SODOM – “Genesis XIX” (SPV / Steamhammer) (ομαδική κριτική)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15

Οι Γερμανοί thrashers, SODOM, τέσσερα χρόνια μετά την προηγούμενη δισκογραφική τους προσπάθεια, ως τετράδα πλέον, με τον Frank Blackfire στην κιθάρα μετά από πάρα πολλά χρόνια, επιστρέφουν με το “Genesis XIX”. Μία τέτοια κυκλοφορία, δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη από τη συντακτική μας ομάδα, που μαζεύτηκε κι έγραψε την άποψή της για το άλμπουμ.

 


Επιτέλους, πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από την ανακοίνωση της νέας σύνθεσης των SODOM, με την επιστροφή του Frank Blackfire να σκορπά ενθουσιασμό στις τάξεις των οπαδών τους. Δεν σας κρύβω όμως, ότι αυτή η καθυστέρηση στην κυκλοφορία του “Genesis XIX”, με προβλημάτιζε. Συνήθως, σε τέτοιες περιπτώσεις, οι καθυστερήσεις που δεν οφείλονται σε βεβαρημένο συναυλιακό πρόγραμμα, μου μυρίζουν έλλειψη έμπνευσης. Σε τελική ανάλυση, οι SODOM δεν είναι και RUSH ή DREAM THEATER, να χρειαστεί να κάνουν τόσους πειραματισμούς με το υλικό τους. Άλλωστε και τα συνεχόμενα EP που κυκλοφορούσαν, εμένα μου έδειχναν ότι προσπαθούσαν να κερδίσουν χρόνο, αφήστε που απ’ όλα τα τραγούδια που είχαν κυκλοφορήσει, μόνο το “Partisan” μου άρεσε πραγματικά. 
Το συνολικό αποτέλεσμα του “Genesis XIX”, είναι αυτό που ομολογουμένως περίμενα, λοιπόν. Ένας δίσκος που χωρίς να είναι κακός (σε καμία των περιπτώσεων), νομίζω ότι πάσχει από έλλειψη έμπνευσης. Δηλαδή, νομίζω ότι αν εξαιρέσει κανείς ορισμένα τραγούδια που στέκονται αυτόνομα, θεωρώ ότι χρησιμοποίησαν πολύ τον αυτόματο πιλότο. Δηλαδή όπου βρήκαν δυσκολίες, μπήκαν στη χρονοκάψουλα, κατέβηκαν την περίοδο του “Agent orange”, όπου άλλωστε έπαιζε και ο Blackfire, αλλά και λίγο αργότερα (λέγε με “Better off dead”) και άντλησαν έμπνευση από εκεί. Θα μου πείτε, κακό είναι αυτό; Όχι φυσικά. Απλά υπάρχουν ολόκληρα σημεία που ακούγονται ίδια ή παραπλήσια, τουλάχιστον στη λογική τους και με ενοχλεί όταν εν έτει 2020 προσπαθούμε να κάνουμε ότι κάναμε 30+ χρόνια πριν. Μπαίνει δηλαδή το “Euthanasia” και νομίζω ότι ακούω το “Shellfire defense”. Δεν λέω, ωραίο τραγούδι, αλλά «το έχουν ξαναπαίξει». Ακούς το ομώνυμο τραγούδι του δίσκου και η δομή του είναι πανομοιότυπη με το ομώνυμο του “Agent orange” και είναι και λίγο πάνω από τα 7 λεπτά. Το, επίσης 7λεπτο, “The harpooner”, θα μπορούσε να είναι το “Magic dragon” του 2020. Αν το ψάξει κανείς παραπάνω, θα βρει κι άλλα παραδείγματα. 
Θα μου πείτε, οι SODOM είναι οι MOTORHEAD του thrash, τι ψάχνεις να βρεις; Ποικιλία ή αλλαγές; Δεν έχετε και άδικο, όμως όταν ένα γκρουπ που μου αρέσει, πηγαίνει σε safe mode, δεν μου κάθεται καλά. Για να είμαι ειλικρινής, το “Euthanasia”, δεν με ενδιαφέρει στην τελική που μοιάζει με το “Shellfire defense”. Είναι ένα ωραίο τραγούδι. Και το “Waldo & pigmen”, με το καταιγιστικό “Friendly fire” που κλείνει το δίσκο. Από την άλλη, το “Indoctrination” βγάζει μια 80s crossoverίλα που δεν μου αρέσει, αφήστε που βρίσκω ότι είναι ίδιο ακριβώς με άπειρα άλλα τραγούδια, το “Glock n’ roll” δεν βρίσκω να έχει λόγο ύπαρξης, όπως και το “The harpooner” έχει ανεξήγητα μεγάλη διάρκεια και κουράζει αφόρητα. 
Ανάμεικτες εντυπώσεις, λοιπόν, από το “Genesis XIX”, ένα δίσκο που έχει αναμφισβήτητα κάποια πραγματικά ωραία τραγούδια, αλλά και πολλές μέτριες στιγμές. Αν μετράς την μουσική με το κοπάνημα, την πώρωση, το «πάμε να τα σπάσουμε», το πιο πιθανό είναι να σου αρέσει ο δίσκος, αφού έχει εκτός των άλλων και πολλά γρήγορα τραγούδια, ιδανικά για headbanging. Αν προσπαθήσεις να εμβαθύνεις λίγο σ’ αυτό που ακούς, θα εντοπίσεις τα μειονεκτήματα που αναφέραμε. Σε όποιο στρατόπεδο και να βρίσκεσαι όμως, ένα είναι σίγουρο. Ότι οι απαιτήσεις μας ήταν για παραπάνω.
6 / 10
Σάκης Φράγκος

 


