ANNIHILATOR interview (Jeff Waters)

11 Ιανουαρίου, 2017 - 17:15

“Triple thrash treat”

Το έχω γράψει ξανά και θα το γράφω όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, πως το να μιλάω με έναν αγαπημένο μου μουσικό που τον ακούω από παιδί ίσως είναι από τα καλύτερα περιστατικά που μπορούν να μου τύχουν. Έτσι λοιπόν μετά από μία επίπονη και δύσκολη ημέρα ήρθε η στιγμή για την ανταμοιβή μου, που δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από μία μισάωρη διασκεδαστική κουβέντα που είχα με τον ηγέτη των ANNIHILATOR, Jeff Waters. Μία προσωπικότητα που διαθέτει απίστευτο χιούμορ και έντονη διάθεση να μιλήσει ανοιχτά και ειλικρινά. Η ώρα έχει πάει 19:30 και ακριβώς στην ώρα του χτυπάει το τηλέφωνο μου για να ακούσω από την άλλη άκρη της ταλαιπωρημένης γραμμής εξαιτίας της χιονοθύελλας που επικρατούσε στον Καναδά, την φωνή του Jeff Waters.

Καλησπέρα Jeff, πως είσαι;
Πολύ καλά Δημήτρη εδώ στο σπίτι μου στον Καναδά και μόλις έμαθα πως θα μιλήσω με Έλληνα μου ξύπνησε η διάθεση για Ελληνικό φαγητό!!(γέλια)

Η ευρωπαϊκή περιοδεία σας τελείωσε στα τέλη του προηγούμενου μήνα. Πως πήγε η περιοδεία;
Η περιοδεία κύλησε πάρα πολύ καλά! Ξεκινήσαμε από την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη περνώντας από κλασικά Ευρωπαϊκά σημεία όπως η Γερμανία και κλείσαμε στην Ρωσία με τον κόσμο να περνάει καλά σε όλα μας τα show.

Είδα την εμφάνιση σας στην Αθήνα τον περασμένο Οκτώβριο και τα νέα μέλη της μπάντας μπορώ να πω πως έκαναν εξαιρετική δουλειά. Πως είναι να δουλεύεις με τόσο νέους μουσικούς όπως ο drummer σας Fabio;
Ξέρεις είναι απίστευτη η ενέργεια που σου δίνουν οι νέοι άνθρωποι επάνω στην σκηνή. O Fabio είναι πιο μικρός από τα μισά μου χρόνια και όπως και τα υπόλοιπα παιδιά μετά από κάθε συναυλία γίνονται πιο έμπειρα. Πατούν καλύτερα αλλά το σημαντικότερο είναι πως αυτό που κάνουν το ευχαριστιούνται. Εγώ έχω φτάσει τα πενήντα πλέον κι έχω ενέργεια που φτάνει μέχρι ενός σημείου αλλά αυτά τα παιδιά έχουν απίστευτη ενέργεια να προσφέρουν και αυτό είναι που ζητάω. Αυτό γεμίζει με ενέργεια και εμένα τον ίδιο και νομίζω πως αποδίδω και εγώ έτσι καλύτερα!

Στην εμφάνιση σας στην Αθήνα είδαμε επίσης τον μπασίστα της μπάντας, Rich Hinks, να τραγουδάει το τραγούδι “No zone” από το “Set the world on fire” και το απέδωσε πολύ καλά! Υπάρχει κάποια πιθανότητα να τον ακούσουμε να τραγουδάει περισσότερα τραγούδια;
Φυσικά! Έχω σκεφτεί να τραγουδήσει εξ ολοκλήρου κάποια τραγούδια και δεν έχω καταλήξει αν στο καινούριο album θα γίνει αυτό. Σίγουρα όμως επειδή έχω ξεκινήσει ήδη και δουλεύω στην νέα μας δουλειά θα τον καλέσω στην ηχογράφηση των φωνητικών για να προσθέσει δεύτερα φωνητικά και μπορεί και κάποια κύρια!

