AIRBOURNE interview (David Rhoads)

24 Οκτωβρίου, 2016 - 00:00

“Rockin’ is our business… and business is fun”

Τετάρτη απόγευμα και μια συνομιλία με τον κιθαρίστα των  AIRBOURNE, David Rhoads,  για τη νέα τους δουλειά με τίτλο “Breakin’ outta hell” αποκαλύπτει ένα σχήμα, που χαίρεται να το θεωρούν συνεχιστή της παράδοσης των AC/DC αλλά πάνω από όλα ,ένα σχήμα που αγαπά το rock n’ roll, βρώμικο, παραμορφωμένο, φωνακλάδικο, ιδρωμένο και δίχως ίχνος πολιτικής ορθότητας... Διαβάστε συνοδεία μιας παγωμένης Foster.

Αρχικά να σας συγχαρώ για το νέο άλμπουμ, πιστεύω ότι καταφέρατε να φύγετε από την μετριότητα και την επανάληψη της προηγούμενης δουλειάς σας και να δημιουργήσετε κάτι που θα μείνει στον ακροατή..
Σε ευχαριστώ, πιστεύω ότι τα τραγούδια μας είναι πιο κοντά στον ήχο που έχουμε στο μυαλό μας και χαίρομαι που σου άρεσαν.

Το καινούργιο άλμπουμ γράφτηκε γιατί είχατε νέες ιδέες που θέλατε να μοιραστείτε με τους φίλους σας ή σαν αφορμή για να ξαναβγείτε στον δρόμο;
Κάθε φορά που κυκλοφορούμε ένα άλμπουμ ανεβάζουμε τον πήχη. Είμαστε ακόμη στην διαδικασία να βρούμε τον ήχο μας και παρόλο που οι AC/DC είναι η μεγάλη επιρροή μας σε κάθε άλμπουμ πλησιάζουμε πιο πολύ σε έναν δικό μας ήχο. Δεν θεωρώ ότι δημιουργούμε μερικά τραγούδια σαν δικαιολογία για να βγούμε στον δρόμο. Ποτέ δεν θα είσαι δραστικά αλλαγμένος στον ήχο με μια rock n’ roll μπάντα σας εμάς. Έχουμε κάποια συστατικά που δουλεύουν και τα κρατάμε. Ξέρουμε τι θέλουν οι οπαδοί μας, την δυναμική των τραγουδιών, θέλουμε τραγούδια που να τους κρατάνε χαρούμενους και να κάνουν και εμάς χαρούμενους και να θέλουμε να τα παίζουμε live. Τραγούδια που να στέκονται στην σκηνή και θα αντέξουν στο πέρασμα του χρόνου

Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι και γιατί, αν έχεις;
Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Τα αγαπώ όλα αλλά το ’’Down on you’’ μου άρεσε από την φάση του demo. Έχει αυτό τον χαρακτηριστικό AC/DC ήχο, τον κλασικό πρώιμο AC/DC ήχο και δεν έχει αλλάξει τόσο από τα demo και λατρεύω το riff και τους τόνους του, όπως βγήκε στο άλμπουμ. Το μόνο που παίζουμε τώρα είναι το “Breakin’ outta hell’’, που και αυτό πάει καλά και θα το προσθέσω και αυτό.

Κάποια από τα τραγούδια σας σαν τα “Rivalry’’, “Thin the blood’’ μου θυμίζουν ένα άλλο μεγάλο Αυστραλέζικο σχήμα τους ROSE TATTOO ειδικά στους στίχους, έχετε αυτό το πνεύμα του δρόμου.
Έχεις δίκιο, οι ROSE TATTOO είναι ακόμα μια μεγάλη επιρροή στους AIRBOURNE. Μιλάμε για αυτή την ωμότητα στον ήχο. Όταν ακούς ένα τραγούδι με slide κιθάρα, ένας κλασικός αυστραλέζικος ροκ ήχος τότε ξέρεις ότι έχεις επιρροές από αυτούς και είναι κάτι που πειραματιστήκαμε σε αυτό το άλμπουμ. Δεν ξέρω πόσο πέτυχε, αλλά σίγουρα είναι επιρροή σε εμάς.

Το έχετε παρατηρήσει; Κυκλοφορείτε νέο άλμπουμ κάθε τριετία. Είναι τα τρία χρόνια ο χρόνος που χρειάζεστε για να επανέλθετε από την κούραση των περιοδειών ή απλά συμβαίνει;
Μπα, είναι καθαρά σύμπτωση. Ο χρόνος των περιοδειών και της κυκλοφορίας είναι συνήθως δύο χρόνια και αν βάλεις και τον χρόνο να συνθέσεις και να ηχογραφήσεις , φτάνει σχεδόν στα τρία χρόνια.

