά στην φρενήρη ενέργεια του και συνεχή εξέλιξη του. Τα σπάει όλα και συμφέρει, διατηρεί όμως και τη δυνατότητα να κρατήσει τα μπόσικα πριν τυχόντα ύπουλα ξεσπάσματα και να χρωματίσει με τον ιδανικότερο τρόπο τα κομμάτια. Το τελικό αποτέλεσμα τον φέρνει στον αφρό και είμαι βέβαιος ότι πολλοί συνάδελφοι του θα κλέψουν πατέντες του σε αυτό το δίσκο, καθώς είναι από τις περιπτώσεις που μόνος του ορίζει νέες παικτικές νόρμες και γράφει ήδη ιστορία με χρυσά γράμματα, δίπλα σε ιερά τέρατα που κάτσανε σε σκαμνάκι και χάϊδεψαν με παντός τύπου ρυθμού τα δέρματα. O Jens Bogren στην παραγωγή τους έχει εκτοξεύσει ηχητικά, τους έχει διαπλατύνει ακουστικά, τους έχει σπρώξει στο απώτατο όριο να εξερευνήσουν ακομπλεξάριστα τις ενδότερες αναζητήσεις τους και είμαι σίγουρος ότι δεν τους άφησε σε ησυχία σε φάση «κάντε το ξανά μέχρι όλα να γίνουν τέλεια».
Όχι ότι οι ‘λαίουρες Andreas Kisser/Paulo Jr. πάνε πίσω, αλλά πατάνε σε στέρεες βάσεις από την αλλαγή επιπέδου των άλλων δύο. Το “Quadra” ανοίγει φρενήρες κύκλους και δημιουργεί πόνους στις ραχοκοκκαλιές με την ξεκάθαρα thrash αισθητική του στην αρχή. Το “Isolation” είναι το καλύτερο opener τους από την εποχή του “Roots bloody roots”, ένα κομμάτι που δανείζεται ριφφολογία και ήχο από τις εποχές που μεσουρανούσαν οι THE HAUNTED στα δύο πρώτα άλμπουμ ή που κυκλοφορούσαν οι TESTAMENT το “The gathering”. Δεν ακούγεται σαν κάτι που θα γράφανε οι SEPULTURA. ΚΑΙ ΓΙ’ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ. Έτσι πριονοκορδέλα πάει το πρώτο… τέταρτο του άλμπουμ με τα “Means to an end” και “Last time”, ο ακροατής κάθεται στον καναπέ κάνοντας το σταυρό του και μην πιστεύοντας ότι αυτή είναι η μπάντα που (εν μέρει αρκετά δίκαια) είχε ξεγράψει εδώ και πολλά έτη. Το δεύτερο… τέταρτο του δίσκου έχει την πιο στακάτη αισθητική, δηλαδή “Chaos A.D.” meets “Roots” με ολίγη από όλα τα επόμενα άλμπουμ. Διάθεση για άλματα στους ήχους των “Capital enslavement”/”Ali”/”Raging void” και τα χαμόγελα των ακροατών καλά κρατούν. Ναι, είναι ξεκάθαρο ότι ο δίσκος αυτός δουλεύτηκε ολόσωστα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, μόνο που εδώ υπάρχει το μεγάλο προσόν: Κανένα αχρείαστο τραγούδι!
