VOLBEAT – “Rewind, Replay, Rebound” (Republic / Universal)

29 Ιουλίου, 2019 - 08:00

Το Rock Hard, από το ξεκίνημα της καριέρας των VOLBEAT, από τότε που ήταν ένα ασήμαντο ή έστω ανερχόμενο σχήμα στο roster της Mascot, στήριξε τους Δανο/αμερικάνους psychobilly punk n’ rollers όσο ελάχιστα σχήματα. Σε προσωπικό επίπεδο, τρέφω μία λατρεία στον Michael Poulsen και την παρέα του, θεωρώ ότι και οι έξι δίσκοι που είχαν βγάλει μέχρι τώρα, είναι όλοι τους εξαιρετικοί (άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο) και βρίσκω πως η αλματώδης άνοδος της δημοτικότητάς τους τη δεκαετία του φεύγει, είναι ένα success story που δύσκολα μπορεί να επαναληφθεί τα επόμενα χρόνια. Δεν μπορώ να φανταστώ σχήματα με δέκα χρόνια καριέρας να παίζουν headliners σε φεστιβάλ όπως το Download, με τους άλλους δύο να είναι οι BLACK SABBATH και οι RED HOT CHILI PEPPERS…

Αρκετά όμως με την παρελθοντολαγνεία, αφού έχουμε παρόν. Το έβδομο άλμπουμ των VOLBEAT, ονομάζεται “Rewind, replay, rebound” και το πρώτο δείγμα γραφής που είχαμε, ήταν το “Parasite”, ένα τραγούδι διάρκειας 40’’ (κάτι που έχουν κάνει στο παρελθόν με το “Slaytan” για παράδειγμα), κίνηση που μας γέμισε ερωτηματικά, αλλά στην τελική, VOLBEAT είναι, ότι γουστάρουν κάνουν! Το “Leviathan” που ήταν το πρώτο video clip, μας βύθισε σε σκέψεις, αφού ακουγόταν αρκετά ρηχό και ανέμπνευστο σε σχέση με τους ύμνους που τους έχουμε συνηθίσει. Radio friendly χωρίς όμως να έχει το «κάτι» που θα το κάνει να ξεχωρίσει από τον σωρό. Δυστυχώς, με μεγάλη μου λύπη, τα περισσότερα κομμάτια στον δίσκο, ακούγονται σαν το “Leviathan”, κάτι που απευχόμουν… Υπάρχουν τραγούδια όπως το “When we were kids” ή το “Rewind the exit” και το “7-24”, που συγκαταλέγονται ανάμεσα στα μετριότερα που έχουν γράψει ποτέ. Νερόβραστα, με τις κιθάρες να ακούγονται κάπου στο βάθος, χωρίς νεύρο.

Τους VOLBEAT τους έκανα Θεούς με τον τρόπο που έκαναν την μίξη ανάμεσα στους METALLICA και τον Elvis ή τον Johnny Cash. Δηλαδή τις μεταλλικές κιθάρες, που έφταναν στο σημείο του thrash metal σε σημεία, με τη χαρακτηριστική μελωδία στα φωνητικά, το uptempo groove και τα ουράνια ρεφρέν. Τέτοιο τραγούδι στο άλμπουμ, είναι μόνο το “The everlasting”, ένα τραγούδι που υπήρχε σε ζωντανή εκτέλεση και στο πρόσφατο “Let's Boogie! Live At Telia Parken” μόνο που τώρα ακούγεται σαφώς πιο προσεγμένο, αλλά και πάλι, δεν φτάνει τα επίπεδα των προηγούμενων δίσκων. Τα “Cheapside sloggers” και “Last day under the sun” (που είναι το “Cape of our hero” των φτωχών, όπως μου αρέσει να λέω, με βάση και το video clip) είναι απλά καλά, ενώ οι πιο σπουδαίες στιγμές είναι τα πιο punk rock n’ roll τραγούδια, με κορυφαίο όλων το φοβερό “Sorry sack of bones”, ένα τραγούδι που όμοιό του δεν έχουν γράψει ποτέ στο παρελθόν (και σηματοδοτεί την μοναδική ηχητική αλλαγή που έχουν κάνει στον δίσκο και τον μοναδικό ίσως πραγματικό πειραματισμό που επιδεικνύουν στο “Rewind, replay, rebound”), το “Die to live” που έχει τον Neil Fallon των CLUTCH στα guest φωνητικά και είναι πάρα πολύ ανεβαστικό (λες και βρίσκεσαι σε σαλούν και γύρω σου πλακώνονται στο ξύλο!!!) και κατά δεύτερο λόγο το “Pelvis on fire” που θα μπορούσε να είναι μία πολύ heavy εκδοχή τραγουδιού του Elvis Presley. 