Πιστεύεις ότι τώρα που ως σχήμα η δημοφιλία σας αλλά και οι περιοδείες μεγαλώνουν, σας κουράζουν και θα πρέπει κάποια στιγμή να ρίξετε τους ρυθμούς;
Είμαστε αρκετά καλά. Η ζωή στην περιοδεία είναι σκληρή και το να είσαι μήνες στο λεωφορείο είναι κουραστικό, αλλά η ζωή στο δρόμο δεν ήταν ποτέ για τους αδύνατους στην καρδιά. Σαν δουλειά γενικά είναι σκληρή, αλλά είμαστε νέοι και όσο το σχήμα γίνεται πιο γνωστό, πρέπει να επενδύουμε στις περιοδείες. Απλά όσο μεγαλώνουμε είναι πιο εύκολο για εμάς να διαχειριζόμαστε την κατάσταση με πιο μεγάλη εμπειρία και να αντέχουμε όταν λείπουμε τόσο καιρό από την οικογένεια και τους φίλους μας, αλλά γινόμαστε πιο έμπειροι και κοιτάμε να περνάμε καλά στον δρόμο και να απολαμβάνουμε την ζωή στο δρόμο και τα νέα μέρη που παίζουμε.

Που συνθέσατε το νέο άλμπουμ; Στο δρόμο ή στο στούντιο; Ποιός είναι ο κύριος υπεύθυνος για τις συνθέσεις. Γίνονται ομαδικά ή ο καθένας σας φέρνει έτοιμα τραγούδια;
Συνήθως έχουμε πολύ υλικό, γράφουμε συνεχώς, ηχογραφούμε riff στη σκηνή, στα soundcheck, ένα riff, το ηχογραφούμε σ’ ένα κινητό τηλέφωνο και μετά τα φυλάμε και τα δουλεύουμε με τα pro tool στο λεωφορείο. Όταν αισθανθεί κάποιος δημιουργικός, πάει και «παίζει» μαζί τους και μετά διαλέγουμε τα καλύτερα, όσα έχουν μια φλόγα που τελικά θα καταλήξει σε τραγούδι. Αλλά τελικά το τραγούδι θα εξελιχθεί από το demo με την συμβολή του Joel και εμένα. Σε κάποιο σημείο σταματάς και χρειάζεσαι το υπόλοιπο σχήμα, γιατί το τραγούδι είναι εκεί, η βάση. Όμως θες να δώσει ο καθένας το δικό του κομμάτι στον χαρακτηριστικό ήχο των AIRBOURNE και μετά φέρνουμε τον παραγωγό, να μας βοηθήσει με κάποιες ιδέες να πάμε στο επόμενο επίπεδο. Είναι μια διαδικασία σχετικά συνηθισμένη για εμάς, στους AIRBOURNE, κλιμακωτή.

Πόσο σημαντική ήταν η συμμετοχή του Bob Marlette στη θέση του παραγωγού; Σας έκανε λίγο πιο φρέσκους στον ήχο; Κάποιες ιστορίες από την συνεργασία μαζί του;
Είναι μαζί μας από το πρώτο άλμπουμ, μετά όμως δοκιμάσαμε και άλλους παραγωγούς. Νιώσαμε ότι για αυτό το άλμπουμ θέλαμε κάποιον να μας καταλαβαίνει, κάποιον που να μας ξέρει. Δοκιμάσαμε κάποιους, αλλά τα πράγματα έκαναν τον κύκλο τους και γυρίσαμε σε αυτόν, Είναι έμπειρος με πολλά σχήματα στο ενεργητικό του ξέρει τι θέλει αλλά και τί θέλουμε και τι πρέπει να είναι ο ήχος μας και η δομή των τραγουδιών μας. Είναι η πρώτη φορά που δουλεύουμε μαζί με κάποιον για δεύτερη φορά και αποδίδει. Αν σκεφτείς και τους DEF LEPPARD, με τον Mutt Lange πως δούλεψε η συνεργασία τους, νιώθουμε ότι ο Bob είναι το ίδιο για εμάς, είναι πολύ δημιουργικός μαζί μας.