Να ξεκινήσουμε με τα βασικά. SODOM τετράδα, είναι σαν ΠΑΣΟΚ με Γιωργάκη Παπανδρέου και όχι με Αντρέα. Κάτι σαν MOTORHEAD ρε παιδάκι μου. Θες την τριάδα σου. Άλλο πράγμα, ακόμα πιο αλήτικο, ακόμα πιο ωμό, πιο ορθόδοξο. Αφού το είπα, πάμε στα του δίσκου.
Νέοι SODOM λοιπόν, με επιστροφή συνονόματου Blackfire στην κιθάρα, έχοντας πλέον συνοδοιπόρο τον Yorck Segatz, αλλά και τον Toni Merkel στα τύμπανα. Ολικό lifting για την ομάδα του τιμημένου Gelsenkirchen, με σταθερά φυσικά τον Θωμά τον Αγγελοσχίστη. Και αυτό είναι σωστό άλλωστε, αφού χωρίς τον ηγέτη, η ομάδα δεν μπορεί. Νέο το lineup, όμως με τελείως παλαιό ήχο ο δίσκος! Οι SODOM έφτασαν τα 16, παρακαλώ, άλμπουμ με το “Genesis XIX”, όμως αποφάσισαν να γυρίσουν το χρόνο πίσω. Πολύ πίσω. Στα 80s συγκεκριμένα και όχι μόνο συνθετικά, αλλά και ηχητικά. Και στην αρχή του άλμπουμ, αυτό βγήκε και πολύ μάλιστα. Από το instrumental/intro “Blind superstition” περνάμε στην καταιγίδα του “Sodom & Gomorra” που μας πάει 30 και βάλε χρόνια πίσω, με τις punk επιρροές των SODOM να μπλέκονται με το thrash τους και να δημιουργούν ένα τίγκα old school αποτέλεσμα από μία άλλη εποχή. Το “Euthanasia” θα συνεχίσει, για να έρθει το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, μερικώς αλλαγμένο από την εκτέλεση στο EP “Out of the fronline trench” (2019), ένα από τα καλύτερα του νέου άλμπουμ. Από εκεί και πέρα όμως, η αλήθεια είναι ότι μία με κερδίζουν και μία με χάνουν. Έχουν κομμάτια που γουστάρω πολύ, όπως το groove-άτο “Occult predator” ή το “Glock and roll”, που από τη μέση και μετά απογειώνεται, αλλά με εξαίρεση τα δύο τελευταία, το τίγκα punk-ικο “Indoctrination” και το “Friendly fire” με τις συνεχείς αλλαγές του, τα υπόλοιπα τραγούδια, σε σύνολο, είναι κατώτερου επιπέδου. Ίσως φταίει και η διάρκεια του άλμπουμ σε συνδυασμό με το σχεδόν μόνιμο πατημένο γκάζι. Το θέμα είναι ότι ο δίσκος ξεκινάει και τελειώνει super, αλλά στη μέση, με εξαίρεση δύο τραγούδια, τα πράγματα είναι κατώτερα. 
Η νέα μορφή των SODOM, όπως αυτή συστήνεται ουσιαστικά στο “Genesis XIX”, πάει πίσω στις ρίζες της μπάντας, τόσο ηχητικά όσο και συνθετικά. Γεμάτη ενέργεια εννοείται, αλλά από την άλλη, με άνισα τραγούδια μεταξύ τους. Μπορεί να ψάχνουν τα πατήματά τους ακόμα, καθότι οι αλλαγές ήταν ριζικές, όμως νομίζω πως αν βγάλεις από την εξίσωση τον όποιο ενθουσιασμό για τη στροφή αυτή στον ήχο και δεις καθαρά τα κομμάτια, ο δίσκος είναι στο ναι μεν αλλά. Γιατί έχει μερικά ΠΟΛΥ καλά τραγούδια, αλλά και αρκετά κατώτερα. Κάποια πολύ. Και είναι κρίμα, γιατί δείχνει ότι μπορούσε να είναι καλύτερος! Ένας καλός δίσκος, αλλά δεν νομίζω παραπάνω από αυτό.
6,5 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 


Κάθε φορά που ο Angelripper αποφασίζει να εξαπολύσει μία νέα τευτονική επίθεση αυτομάτως σημαίνει γενικός συναγερμός στους απανταχού thrashers και αυτονόητα το ενδιαφέρον είναι έκδηλο και μεγάλο. Θα ξεκινήσω από τα πολύ βασικά όσον αφορά το “Genesis XIX”. Είναι το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ με τον Blackfire ξανά στην κιθάρα ύστερα από τρεις σχεδόν δεκαετίες. Και μπορεί τα τρία EP που προηγήθηκαν να μας έδωσαν μία πρόγευση αλλά όπως και να το κάνουμε το κυρίως πιάτο είναι αυτό που μετράει. Επιπλέον, ήθελα να δω πως θα ακούγονταν σαν κουαρτέτο οι SODOM μετά την απόφαση του Angelripper να προχωρήσει σε ριζική αλλαγή του line-up για να «γεμίσει» (κατά δήλωσή του) τον ήχο της μπάντας. 
Δεν θα σας πω ψέματα. Τα δύο προηγούμενα άλμπουμ των SODOM (“Decision day”, “Epitome of torture”) δεν με είχαν ικανοποιήσει στο βαθμό που θα ήθελα ή ακόμη καλύτερα στο βαθμό που το είχαν κάνει τα “In war and pieces” και το ομώνυμο άλμπουμ του 2006. Το “Genesis XIX” (παρεμπιπτόντως πρόκειται για το βιβλικό εδάφιο της καταστροφής στα Σόδομα) είναι σαφώς καλύτερο των δύο προκατόχων του αλλά και πάλι όχι σε σημείο τέτοιο που να το τοποθετείς στα highlights της δισκογραφικής πορείας των SODOM. Ναι μεν υπάρχει μία ποικιλία στον ήχο η οποία είναι απόρροια της παρουσίας του Blackfire και του διαφορετικού στυλ του με τον έτερο κιθαρίστα Yorck Segatz, σίγουρα ορισμένα τραγούδια «γεμίζουν» τον ήχο των SODOM (π.χ. τα “The harpooner”, “Occult perpetrator” και “Genesis XIX”) και είναι αξιομνημόνευτα ενώ και η φωνή του Angelripper είναι περισσότερο προσαρμοσμένη σε αυτό το ύφος. Καλά ως εδώ...περίμενα όμως περισσότερα. Ήθελα να δω και να ακούσω περισσότερα πράγματα από τη σύμπραξη Angelripper/Blackfire. Ήθελα να υπήρχαν και άλλα τραγούδια στο στυλ του “Partisan” που κυκλοφόρησε το 2018. Και όχι...δεν έτρεφα αυταπάτες ότι θα άκουγα ένα νέο “Persecution mania” ή “Agent orange”. 
Στο δια ταύτα, το “Genesis XIX” είναι μεν καλό αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο ή εντυπωσιακό. Μάλιστα, έχω να χρησιμοποιήσω αυτούς τους επιθετικούς χαρακτηρισμούς για κάποιο άλμπουμ των SODOM από το 2010 και 2006 αντίστοιχα...
7 / 10
Σάκης Νίκας 

 