Αυτό που προσπάθησαν να κάνουν στο προηγούμενο άλμπουμ “Machine messiah” 3 χρόνια πριν (τέτοιες μέρες είχε βγει, Ιανουάριο αν θυμάμαι καλά), εδώ το έχουν πλέον τελειοποιήσει. Κοιτάξανε μπροστά αλλά τότε έπασχε το σύνολο. Υπήρχαν 4 τραγουδάρες, 4 έτσι κι έτσι και κάνα δυο που απλά δεν είχαν θέση στο δίσκο. Εδώ τα 11 κομμάτια (και μία μικρή ομότιτλη εισαγωγούλα) είναι πράγματι ένα κι ένα και ο πλούτος τους είναι τέτοιος που δύσκολα κάποιος θα ξεχωρίσει κάποιο αγαπημένο. Το τρίτο… τέταρτο χαρακτηρίζεται από τον πειραματισμό του “Machine messiah” πηγαίνοντας τον ένα βήμα παραπάνω, με το “Guardians of the earth” να είναι το ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του δίσκου και να χαζεύει με τη δομή του. Θαυμάζεις τους SEPULTURA του σήμερα στο έπος αυτό, δεν χρειάζεται να πιάσουμε συζήτηση για το αν και τι κάνανε τη χρυσή περίοδο ’87-’93, αυτό το ξέρουν όλοι κι όποιος δεν, ραντεβού στον ΩΡΛ και τον ψυχολόγο γρήγορα, δε θα μας χαζέψετε να ξεχάσουμε όσα ξέραμε στην τελική. Το “The pentagram” και ειδικά το “Autem” που ακολουθεί (το κρυμμένο αουτσάϊντερ διαμαντάκι του “Quadra”) προετοιμάζουν κατάλληλα το έδαφος και το τέλος είναι πέρα από ιδανικό, εκτός κι αν κάποιος θεωρεί ότι θα μπορούσε να ακούσει κομμάτι σαν το “Agony of defeat”.
Δυσκολεύομαι ο ίδιος να πιστέψω αυτό που γράφω, αλλά ο Derrick Green λάμπει σ’ αυτό το κομμάτι, στην κορυφαία του ερμηνεία (κι όμως, ΕΡΜΗΝΕΙΑ) στην καριέρα του στη μπάντα στο δεύτερο μεγάλο (και καλύτερο; Ποιος ξέρει…) κομμάτι του δίσκου. Χειροκρότημα παρατεταμένο ακολούθησε την πρώτη ακρόαση του συγκεκριμένου, ενώ στο τελευταίο… τέταρτο του δίσκου προκρίνεται η λίγο πιο ακουστική/ατμοσφαιρική τους πλευρά και ίσως το αύριο του συγκροτήματος. Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές κοινώς σε ένα άλμπουμ απόλυτης ηχητικής πληρότητας από την αρχή μέχρι το τέλος. Όλα σωστά δομημένα, όλα σωστά εκτελεσμένα, αποτυπωμένα με μεράκι και άγνοια κινδύνου (πάντα την είχαν ασχέτως αποτελέσματος), με τρομερή κιθαριστική δουλειά στον σύνολο της από τον Andreas Kisser (θα πάθετε ζημιά με αυτά που παίζει μέχρι και το τέλος του “Fear, pain, chaos, suffering) και με 51’ τα οποία όχι απλά αξίζουν αλλά και θα ξοδευτούν πολλές φορές μελλοντικά εις γνώση του καθενός από τον πολύτιμο χρόνο μας. Απολύτως δίκαια, το άλμπουμ θα αγκαλιαστεί από όποιον το ακούσει ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ έστω μία φορά και πολλοί θα τους πούνε μπράβο όχι απλά γιατί το αξίζουν αλλά και γιατί χρόνια το πάλευαν μέσα τους και δεν τους έβγαινε. Καλώς ήρθατε ανάμεσα μας ξανά κι ας αργήσατε πολύ. Συγκινήθηκα που να με πάρει.
Υ.Γ.: Για να καταλάβετε πόσο καλό είναι το “Quadra”, άρεσε στον Τσέλλο στον οποίο δεν αρέσει το “Chaos A.D.” (μην τον στολίσετε, έχει καλή καρδιά κατά βάθος). Το «μου άρεσε» το δικό του μπορεί να είναι κάνα 7/10 βέβαια, αλλά και πάλι αποτελεί είδηση και τεκμήριο της ποιότητας του.
8,5 / 10
Άγγελος Κατσούρας