Γιατί διαλέξατε την Αυστραλία και ειδικότερα τα Sin City στούντιο για να ηχογραφήσετε; Είχατε κουραστεί να λείπετε από τα σπίτια σας ή δεν βρίσκατε το κατάλληλο στούντιο εκτός χώρας;
Πήγαμε στην Αμερική και το ζήτημα ήταν με τον παραγωγό, αν μπορούσε όταν θέλαμε εμείς και αν ήθελε να φύγει. Στο παρελθόν οι παραγωγοί είχαν τα δικά τους στούντιο και τις ιδέες τους και είναι πάντα και θέμα εξοπλισμού. Εμείς δεν έχουμε πολύ εξοπλισμό. Αυτή τη φορά ο Bob δεν είχε θέμα να έρθει στην Αυστραλία και το στούντιο στην Μελβούρνη, είχε πολύ καλή ντραμς οπότε αντί να πάμε στις ΗΠΑ ήρθαν αυτοί για αλλαγή σκηνικού στην Αυστραλία, πράγμα που μας εξυπηρέτησε. Είναι καλό να είσαι σπίτι σε γνώριμο περιβάλλον.

Προέρχεσαι από μια χώρα με μεγάλη παράδοση στο rock n’ roll, την κιθαριστική σκηνή ROSE TATTOO, ANGELS, AC/DC, DUBROVNIKS, COSMIC PSYCHOS, COLD CHISEL πώς εξηγείς ότι το κιθαριστικό rock boogie έχει τόσο γερές ρίζες στη χώρα σας; Η μόνη άλλη χώρα που έχει ανάλογη παραγωγή είναι η Σουηδία... Η ουσιαστική ερώτηση είναι έχει κάτι το νερό ή η μπίρα σας, που σας κάνει και δημιουργείτε τόσο καλή κιθαριστική μουσική;
Δεν ξέρω, η αυστραλιανή μουσική επηρεάστηκε πολύ από την αμερικάνικη σκηνή των 50’s, το rock n’ roll, το rockabilly, οπότε αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε την δική μας έκδοση. Αν προσθέσεις ότι είμαστε μια χώρα με μεγάλη μεσαία, εργατική τάξη, ζεστή χώρα, χώρα της μπίρας, τα βάζεις όλα σε ένα κουβά μαζί με τις μουσικές επιρροές και καταλαβαίνεις γιατί προκύπτει αυτό το υβρίδιο του pub rock… Άρα ναι, είναι κάτι στην μπίρα μας (γέλια)

Τώρα που μουσικοί σαν τους Dio, Lemmy  πεθαίνουν και σχήματα σαν τους AC/DC, BLACK SABBATH, αποσύρονται, πιστεύεις ότι σχήματα σαν τους AIRBOURNE, θα μπορέσουν να συνεχίσουν να κρατούν τη φλόγα του rock n’ roll αναμμένη, γιατί αρκετοί σας θεωρούν μια από τις μεγάλες ελπίδες για το μέλλον του rock n’ roll.
Δεν ξεκινήσαμε με αυτόν τον σκοπό. Δεν είχαμε κάποια αποστολή. Θέλαμε να παίζουμε rock που μας αρέσει κι ευτυχώς ακόμα υπάρχουν ακόμα εκατομμύρια οπαδοί που θέλουν να ακούν την ίδια μουσική με αυτή που παίζουμε. Θέλουμε να παίζουμε τη μουσική που μεγαλώσαμε και αγαπάμε και όσο υπάρχει κόσμος που αγαπά το ίδιο πράγμα, θα είναι και ένας από τους λόγους της επιτυχίας μας. Υπάρχουν αρκετές μπάντες νέες στο είδος που αναζωογονούν το είδος. Οι παλιοί μας ήρωες μεγαλώνουν, αλλά αυτό είναι γεγονός. Οι AC/DC που έλεγες ;oτι ποτέ δεν θα σταματήσουν, δεν θα αποσυρθούν κι όμως έρχεται η ώρα της αποχώρησης και οι οπαδοί μας λένε “εσείς κουβαλάτε την φλόγα”. Δεν το λέμε εμείς, αλλά είναι καλό, αν το νιώθουν. Αν εμείς καταφέρουμε να τους ευχαριστούμε και αν ευχαριστιόμαστε και εμείς, όπως έκαναν οι AC/DC, τότε αυτό είναι υπέροχο.

