ANNIHILATOR interview (Jeff Waters)

6 Οκτωβρίου, 2015 - 14:15

“Always never the same”

Το ολόφρεσκο “Suicide society” μόλις έχει σκάσει στον υπολογιστή μου, λίγες μόνο ώρες πριν συναντηθούμε με τον Jeff Waters, στα παρασκήνια του Wacken Open Air. Αν και δεν μπορούσα να έχω διαμορφώσει εμπεριστατωμένη άποψη για το 15ο άλμπουμ πλέον των ANNIHILATOR, τα συναισθήματα δεν ήταν ενθουσιώδη. Παρόλα αυτά, δεν μας δίνεται συχνά η ευκαιρία να τον πετύχουμε σε τόσο καλή διάθεση, ανάμεσα στην παρέα του Paul O’Neil, του Jon Oliva και του Chris Caffery που πριν καμιά δεκαριά χρόνια τον είχαν μαζί τους στους TRANS-SIBERIAN ORCHESTRA. Λίγο πριν τον απομονώσουμε βρίσκουμε και την αφορμή να τον απαθανατίσουμε αγκαλιά με τον Mike Mangini, ο οποίος βέβαια είχε αναλάβει τα τύμπανα στο υπέρτατο “Set the world on fire” του 1993. Η αφορμή της συζήτησης δεν παύει να είναι η νέα δισκογραφική του απόπειρα, μια από τις πιο προσωπικές του στιγμές, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό στα πλαίσια σύγκρισης με όλους τους προηγούμενους δίσκους των ANNIHILATOR.  

Jeff έχουμε έναν ολόφρεσκο δίσκο για τον οποίο πρέπει να μιλήσουμε.
Νέο δίσκο; Α, ναι, ναι!!! Το 15ο άλμπουμ μας και είμαστε ακόμα εδώ! (γέλια)

Waters15Είναι αξιοθαύμαστο, ιδιαίτερα με όλα που συμβαίνουν στην μπάντα. Ξανά έχεις μια διαφορετική σύνθεση.
Ναι, η μεγαλύτερη αλλαγή είναι για μένα! Ο τραγουδιστής μας, ο Dave Padden, μετά από 12 χρόνια και αρκετούς δίσκους αποφάσισε να σταματήσει. Πίστευα πως θα πηγαίναμε μέχρι το τέλος μαζί, αλλά με εξέπληξε μόλις μια μέρα πριν έρθει για να ξεκινήσει τις ηχογραφήσεις για το άλμπουμ. Το άφησε μέχρι την τελευταία στιγμή. Τον δυσκόλεψε η απόφαση, αφού τα τελευταία 4 χρόνια δεν ήθελε τις περιοδείες, κάτι που εν αντιθέσει με μένα που λατρεύω τα ταξίδια, ήταν ο κύριος λόγος του. Για κάποιους 12 χρόνια είναι πολύ χρόνος για να ταξιδεύεις συνέχεια, οπότε κουράστηκε. Τον ρώτησα αν ήταν οικονομικό το ζήτημα, αν ήταν κάτι που είχε να κάνει με μένα, αλλά τελικά ήταν αποκλειστικά τα ταξίδια, που τον είχαν κουράσει. Αφού το συζητήσαμε κι αφού συνειδητοποίησα πως έχασα τον φίλο μου από την μπάντα, άρχισα να πανικοβάλλομαι. Τα τελευταία χρόνια, οι ANNIHILATOR ανέβαιναν σε αρκετές περιοχές, όπως η Ιαπωνία, η Νότια Αμερική, όχι τόσο η Γερμανία, η Αγγλία ή η Σκανδιναβία, αλλά υπήρχε ανοδική πορεία.

