80's fucking metal - 1985 part II

4 Οκτωβρίου, 2011 - 16:18

Μπορεί να πέρασε λίγος καιρός, αλλά ήρθε η ώρα να συνεχίσουμε το τεράστιο αφιέρωμα στην ένδοξη δεκαετία του '80, το οποίο είχαμε ξεκινήσει στην έντυπη μορφή του ROCK HARD. Στο τελευταίο μας τεύχος, είχαμε σταματήσει στο πρώτο μέρος του 1985, οπότε συνεχίζουμε ακριβώς από εκεί που είχαμε μείνει κι εν καιρώ θα ανεβάσουμε και όλα τα προηγούμενα μέρη του αφιερώματος και θα συνεχίσουμε μέχρι να ολοκληρωθούν όλες οι χρονιές!!! Πάμε λοιπόν αμέσως στο δεύτερο μέρος των δίσκων που κυκλοφόρησαν το 1985.

Nasty SavageNASTY SAVAGE – “Nasty savage” (Metal Blade)

Κατ’ αρχήν, δύο πράγματα κάνουν εντύπωση σ’ αυτό το άλμπουμ. Η πολύ καλή παραγωγή για τα δεδομένα της εποχής, στα Morrisound Studios από τον Jim Morris και φυσικά τα απαράμιλλα φωνητικά του “NastyRonnie. Αυτός ο τραγουδιστής, έχει την ικανότητα να ακούγεται από τη μία σαν τον King Diamond, από την άλλη να έχει εξαιρετικά χαμηλά, αλλά και γρυλίσματα. Μία από τις κλασικές love or hate καταστάσεις, όπως για παράδειγμα συμβαίνει με τους MERCYFUL FATE, από ένα σχήμα που θα μπορούσε να κάνει πολύ μεγαλύτερη καριέρα από αυτή που τελικά έκανε. Έξυπνα θέματα στις κιθάρες κι ένα στυλ, που προσωπικά μου θυμίζει πολύ τους DEATH ANGEL, δυστυχώς, δεν ξέρω αν είναι αυτό που λένε ότι ήταν μπροστά από την εποχή τους ή δεν είχαν τη σωστή προώθηση, αλλά δεν έλαβαν αυτό που τους άξιζε. Η αλήθεια, είναι ότι κι εγώ στην αρχή δεν είχα εκτιμήσει όπως έπρεπε τον “NastyRonnie, αλλά αυτό είναι το τίμημα της διαφορετικότητας. Χαρακτηριστικά κομμάτια είναι το “Fear beyond the vision” και το “The morgue”, που μπορείτε να ακούσετε ένα σχήμα, διαφορετικό από πολλά άλλα εκείνα τα χρόνια…

 

Σάκης Φράγκος

 

 


 

omen warningOMEN – “Warning of danger” (Metal Blade)

 