Περιοδεύσατε μαζί του πολύ τα τελευταία χρόνια. Πως νιώσατε όταν μάθατε για τον θάνατο του Lemmy;
Ήταν λυπηρό, περιοδεύσαμε πολύ μαζί είχε παίξει και στο βίντεο του ‘’Runnin’ wild’’. Ήταν ένας πολύ αγαπητός και ταπεινός τύπος. Είχε πάντα χρόνο για εμάς, ήταν οπαδός της μουσικής μας. Μας έδινε συμβουλές, μας καλούσε στο δωμάτιό του και μας έλεγε ιστορίες και μας έδινε επαγγελματικές συμβουλές, τι να αποφύγουμε στην μουσική βιομηχανία. Ξέραμε ότι δεν ήταν καλά, γιατί σε κάποια φεστιβάλ που παίξαμε τελευταία, τον βλέπαμε ότι ο καημένος δεν ήταν καλά, αλλά είχε κότσια να κάνει καλά ό,τι έκανε. Αλλά όπως σου είπα ήταν λυπηρό, διάλεξε όμως τον σκληρό δρόμο κι έφυγε όπως ήθελε. Ήταν ακόμα ο βασιλιάς ξέρεις. Τον σεβόμαστε γιατί περιόδευε και έπαιζε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ποια τα πλάνα μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ; Περιοδείες κύρια σε φεστιβάλ και τις γνωστές χώρες ή θα δοκιμάσετε και νέες πιο μικρές αγορές σαν την Ελλάδα;
Είμαστε στον δρόμο μέχρι τα μέσα του Δεκεμβρίου, μετά θα πάμε στον Καναδά και μετά το δικό μας  support στους IRON MAIDEN και μετά headliners σε Ευρώπη και Μεγάλη Βρετανία και Αυστραλία για το καλοκαίρι και πάλι headline περιοδείες και θα θέλαμε να έρθουμε και στην Ελλάδα το ‘17. Όπως και σε μέρη που δεν έχουμε παίξει, πιθανόν σε καλοκαιρινά φεστιβάλ. Υπάρχουν πολλά μέρη που δεν έχουμε πάει και με το νέο άλμπουμ ελπίζουμε να τα καταφέρουμε.

Μιλώντας για περιοδείες, τί προτιμάς περισσότερο, μικρά κλειστά club ή ανοιχτά στάδια;
Ωωωω... δεν μπορώ να αποφασίσω. Πραγματικά, τα club είναι πιο rock n’ roll, πιο κοντά σε εμάς. Ξεκινήσαμε από τις παμπ και οι οπαδοί μας τα προτιμάνε τα μικρά μέρη, γιατί είμαστε όλοι πιο κοντά, πιο ζεστά και ιδρωμένα, πιο ζωντανά rock n roll show. Στα φεστιβάλ, όμως έχεις μεγάλη σκηνή παίζεις σε χιλιάδες κόσμο αν και τα διαχωριστικά σκοτώνουν την αμεσότητα με το κοινό, αλλά είναι τρομερό να παίζεις απέναντι σε ένα πλήθος.

Νομίζω ότι για τα σχήματα σαν και εσάς τα κλαμπ σας ταιριάζουν έστω και αν πρέπει να παίξετε περισσότερες μέρες... Είδαμε τους AC/DC εδώ και ο ήχος χάνονταν στο στάδιο.
Ναι σε αυτό έχεις δίκιο, αλλά και σε μερικά club, μικρά είναι δύσκολα τα πράγματα, με την κακή ηχητική, μπορεί να έχει πολύ παραμόρφωση και τέτοια πράγματα.

Είστε ικανοποιημένοι από την αποδοχή των AIRBOURNE στις ΗΠΑ; Πιστεύεις ότι με το νέο άλμπουμ έχετε το τραγούδι ύμνο, που θα σας βάλει δυνατά στον χάρτη;
Είναι δύσκολη αγορά. Έχουμε οπαδούς αλλά είναι διασκορπισμένοι. Αυτή η αγορά δουλεύει διαφορετικά από την ευρωπαϊκή. Έχει οπαδούς μια πολύ μεγάλη χώρα και ταξιδεύουμε παίζουμε σε μεγάλα φεστιβάλ. Θα θέλαμε να είμαστε μεγαλύτεροι, αλλά δεν είμαστε, Χρειάζεται περισσότερες περιοδείες, προσπάθεια και αυτό σκοπεύουμε. Θέλει προσπάθεια. Πριν τον Καναδά, θα κάνουμε μια μικρή περιοδεία στην Καλιφόρνια και μετά στον Καναδά, που πάμε καλά, είναι καλή αγορά για εμάς. Μετά θα δοκιμάσουμε και Σικάγο, Βοστώνη, σε πόλεις που έχουμε κοινό, Δεν την έχουμε εγκαταλείψει, αλλά θέλει προσπάθεια και τώρα είμαστε στραμμένοι την Ευρώπη και τη Μ. Βρετανία που έχουμε ήδη επιτυχία, χωρίς να αγνοούμε τις ΗΠΑ.

