THE WINERY DOGS – “Hot streak” (Loud & Proud)

13 Οκτωβρίου, 2015 - 13:45

Richie Kotzen, Billy Sheehan, Mike Portnoy, γνωστοί οι δύο πρώτοι από το Supergroup MR. BIG, σχημάτισαν τους WINERY DOGS. Η διαφορά από τους MR BIG είναι ο πιο τεχνικός ντράμερ και τα τραγούδια που έχουν ένα πιο funk rock/fusion jazz χαρακτήρα.

Η προσωπική δισκογραφική παρουσία του Kotzen, καθορίζει κατά πολύ το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα, γιατί η μελιστάλαχτη φωνή του που φέρνει αρκετά στον Glenn Hughes σε μια πιο funky εκδοχή, δίνει τον χαρακτήρα στα τραγούδια. Η δεύτερη δουλειά του σχήματος, έρχεται πολύ σύντομα μετά την πρώτη, με ενδιάμεσο σταθμό, εκτενείς περιοδείες. Αυτές είναι που εδραίωσαν τους WINERY DOGS σαν ένα σχήμα τεχνοκρατών με καρδιά και πατήματα στον ρυθμό και το μέτρο όσο και στο συναίσθημα. Το funk rock, δεν θέλει μόνο τεχνική για να πετύχει θέλει και συναίσθημα και μέχρι και ο Portnoy φαίνεται να το βρίσκει.

Το εναρκτήριο “Oblivion” είναι ένα funky τραγούδι που φέρνει αμέσως στο μυαλό τους υπερτεχνικούς MR. BIG με την μονομαχία ηλεκτρικού μπάσου-ηλεκτρικής κιθάρας αλλά στο πιο τεχνικό. Η συνέχεια έρχεται με το πιο “εμπορικό” και πιασάρικο “Dr. Love”. Ένα τραγούδι στο οποίο οι KISS συναντούν τους FUNKADELIC. Η τρίτη απόδειξη των ικανοτήτων του σχήματος, είναι το “Hot streak”, ένα techno Funk τραγούδι με στοιχεία fusion jazz. Μην ξεχνάμε ότι ο Kotzen ήταν επιλογή του Stanley Clarke για τους VERTU. Ακούστε το κλείσιμο και τον χώρο που αφήνουν για την επίδειξη του μπασίστα, που όπως πάντα δεν γεμίζει απλά τον ήχο.
Επίθεση με groove στο “How long” με τον Hendrix και τον Kravitz να συνυπάρχουν με τον Jaco Pastorius στο ίδιο τραγούδι. Από την άλλη το μελωδικό ρεφρέν κάνει το τραγούδι μια εν δυνάμει επιτυχία για ραδιόφωνα και χαλαρές στιγμές, ενώ τα σόλο το κάνουν άξιο θαυμασμού από κάθε επίδοξο ήρωα των μουσικών οργάνων των τριών συμμετεχόντων και των ικανοτήτων τους.

Στο σύνολο του το άλμπουμ έχει μια γεύση από τα σχήματα των 70’s σαν τους DOOBIE BROTHERS, STEELY DAN, DEEP PURPLE (MK IV) περασμένα μέσα από το φίλτρο των 80’s και της Shrapnel. Δεκατρείς συνθέσεις που είναι σφιχτές, γεμάτες αδρεναλίνη, μελιστάλαχτα φωνητικά, αραγές ρυθμικό υπόβαθρο, με τρομερή αίσθηση ρυθμού και ένα μπάσο που όπως πάντα κάνει τα πάντα, από ρυθμική κιθάρα, γεμίσματα, μέχρι ανταλλαγή φράσεων με τον εφευρετικό Portnoy. Αν έχετε ακούσει το πρώτο άλμπουμ και σας άρεσε, εδώ έχουμε μια μετάβαση στο επόμενο επίπεδο. Η τεχνική πλέον έχει ξεφύγει σε ανώτερα επίπεδα, αλλά έχει από την άλλη πλευρά παραμείνει ενσωματωμένη στο τραγούδι, στην υπηρεσία του κι όχι στην υπηρεσία των τριών βιρτουόζων και της προσωπικής επίδειξης. Η μπαλάντα “Fire” δείχνει την ικανότητα τους για απλά στην γενική ιδέα, αλλά γεμάτα με δακτυλισμούς και ακουστικά τσαλίμια. Τραγούδια που κρατάνε τον ακροατή με την «επιφανειακή» απλότητα τους, όταν στο υπόβαθρο, γίνεται απλά χαμός. Πιο ροκ, αλλά πάντα μελωδικοί στο “Ghost town” με την κιθάρα να βουτά στα νερά του fusion, μπιτάτα και δυναμικά τα “War machine”, “Devil you know” το πιο χαλαρό, ταξιδιάρικο “Spiral”, το Νότιο soul “Think its over” , που θα μπορούσε να είναι στο “Come taste the band” και τoγεμάτο συναίσθημα, που αποδίδει κύρια η φωνή του Kotzen, “The lamb”, με τη φωνή να σε ταξιδεύει γεμάτη παράπονο και το μπάσο του Sheehan, να τρέχει σε δαιμονισμένους ρυθμούς στο υπόβαθρο, ενώ το όργανο δίνει αυτό τον 70’s αέρα, που τόσο έχουμε αγαπήσει σε σχήματα σαν τους DEEP PURPLE.