Σε αυτήν την φάση του συγκροτήματος όμως είσαι εσύ ο τραγουδιστής των ANNIHILATOR και θα ήθελα να σε ρωτήσω κατά πόσο παίζει ρόλο αυτό στην επιλογή των τραγουδιών που θα ακουστούν στις συναυλίες σας και αν υπάρχουν κάποιες σκέψεις για την πρόσληψη ενός νέου τραγουδιστή.
Εν μέρη παίζει έναν μικρό ρόλο η επιλογή των τραγουδιών στο ότι αυτήν την περίοδο τραγουδάω αποκλειστικά εγώ στους ANNIHILATOR αλλά το setlist δεν φτιάχνεται μόνο απ’ αυτό. Όσο για την θέση του τραγουδιστή πιστεύω μόνο δύο είναι οι ιδανικές περιπτώσεις αυτήν την στιγμή να την αναλάβουν αλλά και οι δύο δεν είναι διαθέσιμες. Ο ένας ονομάζεται Rob Halford και νομίζω πως πρέπει να γνωρίζεις πως τραγουδάει σε μία “μικρή” μπάντα τους JUDAS PRIEST (γέλια) και ο δεύτερος είναι ο Stu Block των ICED EARTH αλλά πιστεύω αν του κάνω την παραμικρή πρόταση κινδυνεύω να φάω ένα γερό ξύλο από τον Jon Schaffer!

Νομίζω πως η πρώτη περίπτωση είναι λίγο ανέφικτη και στην δεύτερη καλό θα ήταν να το αποφύγουμε το ξύλο...
Είσαι μέσα στο μυαλό μου (γέλια)

Θέλω όμως να μιλήσουμε λίγο γι’ αυτό που σε ρώτησα πριν, για την επιλογή του setlist. Και θέλω να επιμείνω γιατί οι ANNIHILATOR είναι μία σπουδαία μπάντα με πολλά χρόνια στην πλάτη της και με κλασικά τραγούδια που οι οπαδοί της περιμένουν να τα ακούν σε κάθε συναυλία. Στην τελευταία σας περιοδεία υπήρχαν εκπλήξεις όπως τα “No zone” και “Second to none” αλλά βγάλατε το “Fun palace” εκτός. Τι είναι αυτό που μετράει περισσότερο για εσάς στην δημιουργία του setlist;
Δεν είμαι ο καλύτερος τραγουδιστής και σε κάποια τραγούδια είναι δύσκολο για εμένα να τα τραγουδήσω καλά και να παίζω ταυτόχρονα κιθάρα. Σίγουρα προτιμώ να παίζω κιθάρα και να συμμετέχω σε ορισμένα τραγούδια όπως γινόταν όταν ήταν στο συγκρότημα ο Dave Padden. To “No zone” που τραγούδησε ο Rich είναι ένα από αυτά, όπως και το “Fun palace”. Σίγουρα υπάρχουν τραγούδια που πρέπει ΠΑΝΤΑ να είναι στην συναυλία όπως το “Alison Hell” ή το “Never neverland” και το “King of the kill”. Αλλά δεν είναι πάντα εφικτό να είναι όλα μέσα σε μία συναυλία. Στην τελευταία περιοδεία ήθελα τουλάχιστον δύο τραγούδια από το “Suicide society”, σε αυτά πρόσθεσα τρία από το “Alison Hell”, άλλα δύο από το “Never neverland” και δύο από το “King of the kill”. Υπάρχουν άλλα τόσα τραγούδια και ανάλογα την περίσταση πρέπει δυστυχώς κάποια να μένουν απ’έξω.

Πριν από ένα διάστημα είχες ένα μικρό reunion με τον Coburn Pharr για να παίξετε τραγούδια από το “Never neverland”. Θα το έκανες αυτό για μία ολόκληρη περιοδεία και αν το έκανες ποιόν θα προτιμούσες να έχεις τραγουδιστή;
Ήταν πολύ ωραία που παίξαμε με τον Pharr ξανά. Είχα καλέσει και άλλα πρώην μέλη αλλά δεν μπορούσαν να έρθουν. Οι περισσότεροι είχαν πολύ καιρό να ασχοληθούν με αυτό, ακόμα και ο Pharr. Παίξαμε κάποια τραγούδια όπως τα “I am in command” και “Stonewall” αλλά θα σου πω ειλικρινά πως δεν θα έκανα tour μόνο για έναν δίσκο. Ίσως για το “Κing of the kill” που τραγουδούσα εγώ, άλλα και πάλι δεν θα το έκανα. Κάποιοι δίσκοι έκαναν μεγαλύτερη επιτυχία σε κάποια χώρα από κάποιους άλλους. Στο Βέλγιο είχε μεγάλη απήχηση το “Refresh the demon”. Σε κάποια άλλη χώρα είχε κάνει το “King of the kill”. Οπότε για εμένα έχει σημασία να δίνω στον κόσμο τραγούδια από όλη την δισκογραφία των ANNIHILATOR δίνοντας έμφαση στις πιο μεγάλες επιτυχίες.