ΕΛΑ ΜΩΡΗ SODOM-ΑΡΑ! ΕΛΑ ΜΩΡΗ ΑΡΡΩΣΤΙΑ! ΕΛΑ ΜΩΡ… εντάξει, σταματώ. Και δεν με σταμάτησε ο αγαπητός μου αρχισυντάκτης. Με σταμάτησε η ίδια η μπάντα. Άκουσα το “Genesis XIX” με την απαιτούμενη προσοχή. Εξάντλησα κάθε περιθώριο του deadline, μέχρι να στείλω το κείμενο αυτό. Μήπως και κάτι δεν άκουσα καλά, μήπως κάτι δεν «έπιασα», με συνέπεια να το αδικήσω. Τελικά όχι, η πρώτη μου εντύπωση ήταν και η σωστή. Δυστυχώς, ο νέος δίσκος των Σοδόμων δεν είναι αυτός που περίμενα, μετά την επιστροφή του Frank Blackfire. Μπορεί ο μεγάλος, σε ειδικό βάρος και εκτόπισμα, κιθαρίστας να κάνει αισθητή την παρουσία του σε σημεία, αλλά εγώ περίμενα να έχει βάλει στον δίσκο μια «σφραγίδα» ΝΑ, μετά συγχωρήσεως… Αντ’ αυτού, ακούγεται σαν έναν οποιονδήποτε άλλον thrash metal κιθαρίστα της σχολής στην οποία όχι απλά ανήκει, μα εγκαινίασε μαζί με λίγους ακόμη, διαλεκτούς. Ο Yorck Segatz δίπλα του καλά στέκεται, δεν έχω παράπονο. Όπως και ο Toni Merkel στα τύμπανα. Καλή τριάδα για να συνοδεύει τον Tom Angelripper. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό. Η έλλειψη της βαρύγδουπης άποψης του Φραγκίσκου του Μαυροφωτιά, ξεπερνιέται. Αυτό που δεν ξεπερνιέται, είναι η ποιότητα των συνθέσεων. Το “Genesis XIX” ξεκινά εντυπωσιακά, με το black/thrash “Sodom & Gomorrah” να είναι ό,τι πρέπει τόσο για εναρκτήριο κομμάτι δίσκου, όσο και για εναρκτήριο κομμάτι συναυλίας. Και η συνέχεια με το “Euthanasia” και το ομώνυμο τραγούδι, είναι ανάλογη. Το επίπεδο είναι υψηλό, λες εντάξει, μπορεί να μην ακούσω “Persecution mania”, αλλά ναι, έχω στα χέρια μου έναν δίσκο που αξίζει αρκετά! Η συνέχεια όμως, σε απογοητεύει. Ξέρεις, δεν είμαι 15 ετών. Ποτέ δεν ενστερνίστηκα την άποψη «μόνο ξύλο», ποτέ δεν άκουγα μουσική με τον αυχένα. Πάντα με τα αυτιά άκουγα. Έτσι, έχω να σου πω πως από τα οκτώ κομμάτια που ακολουθούν, αυτά που αξίζουν μνείας είναι μόνο το “The harpooner”, το τρισέγγονο του “Tired and red” που δυστυχώς έχει μόνο το όνομα και όχι την περιουσία του προ-προ-προπάππου του, και να πω λίγο το “Friendly fire”; Να το πω. Κανένα άλλο δεν μου έκανε εντύπωση, ολοκληρωμένα. Μόνο ένα σημείο εδώ, ένα εκεί, ένα παρακάτω. Οπότε, τί κρατάμε; Κρατάμε αυτά τα 3-4 κομμάτια και το γεγονός πως κάθε δίσκος της μπάντας, θα είναι αφορμή να την βγάλει στην «γύρα» όπου και θα ακούσουμε τα all time classics και θα περάσουμε και πάλι υπέροχα. Oh wait…έχουμε κι έναν Covid που σούρνεται εκεί έξω… Θωμά, τον βαθμό τον λες και χατιρικό, να ξέρεις.
6 / 10
Δημήτρης Τσέλλος

 