Μεταξύ των τεσσάρων άλμπουμ πιο θεωρείς το πιο συμπαθές σε εσένα;
Θα έλεγα το ’’Running wild’’ και η συνεργασία με τον Bob Marlette που έδεσε και φαίνεται και στα τραγούδια, στον ήχο της κιθάρας. Προσωπική άποψη, αλλά ο ήχος μου άρεσε και στα ντραμς και στο τελικό αποτέλεσμα, με τον κλασικό ροκ ήχο που αγαπάμε. Και το δεύτερο άλμπουμ ήταν καλό, διαφορετικά τραγούδια, ενδιαφέροντα, προσπαθήσαμε να διαφοροποιηθούμε λίγο...

Οι στίχοι σας έχουν πολλά κοινά με τους Bon Scott, Angry Anderson. Είναι απλά ιστορίες του εργαζόμενου ανθρώπου στην Αυστραλία ,που σας εμπνέουν ή το μεγάλο βιβλίο του rock n’ roll;
Ειδικά οι Jimmy Barnes, Angry Anderson, Bon Scott, μας επηρέασαν και είναι για εμάς πηγές έμπνευσης. Το rock n’ roll για εμάς δεν ήταν ποτέ πολιτικό, μας αρέσει να περνάμε καλά. Είναι τραγούδια από τις εμπειρίες μας, να περνάμε καλά ή άσχημα, να ταξιδεύουμε, να παίζουμε μουσική. Μιλάμε για τις δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε στην καριέρα μας, συναυλίες σε ξένες χώρες, σε λίγο κόσμο, το χωρισμό με μια κοπέλα. Σε αυτά βάζει ο Joel τους στίχους του και όσο δουλεύει από άλμπουμ σε άλμπουμ και με διαφορετικούς παραγωγούς, γίνεται καλύτερος, στο πως μεταφέρει τις εμπειρίες του στους  στίχους.

Οι στίχοι μιλάνε αρκετά για επιθετικότητα, άγχος, αντίσταση και ανυπακοή. Είναι η rock n’ roll νοοτροπία ή το μίσος απέναντι στην κοινωνία της οικονομικής κρίσης ,της τρομοκρατίας, της βίας και των θρησκευτικών διαμαχών, ίσως βλέποντας την κατάσταση λόγω των περιοδειών σε Ευρώπη αλλά και στη χώρα σας, με φτώχεια ανεργία κτλπ.
Έχεις δίκιο, όλα αυτά τα βλέπουμε, αλλά μιλάμε κύρια για τη ζωή και δεν παίρνουμε θέση πολιτική. Προσπαθούμε να δώσουμε στον οπαδό μας, ένα καλό λόγο να ξεσπάσει και να ξεδώσει.

Ποιές είναι οι κύριες μουσικές επιρροές, τα άλμπουμ που σε «έχτισαν» τόσο σαν οπαδός και σαν μουσικός;
Μου αρέσουν πολλά διαφορετικά πράγματα, blues, οι Springsteen, Knopfler Gilmour, όχι αναγκαστικά hard rock. Αλλά αν θες άλμπουμ θα πω αυτά που άκουγα  από τον μεγάλο μου αδελφό σε κασέτα το “ΤΝΤ”, το “Hysteria”, το “Zeppelin III” και μια κασέτα best of των ROLLING STONES  που τις άκουγα μικρότερος. Τα άκουγα γιατί στα 80’s ήμουν μικρός και στα 90’s ακούγαμε ραδιόφωνο αλλά η μουσική ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που παίζουμε. Αλλά εγώ πάντα αγαπούσα τις κιθάρες και τα riff, αυτά είναι τα άλμπουμ που με έβαλαν στο rock n’ roll. Ακόμα οι Αυστραλοί Jimmy Barnes μόνος και με τους COLD CHISEL και άλλη μια φωνάρα από την Αυστραλία ο John Farnham, όχι τόσο rock αλλά τρομερός τραγουδιστής.

Ο Jimmy Barnes είναι από τους αγαπημένους μου, μια από τις πιο υποτιμημένες φωνές.
Έχεις δίκιο συμφωνώ απόλυτα.