Ας αλλάξουμε θέμα και ας μιλήσουμε λίγο για την νέα σας κυκλοφορία, το “Triple Threat”. Το πρώτο CD του album είναι ένα unplugged live με special guest όπως ο φίλος σου Marc Lefrance και ο μουσικός Pat Robbilard. Πως κατέληξες στις συγκεκριμένες επιλογές;
Ο Marc Lafrance εκτός από καλός μου φίλος είναι και πάρα πολύ γνωστός μουσικός εδώ στον Καναδά. Έχει συμμετάσχει σε πολλές μπάντες όπως οι BON JOVI, MOTLEY CRUE, SCORPIONS. Έχει κάνει δεύτερα φωνητικά στο “Livin’ on a prayer” των BON JOVI και στο “Dr. Feelgood” των MOTLEY CRUE (μου τραγουδάει σε πιο σημείο του τραγουδιού) και η φωνή του έδωσε μια ξεχωριστή νότα στις ακουστικές διασκευές που κάναμε. Το ίδιο πραγματοποίησε και ο Robbilard ο οποίος με το country στιλ παίξιμο του έδωσε και αυτός μια διαφορετική ακουστική στα τραγούδια αυτά.

Γιατί δεν διασκευάσατε δυνατά τραγούδια, με εξαίρεση το “Stonewall”, και παίξατε μόνο μπαλάντες;
Προτίμησα να διασκευάσουμε μπαλάντες γιατί ήταν πιο εύκολο να πάρουμε αυτά τα τραγούδια και να τα αποδώσουμε με αυτό το στιλ σε αυτό το live. Σίγουρα θα ήταν ενδιαφέρον να διασκευάζαμε τα πιο heavy τραγούδια μας όπως κάναμε με το “Stonewall” αλλά τα προτιμώ αυτά τα τραγούδια ως έχουν. Δεν θέλω να ακουστούν διαφορετικά και θέλω ο κόσμος να τα ξέρει όπως έχουν γραφτεί εξαρχής.

Το δεύτερο CD είναι από την εμφάνιση σας στο Bang your head festival. Πως επιλέξατε αυτό το μέρος για την ηχογράφηση;
Ο βασικός λόγος ήταν το κόστος και ο προϋπολογισμός των εξόδων για αυτήν την μαγνητοσκόπηση. Η πρώτη μας σκέψη ήταν να μαγνητοσκοπήσουμε την συναυλία μας σε ένα εξαιρετικό heavy metal φεστιβάλ που έχουμε στον Καναδά αλλά εκείνη την περίοδο παίζαμε ήδη στην Γερμανία, οπότε τα έξοδα θα ήταν τεράστια αν αποφασίζαμε να επιστρέψουμε στον Καναδά. Έτσι το Bang your head ήταν η καλύτερη οικονομική επιλογή για την ηχογράφηση που θέλαμε να κάνουμε για το “Triple threat”.

Πέρασε ένας χρόνος από την κυκλοφορία του “Suicide society”. Τι εμπειρίες σου άφησε αυτός ο δίσκος και πόσο ικανοποιημένος είσαι από αυτόν;
Το “Suicide society” ήταν μία πολύ δύσκολη κυκλοφορία για εμένα. Από το πουθενά αποχώρησε ο για δεκατρία χρόνια τραγουδιστής και συνεργάτης μου Dave Padden και έπρεπε να βρω μία λύση πως θα διαχειριστώ τα φωνητικά του δίσκου. Αυτό ήταν ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χτύπημα για εμένα. Είμαι λάτρης του κλασικού heavy metal αλλά και της κλασικής thrash metal μουσικής και έψαχνα έναν τραγουδιστή που φωνητικά να βρίσκεται ενδιάμεσα στα φωνητικά κλασικών heavy metal τραγουδιστών όπως του Rob Halford και του Bruce Dickinson αλλά και thrash metal τραγουδιστών όπως ο James Hetfield. Τονίζω τον James γιατί δεν ήθελα ακραία φωνητικά. Κάτι τέτοιο ήταν όμως πολύ δύσκολο να το βρω έτσι προσπάθησα μετά την αποχώρηση του Padden να πάρω τον χρόνο μου και να ηρεμήσω ψάχνοντας την καλύτερη λύση. Στο τέλος είπα πως από την στιγμή που δεν βρίσκω θα το κάνω εγώ. Με το album είμαι ικανοποιημένος απλά αν θα άλλαζα κάτι είναι το θέμα των δικών μου φωνητικών. Σίγουρα δεν είμαι ο καλύτερος τραγουδιστής, αλλά στα album των ANNIHILATOR που τραγούδησα το έκανα ως Jeff Waters. Στο “Suicide society” προσπάθησα να γίνω λίγο James Hetfield και λίγο από κάποιον άλλον και γενικότερα λίγο απ’ όλα χάνοντας την δική μου ταυτότητα που μπορούσα να δώσω, επηρεαζόμενος από το γεγονός πως έμεινα ξαφνικά χωρίς τραγουδιστή. 