Δεν δυσκολεύει η κατάσταση για σένα αφού πρέπει και να τραγουδάς, πέραν όλων των άλλων;
Αυτός ο δίσκος είναι διαφορετικός από δυο σκοπιές για μένα. Πήρα την απόφαση, πριν ολοκληρώσω τις ηχογραφήσεις να πάω και να κάνω μαθήματα φωνητικής. Παρότι είχα κάνει εγώ όλα τα demo, γνώριζα πως δεν είχα την δυνατότητα να αποδώσω όσο καλά θα το έκανε ο Dave κι έπρεπε να βελτιωθώ. Μετά από δυόμιση μήνες μαθημάτων, άρχισα να γράφω και διάλεξα να πετάξω ό,τι δεν μου άρεσε από τα φωνητικά μου και επικεντρώθηκα περισσότερο στα στοιχεία που με ικανοποιούν. Τελικά το άλμπουμ κατέληξε καλύτερο απ’ ότι περίμενα και τελικά μου αρέσει η φωνή μου (γέλια). Το άλλο είναι πως ζωντανά κάποια τραγούδια είναι αδύνατον να τα παίξω στην κιθάρα και να τα τραγουδήσω, ενώ αρκετά άλλα, τραγουδισμένα από τον Dave Padden και τον Joe Comeau, δεν ταιριάζουν στη φωνή μου. Έχουν πιο ψιλή φωνή και είναι καλοί τραγουδιστές, κάτι που εγώ δεν μπορώ. Αυτό που συνειδητοποιώ, είναι πως στις πρόβες έβγαζα τέλεια τα κομμάτια που διαλέξαμε για την περιοδεία, αλλά τελικά επί σκηνής αυτό που με σκοτώνει, είναι το άγχος μου. Σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολο στο σανίδι, κάτι που το ένιωσα στην Βαρκελώνη, αλλά κι εδώ σήμερα στο Wacken (σ.σ. 31/7), που βιώνω το άγχος. Δεν είναι δικαιολογία, αλλά πρέπει να το δουλέψω περισσότερο, αφού έχουμε μεγάλη περιοδεία μπροστά μας. Το άγχος δεν αφήνει την φωνή σου να πιάσει κάποιες νότες και πρέπει να το βελτιώσω. Νιώθω λίγο άσχημα γιατί έπρεπε να είμαι καλύτερος, αλλά αυτό μου αρέσει, ότι είμαστε αρκετά κριτικοί προς τους εαυτούς μας κι έτσι θα γίνουμε καλύτεροι! (σ σ. με σκληρό, βλοσυρό βλέμμα και χιούμορ)

annivideoΙσχύει πως εσύ είσαι οι ANNIHILATOR, αλλά πόσο νομίζεις πως έχει επηρεάσει την εξέλιξη της μπάντας η συνεχής εναλλαγή μελών; Τόσων μουσικών που έχουν περάσει.
Από την μια πιστεύω πως είναι ένας σημαντικός λόγος που δεν έχουμε περάσει στο επόμενο επίπεδο, αλλά από την άλλη είναι και ο λόγος που έχουμε επιβιώσει, κυκλοφορούμε το 15ο άλμπουμ μας και είμαστε μια μπάντα μεσαίου μεγέθους. Όλες οι αλλαγές μελών, τραγουδιστών μας έχουν κρατήσει. Πολλές από αυτές οφείλονται σε μένα, επειδή επεδίωκα την αλλαγή. Νομίζω, πως μόνο ο Dave Padden ήταν αυτός που ήθελα πραγματικά να κρατήσω.

Κάποιες φορές για μουσικούς λόγους, κάποιες φορές για προσωπικούς λόγους, έτσι;
Ναι, άλλωστε είναι δική μου η μπάντα και όλοι το γνωρίζουν. Εγώ γράφω όλη την μουσική και παίρνω όλες τις αποφάσεις. Δεν πρόκειται ποτέ να έρθεις και να πιστεύεις πως είναι μια δημοκρατική μπάντα, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται από όλους μαζί. Απλά προσλαμβάνεις κόσμο κι ελπίζεις πως θα δουλέψει για την μπάντα. Κάποιοι πίνουν πολύ, κάποιοι κάνουν ναρκωτικά, κάποιοι κουράζονται όπως ο Dave. Πάντως με τους περισσότερους τα πηγαίναμε καλά, δεν σημαίνει πως δεν τα βρίσκαμε και τους έδιωξα. Μόνο με 2-3 άτομα συνέβη αυτό. Αλλά, όλο και κάτι θα μπει στην μέση. Είτε θα θέλουν περισσότερα χρήματα και δεν θα τα έχω για να τα διαθέσω, ή θα βρουν μια μεγαλύτερη μπάντα, όπως ο Mike Mangini που πήγε στους EXTREME τότε, μετά στον Steve Vai, τώρα στους DREAM THEATER. Έτσι είναι αυτά.