Αν τον δίσκο αυτόν, τον είχε κυκλοφορήσει ένα οποιοδήποτε άλλο γκρουπ, θα μπορούσε να είχε αποθεωθεί. Εδώ μιλάμε για τους VOLBEAT όμως. Ένα από τα κορυφαία σύγχρονα σχήματα, game changers μιλάμε… Έχω απαιτήσεις από τις στούντιο δουλειές τους κι όχι ρηχά, radio friendly τραγούδια, κενά από ψυχή και χωρίς να έχουν και τις προδιαγραφές να κάνουν και την επιτυχία που φαντάζονται. Θέλω να ελπίζω ότι το “Rewind, replay, rebound” (αμάν πια με αυτούς τους τίτλους, που για να τους θυμηθείς, πρέπει να έχεις σκονάκι!!!) είναι το πρώτο και μοναδικό τους στραβοπάτημα. Σίγουρα πάντως θα ήθελα να είναι κάτι που τους υπαγόρευσε η έμπνευσή τους και να μην μπήκαν στο στούντιο θέλοντας να κάνουν κάτι που θα τους εκτοξεύσει εμπορικά. Ούτε καν εκείνες τις obscure διασκευές του παρελθόντος δεν έχει, λες και δεν θέλουν οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο σε εμπορικές βλέψεις, που φυσικά δεν είναι κάτι μεμπτό, αλλά δεν θα ήθελα να είναι αυτοσκοπός. Κι αυτό είναι το αίσθημα που μου βγάζουν οι VOLBEAT στο άλμπουμ αυτό. Ότι μπήκαν στο στούντιο για να γράψουν κάτι που θα τους κάνει household name στην Αμερική κυρίως. Μακάρι να είναι αυτός ο τρόπος και να περάσουν στην αμέσως επόμενη κλίμακα, αυτή των arena bands επιπέδου METALLICA. Household name στην Αμερική όμως, είχαν γίνει και οι PANTERA που δεν συμβιβάστηκαν ποτέ. Αυτό περιμένω και από τον Michael Poulsen. Εννοείται ότι το άλμπουμ το έχω ακούσει άπειρες φορές και θα το ακούσω άλλες τόσες. Δεν νομίζω όμως ότι θα μου βγάλει ποτέ τον ενθουσιασμό που μου έβγαινε όταν άκουγα τις περασμένες δουλειές τους. Αν πάλι, ήταν ο πρώτος τους δίσκος, σίγουρα θα τους έδινα μεγαλύτερη σημασία, καθώς θα έβρισκα πάρα πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία. Έλα όμως που δεν είναι κι έχω ακούσει κάποια “Lola Montez”, “Still counting”, “The mirror and the ripper”, “The bliss”, “7 shots” ή “Radio girl” (κομμάτι που ουσιαστικά επέσπευσε τη διαδικασία του γάμου μου!!!) και τα καινούργια άσματα υπολείπονται μακράν… Όπως και να έχει, περιμένω να τους δω για μία ακόμα φορά live…

6 / 10

Σάκης Φράγκος

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

KONKHRA – “The alpha and the omega” (Hammerheart Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Γιάννης Σαββίδης

Από την εποχή των θεών του μαύρου heavy metal, MERCYFUL FATE και του Lars Ulrich (αν δεν ξέρεις ποιών, λάθος σελίδα διαβάζεις), στους εκπληκτικούς tech-thrashers INVOCATOR ("Excursion demise" και τα...

[περισσότερα]

AIRBOURNE- “Boneshaker” (Spinefarm)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

AC/DC. Tέσσερα γράμματα, που συμβολίζουν τη μεγαλύτερη προσφορά της Αυστραλίας στο hard rock. AIRBOURNE. Oι τίμιοι διάδοχοί τους, εδώ στο πέμπτο  στούντιο άλμπουμ τους. Με νέο κιθαρίστα και...

[περισσότερα]

HORIZON’S END - “Skeleton keys” (Steel Gallery Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Φίλιππος Φίλης

Οι HORIZON’S END αποτελούν πολύ σημαντικό, κατ εμέ, κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού heavy metal. Έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση το 1998, με το αριστουργηματικό “Sculpture on ice”, ένα δίσκο...

[περισσότερα]

1349 – “The infernal pathway” (Season of mist)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 22:15 Λευτέρης Τσουρέας

Οι Νορβηγοί στο έβδομο album τους πραγματοποιούν δραστική στροφή στον ήχο τους προς μια πιο thrash ηχητική κατεύθυνση, που οφείλει τα μέγιστα στην αμερικάνικη σκηνή, κάτι που καθιστά το νέο τους...

[περισσότερα]

VILLAGERS OF IOANNINA CITY – “Age of Aquarius” (Mantra Records)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 14:45 Πάνος Δρόλιας

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που κυκλοφόρησε το “Riza” και ο ντόρος γύρω από τους VILLAGERS OF IOANNINA CITY καλά κρατεί. Μολονότι αδυνατώ ακόμα να κατασταλάξω αν ο συγκεκριμένος ντόρος, που...

[περισσότερα]