4 χρόνια περιμέναμε πλήρη δίσκο από τους SODOM και η αναμονή ήταν αρκετά μεγάλη για τους πιστούς Sodomaniacs. Τα 4 μπορείτε να τα κάνετε 7 αν υπολογίσουμε ως τελευταίο πραγματικά άξιο άλμπουμ τους το “Epitome of torture” το 2013, καθώς όπως και να το κάνουμε, όσο και να τους αγαπάμε, το προηγούμενο άλμπουμ “Decision day” το 2016, πέρασε και λίαν επιεικώς ΔΕΝ ακούμπησε. Πολλά άλλαξαν την τελευταία διετία στο συγκρότημα, καθώς ο Θείος Tom Angelripper αποφάσισε ολικό λίφτινγκ και έτσι είχαμε την πολυθρύλητη επιστροφή του ΜΕΓΑ Blackfire στις κιθάρες. Για πρώτη φορά όμως είχαμε τους SODOM με δίδυμο κιθαριστών –και κουαρτέτο συνολικά- καθώς μαζί του ήρθε στη μπάντα και ο Yorck Segatz για να προσθέσει νέο αίμα. Στα τύμπανα, η είσοδος του Husky από τους ASPHYX σκόρπισε ενθουσιασμό και ακολούθησαν 2 ΕΡ στα οποία είχαμε το πρώτο νέο δείγμα τους στην καινούρια τους εποχή. Το “Partisan” όχι απλά ήταν ένα τέλειο δείγμα με 2 Κ-Ο-Μ-Μ-Α-Τ-Α-Ρ-Ε-Σ (το ομότιτλο και το “Conflagration” όπου μέχρι και blast beats ακούσαμε), αλλά αναπτέρωσε και τις ελπίδες για δίσκο που θα άφηνε εποχή. Την επόμενη χρονιά (2019), ακολούθησε το νέο ΕΡ “Out of the frontline trench” για να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο την όρεξη μέχρι το νέο δίσκο.
Και κάπου εκεί σκάει το νέο ότι ο Husky αποτελεί παρελθόν κι αρχίζουν οι πρώτοι «τριγμοί», καθώς το νέο ξεκίνημα ξεκίνησε να μη δουλεύει και πολύ καλά αρκετά σύντομα. Νέα προσθήκη στη θέση του ο Toni Merkel, ακόμα νεότερος του Segatz (μόλις 31, ο Segatz είναι 36) με σκοπό ξεκάθαρο να ανανεωθεί κι άλλο το λάδι στη Σοδο-μηχανή! Το “Genesis XIX” όπως τιτλοφορείται η 16η συνολικά ολοκληρωμένη δουλειά τους (δεν πιάνουμε τα αμέτρητα ΕΡ), βρίσκει τους SODOM αρκετά κοντά στη λογική της περιόδου ’92-’96, ή αν θέλετε, στη μετά “Better off dead” περίοδο μεταξύ “Tapping the vein” και “Masquerade in blood”. Είναι ξεκάθαρη η προσπάθεια να είναι ακατέργαστος όσο γίνεται ο ήχος και σε αυτό πετυχαίνουν διάνα, καθώς υπάρχει ένας αρκετά μη καλογυαλισμένος ήχος που τους δίνει πόντους και ενισχύει το oldschool σκεπτικό. Κάνουν το αντίθετο από αυτό που κάνουν οι KREATOR για παράδειγμα, οι οποίοι όσο πάνε γίνονται και πιο μελωδικοί και σίγουρα αυτό ενοχλεί. Μόνο που οι KREATOR κερδίζουν συνέχεια οπαδούς, ενώ οι SODOM εδώ δεν ξέρω αν και κατά πόσο μπορούν να το πετύχουν. Και θα εξηγηθώ άμεσα καθώς τα κουκιά είναι μετρημένα και οι προσδοκίες για Χ λόγους μεγάλες κι ο κόσμος πρέπει να ξέρει.
Το λοιπόν, το άλμπουμ ενώ δεν πάσχει από ολδσκουλιά και σε διάθεση, πάσχει από συνθέσεις. Όχι, δεν είναι κακός δίσκος σε καμία περίπτωση. Αλλά αν εξαιρέσω το προηγούμενο άλμπουμ, το “Masquerade in blood” που ούτως ή άλλως δεν ακούγεται και για τους ίδιους λόγους το “Obsessed by cruelty”, δε μπορώ να ενθουσιαστώ περισσότερο απ’ ότι τα άλλα άλμπουμ τους. Γενικά οι SODOM μετά το “M-16” πριν την προαναφερθείσα παρένθεση του 2013 δε με ενθουσίασαν ποτέ όσο ήθελα. Ας ξεκινήσω με τις ενστάσεις μου. Πήρες πίσω τον Blackfire, πήρες και δεύτερο κιθαρίστα, έχεις το “Partisan” σαν οδηγό και πας και μου φτιάχνεις δίσκο με 55’ διάρκεια (σοβαρά τώρα) και με 12 κομμάτια; Σε πείραζαν 2 κομμάτια λιγότερα και 10-15’ ακόμα λιγότερα; Τέλος πάντων, δε βρίσκω να σας πω την αλήθεια το νόημα οι SODOM του 2020 να έχουν κομμάτια 7 λεπτών και 10 δευτερολέπτων διάρκειας στο νέο τους άλμπουμ. Κι όχι ένα αλλά δύο! 2 κομμάτια να διαρκούν σχεδόν ένα τέταρτο ενώ κάποτε τόσο θα διαρκούσαν 5 ή 6, συγνώμη δεν το θέλω, δεν το δέχομαι, δεν το έχω ανάγκη. Κι αν το “The harpooner” είναι από τα καλά κομμάτια, το ομότιτλο το βαριέμαι θανάσιμα. Βαριέμαι με κομμάτι SODOM, που να το πω;
Όπως βαριέμαι το “Glock’n’roll” και το “Dehumanized” ας πούμε, κι ας βαράει λίγο το τελευταίο (ξέρεις τι θα πει να ακούς blast beats και να βαριέσαι; Κακό πράγμα). Μέσα στο δίσκο γενικότερα ΔΕΝ ακούω τον Blackfire που κάποτε έγραψε ιστορία, δεν διακρίνεται το προσωπικό του στίγμα όπως κάποτε. Διάολε, δεν ακούω καν τον Blackfire που διέπρεψε στο φετινό “Bestia immundis” των συμπατριωτών και άσημων ASSASSIN. Και για να το πάω και πιο πέρα, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΚΟΥΩ MID-TEMPO SODOM ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΡΕ ΑΔΕΡΦΕ; Από την άλλη για να μην τα ισοπεδώνω όλα, η τελευταία τετράδα του δίσκου αφήνει θετικές εντυπώσεις και τρόπον τινά «σώζει» το τελικό αποτέλεσμα. Το “Occult perpetrator” λοιπόν παρότι αργόσυρτο είναι καλό κομμάτι, άξιο να μπει σε δίσκο, το ίδιο και το τρίτο μεγάλο σε διάρκεια κομμάτι, “Waldo & Pigpen”. Όπως άξιο είναι το τέλος με τα δυο γρήγορα κομμάτια, “Indoctrination” και “Friendly fire”. Μόνο που αυτά Θείε Tom τα βάζουμε από την αρχή στο δίσκο, γράφουμε κι άλλα 5-6 ακόμα σαν αυτά (στη χειρότερη) και αφήνουμε αν θες 1-2 αργά για να σπάει τυχόν μονοτονία (γιατί να υπάρχει μονοτονία σε ΜΟΝΟ ΞΥΛΟ λογική είναι άγνωστο, αλλά ας πάμε με τα νερά τυχόν ακίνδυνων). Ένα “Euthanasia” δε φέρνει την άνοιξη.
Κι αναφέρω το συγκεκριμένο καθότι ως καλύτερο κομμάτι του δίσκου, θα ήθελα να το ακούσω και ζωντανά. Λέγοντας ζωντανά, στη σκέψη ότι θα έρθετε και θα παίξετε 4-5 κομμάτια του νέου δίσκου (έστω τα γρήγορα), δεν ενθουσιάζομαι και πολύ. Να κάτσω να ακούω κάνα “Nicht mehr mein Land” για παράδειγμα αντί για κάνα “Wachturm” και να αρχίσω τα ευχολόγια, θα είναι κρίμα (αυτή η Γερμανόφωνη εμμονή… τι μάστιγα). Εν ολίγοις το νέο άλμπουμ είναι ένα χαμένο στοίχημα που θα μπορούσε να βγει πολύ υπέρ τους αλλά θα τους γυρίσει μπούμερανγκ καθώς δεν είναι της ποιότητας παλιότερων άλμπουμ τύπου “Code red” / “M-16” (δεν πάω πιο πίσω μη γελάσει ο κάθε πικραμένος). Καλός ο ήχος, καλή η διάθεση, όχι (πολύ) καλές οι συνθέσεις όμως και ο αρχηγός/Θείος Tom για μένα δείχνει να έχει πάρει λάθος αποφάσεις (ειδικά ο διωγμός του Makka στα τύμπανα είναι έγκλημα, άσχετα αν ο Merkel είναι ίσως ο μόνος από τον οποίο δεν έχω παράπονο στο δίσκο, καθώς τα σπάει σε σημεία). Να βγάζουν καλούς (ACCUSER) ή φοβερούς δίσκους (ASSASSIN) οι συμπατριώτες σου και να μη μπορείς εσύ, είναι θέμα. Σ’ αγαπώ πολύ κι εσένα και τους SODOM για να δεχτώ τέτοιο ατόπημα και οι προσδοκίες είναι πάντα υψηλές.
Δεχόμενοι ότι το τίμιο 8 είναι το “’Til death do us unite”, το “Genesis XIX” δε μπορεί να πάρει πάνω από…
7 / 10 (αν είστε γενναιόδωροι βάλτε μισό βαθμό ακόμα, τίποτα παραπάνω).
Άγγελος Κατσούρας