Waters ManginiΑς μιλήσουμε για το “Suicide society” γιατί μόλις που πρόλαβα να το ακούσω. Μόνο 9 κομμάτια αν θυμάμαι καλά;
Ναι. Είναι old-school, αλλά ίσως όχι και τα 28 λεπτά του “Reign in blood” (γέλια). Στο “Feast” αφιέρωσα πολλή ενέργεια στα bonus. Ξαναμπήκαμε στο στούντιο και ηχογραφήσαμε 18 τραγούδια από την ιστορία μας, κάναμε βίντεο και τόση πολλή δουλειά. Για τον κόσμο, είναι καλό, για τις δισκογραφικές, κάτι που το επιδιώκουν για να βοηθήσουν τις πωλήσεις. Αλλά για μένα είναι πρωτίστως ο δίσκος. Όταν σκέφτομαι φοβερούς δίσκους, μου έρχονται στο μυαλό τα “Painkiller”, “Number of the beast”, “SOD”, “Reign in blood” κλπ. Πάντα πίστευα πως ο τέλειος δίσκος είναι γύρω στα 45 λεπτά. Νομίζω πως έδωσα αρκετά τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα με το “Feast” αφιέρωσα περισσότερο χρόνο σε αυτά παρά στο ίδιο το άλμπουμ. Κάηκα και είπα να τα γ@@@σω και να μην το ξανακάνω (γέλια). Αποφάσισα να σταματήσω μόλις είχα 45 με 50 λεπτά μουσικής κι αυτό έκανα.

Είναι όμως 9 αρκετά ποικίλα τραγούδια...
Ναι, έχουν ποικιλία, κάποια πιο παραδοσιακά και κάποια με πιο μοντέρνο ήχο, με τα πετάλια και τους ήχους που επέλεξα. Προσπάθησα κάποια διαφορετικά πράγματα κι αυτή την φορά τα τύμπανα έχουν μεγάλη διαφορά. Ανέκαθεν είχα διπλομποτιές που ταίριαζαν με το κιθαριστικό παίξιμο, αλλά εδώ και καιρό οι drummers μου λέγανε πως έπρεπε να σταματήσω να το κάνω και να προσπαθήσω να γράψω με περισσότερο groove. Αυτό προσπάθησα και ιδιαίτερα γίνεται αισθητό στο ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει και το άλμπουμ. Πάντως έχουμε διάφορα στυλ στο δίσκο, αλλά στο τέλος θα βρεις αρκετά από τα PRIEST, ANTHRAX, SLAYER, MEGADETH σημεία που πάντα βάζω στα τραγούδια μου.

UDR032 annihilator jeff portrait B 300dpiJasΜε 15 άλμπουμ στο ενεργητικό σου, υπάρχουν στιγμές που η έμπνευση έρχεται δύσκολα;
Σίγουρα. Πολλές φορές γράφω κάτι και το πετάω γιατί ακούγεται πάρα πολύ σαν τις αγαπημένες μου μπάντες ή επειδή πιάνεις τον εαυτό σου να γράφει το ίδιο ριφ. Αφού είμαι εγώ ο μόνος συνθέτης, είναι επακόλουθο πως δεν θα είναι πάντα υπέροχες οι ιδέες. Κάποιες φορές θα είναι μέτριες και κάποιες πολύ καλές. Νομίζω πως κάθε μπάντα με 15 άλμπουμ στο ενεργητικό της, δεν μπορεί να γράψει 15 υπέροχα άλμπουμ. Ίσως 4 ή 5;

Κλείνοντας θα ήθελα να μας μιλήσεις λίγο για τα τραγούδια και τι είναι πιο άξιο λόγου στο “Suicide society”.
Είναι ΚΑΛΟ! (γέλια) Η έκπληξη για μένα είναι ειλικρινά, το πως βγήκαν τα φωνητικά μου. Αν με ξέρετε, δεν περιαυτολογώ και δεν αυτό-επαινούμαι. Αλλά με την φωνή, νομίζω πως έκανα καλή δουλειά, στα 49 μου χρόνια πλέον και δίχως να έχω πραγματικά τραγουδήσει στο παρελθόν (γέλια)

Ένα από τα αγαπημένα μου παραμένει το “King of the kill” στο οποίο τραγουδάς, όμως…
Ναι, αλλά είναι 20 βάλε χρόνια πριν (γέλια)

Γερνάμε Φράγκι!!! (γέλια)
Ο κόσμος έχει πολλές επιλογές και μπορεί εύκολα, στο iTunes ή ακόμα και παράνομα, να το κατεβάσει και να το ακούσει. Το μόνο που λέω, είναι δώστε του μια ευκαιρία για να κρίνετε. Θα μπορούσα να πω πόσο σπουδαίο είναι, αλλά τελικά ο κόσμος μπορεί να κρίνει και πιστεύω πως θα τους αρέσει.