Είναι πιστεύεις ο καιρός για ένα live άλμπουμ μετά από τέσσερα στούντιο άλμπουμ;
Ναι έχουμε στα σκαριά ένα live DVD οπότε θα υπάρχει υλικό με μίξη από τις συναυλίες και λογικά θα κυκλοφορήσει κάποια στιγμή το φθινόπωρο.

Πόσο φοβάσαι όταν βλέπεις τον τραγουδιστή σας να κάνει τις ακροβασίες του επί σκηνής, ενώ έχετε ξεκινήσει να κατακτήσετε την δόξα, θα μπορούσε άνετα να σκοτωθεί;
Ναι είναι πολύ επικίνδυνα όσα κάνει, αλλά δεν μπορείς να τον ελέγξεις. Επί σκηνής, γίνεται κάποιος άλλος. Είναι διασκεδαστής και ζει για την στιγμή, αλλά αν πέσει, είναι ο τραγουδιστής και μπροστάρης και θα αλλάξει η καριέρα μας. Δύσκολα θα μπορούσε να αντικατασταθεί. Με ανησυχεί, αλλά του έχω και εμπιστοσύνη, γιατί ξέρω ότι είναι επικεντρωμένος στο να δώσει μια καλή παράσταση και είναι πάντα έτοιμος να δώσει τον καλύτερο εαυτό του. Με ανησυχεί αλλά ταυτόχρονα τον εμπιστεύομαι.

Κλείσε με ένα μήνυμα για τους Έλληνες οπαδούς σας.
Ελπίζω να απολαύσετε την μουσική μας και να σας δούμε κάποια στιγμή σε μια συναυλία στη χώρα σας.

Μάλλον σε καλοκαιρινό φεστιβάλ.
Γιατί όχι;

Σε ευχαριστώ για τη συνέντευξη.
Εγώ σε ευχαριστώ για τις ερωτήσεις και το χρόνο σου.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

www.airbournerock.com

Line-up
Joel O'Keeffe – φωνητικά, κιθάρα
Ryan O'Keeffe – ντραμς
David Roads – ρυθμική κιθάρα
Justin Street – μπάσο

Δισκογραφία:
“Runnin’ wild” (2007)
“No guts, no glory” (2010)
“Black dog barking” (2013)
“Breakin’ outta hell” (2016)

 

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

WENDY DIO interview

16 Μαίου, 2019 - 12:00 Σάκης Φράγκος

“This was his life…” 16 Μαΐου 2010… Μία από τις πιο αποφράδες ημέρες στην ιστορία του heavy metal, αφού ένας από τους μεγαλύτερους κι επιδραστικότερους τραγουδιστές όλων των εποχών, ο Ronnie James...

[περισσότερα]

ACID DEATH interview (Σάββας Μπετίνης)

14 Μαίου, 2019 - 11:15 Γιώργος Δρογγίτης

“Progressive energies” Μετά από τρεις δεκαετίες, πέρα του «διαλλείματος» δέκα ετών, οι Αθηναίοι prog/deathsters ACID DEATH, στα μέσα του περασμένου Μαρτίου κυκλοφόρησαν το κατά πολλούς καλύτερο...

[περισσότερα]

YNGWIE MALMSTEEN interview

10 Μαίου, 2019 - 14:30 Σάκης Φράγκος

“While my guitar shreds”  Γουστάρω πάντα να μιλάω με καλλιτέχνες που θεωρούνται «δύσκολοι», «δύστροποι» ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το. Γουστάρω να θέτω ερωτήματα δύσκολα, ερωτήματα που όλοι...

[περισσότερα]

LUCIFER’S CHILD interview (George Emmanuel)

9 Μαίου, 2019 - 15:45 Γιώργος Δρογγίτης

“The child of Lucifer”   Εδώ και αρκετό καιρό ήθελα να συνομιλήσω με τον Γιώργο Εμμανουήλ, έναν νέο υπερταλαντούχο κιθαρίστα και να μιλήσουμε για τη μουσική του πορεία από τα παιδικά του...

[περισσότερα]

STEEL PROPHET interview (Steve Kachinsky)

8 Μαίου, 2019 - 12:30 Δημήτρης Τσέλλος

“What’s behind the veils? The God machine!” Οι θρύλοι του US metal STEEL PROPHET, κυκλοφορούν το νέο τους άλμπουμ με τίτλο “The God machine”, και το Rock Hard φυσικά δεν χάνει την ευκαιρία να...

[περισσότερα]