 


Μεγάλη χαρά να γράφεις για λατρεμένες μπάντες. Μεγάλη ευθύνη να μην αφήσεις το ότι βλέπεις το λογότυπο που έχεις συνδέσει με πράγματα και καταστάσεις, να σε παρασύρει σε αχρείαστη επιείκεια. Δίσκος υπ’ αριθμόν 15 [16, αν συνυπολογίσουμε το “The final sign of evil” (2007) που είναι επανηχογράφηση)] για τους βετεράνους μακελάρηδες SODOM. Ο πρώτος με τον Frank “Blackfire” Gosdzik στις κιθάρες, και ο πρώτος με δεύτερο κιθαρίστα για τους SODOM, στο πρόσωπο του Yorck Segatz. Στα 2 πρώτα δείγματα γραφής αυτού του line up (τα EP “Partisan” (2018), “Out of the frontline trench” (2019) ), τύμπανα έπαιξε το θηρίο Stefan “Husky” Huskens (ASPHYX, πάλαι ποτέ DESASTER). Αυτά τα δύο EP έδειξαν ανανεωμένους τους SODOM, με τάσεις όχι πισωγυρίσματος, αλλά παίζοντας σε σημεία και πιο ακραία από παλιά. Ο Husky δυστυχώς, δεν είναι πια στο συγκρότημα, για προσωπικούς λόγους. Ο Tom όμως, δεν άργησε να βρει αντικαταστάτη, στο πρόσωπο του drummer από το solo σχήμα του Frank, τον Toni Merkel. 
Έτσι, φτάνουμε στο “Genesis XIX” με το εντυπωσιακό εξώφυλλο δια χειρός Joe Pentagno (MOTORHEAD, VADER, MARDUK). Θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες μας; Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να το μάθουμε! Έμπα με το “Blind superstition”, μια mid-tempo εισαγωγή με αέρα “Agent orange”, που με τη σειρά της μας οδηγεί στο πρώτο κομμάτι από το δίσκο που ακούσαμε (πλην του ομωνύμου). “Sodom & Gomorrah”. Ένα κομμάτι που προσωπικά μου άρεσε, κλείνει αρκετά το μάτι στη τριπλέτα “Get what you deserve”/”Masquerade in blood” / “Till death do us unite”, όπως και το έτερο κομμάτι που ακούσαμε σαν single, το MOTORHEAD-ικό “Indoctrination”. Βέβαια, στο επόμενο κομμάτι “Euthanasia”, έχουμε και ένα από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Ξύλο εποχής “Tapping the vein” ίσως και πιο πίσω. Σε κομμάτια σαν αυτό, το “Dehumanized”, το “Glock ‘n’ roll” και το “Friendly fire” που κλείνει το δίσκο, σκέφτηκα “που είσαι Chris Witchhunter Dudek να τους καμαρώσεις!”. Ο δίσκος έχει, βέβαια, και κομμάτια που ισορροπούν τέλεια μεταξύ ξύλου και mid-tempo/μελωδικών στιγμών, όπως το ήδη γνωστό “Genesis XIX”, το “The harpooneer” (από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου επίσης) και το “Waldo & pigpen”. Εδώ ακούμε τους SODOM όπως πρέπει, με όση ποικιλία (ξέρουμε ότι) μπορούν να μας προσφέρουν.
Ας πάμε τώρα σε όσα δεν μου άρεσαν στο δίσκο αυτό. Λοιπόν, αρχίζουμε με τη μίξη. Δε μου αρέσει τόσο η μίξη, ο αρχηγός ακούγεται θαμμένος στα φωνητικά και σαν να πασχίζει να ακουστεί πάνω από τα υπόλοιπα όργανα. Τώρα, γιατί τα EP είχαν ανώτερη μίξη από αυτό εδώ που είναι full-length, με ξεπερνάει. Πάει αυτό. Έπειτα, η διάρκεια. Πρέπει να είσαι πολύ μάγκας για να γράψεις thrash δίσκο 55 λεπτών και να σπέρνει όλο. Προσωπικά, θα έκανα μια επιλογή των καλύτερων περίπου 40 λεπτών για να φεύγει, να ακούγεται ξανά και ξανά. Αν υπάρχει ένα κομμάτι που μετά χαράς θα πέταγα, θα ήταν το “Nicht mehr mein land”. Πρώτο και καλύτερο όμως, με το αψυχολόγητο blastbeat στην αρχή και το τέλος του κομματιού, που σου δίνει την αίσθηση πως μπήκε για να μπει. Και εκεί που νομίζεις ότι θα γίνει όλεθρος και θα πέσει ξύλο, πάρε ένα mid-tempo κομμάτι που δεν είναι κακό, απλά είναι μέτριο. Χώρια που χαλάει τη ροή του δίσκου. Αν θέλουμε σκέτους mid-tempo SODOM, ακούμε στη τελική το “Occult perpetrator”, με τα άκρως πιασάρικα riffs του και τελειώνει εκεί το θέμα. 
Συνοψίζοντας τις παραπάνω σκέψεις μου, θα έλεγα ότι το “Genesis XIX” είναι ένα άλμπουμ, που ναι μεν είναι καλό (σκέτο), αλλά δεν δικαιώνει τις προσδοκίες που δημιούργησαν τα 2 EP που προηγήθηκαν. Θα το έλεγα στα ίδια επίπεδα με το επίσης καλό “Decision day” (2016). Δεν θα το έλεγα σε καμία περίπτωση απογοήτευση (είμαι πολύ αυστηρός όταν χρησιμοποιώ τέτοιες λέξεις). Απλώς, μιλώντας για Γερμανικές κυκλοφορίες φέτος στο είδος, έφαγαν τη σκόνη των ASSASSIN. Ας είναι. 
7 / 10
Γιάννης Σαββίδης