Οι WINERY DOGS με το δεύτερο ολοκληρωμένο άλμπουμτ ους, έρχονται να στρογγυλοκαθίσουν στις δάφνες που κέρδισαν από το πρώτο. Υπερτεχνικοί αλλά ταυτόχρονα προσανατολισμένοι στα τραγούδια και όχι την επίδειξη, μας παραδίνουν ένα άλμπουμ, που στη δεκαετία του ‘70 και ‘80, θα στεκόταν ανάμεσα στις καλύτερες δουλειές των DEEP PURPLE, WHITESNAKE, TRAPEZE. Σήμερα, ακριβώς λόγω αυτής της αδυναμίας κατηγοριοποίησης και του ροκ παρελθόντος των συμμετεχόντων, θα παραμείνουν ένα μυστικό που θα απολαμβάνουμε οι ρέκτες του ποιοτικού hard rock κι όχι η ευρύτερη μουσικόφιλη κοινότητα (σιγά μην ασχοληθεί με αυτούς ο Πετρίδης πχ). Δεν πειράζει, ήδη έχουμε το πιο επιτυχημένο supergroup του 21ου αιώνα, στην δεύτερη δουλειά του να συνεχίζει ακατάβλητο, δίνοντας μαθήματα στον Hughes στο πως να επιλέγει συνεργάτες, με μόνο πιθανό αντίπαλο τους σαφέστατα πιο σκληρούς CHICKENFOOT.

8,5 / 10

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

KONKHRA – “The alpha and the omega” (Hammerheart Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Γιάννης Σαββίδης

Από την εποχή των θεών του μαύρου heavy metal, MERCYFUL FATE και του Lars Ulrich (αν δεν ξέρεις ποιών, λάθος σελίδα διαβάζεις), στους εκπληκτικούς tech-thrashers INVOCATOR ("Excursion demise" και τα...

[περισσότερα]

AIRBOURNE- “Boneshaker” (Spinefarm)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

AC/DC. Tέσσερα γράμματα, που συμβολίζουν τη μεγαλύτερη προσφορά της Αυστραλίας στο hard rock. AIRBOURNE. Oι τίμιοι διάδοχοί τους, εδώ στο πέμπτο  στούντιο άλμπουμ τους. Με νέο κιθαρίστα και...

[περισσότερα]

HORIZON’S END - “Skeleton keys” (Steel Gallery Records)

15 Νοεμβρίου, 2019 - 13:45 Φίλιππος Φίλης

Οι HORIZON’S END αποτελούν πολύ σημαντικό, κατ εμέ, κομμάτι της ιστορίας του ελληνικού heavy metal. Έκαναν την παρθενική τους εμφάνιση το 1998, με το αριστουργηματικό “Sculpture on ice”, ένα δίσκο...

[περισσότερα]

1349 – “The infernal pathway” (Season of mist)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 22:15 Λευτέρης Τσουρέας

Οι Νορβηγοί στο έβδομο album τους πραγματοποιούν δραστική στροφή στον ήχο τους προς μια πιο thrash ηχητική κατεύθυνση, που οφείλει τα μέγιστα στην αμερικάνικη σκηνή, κάτι που καθιστά το νέο τους...

[περισσότερα]

VILLAGERS OF IOANNINA CITY – “Age of Aquarius” (Mantra Records)

8 Νοεμβρίου, 2019 - 14:45 Πάνος Δρόλιας

Πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που κυκλοφόρησε το “Riza” και ο ντόρος γύρω από τους VILLAGERS OF IOANNINA CITY καλά κρατεί. Μολονότι αδυνατώ ακόμα να κατασταλάξω αν ο συγκεκριμένος ντόρος, που...

[περισσότερα]