SKELETAL REMAINS – “The entombment of chaos” (Century Media Records)

14 Οκτωβρίου, 2020 - 09:15

To death metal είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό. Και αν νομίζετε ότι οι SKELETAL REMAINS έπαθαν ΠΑ.ΣΟ.Κ, είστε πολύ γελασμένοι, καθώς δεν υπόσχονται διάφορα «θα» στον κόσμο, αλλά η δεδομένη υπεροχή τους θα τους χαρίσει συντριπτική αυτοδυναμία παραδοχής στους οπαδούς του πάλαι ποτέ ένδοξου κάφρικου ήχου.

Οι Καλιφορνέζοι είχαν ήδη δείξει σοβαρά δείγματα γραφής στα δυο πρώτα άλμπουμ τους (“Beyond the flesh” του 2012 και “Condemned to misery” του 2015), αλλά ήρθε το προπέρσινο “Devouring mortality”, για να γκρεμίσει τον κόσμο του ακραίου ήχου έτσι όπως τον γνωρίσαμε τα τελευταία… αμέτρητα χρόνια. Μιλάμε για τον Ο-Ρ-Ι-Σ-Μ-Ο του old school death metal, όπως θα έπρεπε πάντα να ακούγεται, με τα καταιγιστικά/συντριπτικά τους riff, με τύμπανα βγαλμένα από άλλη εποχή, όπου τα δέρματα υπέφεραν στις ορέξεις του εκάστοτε βασανιστή και με μία φωνή… ΜΙΑ ΦΩΝΗ όμως! Ο κιθαρίστας/τραγουδιστής/ηγέτης Chris Monroy, θαρρείς και ξέρναγε τον Martin Van Drunen (ASPHYX, ex- PESTILENCE, ex- HAIL OF BULLETS) από το στόμα του, μετέφερε απίστευτες ποσότητες πώρωσης στον κόσμο και έτσι το “Devouring mortality” όχι απλά ήταν Η κυκλοφορία του είδους πρόπερσι, αλλά για πολλούς, αποτελεί και ότι πιο αντιπροσωπευτικό για το είδος τα τελευταία πάρα πολλά χρόνια. Ο Monroy δεν έχασε καθόλου χρόνο αυτήν τη φορά πάντως.

Να ξεκαθαρίσουμε εδώ, ότι ο αρχηγός της μπάντας είναι λίγο νοοτροπίας… Jeff Waters, δηλαδή «η μπάντα είναι δική μου, είμαι ο κεντρικός πυρήνας, γράφω τα πάντα και κάθε φορά άλλα μέλη παίζουν στα άλμπουμ για να υπάρχει ανανέωση». Και πάρα πολύ καλά κάνει αν θέλετε τη γνώμη μου, καθώς το αποτέλεσμα του νέου και τέταρτου άλμπουμ των SKELETAL REMAINS, με τίτλο “The entombment of chaos”, τον δικαιώνει απόλυτα εξαρχής. Να τονίσουμε επίσης ότι είναι σχετικά νιούφηδες σε ηλικία (29 είναι ο Monroy, όντας ο μεγαλύτερος), που σημαίνει πως έχουν ακόμα τη νεανική… ορμή (για να το θέσω ευγενικά) να κάνουν το κομμάτι τους και να οδηγήσουν τις εξελίξεις. Στο πλευρό του αυτήν τη φορά, ο κιθαρίστας Mike De La O (τι επίθετο έχεις ρε φίλε, προσκυνώ), ο μπασίστας Noah Young και καλεσμένος στο δίσκο για τα τύμπανα, ο σεσημασμένος (παρότι μόλις 26 ετών) Charlie Koryn, που σε πολλά σημεία, κλέβει την παράσταση ακόμα και από τον ίδιο τον Monroy και τις riff-άρες που εξαπολύει ο αρχηγός. μαζί με τον De La O. Ηχητικά, το άλμπουμ συνεχίζει εκεί που σταμάτησε το “Devouring mortality” και προς μεγάλη τους τιμή, το πάνε ακόμα πιο πέρα, με πολύ βαρύτερο ήχο συνολικά και νέες πατέντες μουσικά.