Μπορεί να έχουν περάσει παραπάνω από τέσσερα χρόνια από το “Decision day”, όμως οι Γερμανοί μας είχαν κρατήσει σε εγρήγορση με τρία συνεχόμενα ΕΡ, με το τελευταίο τους μάλιστα να ανοίγει με το ομώνυμο τραγούδι αυτού του δίσκου. Το “Genesis XIX” με το αργό του πέρασμα και τα 7,5 λεπτά του, αν και γνώριμο, παραμένει ένα δυνατό τραγούδι που δείχνει την κατεύθυνση του άλμπουμ.
Ο προκάτοχός του, ήταν ένα άλμπουμ που με είχε εντυπωσιάσει με το εξώφυλλό του (Μάλιστα μου θύμισε το ύφος του σπουδαίου Andreas Marschall), όχι όμως και με το περιεχόμενό του. Έτσι και το “Genesis XIX” μας συστήνεται με ένα φοβερό εξώφυλλο και το ερώτημα είναι αν θα μας κερδίσει μουσικά. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση, πως οι SODOM επιστρέφουν στις ρίζες τους. Εκτός από την επαναδραστηριοποίηση του Blackfire μετά από 30 χρόνια (!!!), θα αναφέρω κι άλλα στοιχεία. Τόσο τα αφομοιωμένα punk στοιχεία (“Indoctrination, το πέρασμα στο “Euthanasia” κι άλλα σκόρπια μέρη), όσο και οι έντονοι ρυθμοί, η παλιομοδίτικη ταχύτητα και η αγριάδα που διακρίνεται στα πιο επιθετικά κομμάτια του δίσκου. Με λίγα λόγια, η ανανέωση της παρέας του, δείχνει να έχει κάνει καλό στον Angelripper και τους SODOM. Για πρώτη φορά μάλιστα ηχογραφούν ως τετράδα ολόκληρο άλμπουμ. 
Το άλμπουμ είναι μια επιστροφή στις καλές κυκλοφορίες και τόσο ο Onkel Tom, όσο και οι υπόλοιποι έχουν το οπλοστάσιό τους γεμάτο ιδέες. Το thrash των SODOM είναι πολύ σκοτεινό και η φωνή του Angelripper παραμένει βραχνή, σε σημείο που φλερτάρει με το death σε κάποια τραγούδια. Αν με κούρασε κάτι, αυτό ήταν το “Nicht mehr mein Land” (Γερμανικοί στίχοι ταιριάζουν στο thrash, αλλά το κομμάτι δεν…), το προοδευτικό (!!!) “The harpooner” που στρώνει μόνο στο τέλος του και το “Occult perpetrator” που θυμίζει πολύ SLAYER. 
Πέραν αυτών όμως, το άλμπουμ είναι γεμάτο δυναμίτες που σχεδόν όλα μπορούν να σταθούν αντάξια σε συναυλιακό σετ των Γερμανών. Αν ξεχαστείτε και αφήσετε την μουσική να παίζει στο background, μιλάμε για τραγούδια που θα σας κάνουν να γυρίσετε και να τα προσέξετε. Το “Sodom & Gomorrha” είναι ένας τίτλος που ανέκαθεν θα περιμέναμε την μπάντα να γράψει και να τιμήσει τον λόγο που βαφτίστηκε έτσι. Ένα τραγούδι που προβλέπω να μένει κλασικό για το συγκρότημα. Το “Euthanasia” σκοτώνει και ίσως να είναι και το αγαπημένο μου σε όλο το άλμπουμ, κυρίως λόγω της κιθάρας. Το “Glock ‘n’ roll” καταιγίδα Γερμανικών προδιαγραφών, το “Dehumanized” που ανοίγει αργά πριν ξεσπάσει και πάλι ο πόλεμος, με τον νέο drummer Toni Merkel να μην αφήνει το πόδι από το γκάζι σε όλο το άλμπουμ (είχε παίξει με τον Blackfire στο προσωπικό του άλμπουμ το 2015 και υποθέτω πως αυτός τον σύστησε). Τέλος δεν περίμενα να γουστάρω ένα τραγούδι με τίτλο “Waldo & Pigpen” που όμως με έκανε να ανακαλύψω μια πολεμική ιστορία, όπου 3 Αμερικάνικα ελικόπτερα έκαναν μια επιτυχή αποστολή διάσωσης στο Βιετνάμ.
Υποθέτω και τολμώ να δηλώσω πως ο Angelripper αναζωογονήθηκε από την περιοδεία της μπάντας με τους SUICIDAL ANGELS, EXODUS και DEATH ANGEL πριν ξεκινήσει να γράφει για αυτό το άλμπουμ και η αδρεναλίνη του διαχύθηκε σε όλο το άλμπουμ. Όταν μετά από κοντά 40 χρόνια καριέρας, κυκλοφορείς ένα τέτοιο άλμπουμ, το κοινό σου υποκλίνεται και κανείς δεν μπορεί να σε κατηγορήσει για αδιαφορία και αναμασήματα. Οι SODOM είναι εδώ και φαίνονται διψασμένοι για αίμα. Herzlich Wilkommen!
8 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης


Πάντα όταν κυκλοφορεί ένα άλμπουμ των SODOM το ενδιαφέρον μου είναι τεράστιο αφού οι Γερμανοί συμπεριλαμβάνονται στις αγαπημένες μου thrash μπάντες. Ειδικά όμως τον συγκεκριμένο δίσκο τον περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία. Η επιστροφή του εμβληματικού κιθαρίστα Frank Blackfire στις τάξεις της μπάντας (με τον οποίον ηχογράφησαν τα θρυλικά “Persecution mania” , “Agent orange” και το EP “ Expurse of sodomy”)  αλλά και τα EP’s “Partisan” και “ Out of the frontline trench” που προηγήθηκαν της συγκεκριμένης κυκλοφορίας και έδειξαν μια τρόπον τινά, επιστροφή σε πιο παραδοσιακούς ήχους μετά το απλά καλό “Decision day” του 2016, ήταν ικανά να εκτοξεύσουν τον ενθουσιασμό μου στα ύψη. Έναν ενθουσιασμό που διαδέχτηκε ο σκεπτικισμός, καθώς τα πρώτα δείγματα που διέρρευσαν από το “Genesis XIX” δεν με έκαναν και να χοροπηδάω από χαρά. Με ανάμικτα συναισθήματα αλλά και μεγάλη περιέργεια, είναι η αλήθεια, έβαλα να ακούσω το άλμπουμ.
Στον δέκατο έκτο, όπως φανερώνει και ο τίτλος, δίσκο των SODOM,  συναντούμε εκτός των Angelripper και Blackfire, τον Yorck Segatz στις κιθάρες (μέλος της μπάντας από το 2018) και τον Toni Merkel να μας συστήνεται ως ο νέος ντράμερ. Για την εκτελεστική ικανότητα του Blackfire τα λόγια περιττεύουν. Εξάλλου ο άνθρωπος έχει αφήσει το στίγμα του τόσο στο παρελθόν με τους SODOM και τους KREATOR αλλά και με τους ASSASSIN στις αρχές του έτους στο καταπληκτικό “ Bestia immundis”.  O Segatz είχε δείξει τα διαπιστευτήρια του στα δύο EP’s ενώ ο “νέος” Toni Merkel αποδεικνύεται μια εξαιρετική επιλογή. Όσο για τον θείο Tom… είναι ο θείος Tom. Απλά και καθαρά.  Άρα δεν τίθεται θέμα για την απόδοση των μελών της μπάντας, που ακούγεται σαν σύνολο σαν μια καλοκουρδισμένη πολεμική μηχανή. Το ζητούμενο όμως είναι η ποιότητα των συνθέσεων που απαρτίζουν το “Genesis XIX”.  Και εδώ προκύπτουν κάποια θεματάκια. 
Ο δίσκος αποτελείται από έντεκα κομμάτια, δώδεκα αν συμπεριλάβουμε και την μονόλεπτη εισαγωγή με τίτλο “Blind superstition” που έχει μια αύρα “Agent orange” και σε προδιαθέτει θετικά για την συνέχεια. Ας ξεκινήσουμε όμως με τα αρνητικά του δίσκου. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι τα 55 λεπτά του δίσκου είναι υπερβολικά πολλά. Αν η διάρκεια του ήταν δέκα λεπτά λιγότερα, ο δίσκος θα ακουγόταν πιο ολοκληρωμένος και συμπαγής και κυρίως θα έλειπαν κάποια κομμάτια που εγώ θεωρώ περιττά. Πάρτε για παράδειγμα τα “Sodom & Gomorrah” και “Indocrination” που κυκλοφόρησαν σαν πρώτα δείγματα του δίσκου. Αρκετά δυνατές συνθέσεις αλλά δεν έχουν αυτό το “κάτι” που θα σε συγκινήσει, που θα σε γραπώσει από το λαιμό. Στο ίδιο στυλ και το “Occult perpetrator” που θα το χαρακτήριζα στην καλύτερη, βαρετό.  Από την άλλη όταν οι SODOM αποφασίζουν να παίξουν σοβαρή μπαλίτσα, πραγματικά δεν έχουν αντίπαλο. Κομμάτια όπως το ομώνυμο (ελαφρώς παραλλαγμένο από την έκδοση που είχαμε ακούσει στο EP “Out of the frontline trench”) , το “Euthanasia” και το “Friendly fire” δείχνουν τις πραγματικές δυνατότητες τους. Ιδιαίτερη αναφορά επιβάλλεται να γίνει στο “The harpooneer”, ένα επτάλεπτο έπος που όχι μόνο είναι το καλύτερο κομμάτι του δίσκου, αλλά και από τα καλύτερα που έχουν γράψει ποτέ. Στιχουργικά είναι η συνέχεια του “Silence is consent” από το “Get what you deserve” καθώς αναφέρεται και αυτό στον Moby Dick. Απίστευτη, εκπληκτική σύνθεση. 
Ήθελα πολύ το “Genesis XIX” να είναι αυτό που λέμε δεκάρι ακατέβατο, και είχε όλες τις προϋποθέσεις να το πετύχει. Δυστυχώς όμως μου άφησε την αίσθηση του ανεκπλήρωτου και με ένα μικρό παράπονο. Μην με παρεξηγείτε, είναι ένας  100% SODOM δίσκος, σαφώς καλύτερος του “Decision day”,  με όλα αυτά τα στοιχεία που ξέρουμε και αγαπάμε. Όπως όμως ενθουσιάζομαι με κάποια νέα μπάντα που ανακαλύπτω, άλλο τόσο εύκολα μπορώ να γίνω και πολύ αυστηρός κριτής στις μπάντες που αγαπώ (ναι, ισχύει ΚΑΙ για τους VENOM) . Υπό αυτό το πρίσμα εκτιμώ ότι το “Genesis XIX” είναι ένας πολύ καλός δίσκος, που όμως μπορούσε να δώσει πολλά περισσότερα. Το σημαντικό όμως είναι ότι οι SODOM βρίσκονται και πάλι σε τροχιά ανάκαμψης και έχουν όλα τα φόντα να το πετύχουν.
7,5 / 10
Θοδωρής Κλώνης


