STEVE HACKETT – “Selling England by the Pound and Spectral Mornings: Live at Hammersmith” (Inside Out)

27 Οκτωβρίου, 2020 - 10:00

Ο κιθαρίστας των πρώιμων GENESIS και ένας εκ των σημαντικότερων μουσικών του 70s prog rock, o Steve Hackett, μας δίνει τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερες αφορμές για να επισκεφτούμε τις καλύτερες στιγμές της αγαπημένης μου μπάντας, τουλάχιστον προτού τσακωθούν όλοι μεταξύ τους και πάρουν τα εναπομείναντα μέλη το δρόμο που χάραξε ο Phil Collins.

Το 1996 ήταν η πρώτη φορά που ο Hackett, πιστός στις prog ημέρες των GENESIS, έβαλε μπρος την “Genesis revisited” περιοδεία, την οποία επανέλαβε το 2012, μαζί με, ανάμεσα σε άλλους, τον Nad Sylvan στα φωνητικά, ο οποίος είναι άψογος και αψεγάδιαστος ως Peter Gabriel. Πλάι τους έχουν παίξει μερικοί prog καραβανάδες και νέα ανερχόμενα ονόματα, όπως ο Marco Minnemmann στα τύμπανα και πιο πρόσφατα, ο Craig Blundell, που αντικατέστησε τον τελευταίο στη μπάντα του Steven Wilson. Μαζί με τους Jonas Reingold στο μπάσο, Roger King στα πλήκτρα και τον Rob Townsend σε φλάουτο και σαξόφωνο, ο αγαπητός Steve, κυκλοφόρησε πρόσφατα τη ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας που έδωσαν στο ιστορικό Hammersmith του Λονδίνου το 2019, στην οποία έπαιξαν ολόκληρους ένα σόλο δίσκο του Hackett και έναν GENESIS, τα “Spectral mornings” και “Selling England by the pound” αντίστοιχα.

Φαντάζομαι πως όλοι γνωρίζετε τον δεύτερο τίτλο και την αξία του. Όσο για το πρώτο, μπορεί να είστε αδιάβαστοι, μιας και ο Steve Hackett δεν έχει την υστεροφημία άλλων μουσικών από εκείνη την εποχή, ούτε χαίρει του τίτλου του guitar hero, αν και είναι ένας τιτάνας της εξάχορδης και της αγαπημένης μας μουσικής εν γένει. Η σόλο καριέρα του δεν έχει περάσει απαρατήρητη, αλλά σίγουρα τον ξέρουν και τον εκτιμούν περισσότερο στη γενέτειρά του. Τα πρώτα σόλο άλμπουμ του, είναι όντως εκπληκτικά, σε πλήρη αρμονία με τις μουσικές καινοτομίες των 70s και αναδεικνύουν μία ιδιαίτερη μουσική ιδιοφυία, με πολύ προσωπικό ύφος. Ακούγοντας πάλι το “Spectral mornings”, συνειδητοποιώ πως σίγουρα αποτέλεσε πρώτη ύλη για τις καλύτερες στιγμές του Steven Wilson και άλλων μουσικών με μεγαλύτερη ίσως φήμη.

Τώρα, θα με ρωτήσετε, γιατί να κάτσει κανείς να ακούσει έναν τέτοιο live δίσκο, όταν τόσες μπάντες κάνουν ακριβώς το ίδιο, παίζοντας τα καλύτερα άλμπουμ τους, λες και δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να μηρυκάζουν το ένδοξο παρελθόν, σε μία εποχή που έχουμε πήξει στη ρετρολαγνία; Ίσως γιατί μιλάμε για ΙΣΤΟΡΙΑ, ίσως γιατί η φλόγα των GENESIS πέθανε προ αιώνων και ένας άνθρωπος μόνος του, τολμάει να κρατά το πνεύμα τους ζωντανό, απέναντι στις φήμες για επανασυνδέσεις του line-up post Hackett. Ίσως γιατί ο ταπεινός κιθαρίστας έχει φτιάξει ένα ανεπανάληπτο line-up, που εκτελεί κάθε κομμάτι, όχι μόνο με πίστη στο αυθεντικό, αλλά με περίσσια μουσικότητα, νεύρο και όρεξη (ειδικά ο Sylvan στα φωνητικά είναι χείμαρρος και με συγκινεί με κάθε στίχο που ξεκάθαρα λατρεύει να τραγουδά). Όπως περίμενα, οι δύο δίσκοι, μαζί με τα στάνταρ “Dance on a volcano” και “Los endos” στο encore, ακούγονται ακόμα καλύτερα στη live εκτέλεση που μας ετοίμασε ο Hackett, ειδικά στα σημεία εκείνα που η μπάντα ξεφεύγει και αρχίζει το τζαμάρισμα, ένα τόσο εμπνευσμένο και ξεσηκωτικό, που θα έλεγες πως παίζουν νέα παιδιά με τα μυαλά στα κάγκελα και τη δημιουργικότητα στο ζενίθ. Έτσι πρέπει να ακούγεται ένας ζωντανά ηχογραφημένος δίσκος, δηλαδή σαν μία γιορτή και πώς να μην είναι έτσι, όταν καλεσμένοι μουσικοί έχουν την ευκαιρία να παίξουν μαζί με τον τεράστιο αυτό μουσικό στον οποίο οφείλουμε δίσκους όπως το “Selling England by the pound” και “Spectral mornings”. Το κοινό το ευχαριστιέται ξεκάθαρα και το ίδιο και εγώ, ειδικά όταν ο ήχος είναι τόσο ευκρινής, μοντέρνος και προσεγμένος.