Όνομα βαρύ σαν ιστορία… “Warning of danger”… Που να βρω το σθένος να περιγράψω σ’ ένα άψυχο λευκό χαρτί συναισθήματα και πολυαγαπημένους ήχους που με συνοδεύουν τόσα χρόνια… Απεχθάνομαι την παρελθοντολαγνεία, επιζητώ μανιωδώς να στηρίζω με κάθε δυνατό μέσο τις ανερχόμενες μπάντες αλλά όταν βρίσκεσαι φάτσα μ’ έναν δίσκο που έχει σημαδέψει την εφηβεία σου, τότε μοιραία οι αντιστάσεις κάμπτονται και τον λόγο έχει ο λεγόμενος “παλιός”… Ανασύρεις (ή τουλάχιστον επιχειρείς) όλα τα κοσμητικά επίθετα που σου έρχονται στο μυαλό, μία θειική δύναμη σε καθοδηγεί να ψάξεις από το φτωχό σου λεξιλόγιο φράσεις, λέξεις-κλειδιά που θα θυμίσουν στους συνομίληκους σου κοινά βιώματα και θ’ αποτελέσουν εφαλτήριο για τη νεότερη γενιά στο να μοιραστεί μαζί σου αυτή την αέναη λατρεία… Η ταπεινότητα αποτελεί μέγιστο αγαθό, προνόμιο λίγων και εκλεκτών και οι OMEN την διέθεταν σε μεγάλο βαθμό… Ακραιφνώς επικομεταλλικό αν και συγκριτικά λιγότερο πρωτόγονο από τον προκάτοχο του, άλλοτε σαρωτικό, ακανθώδες και φουριόζικο, άλλοτε πάλι στακάτο, μελωδικό (the OMEN way – για να μην ξεχνιόμαστε!) και πομπώδες όπως απαιτούν οι περιστάσεις, με ερμηνείες που τσακίζουν κόκκαλα και ας μην έχουν λάβει ποτέ τα εύσημα οι δημιουργοί του σε σχέση με άλλους συναδέλφους τους… Όσοι αρέσκονται σε παραλληρισμούς, αρκετοί ήταν εκείνοι που τους κόλλησαν την ρετσινιά των “IRON MAIDEN on speed”, όσοι εντούτοις φροντίζουν να διαβάζουν πίσω από τις ταμπέλες γνωρίζουν από πρώτο χέρι πως οι OMEN ήταν κάτι πολύ παραπάνω… Φανταστείτε ένα τσουκάλι στο οποίο ανακατεύονται τα καταλληλότερα συστατικά προκειμένου να γευθούμε ένα υπερπλήρες γεύμα που δεν του λείπει απολύτως κανένα συστατικό και θα μας καλύπτει απόλυτα ακόμα και αν μαγείροι του δεν θα ξαναέβρισκαν την μαγική του συνταγή… Ο σοφός λαός συντηρεί εδώ και χρόνια το ρητό “η αρχή είναι το ήμισυ του παντός” και θα θεωρούσα τον εαυτό μου τουλάχιστον αδαή αν ισχυριζόμουν πως η ακρόαση του ομώνυμου κομματιού δεν αποτελεί έναυσμα ενός ατελείωτου headbangin’… Kι έχει και συνέχεια… “Ruby eyes (of the serpent)”, “Termination”, “Red horizon” για τους λάτρεις της τραχύτητας, “March on”, “Make me your king”, “Hells gates” για πιο επικολυρικές αναζητήσεις, “V.B.P.”, “Premonition”, instrumental που τσακίζουν κόκκαλα και φυσικά το ανυπέρβλητο αριστούργημα που απαντά στο όνομα “Dont fear the night”, στάση ζωής, αναμφίβολα κομμάτι σταθμός για το ιδίωμα… Θα μπορούσα να συνεχίζω για ώρες… Σταματώ εδώ γιατί η συγκίνηση έχει φτάσει στο κόκκινο… Αν περιμένατε από έναν αθεράπευτο οπαδό αυτής της τρομερής μπάντας μία ακόμα παρουσίαση, συγχωρήστε μου την έκρηξη αδρεναλίνης… ΟΜΕΝ είναι αυτοί… Heavy metal to the very end!!!

 

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

 

 

 

onslaughtONSLAUGHT – “Power from hell” (Under One Flag)

 

Το ντεμπούτο των Άγγλων ONSLAUGHT, φανέρωνε εμφανώς τη λατρεία που είχαν απέναντι στους VENOM. Αρχικά, ξεκίνησαν σαν ένα punk/hardcore σχήμα, κάτι το οποίο φαίνεται σε αρκετά σημεία του δίσκου. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Αγγλία είναι η χώρα που γέννησε το punk και λογικό είναι πολλά συγκροτήματα που κατάγοντα από εκεί, να έχουν τις ρίζες τους σ’ αυτή τη μουσική. Από εκεί και πέρα, δυστυχώς ο εν λόγω δίσκος δεν έχει να μας προσφέρει ιδιαίτερες συγκινήσεις, αφού μοιάζει πάρα πολύ με VENOM, αλλά και πρώιμους SLAYER (που και αυτοί είχαν πολλές επιρροές από VENOM), SODOM και DESTRUCTION. Τα φωνητικά, κλασικά, είναι βγαλμένα από τα έγκατα της κόλασης, η παραγωγή είναι μέτρια, οι στίχοι όσο πιο σατανικοί γίνεται (το ίδιο και το εξώφυλλο) και υπάρχει ένα τραγούδι που έμελλε να καθορίζει ένα ολόκληρο μουσικό είδος, αν και οι ONSLAUGHT δεν έπαιζαν κάτι τέτοιο, το “Death metal”. Αν υπήρχε ένα σχήμα που να μοιάζουν πάρα πολύ, θα έλεγα τους POSSESSED, αλλά αν συγκρίνω τους δίσκους με τους οποίους ξεκίνησαν την καριέρα τους, οι ONSLAUGHT είναι αρκετά πίσω…

 

Σάκης Φράγκος

 

 