Οι SODOM ήταν, είναι και θα είναι για τον γράφοντα ένα από τα καλύτερα thrash metal συγκροτήματα που έχει το ιδίωμα. Κάθε νέα τους κυκλοφορία είναι για μένα πρωταρχικός λόγος ακρόασης, ειδικά όταν αργεί να εμφανιστεί . Ομολογουμένως τα τελευταία χρόνια οι δουλειές του group δεν είναι σε σύνολο τόσο καλές όσο ήταν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Σίγουρα σε κάθε albums τους υπάρχουν αρκετά καλές συνθέσεις αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει αυτό το «κάτι» που κάποτε τους έδινε μια διαφορετική αίγλη στο χώρο. 
Την καινούργια τους δουλειά την περίμενα με αρκετή αγωνία αφού η έλευση του Frank Blackfire, κιθαρίστα που γνωρίσαμε στα αθάνατα albums “Persecution mania” του 1987 και “Agent orange” του 1989, θεωρώ πως έφερε έναν αρκετά thrash αέρα στο σχήμα. Από την άλλη το ίδιο το συγκρότημα μας μπέρδεψε λίγο αφού το πρώτο single του νέου album “Sodom & Gomorrha” καθώς και το ομώνυμο που υπήρχε στο περσινό EP τους μοίρασαν χαμόγελα με την thrash αισθητική τους, το δεύτερο όμως φετινό single "Indoctrination", «κλείνοντας» πιο πολύ προς το hardcore, νομίζω ότι πήρε πίσω λίγο τα χαμόγελα. Μετά από πολλές ακροάσεις, το “Genesis XIX”, ναι μεν θα χαροποιήσει τους οπαδούς, ειδικά όσους έχουν τους SODOM σε πολύ ψηλή θέση των ακουσμάτων τους, αφού η πλειοψηφία των τραγουδιών είναι παρόμοια με το πρώτο single και το ομώνυμο που είδαν το φως της δημοσιότητας, αλλά και πάλι σε σύνολο τραγουδιών υπάρχει ένα μικρό «αλλά», που για τους ίδιους ίσως δεν είναι σημαντικό λόγω της ηχητικής πορείας που έχουν τα τελευταία χρόνια. 
Στη νέα δουλειά ευτυχώς υπερισχύουν σε σύνολο τα thrash στοιχεία, σε σχέση με τα πιο σύγχρονα, αλλά και τα punk και hardcore μέρη που μας είχαν συνηθίσει στις πρόσφατες δουλειές τους. Φυσικά υπάρχουν και αυτά, αλλά είναι λιγότερο αισθητά. Ακούγοντας τον δίσκο ανακαλύπτεις ότι το συγκρότημα ίσως θέλει να κάνει μια συνθετική βουτιά στο παρελθόν του με αναφορές στα καλύτερα μέρη δίσκων όπως τα “Better off dead”, “Get what you deserve” και “Taping the vein”, με τον τελευταίο να σου έρχεται λίγο πιο άμεσα στην σκέψη. Και για να μην αναφωνήσετε από χαρά, η αναφορά είναι στην συνθετική δομή που είχαν όλες οι προαναφερόμενες δουλειές, και όχι στις συνθέσεις καθ’ αυτές, αφού τα καινούργια τραγούδια δεν ισοδυναμούν με το παλαιό υλικό, αλλά και πάλι έχουν ευφάνταστα ριφ, κυρίως γρήγορες ταχύτητες και έναν Angelripper που έχει κόψει τα πολλά growls και τραγουδάει όχι με την φωνή του αλλά τα εσώψυχα του. Στην επερχόμενη καινούργια δισκογραφική τους προσπάθεια, έχουν και πολλά heavy στοιχεία σε τραγούδια τους, σαφώς επικαλυμμένα από μια άλλη παραμόρφωση. Σε αρκετά σημεία σε όλο το album, αφού το ακούσεις πολλές φορές, ίσως σου έρθουν στο μυαλό και οι πρόσφατοι KREATOR, αφού η δομή κάποιων συνθέσεων, τους θυμίζουν πολύ. Τραγούδια όμως, όπως τα "Euthanasia", "Genesis XIX", "Glock 'n' roll", "The harpooneer", "Occult penetrator" και το "Sodom & Gomorrah", νομίζω ότι θα μνημονεύονται για πολλά χρόνια. Υπάρχουν όμως δυστυχώς τα "Waldo & Pigpen" και "Indoctrination" δυο τραγούδια που δεν είναι άσχημα, αλλά όντας ελαφρώς διαφορετικά σχετικά με τα άλλα «χαλάνε» το υπόλοιπο σύνολο. Ίσως αν δεν υπήρχαν η γενική «εικόνα» θα ήταν διαφορετική.   
Παρόλα αυτά, το group έχει καταφέρει σε σύνολο συνθέσεων να προσφέρει την καλύτερη δουλειά του συγκριτικά με τις δυο τελευταίες. Μάλλον η δεύτερη κιθάρα, και δη όταν την κρατάει ένας μουσικός που είναι συνυφασμένος με το group, μάλλον τους έδωσε την αναζωογόνηση που ήθελαν, να γράψουν ωραία τραγούδια που λογικά θα αρέσουν πολύ στο κοινό. Οι οπαδοί του ιδρώματος καλό θα είναι αυτή την φορά να μην διστάσουν να αγοράσουν το album, αφενός γιατί έχει ένα από τα ωραιότερα εξώφυλλα που έχουν εμφανιστεί στην καριέρα του group, σχεδιασμένο από τον Joe Petagno, που γνωρίσαμε κυρίως στους MOTORHEAD, και αφετέρου γιατί το αποτέλεσμα θα τους ικανοποιήσει πολύ. Κρίμα που απαγορεύονται οι διαδηλώσεις γιατί το νέο album των SODOM θα ήταν το κατάλληλο soundtrack!    
7,5 / 10
Θοδωρής Μηνιάτης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

DREAM THEATER – “Distant Memories – Live in London” (Inside Out)

20 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Σάκης Φράγκος

Υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που γνωρίζει πόσο βλαμμένος είμαι με τους DREAM THEATER. Από την άλλη όμως, δεν έχω διστάσει να τους κριτικάρω και μάλιστα έντονα σε σχέση με διάφορες κινήσεις τους που...

[περισσότερα]

BLACK FATE – “Ithaca” (Rockshots Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Σάκης Φράγκος

…ή αλλιώς «έτσι γ@@@ει η Λάρισα». «Τσκ τσκ», θα πείτε. «Μαζέψτε τη γλώσσα σας κύριε Φράγκο». Κι εγώ θα απαντήσω: «έχετε ακούσει το “Ithaca” των BLACK FATE; Αν όχι, έχετε το δικαίωμα να παραμείνετε...

[περισσότερα]

BLACK SABBATH – “Vol. 4 (Redux)” (Magnetic Eye Records)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:15 Γιάννης Παπαευθυμίου

Η Αμερικάνικη εταιρία έχει κάνει και άλλες “αναβιώσεις” κάποιων σπουδαίων δίσκων του παρελθόντος, και πλέον στην σειρά ακολουθεί στη θρυλικό τέταρτο album των αρχιερέων του heavy metal από το...

[περισσότερα]

SOULBURN - “Noa's D'ark” (Century Media)

19 Νοεμβρίου, 2020 - 15:00 Γιάννης Σαββίδης

Η Ολλανδική σκηνή φέτος, τα πάει πραγματικά καλά, και αυτό μόνο καλό είναι. Σε μια χρονιά που το λιγότερο καλό είναι το νέο GOD DETHRONED (καλός δίσκος, μη λέμε ότι θέλουμε), το τελευταίο THANATOS...

[περισσότερα]

DARK TRANQUILLITY - “Moment” (Century Media)

18 Νοεμβρίου, 2020 - 09:30 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Αν υπάρχει μία μπάντα εκεί έξω, που ήταν εκεί, από την αρχή του melodic death metal και ακόμα και σήμερα έχει καταφέρει (με τα πάνω και τα κάτω της φυσικά) να κρατάει τη σημαία ψηλά ποιοτικά, αλλά...

[περισσότερα]