Ειλικρινά, δεν βλέπω το λόγο να επισκεπτόμαστε το παρελθόν συνέχεια και μάλιστα στο 2020, που μας έχει προσφέρει τόσες καλές νέες στούντιο κυκλοφορίες. Ωστόσο, το live ετούτο, είναι ειλικρινά ένα δώρο, ειδικά όταν μας λείπουν τόσο πολύ οι συναυλίες και έχουμε ανάγκη από μία δόση ποιοτικής μουσικής παιγμένης ζωντανά και με αγάπη, το τονίζω, όχι μόνο διεκπεραιωτικά. Ελπίζω μόνο στο μέλλον να έχουμε παρόμοιες κυκλοφορίες και την ευκαιρία να ζήσουμε το φαινόμενο Steve Hackett ζωντανά. Ο Βαθμός περισσεύει και θα αδικούσε τον μουσικό και τη μουσική του.

 

Φίλιππος Φίλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

ARRAYAN PATH - “The marble gates to Apeiron” (Pitch Black Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:30 Δημήτρης Τσέλλος

Πάντα, όταν έχεις να αξιολογήσεις κάποιον δίσκο, παίζουν πολλά πράγματα ρόλο. Το πόσο έχεις παρακολουθήσει την πορεία του συγκροτήματος, πόσο το γνωρίζεις, πόσο γνωρίζεις γενικότερα το ιδίωμα που...

[περισσότερα]

THE FLOWER KINGS – “Islands” (Insideout)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Φίλιππος Φίλης

Όσοι με «διαβάζετε» συχνά θα έχετε μάλλον καταλάβει πως οι προτιμήσεις μου κλείνουν προς το prog rock και πως έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στον βρετανικό ήχο και σε αντιπροσωπευτικές μπάντες όπως...

[περισσότερα]

SYNTHETIC - “Clepsydra: Time against infinity” (ROAR! Rock Of Angels Records)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Για μένα οι SYNTHETIC είναι μια ανακάλυψη, μια ευχάριστη έκπληξη σε μια χρονιά γεμάτη απογοητεύσεις και αρνητική διάθεση. Ο πυρήνας τους, βασισμένος σε δυο φίλους από την Θεσσαλονίκη, έχει...

[περισσότερα]

ACCUSER - “Accuser” (Metal Blade)

1 Δεκεμβρίου, 2020 - 02:15 Θοδωρής Κλώνης

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι να περιμένω όταν ο μέγας γκουρού Σάκης Φράγκος μου ανέθεσε το νέο άλμπουμ των ACCUSER για κριτική. Οι Γερμανοί thrashers βρίσκονται στο κουρμπέτι από το 1986 και όλα...

[περισσότερα]

DARK QUARTERER - “Pompei” (Cruz Del Sur Music)

23 Νοεμβρίου, 2020 - 03:15 Δημήτρης Τσέλλος

Οι Ιταλοί θεοί του progressive metal δεν χρειάζονται συστάσεις τόσο στους εμπεριστατωμένους γνώστες της σκηνής, όσο και στους οπαδούς του ευρύτερου επικού ήχου. Τούτο μάλιστα είναι και ένα πολύ...

[περισσότερα]