Επειδή ανέφερες τον Dave Padden, θέλω να σε ρωτήσω αν υπήρχναν περισσότεροι λόγοι για την αποχώρηση του εκτός των ήδη γνωστών, πως δεν ήθελε δηλαδή να ταξιδεύει άλλο και πως ήθελε περισσότερο χρόνο με την οικογένεια του..
Ο κύριος λόγος που μου είπε πως έφυγε, ήταν επειδή δεν ήθελε να ταξιδεύει άλλο.Έχει μία λογική και δεν το κατηγορώ γι’ αυτό. Εξάλλου ήταν στο συγκρότημα δεκατρία χρόνια και μετά από όλα τα ταξίδια και τις συναυλίες είναι λογικό να έρχεται μία φθορά. Αλλά για εμένα ήταν σοκ. Ήταν ο συνεργάτης μου και τραγουδιστής μου και για μένα που είναι το επάγγελμά μου η μουσική, η καριέρα μου, μου φάνηκε πολύ περίεργο. Τον είχα παρατηρήσει και στα ελευταία live που δεν το ευχαριστιόταν. Στα καθήκοντά του ήταν καλός, αλλά ως προς το στιλ ήταν να κάνουμε την δουλειά μας και να φύγουμε. Όταν μου ανακοίνωσε την αποχώρησή του τον ρώτησα πολλές φορές μήπως είχε κάτι μαζί μου ή μήπως ήθελε περισσότερα χρήματα, ήταν όμως κατηγορηματικός πως δεν είχε κάποιο θέμα μαζί μου και δεν υπήρχε πρόβλημα χρημάτων. Σίγουρα μπορεί να μην μου είπε όλες τις αιτίες για τις οποίες έφυγε αλλά ήταν η επιλογή του.

Σε ρώτησα γιατί έχουμε δει πως ο Dave Padden είναι στο συγκρότημα THIRD ION τώρα..
Δεν βρίσκω κάτι κακό σε αυτό. Μπορεί να ήθελε να σταματήσει τα ταξίδια αλλά αυτό δεν σημαίνει πως ήθελε να σταματήσει να παίζει μουσική. Με αυτό το συγκρότημα ίσως δεν έχει τόσα πολλά ταξίδια να πραγματοποιήσει όσα με τους ANNIHILATOR.

Λοιπόν Jeff ας αλλάξουμε θέμα και θέλω να πάμε στο album “Metal”. Θα έκανες ξανά ένα τέτοιο album όπως αυτό με τόσους πολλούς καλεσμένους;
ΟΧΙ. Σίγουρα είχε πολύ πλάκα και ήταν πολύ μεγάλη μου τιμή αλλά είναι από αυτά τα πράγματα που γίνονται μόνο μία φορά!

