THE USED - "Imaginary Enemy" (GAS Union)

9 Σεπτεμβρίου, 2014 - 08:15

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια, όπου η σταυροφορία ενάντια στο emo/screamο κίνημα βρίσκονταν στα ντουζένια της, είχα συναντήσει στο δρόμο μου τους THE USED, μιας και οι αναφορές για το ομότιτλο ντεμπούτο τους ήταν κάτι παραπάνω από συνεχείς. Βέβαια, ήταν και η σχέση του μπροστάρη του συγκροτήματος, Bert McCracken, με την κόρη του Ozzy Osbourne, Kelly, κάπου το 2003, που συνέβαλε, ώστε να στραφούν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω τους.

Με αφορμή την έκτη τους επίσημη κυκλοφορία, “Imaginary enemy” (και πρώτη κάτω από την στέγη του προσωπικού τους label), έβαλα να ακούσω ξανά τον πρώτο τους δίσκο, όχι μόνο για να φρεσκάρω τη μνήμη μου, αλλά κυρίως για να κατανοήσω την εξέλιξη της μπάντας μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια.

Είναι κρίμα να βλέπεις μπάντες που ξεκινάνε τόσο φουριόζες, με όλη αυτή την αστείρευτη δύναμη που τους χαρίζει η μετεφηβική ηλικία, να καταλήγουν σε τόσο ανιαρές καλλιτεχνικές δημιουργίες. Και όχι, η πολιτικοποιημένη στροφή των άλλοτε αυτοαναφορικών και ερωτικά προσωπικών στίχων, δε σε κάνει ούτε πιο ώριμο συνειδησιακά, ούτε πιο ευαίσθητο κοινωνικά. Με εξώφυλλο έκδηλα επηρεασμένο από το τεράστιο “American idiot”, οι THE USED επιχειρούν να κλέψουν κάτι από το μεγαλεπήβολο εκείνο project των GREEN DAY, μπας και αποκομίσουν κάποια ελάχιστα παρόμοια κέρδη. Φυσικά, δε θα υπήρχε κανείς λόγος να καταδικάσουμε εκ των προτέρων την εν λόγω προσπάθεια, μόνο και μόνο επειδή η μπάντα επιχειρεί φαινομενολογικά να καπηλευτεί μια νέα θεματολογία. Τα προβλήματα ξεκινάνε με το τέλος της πρώτης ακρόασης του δίσκου, όπου οι επιφανειακή προσέγγιση της “πολιτικής” σκοπιάς είναι πια, πέρα για πέρα ξεκάθαρη. Οι γλυκανάλατες συνθέσεις σε pop φόντο, με σποτάκια από διάφορες βαρύγδουπες δηλώσεις, σε συνδυασμό με μια ασφαλή μουσική προσέγγιση, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την “επαναστατική” νοοτροπία που θέλει να βγάλει προς τα έξω η μπάντα. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, η mainstream στροφή από το punk/rock του παρελθόντος, προς πιο pop φόρμες, δεν είναι ο κύριος λόγος που θα κάνει έναν ακροατή (φαντάζομαι ούτε έναν παλαιότερο οπαδό) να στρέψει αλλού την προσοχή του. Μέσα στο “Imaginary enemy” υπάρχουν ωραίες (αν και πολυφορεμένες) ιδέες, ωστόσο, τα ανέμπνευστα φωνητικά του Bert McCracken και η υπερβολικά πολυεπίπεδη παραγωγή, καθιστούν τον δίσκο μια σκέτη μετριότητα.

Αν δηλαδή δεν αναγραφόταν το όνομα THE USED στο εξώφυλλο, προσδίδοντας την όποια ιστορική βαρύτητα που μπορεί να του αναλογεί, δύσκολα θα ξεχώριζε κανείς το “Imaginary enemy” ανάμεσα στις χιλιάδες νέες κυκλοφορίες που πραγματοποιούνται ετησίως. Είναι ο ορισμός του άλμπουμ που ακούς ευχάριστα για ένα δύο τραγούδια και μετά το διαγράφεις δια παντός από την μνήμη σου.

4.5 / 10

Νίκος Ζέρης

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

DEMOLIZER - “Thrashmageddon” (Mighty Music)

24 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Θοδωρής Κλώνης

ΟΛΕΘΡΟΣ! Και τώρα που έχω την προσοχή σας, αντί προλόγου, ένα σύντομο βιογραφικό. Οι DEMOLIZER έρχονται από τη Δανία και ουσιαστικά υφίστανται από το 2014, αρχικά ως RADTSKAFFEN. To 2018 άλλαξαν...

[περισσότερα]

UNLEASH THE ARCHERS – “Abyss” (Napalm Records)

21 Σεπτεμβρίου, 2020 - 10:15 Γιώργος Κουκουλάκης

Οι UNLEASH THE ARCHERS κατάγονται από τον Καναδά και η αλήθεια είναι πως δύσκολα βρίσκεις κακό συγκρότημα από την βορειότερη χώρα της Αμερικανικής ηπείρου. Πολλά τα παραδείγματα άλλωστε....

[περισσότερα]

PROJECT THEORY – “Blood and Loyalty” (Infinity Entertainment)

21 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Έλενα Μιχαηλίδου

Επειδή έχω μία ιδιαίτερα ενοχλητική συνήθεια να μπαίνω συχνά στο τριπάκι να μεταφράσω λέξεις που δεν μεταφράζονται μεταξύ Αγγλικών και Ελληνικών,το “loyalty” με έχει απασχολήσει αρκετά στο παρελθόν....

[περισσότερα]

ALCATRAZZ – “Born Innocent” (Silver Lining)

18 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:30 Σάκης Νίκας

Υπάρχουν κάποιες αδιαπραγμάτευτες σταθερές που καθορίζουν σχεδόν εκ προοιμίου την ποιότητα μίας κυκλοφορίας. Είναι κάποια πράγματα, που σε προϊδεάζουν θετικά, προτού καν ακούσεις το δίσκο. Από την...

[περισσότερα]

HITTMAN - "Destroy All Humans" (No Remorse Records)

17 Σεπτεμβρίου, 2020 - 09:45 Δημήτρης Τσέλλος

Κάποτε, το US heavy/power/progressive/κατάλαβες ποιο εννοώ metal κυριαρχούσε στην παγκόσμια σκηνή. Οι μεγάλοι δίσκοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον ανά τακτά χρονικά διαστήματα, τα μεγάλα συγκροτήματα...

[περισσότερα]