 

ostrogothOSTROGOTH – “Too hot” (Mausoleum)

 

Μην σας ξεγελά το μάλλον αποπροσανατολιστικό εξώφυλλο του δεύτερου full length δίσκου των σπουδαίων αυτών Βέλγων θορυβοποιών… Σαφώς και οι μεταλλικές ομοβροντίες του θρυλικού εκείνου “Full moons eyesEP και “Ecstasy and danger” δεν υποχώρησαν υπό το βάρος των περιστάσεων ή του ανελέητου κυνηγητού της εμπορικής απήχησης… Μιλάμε για τους OSTROGOTH σε τελική ανάλυση… Την προσωποποίηση του σφριγηλού heavy metal, των εκκωφαντικών ρυθμών και solos, τον ορισμό της αντρίκειας και ειλικρινούς μουσικής made in BelgiumKαι καλό θα είναι να μην διαφεύγει το γεγονός πως το κουιντέτο έχτισε την βραχύβια μεν άλλα (παν)άξια αναφοράς σταδιοδρομία του, έχοντας ως προτεραιότητα να μην παρεκλίνει των ιδανικών του και να μην προδώσει αυτούς τους λίγους σκληροπυρηνικούς που το αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή γνωρίζοντας πως το Βελγικό metal μπορεί να διέθετε δεδομένα πολύ καλές περιπτώσεις σχημάτων (βλ. CROSSFIRE, LIONS PRIDE, BAD LIZARD) αλλά οι OSTROGOTH είχαν την δυνατότητα να το τοποθετήσουν στον Ευρωπαϊκό metal χάρτη. Ξεκίνημα με το σαρωτικό “Too hot” και από εκεί και μετά οι αισθήσεις παραλύουν στο άκουσμα των “Shoot back”, “Sign of life”, “Night women (Dont like me)”, “Endless winterdays”, “Catch the sound of peace”, “Halloween”… Το κλισαρισμένο slogan “απαραίτητο για κάθε δισκοθήκη” αφορά κατά κύριο λόγο τους εραστές του κλασικού ήχου και της headbanging ριφολογίας the 80’s way… Για τους υπολοίπους, μία ακρόαση συνιστάται ανεπιφύλακτα με την κρυφή ελπίδα πως το έργο που άφησε αυτή η εξαιρετική μπάντα θα εκτιμηθεί έστω και 25 χρόνια αργότερα!!!

 

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

 

 

 

overkillOVERKILL – “Feel the fire” (Megaforce)

 

Το ντεμπούτο των OVERKILL μου προξενεί πάντα ιδιαίτερες εντυπώσεις. Βασικά, πάντα με παραξένευε (ευχάριστα) το γεγονός ότι παρότι πρόκειται για κλασική thrash metal μπάντα, τα πρώτα τους άλμπουμ λατρεύονται από τους κλασικομεταλλάδες, ακόμα και σε περιόδους που τα δύο ιδιώματα για ηλίθιους λόγους είχαν «μίσος» (στη χώρα μας τουλάχιστον, γιατί έξω δεν έχουν τέτοιου είδους προβλήματα). Τα φωνητικά του BobbyBlitzElsworth, είναι σούπερ χαρακτηριστικά (δεν τον μπερδεύεις με κανέναν άλλο), κι εντύπωση κάνει το εκπληκτικό μπάσο το D.D. Verni, που δίνει αυτόν τον ρυθμό που χρειάζονται τα τραγούδια (όπως το ομώνυμο), τον επονομαζόμενο “galloping”. Όπως σχεδόν όλες οι thrash μπάντες της εποχής, είχαν επηρεαστεί πολύ από τους MOTORHEAD (εξ ου και το όνομά τους), βάλτε και μία δόση TANK, αλλά αυτό που κάνει εντύπωση είναι και οι ισόποσες επιρροές από IRON MAIDEN και CLOVEN HOOF. Συνδυάζουν το punk attitude και το NWOBHM, με τον ωμό και ταχύ ήχο του thrash και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Ο δίσκος περιέχει πολλά σπουδαία, διαχρονικά κομμάτια όπως το “Feel the fire” και το “Rotten to the core” (κατά κύριο λόγο), αλλά και τα “Hammerhead” (καμία σχέση με το τραγούδι των FLOTSAM AND JETSAM) και “Overkill”. Πλάκα έχει και η διασκευή στο “Sonic reducer” των DEAD BOYS που κλείνει το δίσκο. Συνολικά, ένα εξαιρετικό ντεμπούτο από μία μπάντα που παρότι κατάγεται από τη Νέα Υόρκη ακούγεται πιο Bay Area από πολλές που κατάγονται απ’ αυτήν την περιοχή!!!