Jeff νομίζω πως ο χρόνος μας δυστυχώς τελειώνει και έχω άλλη μία ερώτηση να σου κάνω. Μπορείς να μας πεις μετά από τόσα χρόνια ποια πιστεύεις πως είναι η καλύτερη περίοδος των ANNIHILATOR και ποια η χειρότερη;
Σίγουρα η καλύτερη περίοδος της μπάντας είναι η περίοδος των τριών πρώτων album μας. Η αναγνώριση του συγκροτήματος από το πρώτο κιόλας album και η εκτόξευση μας με το “Never neverland” που ήταν το πιο εμπορικό μας album και το προσωπικό αγαπημένο μου, ήταν πράγματι η περίοδος που θεωρώ πως είναι η καλύτερη μας από άποψη επιτυχίας του συγκροτήματος. Ως χειρότερη θα έλεγα το 1997 που απογοητευόμουν πάρα πολύ με την κατάσταση σε ολόκληρη την heavy metal σκηνή. Παραδοσιακά heavy metal και thrash metal συγκροτήματα από τα ‘80s σχεδόν εξαφανίστηκαν και η μουσική βιομηχανία προωθούσε το “New” metal. Ενώ υπήρχαν πολύ καλές μπάντες από εκείνη την εποχή, η αγαπημένη μου μουσική είχε γίνει δυσεύρετη και δεν υπήρχαν πολλά συγκροτήματα διαθέσιμα να περιοδεύσουν παίζοντας παραδοσιακό metal. Μπάντες όμως όπως οι SLAYER,οι OVERKILL,οι EXODUS,οι TESTAMENT και οι ANNIHILATOR συνέχισαν το έργο τους, παρ’ όλες τις αλλαγές που πραγματοποίησαν στα line up τους για να επιβιώσουν, αυτά τα συγκροτήματα δεν εγκατέλειψαν και το πραγματικό metal επέστρεψε!

Για το τέλος έχεις κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες οπαδούς των ANNIHILATOR;
Σας αγαπάμε! Τσεκάρετε το “Triple threat” γιατί φτιάχτηκε για εσάς τους οπαδούς. Θα τα ξαναπούμε Ελλάδα, είστε οι καλύτεροι!

Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου Jeff.
Εγώ ευχαριστώ Δημήτρη.

Δημήτρης Μπούκης

www.annihilatormetal.com

Line-up:
Jeff Waters – Κιθάρα, φωνητικά, μπάσο (στούντιο)
Aaron Homma – Ρυθμική κιθάρα
Rich Hinks – μπάσο
Fabio Alessandrini - ντραμς

Δισκογραφία (στούντιο)
“Alice in hell” (1989)
“Never, neverland” (1990)
“Set the world on fire” (1993)
“King of the kill” (1994)
“Refresh the demon” (1996)
“Remains” (1997)
“Criteria for a black widow” (1999)
“Carnival diablos” (2001)
“Waking the fury” (2002)
“All for you” (2004)
“Schizo deluxe” (2005)
“Metal” (2007)
“Annihilator” (2010)
“Feast” (2013)
“Suicide society” (2015)

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

DEEP PURPLE interview (Roger Glover)

27 Απριλίου, 2017 - 18:30 Γιώργος Κουκουλάκης

“Infinite dreams” Όταν στην άλλη άκρη της γραμμής, περιμένει ένα μουσικός του βεληνεκούς του Roger Glover, δεν μπορείς παρά να νοιώσεις δέος. Μπορεί οι DEEP PURPLE να έχουν υπάρξει θέμα για πολλά...

[περισσότερα]

NEIL ZAZA interview

27 Απριλίου, 2017 - 11:00 Σάκης Φράγκος

“Living the dream” Ένας από τους λιγότερο προβεβλημένους σόλο κιθαρίστες, είναι σίγουρα ο βιρτουόζος Neil Zaza, με 30 χρόνια καριέρας και 12 στούντιο άλμπουμ. Πρόκειται για έναν guitar hero, που...

[περισσότερα]

IMPERIAL STATE ELECTRIC Interview (Nicke Andersson)

25 Απριλίου, 2017 - 17:30 Στέλιος Μπασμπαγιάννης

“By the Grace of … Nicke Andersson” Ο Nicke Andersson είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις πιο σημαντικές μουσικές φυσιογνωμίες της γενιάς μας. Μας συστήθηκε με τους ENTOMBED, τον αγαπήσαμε στους...

[περισσότερα]

SCAR OF THE SUN interview (Terry Nikas)

27 Μαρτίου, 2017 - 12:45 Σάκης Φράγκος

“Not “lost” anymore” Οι συμπατριώτες μας, modern metallers, SCAR OF THE SUN, κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες το δεύτερο άλμπουμ τους με τίτλο “In flood” και την 1η Απριλίου κάνουν το release party...

[περισσότερα]

HELLOWEEN reunion interview (Kai Hansen)

27 Μαρτίου, 2017 - 11:30 Σάκης Φράγκος

“I want back!!!” Κάθε συνέντευξη με τον Kai Hansen είναι απολαυστική. Όταν η αφορμή για τη συνομιλία, δε, είναι το reunion των HELLOWEEN, η χαρά είναι διπλάσια. Οι κολοκύθες επέστρεψαν λοιπόν κι ο...

[περισσότερα]