 


Δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι τα τελευταία χρόνια η πορεία των SEPULTURA βρίσκεται σε άνοδο, με δουλειές όπως το “Machine messiah” του 2017  που, μπορεί ηχητικά να ήταν έξω από τα νερά μου, ήταν όμως μια αξιόλογη προσπάθεια. Τρία χρόνια αργότερα, οι Βραζιλιάνοι επιστρέφουν με το “Quadra”, πιστοποιώντας με τον πιο εμφατικό τρόπο αυτή την ανοδική τροχιά. Τι εννοώ;
Σύμφωνα και με τον κιθαρίστα Andreas Kisser, το “Quadra” είναι χωρισμένο σε τέσσερα μέρη. Στο πρώτο μέρος ακούμε την γνωστή ωμή thrash πλευρά των SEPULTURA, το δεύτερο είναι επηρεασμένο από το “Roots”, το τρίτο θεωρείται το πιο πειραματικό και το τέταρτο είναι μάλλον το πιο μελωδικό. Καταλαβαίνει κανείς ότι μιλάμε για μια ποικιλόμορφη ηχητική προσπάθεια που έχει σκοπό να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή.
Για μένα το “Quadra” στέκεται σε πολύ υψηλά επίπεδα και μάλλον είναι ο καλύτερος δίσκος τους με τον Derrick Green στα φωνητικά. Οι συνθέσεις είναι φανταστικές και καλοδουλεμένες (επιτέλους ακούμε ύστερα από χρόνια τους SEPULTURA να thrashάρουν!), ο Green δείχνει πια να έχει ξορκίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος και να έχει προσαρμοστεί πλήρως στο ρόλο του, ενώ ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει στο φαινόμενο που ακούει στο όνομα Eloy Casagrande.  Ο άνθρωπος είναι εκπληκτικός και με το παίξιμο του απογειώνει όλον τον δίσκο. Προσθέστε και την στιβαρή παραγωγή του Jens Bogren και έχετε σχηματίσει μια πολύ καλή εικόνα για το “Quadra”.
Αν μου ζητούσε κάποιος να ξεχωρίσω κάποια κομμάτια, θα ανέφερα τέσσερα, ένα για το κάθε μέρος του δίσκου. Από το πρώτο μέρος το τραχύ εναρκτήριο του δίσκου “Isolation”, από το δεύτερο το in your face “Ali”, από το τρίτο το instrumental “The pentagram” και από το τέταρτο το “Agony of defeat”.  Εκτιμώ ότι τα συγκεκριμένα κομμάτια είναι τα πιο αντιπροσωπευτικά του δίσκου ή, αν θέλετε, αυτά που μου άρεσαν λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα. 
Δεν θέλω να σας κουράζω άλλο, εξάλλου όπως βλέπετε έχουμε να κάνουμε με μια ομαδική κριτική, οπότε όρεξη να έχετε να διαβάζετε. Συμπέρασμα ; Το “Quadra” δεν είναι απλά ένας πολύ απλός δίσκος. Είναι ένας δίσκος που έρχεται να μας θυμίσει όλους αυτούς τους λόγους για τους οποίους λατρέψαμε κάποτε τους SEPULTURA. Όσοι τους είχατε ξεγραμμένους, δώστε στο “Quadra” μια ευκαιρία και θα εκπλαγείτε!
8,5 / 10
Θοδωρής Κλώνης

 