Ο δίσκος βέβαια, φαίνεται ότι θα σε πάει καροτσάκι από το γεγονός ότι έχουμε τους 2 Dan του ακραίου ήχου που όπου βάλουν το χέρι τους σε δίσκο του είδους, γίνονται θαύματα. Ο Dan Swano στα του ήχου (μιλάμε για σεμινάριο ο άνθρωπος, πως τους έχει αναστήσει όλους έτσι) και ο Dan Seagrave στο κορυφαίο εξώφυλλο (το οποίο με ένα πολύ παράξενο τρόπο, θυμίζει αρκετά αυτό των ABYSMAL DAWN για το πρόσφατο αριστούργημα “Phylogenesis”, που φιλοξενήσαμε ήδη στις δισκοκριτικές μας). Και πράγματι, μετά την ύπουλη εισαγωγή, το “Cosmic chasm”, που δεν προδιαθέτει με τίποτα τι ακολουθεί, έρχεται ο οχετός (δεν μπορώ να το πω αλλιώς) του “Illusive divinity”, για να σε πάρει βίαια από το λαιμό και να τον κάνει να κοπανηθεί, έστω με το ζόρι, πάνω-κάτω, μέχρι την αποκόλλησή του από το υπόλοιπο σώμα. Στρώματα από riffs και συνεχή δίκαση, που καταλήγει πολλάκις σε blast beats (ολντσκουλάτα όμως, όχι γυαλισμένα/τυρένια) σε πολύ ισχυρές και άκρως ασταμάτητες δόσεις θα ακολουθήσουν για τα υπόλοιπα 43 λεπτά και ο δίσκος αποπνέει συνολικά (όπως και το συγκρότημα γενικότερα) το συναίσθημα ότι μάλλον έχουν έρθει από μία άλλη, αγνή εποχή και ξεκάθαρα θα μπορούσε να είναι κάτι που κυκλοφόρησε το 1993 ας πούμε αντί για το 2020.

Αυτό το κράμα DEATH/OBITUARY/MORBID ANGEL/PESTILENCE (εποχής Van Drunen) και η συνολική του ορμή, βαρύτητα και αβίαστη ουσία, πραγματικά δεν αντέχεται. Το κάνουν τόσο μελετημένα, λες και ήταν γεννημένοι για να υπηρετήσουν αποκλειστικά αυτό το σκοπό στη ζωή τους. Κομματάρες διαδέχονται η μία την άλλη. Θες “Congregation of flesh”, θες “Synthetic impulse”, θες “Torturous ways to obliteration”, θες “Unfurling the casket”… μιλάμε για κομμάτια που έστω ένα εξ αυτών να υπήρχαν σε οποιοδήποτε death metal δίσκο, θα σήκωναν την ποιότητα και το τελικό αποτέλεσμα σε απίστευτα επίπεδα. Βέβαια, εδώ έχουμε να κάνουμε με τους πραγματικά αθεόφοβους SKELETAL REMAINS, οι οποίοι μπορούν και τα γράφουν κάτι τέτοια για την πλάκα τους και μάλιστα με τέτοιο αποτέλεσμα που σχεδόν τρομάζεις με το τι μπορούν να κάνουν μελλοντικά. Κερασάκι στην τούρτα φυσικά, ως bonus στο δίσκο, μία ΑΣΥΛΛΗΠΤΗ διασκευή στο “Stench of paradise burning” των υπέροχων και δυστυχώς ξεχασμένων DISINCARNATE του James Murphy. Η μπάντα και ειδικά ο Monroy, είναι μεγάλοι οπαδοί του, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το αποδίδουν, εκτός από πραγματική αγάπη για το είδος, προδίδει και μία μαεστρία, η οποία και φανερώνει γιατί βρίσκονται να θεωρούνται αυτήν τη στιγμή ως elite συγκρότημα και μάλιστα πολλοί να τους θεωρούν top του είδους.

