TERAMAZE – “Are we Soldiers” (Mascot Label Group)

16 Σεπτεμβρίου, 2019 - 17:15

Τι καταπληκτική χρονιά που είναι μέχρι τώρα το 2019 για το progressive ιδίωμα. Από τους DREAM THEATER στους SOEN, απ’ τον Devin Townsend στους OPETH, αυτή η χρονιά δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Και τώρα στη λίστα έρχεται να προστεθεί και ο νέος δίσκος των πιο άγνωστων, Αυστραλών TERAMAZE ο οποίος ανεβάζει ακόμα περισσότερο το πήχη για φέτος και το μέλλον. Με το “Are we soldiers” οι TERAMAZE κάνουν πιστεύω ένα σοβαρό breakthrough και ασφαλίζουν τη θέση τους στη λίστα με τα νέα, υποσχόμενα ονόματα που ανανεώνουν το είδος. 

Ο τέταρτος δίσκος λοιπόν των TERAMAZE, όπως είπα, φέρνει έναν σοβαρό αέρα ανανέωσης. Μακριά από τα κλισέ του progressive (παπάδες, ψυχεδέλεια, «δύσκολα» χρονικά μέτρα, τεράστιες διάρκειες) η μπάντα αυτή ξέρει να γράφει όμορφα τραγούδια με απίστευτα ρεφραίν που σου μένουν για τη μελωδικότητα και ευκολία τους αλλά και για όλα όσα τα κάνουν προοδευτικά: λυρισμός, δεξιοτεχνία, πολυπλοκότητα και κινηματογραφικός ήχος. Παράλληλα, κάτι που δεν έλειπε σε προηγούμενες κυκλοφορίες αλλά τώρα είναι σίγουρα πιο ολοκληρωμένο, οι δέκα συνθέσεις του δίσκου έχουν κάτι το νεανικό και μοντέρνο πράγμα που τους ξεχωρίζει από τις προαναφερθείσες μπάντες. Αυτό  διαφαίνεται στη λυρική φωνή του Nathan Peachey και στο πως συνδυάζουν το Djent χωρίς τον επιτηδευμένα βαρύ ήχο του είδους, αφήνοντας χώρο για όμορφα, μελωδικά περάσματα γεμάτα συναίσθημα και νόημα. Το αποτέλεσμα είναι μια εκπληκτική όσμωση του σύγχρονου progressive των CALIGULA’S HORSE, LEPROUS, PERIPHERY, TESSERACT αλλά με αρκετά συμβατικά χαρακτηριστικά που κάνει το “Are we soldiers” πιο προσιτό σ’ ένα κοινό που δεν ακούει αποκλειστικά progressive. Το κομμάτι του songwriting επομένως είναι ίσως το μεγαλύτερο ατού μιας μπάντας που πραγματικά ξέρει να γράφει ωραία τραγούδια που διανθίζονται από ένα τέλειο πάρε-δώσε κιθάρας πλήκτρων, ατμόσφαιρα και τέλος πάντων, προσωπικότητα. Αυτό ξεχωρίζει τους TERAMAZE από το συρμό – η προσωπικότητα τους που επίσης εκπέμπει ωριμότητα. Ωριμότητα είναι η ιδανική λέξη που έρχεται στο νου όταν μια μπάντα καταφέρνει να γράψει όμορφα τραγούδια που σε προκαλούν να τα ακούσεις μέχρι το τέλος, δεν κουράζουν αλλά παράλληλα ηχούν απολύτως προοδευτικά σε κάθε σκέλος – μουσικότητα, ήχο, παραγωγή, στίχους, artwork. 

8,5 / 10

Φίλιππος Φίλης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

NIGHT IN GALES - “Dawnlight garden” (Apostasy Records)

6 Αυγούστου, 2020 - 09:15 Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Για όσους αγαπήσαμε το melodic death metal από τα... γεννοφάσκια του, οι Γερμανοί NIGHT IN GALES ήταν μία από τις κλασικές μπάντες, ένα κλικ κάτω σίγουρα από τις μεγάλες της εποχής, που είχαν μείνει...

[περισσότερα]

VOIDCEREMONY – "Entropic reflections continuum: Dimensional unravel" (20 Buck Spin)

5 Αυγούστου, 2020 - 08:45 Νίκος Χασούρας

Άργησε πολύ, αλλά το ντεμπούτο full-length των VOIDCEREMONY είναι γεγονός, 6 χρόνια μετά την πρώτη τους κασέτα, “Dystheism”. Σε αυτά τα 6 χρόνια που μεσολάβησαν, καταγράφουμε 3 EP's από ένα εκ των...

[περισσότερα]

RAMBOMESSER – “Krawall am Kiosk” (self-financed)

5 Αυγούστου, 2020 - 08:30 Σάκης Φράγκος

Πολύ θυμωμένοι τούτοι εδώ οι τύποι από το Ulm της Γερμανίας, οι RAMBOMESSER. Από το όνομά τους, καταλαβαίνει κανείς ότι «δεν μασάνε», αφού κουβαλάνε τα μαχαίρια του Ράμπο!!! Προσοχή, δεν είναι...

[περισσότερα]

THE OBLYVION – “Amygdala” (Oblyvion)

5 Αυγούστου, 2020 - 08:30 Σάκης Φράγκος

Εννοείται ότι το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό (όπως και σε σας, να υποθέσω), είναι η κλασική ελληνική ταινία με τον Γιάννη Βόγλη να κυνηγά την τουρίστρια φωνάζοντας «Στάσου που πας; Μύγδαλα,...

[περισσότερα]

DEEP PURPLE – “Whoosh!” (earMusic)

27 Ιουλίου, 2020 - 19:00 Σάκης Νίκας

Νέος δίσκος από τους DEEP PURPLE και από τη μία σημαίνει γενικός συναγερμός στους απανταχού fans του classic rock και από την άλλη υπάρχει μία ολόκληρη γενιά εκεί έξω (για να μην πω δύο) όπου δεν θα...

[περισσότερα]