Δίσκος υπ' αριθμόν 15 για μια από τις 3 αγαπημένες μου thrash μπάντες όλων των εποχών. Το από πόσα κύματα έχει περάσει αυτό το όνομα, το έγραψα στο σχετικό κείμενο για τη στήλη band of the week, οπότε δε θα επεκταθώ περαιτέρω. Γιγάντια ευθύνη να γράφω για μια τόσο μεγάλη αγάπη, όπως και οι απαιτήσεις εδώ που έχουμε φτάσει. Βλέπετε, οι SEPULTURA, πιο φορμαρισμένοι από ποτέ, έρχονται να βγάλουν την συνέχεια του φοβερού "Machine messiah" (2017). Θα καταφέρει να μπει η μπάντα με το δεξί στη νέα και καθόλα κρίσιμη δεκαετία; 
Η απάντηση είναι ένα εμφατικότατο ΝΑΙ! Το εναρκτήριο "Isolation" μετά από μια ψαρωτική, σχεδόν σινεματική εισαγωγή, μας στέλνει από νωρίς για καφέ με πληρωμένο το λογαριασμό! Βρωμόξυλο με το φωτεινό άστρο της "Arise"/"Chaos A.D." περιόδου να οδηγεί. Οι Casagrande και Green πέραν αμφιβολίας αποδεικνύουν ότι τις θέσεις τους στις τάξεις των Βραζιλιάνων τις κέρδισαν με το σπαθί τους! Ο πρώτος παίζοντας σαν ΚΤΗΝΟΣ, ο δεύτερος στέλνοντας κάθε αμφισβητία για τσάι, με το εύρος που ούτε οι πιο φανατικοί της φωνής του δε πιστεύαμε ότι είχε. Κάπου στη μέση, ο Αρχηγός, Ηγέτης και πάει λέγοντας Andreas Kisser, παραδίδει πανέμορφα μαθήματα lead κιθάρας, με Λατινοαμερικάνικη ψυχή και φινέτσα. 
Στο δε “Last time” παρά το ήμισυ βρωμόξυλο, από τη μέση και μετά, το τραγούδι πάει σε έναν άλλο Γαλαξία. Ψυχεδελικά/fusion περάσματα που απαντώνται παντού στο δίσκο, μελωδίες - χάσιμο και μια μπάντα να συναρπάζει με το καλλιτεχνικό της υπόβαθρο και επίπεδο. Ότι στοιχείο εμφανίστηκε στο “Machine messiah” πρώτη φορά, γιγαντώθηκε εδώ. Ενδιάμεσα, στέκεται ένα γκρουβάτο θηρίο, που ακούει στο όνομα “Means to an end”, με τον Derrick να είναι έτοιμος να μας φάει όλους για βραδινό. Η επιρροή που πάντα είχαν οι SEPULTURA από μουσικές του κόσμου, όντες Βραζιλιάνοι, κάνει την εμφάνιση της στο “Capital punishment”, προτού αυτό ενταχθεί στη κατηγορία “τάκλιν στη Θηβών” (copyright Αλέξανδρος Τσουβέλας) όπως τα προηγούμενα κομμάτια, με τη γκρούβα να χρωματίζει τις δυναμικές του. Θα σταθώ σε μια δυάδα κομματιών, το “Ali” και το “Raging void”, τα οποία με την υπέροχη πολυρρυθμία τους, δείχνουν μια μπάντα που βλέπει και ακούει τι συμβαίνει στο metal πλανήτη τα τελευταία 10 χρόνια (μη πω παραπάνω). Το δε “Raging void” στα καθαρά φωνητικά του ρεφρέν, έχει τον Derrick Green να μου θυμίζει μέχρι και Devin Townsend στους SYL. Καθαρά τον ακούμε να ξανατραγουδάει και στο υπέροχα γκρουβάτο “Guardians of earth” με τη καταπληκτική ακουστική εισαγωγή του.
Ένα καταπληκτικό instrumental στα πρότυπα του “Iceberg dances” αλλά ακόμα πιο βελτιωμένο μας βρίσκει με τον τίτλο “The pentagram”, με την ομάδα, ως άλλη Εθνική Βραζιλίας να μοιράζει θέαμα και ουσία στους θεατές/ακροατές. Το ομώνυμο κομμάτι/ιντερλούδιο, μετά το γκαζωμένο “Autem”, είναι ένα ακουστικό πέρασμα, μερικών δευτερολέπτων που ακόμα κι αυτό, έχει περισσότερη ουσία από πολλά κομμάτια εκεί έξω. Προσωπικά μου θύμισε λίγο τα πειράματα του Kisser, στο “Hubris I & II”, με άρωμα Βραζιλιάνικου καφέ. To μελωδικότατο δίδυμο, “Agony of defeat” και “Fear, pain, chaos, suffering” αναλαμβάνουν (το δεύτερο με τα υπέροχα καθαρά του γυναικεία φωνητικά), να κλείσουν κατεβάζοντας αισθητά τους τόνους τα 52 λεπτά παρά κάτι δευτερόλεπτα του δίσκου (τα οποία ούτε καν καταλαβαίνεις για πότε πέρασαν, να τα λέμε κι αυτά), με την σφραγίδα της μεγάλης ομάδας που ακούει στο όνομα SEPULTURA. 
Οι SEPULTURA, το 2020 μπαίνουν όχι μόνο με το δεξί, αλλά καπαρώνουν θέση στη προσωπική μου 20άδα για το 2020, και ας είναι ακόμα Γενάρης. Η καλλιτεχνική ελευθερία, καθώς και η αβίαστη δημιουργικότητα αυτής της σύνθεσης των SEPULTURA, είναι, σε συνδυασμό με το απαράμιλλο ήθος και τη τσίπα που τους χαρακτηρίζει, ένα από τα πιο όμορφα παραδείγματα προς μίμηση για οποιοδήποτε συγκρότημα παίζει ΜΟΥΣΙΚΗ γενικότερα, όχι μόνο thrash. SEPULTURA PARA SEMPRE!
9 / 10
Γιάννης Σαββίδης