Αφήνω επίτηδες για το τέλος μία ειδική αναφορά στο “Dissectasy”, το αρχι-έπος του δίσκου και ήδη ένα κομμάτι που συγκαταλέγεται όχι απλά στα κορυφαία της χρονιάς που διανύουμε, αλλά και ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του death metal συνολικά (για τέτοια ποιότητα μιλάμε). Πραγματικός οδοστρωτήρας, που δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του και που αξίζει να το θαυμάσετε, έστω με μία ακρόαση.

Οι SKELETAL REMAINS καταφέρνουν το σχεδόν αδύνατο, να βγάλουν ένα άλμπουμ που κοιτάζει το “Devouring mortality” στα μάτια. To “The entombment of chaos” από την άλλη, είναι πιο πλούσιο μουσικά, πιο άρτιο τεχνικά και γενικώς μοιάζει πιο πλούσιο ηχητικά σε σχέση με τον προκάτοχο του, ενώ όπως και να έχει, είναι μαγκιά να μην επαναλαμβάνεις την ίδια συνταγή ενός απόλυτα πετυχημένου δίσκου (και δεν εννοώ εμπορικά, αλλά συνθετικά, αφού για death metal μιλάμε… ποιος χέστηκε για τις πωλήσεις;) και μάλιστα να βαραίνεις και τον ήχο σου. Οι SKELETAL REMAINS είναι σε κάθε περίπτωση αυτό που χρειάζεται ο ήχος, έχουν αυτό που έκανε τις παλιές μπάντες μεγάλες, την ορμή, την thrash-ύτητα (πσσς…) και την άγνοια κινδύνου, που μπορεί να τους οδηγήσει να ξεπεράσουν εμπόδια που θα έβρισκαν αν το σκεφτόντουσαν 2 και 3 φορές πριν ενεργήσουν. Ειλικρινά, θερμά συγχαρητήρια!

 

9/10

Άγγελος Κατσούρας

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

SPIRIT ADRIFT - “Enlightened in eternity” (20 Buck Spin/Century Media)

26 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00 Δημήτρης Τσέλλος

Ξεκίνησαν ως project του πολυοργανίστα και τραγουδιστή Nate Garrett, μα γρήγορα εξελίχθηκαν σε κανονική μπάντα, με σταθερή δισκογραφία. Στην αρχή, ολομόναχος στο τιμόνι και με διάφορους session...

[περισσότερα]

PALLBEARER - “Forgotten Days” (Nuclear Blast)

25 Οκτωβρίου, 2020 - 12:15 Νίκος Ζέρης

Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι PALLBEARER αποτελούσαν απλά ένα hype της doom (και όχι μόνο) σκηνής. Από το πρωτόλειο “Sorrow and Extinction” έως το...

[περισσότερα]

VOLSTER – “Arise” (ROAR! Rock Of Angels Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Σάκης Νίκας

Δεύτερο άλμπουμ για τους Σουηδούς VOLSTER και πρώτο με τη δική μας ROAR. Φαντάζομαι σε όλους τους φίλους που παρακολουθούν από κοντά την ευρωπαική μελωδική, hard rock σκηνή, θα είναι οικείο το όνομα...

[περισσότερα]

SATAN’S HOST - “Archidoxes of Evil” (επανακυκλοφορία - Moribund Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:30 Δημήτρης Τσέλλος

Αυτοί εδώ οι Αμερικανοί, είναι από τις πιο ιδιάζουσες περιπτώσεις που θυμάμαι. Δεν πιστεύω πως είναι πολλές οι μπάντες που δεν κράτησαν ένα σταθερό μουσικό προσανατολισμό, αλλά παρόλα ταύτα σε κάθε...

[περισσότερα]

SINNER’S BLOOD – “The Mirror Star” (Frontiers Records)

20 Οκτωβρίου, 2020 - 10:15 Σάκης Νίκας

Ντεμπούτο άλμπουμ από τους Χιλιανούς SINNER’S BLOOD, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσα μέχρι σήμερα. Το δελτίο τύπου που συνοδεύει το δίσκο, κάνει λόγο για μία μπάντα που κινείται στον ευρύτερο χώρο του...

[περισσότερα]