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 

Pantera - I am the nightPANTERA – “I am the night” (Metal Magic)

 

Είναι σαφές, νομίζω, ότι οι PANTERA έκαναν την πιο «δραματική» αλλαγή σε image και μουσική κατεύθυνση ιδιαίτερα με το “Cowboys from hell”. Με την τρίτη τους προσπάθεια, οι Τεξανοί, προσπαθούν να προχωρήσουν από το σαφώς πιο glam παρελθόν τους, σε πιο metal μονοπάτια. Οι κιθάρες του Dimebag Darrell, είναι εξαιρετικές (αν και δεν πρόδιδε κάτι ότι θα γινόταν ο απόλυτος guitar hero μίας ολόκληρης γενιάς), ο Vinnie Paul προσφέρει εξαιρετικά δείγματα γραφής, όπως και ο Rex Brown, αλλά ο Terry Glaze στα φωνητικά είναι πολύ μέτριος… Δεν είναι τυχαίο ότι απαλλάχτηκαν μετά από αυτό το άλμπουμ από την παρουσία του, παίρνοντας τον Phil Anselmo. Συνολικά ο δίσκος είναι λίγο παραπάνω από μέτριος, αφού πάσχει από έλλειψη ταυτότητας αμφιταλαντευόμενος ανάμεσα στο glam και το metal, αφού για κάθε metal στιγμή, όπως το “Valhalla” ή το “Down below”, υπάρχει κι ένα ξενέρωτο “Daughters of the queen” ή “Hot and heavy”. Μου αρέσει το hard rock, αλλά οι PANTERA πολύ απλά «δεν το είχαν» και καλά έκαναν και άλλαξαν πορεία… Αγαπημένο μου τραγούδι το «καρφί» PRIEST ομώνυμο! Τώρα, οι νεότεροι οπαδοί τους, που ανακάλυψαν ότι υπήρχαν και πριν το “Cowboys…”, θεωρούν ότι είναι πολύ καλές δουλειές… Φαίνεται ότι δεν πλήρωσαν για να τις αποκτήσουν…
Σάκης Φράγκος

 

 

 

picturePICTURE - “Traitor” (Backdoor)

 

Είναι γεγονός ότι αυτοί εδώ οι Ολλανδοί δεν απόλαυσαν όλα όσα τους άξιζαν. Τα πρώτα τους τρία άλμπουμ ήταν πολύ καλά δείγματα κλασικού 80’s metal, και επηρέασαν αρκετά μετέπειτα σχήματα. Θες η καταγωγή τους, θες η μικρή εταιρία τους ή οι λανθασμένες κινήσεις τους, τους στέρησαν το ανάλογο εμπορικό status. Στο “Traitor” ακούμε μια πιο μελωδική-AOR στροφή (που ξεχείλωσε εντελώς δύο χρόνια αργότερα στο “Marathon”), κάτι που μπορεί σήμερα να μην μας πειράζει και να μας ακούγεται ευχάριστα, αλλά στα μέσα των 80’s αυτό συνήθως ήταν σαν αποστολή αυτοκτονίας. Απλά σκεφτείτε τι άκουσαν οι PRIEST με το “Turbo”, οι ΜΑΙDEN με το “Somewhere in time”. Γενικότερα το “Traitor” κρίνεται σαν μια αποτυχημένη προσπάθεια η μπάντα να ακουστεί πιο μελωδική, επιθυμώντας προφανώς πρόσβαση σε ευρύτερα ακροατήρια, κάτι που δεν συνέβη ποτέ. Καλό είναι κάποιος που θέλει να ακούσει τους πραγματικούς PICTURE να στραφεί στους τρείς πρώτους δίσκους τους και να προσπεράσει ταχύτατα αυτόν εδώ.

 

Γιάννης Παπαευθυμίου

 

 



 

Shaken n StirredROBERT PLANT – “Shaken n’ stirred” (Es Paranza Rec/WEA)

 

Τρίτο προσωπικό άλμπουμ για τον πρώην τραγουδιστή των LED ZEPPELIN και αδιαφιλονίκητα το πιο αδιάφορο. Το “Shaken nstirred” είναι το πιο 80’s άλμπουμ του και το πιο αδιάφορο. Σίγουρα καμία σχέση με rock. Θα έλεγα ότι 9 τραγούδια του στέκονται πιο κοντά σε άλμπουμ της Cyndi Lauper παρά του Plant. Απ’ όλη τη αδιαφορία σώζεται το “Little by little”.