 


Είμαι από τους οπαδούς των SEPULTURA που νοσταλγώ πολύ το παρελθόν τους. Στο μυαλό μου οι Βραζιλιάνοι είναι η μπάντα που μεγαλούργησε με τα αδέρφια Cavalera και έκτοτε τους έχει πάρει η κατιούσα. Κακά τα ψέματα, ο Derek Green δεν με έπεισε ποτέ και η μουσική των SEPULTURA από την φυγή των Cavalera και μετά, δεν με άγγιξε. Για μπάντες αυτού του επιπέδου και με δίσκους που είναι πάνω από το τέλειο, οι απαιτήσεις πάντα είναι τεράστιες και τους λόγους της πτώσης συνήθως τους αποδίδουμε σε αιτίες, όπως καλή ώρα, στην αποχώρηση πολύ σημαντικών μελών που συνέβαλαν στο status που απέκτησε το συγκρότημα ή δεν ξέρω εγώ σε τι άλλο.
Μπούρδες. Και αυτό γιατί οι SEPULTURA με το “Machine messiah” με ξανακέρδισαν και με το “Quadra” απλά με έστειλαν στον αγύριστο όπως μου άξιζε. Γιατί; Γιατί τελικά δεν φταίει κανένας Cavalera ή Green. Είναι ξεκάθαρα η μουσική. Οι SEPULTURA πλέον γράφουν κομμάτια που αξίζουν να φέρουν το όνομα της μπάντας.  
Στο “Quadra” μην περιμένετε να ακούσετε το “Arise” ή το “Beneath the remains”. Αυτά γράφτηκαν στην εποχή τους και άφησαν την ιστορία τους. Ως ένας οργανισμός που πρέπει να προχωρήσει μπροστά, χωρίς να χάνει την επαφή του με το παρελθόν, οι SEPULTURA συνθέτουν τραγούδια στο τώρα και μας σερβίρουν ένα πολυποίκιλο άλμπουμ στη μούρη, με την λύσσα που απαιτούν τα τραγούδια τους, με τα χαρακτηριστικά τους tribal περάσματα εποχής “Roots”, για να μην χάνεται η ταυτότητα τους, με πειραματισμούς καθαρών και γυναικείων φωνητικών και με μελωδίες υπό την συνοδεία ακουστικών κιθάρων.
Με την παραγωγή του Jens Borgen να σκοτώνει, δίνοντας έναν απίστευτο όγκο όπου απαιτείται και έμφαση στα ατμοσφαιρικά στοιχεία, όταν αυτά κάνουν την εμφάνιση τους, το “Quadra” κάνει μία ιστορική αναδρομή στην πορεία της μπάντας, ξεκινώντας με τα πιο άγρια τραγούδια που περιέχει, που είναι τα “Isolation” (εδώ μιλάμε για δυναμίτη μεγατόνων που γλυκοκοιτάζει τους TESTAMENT), “Means to an end” και “Last time”, για να συνεχίσει στα πιο ρυθμικά “Capital enslavement”, “Ali” και “Raging void”. Τα επόμενα τρία τραγούδια (“Guardians of earth”, “The pentagram” και “Autem”) θεωρώ πως είναι τα πιο αδύναμα, με εξαίρεση το instrumental “Τhe pentagram”, και κλείνει αρκετά πειραματικά αλλά και εντυπωσιακά με τα “Quadra”, “Agony of defeat” και “Fear pain chaos suffering”.
Δεν μπορώ να γίνω μάντης και δεν ξέρω αν άλμπουμ σαν το “Quadra” και το “Machine messiah”, θα ακούγονται στο μέλλον τόσο φρέσκα και αναλλοίωτα από τον χρόνο, όπως ακούγονται τα “Beneath the remains” και “Arise” για παράδειγμα 30 χρόνια μετά την κυκλοφορία τους. Αυτό μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Για το τώρα όμως και αν αναλογιστούμε πόσο πολύ έχασαν την αίγλη τους οι SEPULTURA τα τελευταία χρόνια, τα άλμπουμ αυτά μόνο προς τα πάνω τους πάνε. Και εμένα αυτό προσωπικά μου φτάνει, όσο συνεχίζουν δηλαδή να γράφουν καλή μουσική.
8 / 10
Δημήτρης  Μπούκης 