annihilator suicidesociety cover 300dpiΚαι στιχουργικά;
Το άλμπουμ έχει αρκετές προσωπικές εμπειρίες, όπως οι στίχοι μου για μια εμπειρία που είχα από διάρρηξη (σ.σ. το “Death scent”), ή όταν οδηγούσα στην πόλη μου και περνούσα από έναν δρόμο όπου είδα αρκετούς ναρκομανείς. Έχοντας περάσει και μια αποτοξίνωση το 1999, γνωρίζω τους δαίμονες της εξάρτησης, οπότε εδώ βρέθηκαν 2 τραγούδια που μιλάνε γι’ αυτούς, το “Narcotic avenue” και το “The one you serve”. Από τα ενδιαφέροντα είναι και “Creepin’ again” το οποίο προέρχεται από μια ιδέα που πάει πίσω στα πρώτα μας demo, κάπου το 1985 - 86, μουσικά έχει ιδέες από το “Gallery of the grotesque” και το ριφ αυτού του τραγουδιού. Στιχουργικά, όταν μέσα από κάποια τραγούδια, όπως το “Phantasmagoria” ασχολήθηκα στιχουργικά με κάποιες πνευματικές ασθένειες, έτσι κι εδώ μιλάω για μια άλλη ασθένεια, από την οποία  το τραγούδι θα ονομαζόταν “Parasomnia”, αφού η λέξη επαναλαμβάνεται και στην γέφυρα πριν το ρεφραίν. Να πούμε και για το ομώνυμο, που όπως δηλώνει και το “Suicide society” αναφέρεται στο πώς αυτοκαταστρεφόμαστε και για όλους τους τρόπους που αρνητικά επηρεάζουμε το ανθρώπινο γένος.

Με όλες αυτές τις θετικές στιχουργικές ιδέες (!!!!) αφήσαμε τον Jeff Waters στην παρέα της ομάδας παραγωγής των TSO.

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
Φραγκίσκος Σαμοϊλης

www.annihilatormetal.com

Δισκογραφία:
Alice in Hell (1989)
Never, Neverland (1990)
Set the World on Fire (1993)
King of the Kill (1994)
Refresh the Demon (1996)
Remains (1997)
Criteria for a Black Widow (1999)
Carnival Diablos (2001)
Waking the Fury (2002)
All for You (2004)
Schizo Deluxe (2005)
Metal (2007)
Annihilator (2010)
Feast (2013)
Suicide Society (2015)

Line-up:
Jeff Waters – lead κιθάρα, φωνητικά
Rich Hinks – μπάσο
Mike Harshaw – ντραμς
Aaron Homma – ρυθμική κιθάρα

Σχόλια

Διαβάστε επίσης

CHANIA ROCK FESTIVAL – Interview

10 Ιουνίου, 2019 - 17:15 Ντίνος Γανίτης

“The Demon and the Wizard” To Chania Rock Festival οδεύει προς την ενδέκατη συνεχόμενη έκδοσή του με το φεστιβάλ να είναι προ των πυλών. Ένα φεστιβάλ που έχει φέρει μεγάλα ονόματα, άνθρωποι έχουν...

[περισσότερα]

ASYLUM PYRE interview (Johann “JAE”)

27 Μαίου, 2019 - 22:45 Ντίνος Γανίτης

“Welcome to the asylum” Οι Γάλλοι modern power metallers, ASYLUM PYRE, κυκλοφόρησαν τον 4ο τους δίσκο που με απόλυτη σαφήνεια ονομάζεται “No 4”, έχοντας μάλιστα guest συμμετοχή του «δικού μας»,...

[περισσότερα]

DIMORFIA interview

24 Μαίου, 2019 - 12:00 Σάκης Φράγκος

“The two sides of utopia” Οι Θεσσαλονικείς symphonic metallers, DIMORFIA, έχουν κυκλοφορήσει το άλμπουμ τους “Utopia” κι έχουν πραγματοποιήσει έναν αρκετά μεγάλο αριθμό συναυλιών για την προώθησή...

[περισσότερα]

HEAT OF DAMAGE interview

21 Μαίου, 2019 - 12:30 Σάκης Φράγκος

“Nightgrowlers” Δεύτερο άλμπουμ για τους Αμερικάνους metallers, HEAT OF DAMAGE, με τίτλο “Cataclysm”, όπου «ακροβατούν» ανάμεσα στο Bay Area thrash metal και τις πιο metalcore φόρμες, με τους...

[περισσότερα]

STEELWINGS interview

20 Μαίου, 2019 - 13:00 Σάκης Φράγκος

“On steel wings I ride” Οι Σουηδοί STEELWINGS, είχαν βγάλει ένα δίσκο στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και μετά εξαφανίστηκαν. Πολλά χρόνια αργότερα, επανασυνδέθηκαν μέχρι που κυκλοφόρησαν το “Black...

[περισσότερα]