Και κάπου εδώ καταρρίπτονται όλοι οι μύθοι που υπήρχαν για τη μετά-Max εποχή των SEPULTURA! Θαρρώ πως δε θα υπάρξει κανείς να αμφισβητήσει το γεγονός ότι μπορούμε να μιλάμε για τον καλύτερο δίσκο τους από το 1996 και μετά. Ο πρώτος και μεγαλύτερος μύθος όλα αυτά τα χρόνια ήταν η παρουσία του frontman τους και ότι είναι τροχοπέδη για ό,τι κάνουν. Στην πράξη όμως φαίνεται ότι το πρόβλημα ήταν απλό όλα αυτά τα χρόνια: Δεν υπήρχαν άξιες συνθέσεις για να υποσκελίσουν το όποιο κόμπλεξ είχε κάποιος με τα φωνητικά του. Και να λοιπόν που εδώ συνδυασμό με την φοβερή παραγωγή, το album αυτό αποστομώνει και τον πιο κακοπροαίρετο πρώην οπαδό τους! Άργησαν, δυστυχώς, πολύ για να συνθέσουν έναν δίσκο που να αξίζει να τον παραδεχτείς! Όσο κι αν προσπάθησαν στο προηγούμενο τους, δεν με έπεισαν όσο σε αυτό! Όλα λειτουργούν ρολόι: Οι φωνητικές γραμμές, το groove στις κιθάρες, τo πολυεπίπεδo rhythm section που αναλώνεται σε όλα τα standards μιας μοντέρνας extreme metal μπάντας! Και το πιο σημαντικό από όλα: Δεν ρετρολαγνούν, ψάχνοντας εναγωνίως να ακουστούν όπως παλιά για να κερδίσουν τους παλιούς τους οπαδούς! Και μόνο γι’ αυτό αξίζει να το ακούσετε ξανά και ξανά και ίσως σας αποζημιώσει τη δίψα για μουσική που είχαν να μας προσφέρουν τόσο πειστικά τα τελευταία 24 χρόνια! Κάλλιο αργά παρά ποτέ λοιπόν!
8 / 10
Λευτέρης Τσουρέας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

HELLRIPPER - “The affair of the poisons” (Peaceville Records)

26 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00 Θοδωρής Κλώνης

Oι ιδιαίτερα γνωστοί στους cult κύκλους οι Σκωτσέζοι  black speed metallers HELLRIPPER, επανέρχονται δισκογραφικά στο προσκήνιο με το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο “The affair of the poisons”...

[περισσότερα]

PALLBEARER - “Forgotten Days” (Nuclear Blast)

25 Οκτωβρίου, 2020 - 12:15 Νίκος Ζέρης

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι PALLBEARER αποτελούσαν απλά ένα hype της doom (και όχι μόνο) σκηνής. Από το πρωτόλειο “Sorrow and Extinction” έως το...

[περισσότερα]

VOLSTER – “Arise” (ROAR! Rock Of Angels Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Σάκης Νίκας

Δεύτερο άλμπουμ για τους Σουηδούς VOLSTER και πρώτο με τη δική μας ROAR. Φαντάζομαι σε όλους τους φίλους που παρακολουθούν από κοντά την ευρωπαική μελωδική, hard rock σκηνή, θα είναι οικείο το όνομα...

[περισσότερα]

SATAN’S HOST - “Archidoxes of Evil” (επανακυκλοφορία - Moribund Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Δημήτρης Τσέλλος

Αυτοί εδώ οι Αμερικανοί, είναι από τις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις που θυμάμαι. Δεν πιστεύω πως είναι πολλές οι μπάντες που δεν κράτησαν ένα σταθερό μουσικό προσανατολισμό, αλλά παρόλα ταύτα σε κάθε...

[περισσότερα]

SINNER’S BLOOD – “The Mirror Star” (Frontiers Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:15 Σάκης Νίκας

Ντεμπούτο άλμπουμ από τους Χιλιανούς SINNER’S BLOOD, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσα μέχρι σήμερα. Το δελτίο τύπου που συνοδεύει το δίσκο, κάνει λόγο για μία μπάντα που κινείται στον ευρύτερο χώρο του...

[περισσότερα]