 

Αλέξανδρος Ριχάρδος

 


 




 

possessedPOSSESSED – “Seven churches” (Combat)

 

Θα μπορούσαμε με βεβαιότητα μετά από 25 χρόνια να πούμε ότι το “Seven churches” είναι το άλμπουμ που κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό βασίστηκε πάνω του το death metal οικοδόμημα αλλά και ο ακραίος ήχο εν γένει. Με το thrash metal να απειλεί τους πάντες στο διάβα του, οι POSSESSED από το San Francisco κατάφεραν να πάνε ακόμα πιο πολύ στα άκρα. Ιδρύθηκαν το 1983 και μετά τη ηχογράφηση του πρώτου τους demo, ο Brian Slagel τους χώνει στην συλλογή “Metal massacre VI” με το τραγούδι “Swing of the axe” αν και το συμβόλαιο δεν ήρθε τελικά από την Metal Blade αλλά από την Combat. Τα μέλη της μπάντας μπήκαν στα Praire Sun Studios με τον Randy Burns κατά τη διάρκεια των διακοπών του Πάσχα γιατί τότε έβρισκαν εύκαιρο χρόνο μιας και τις υπόλοιπες μέρες πήγαιναν σχολείο. Ίσως για κάποιους να είναι δύσκολο να πιστέψουν ότι υπό αυτές τις συνθήκες κυκλοφόρησε το “Seven churches”. H εισαγωγή με το γνωστό theme της ταινίας “The exorcist”, “Tubular bells” του Mike Oldfield και η συνέχεια με το ομότιτλο τραγούδι καταφέρνουν ακόμα και σήμερα να σοκάρουν τους ανυποψίαστους ακροατές. Οι μανιασμένες κιθάρες και οι υπερηχητικές για την εποχή ταχύτητες σε συνδυασμό με την φωνή του Jeff Becerra που ήταν λες και έβγαινε από τα βάθη της κολάσεως στάθηκαν ικανά να προσηλυτίσουν μία ολόκληρη γενικά νεόκοπων μουσικών, με σημαντικότερό τον Chuck Schuldiner του οποίο το “Scream bloody gore” (1987) βρώμαγε POSSESSED από μακριά. Ηχητικά ήταν πιο ακραίοι από τις υπόλοιπες thrash metal μπάντες και αρκετά πιο evil σε θεματολογία και το “Seven churches” έγινε αρκετά γρήγορα το top-selling άλμπουμ της Combat ενώ με το τραγούδι τους “Death metal” βάπτισαν ένα από τα σημαντικότερα ιδιώματα του ακραίου ήχου. Αμέσως μετά τη κυκλοφορία του εμφανίστηκαν στο “Ward War III” festival στο Montreal, με μπάντες όπως οι CELTIC FROST, VOIVOD, DESTRUCTION και NASTY SAVAGE.

 

Κώστας Αλατάς

 

 

 

Q5Q5 – “Steel the light” (Albatross)

 

Εδώ μιλάμε για ένα δίσκο που περιέχει δύο αξεπέραστα τραγούδια. Το “Lonely lady” και το “Steel the light”, με μελωδίες που παραμένουν διαχρονικές κι έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο heavy metal. Ιδιαίτερα το “Steel the light”, είναι ένας ύμνος στο ύφος του “Stargazer” ή του “Kashmir”, με αργό tempo, που σε παρασύρει με τη μελωδία του και την ατμόσφαιρά του. Οι Q5, κατάγονται από το Seattle (οι QUEENSRYCHE δεν είναι η μόνη μπάντα από το Seattle που αρχίζει από το γράμμα “q”) και δημιουργήθηκαν από τον κιθαρίστα Floyd Rose. Ο κύριος αυτός, του οποίου το όνομα ίσως να λέει κάτι παραπάνω στους κιθαρίστες, είχε ανακαλύψει το τρέμολο στην κιθάρα (εξ ου και το Floyd Rose τρέμολο) κι έκανε την πολύ σωστή σκέψη ότι για να προωθήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ανακάλυψή του, θα έπρεπε να δημιουργήσει μία δυνατή hard rock μπάντα. Η κίνησή του αποδείχθηκε σωστή. Το θέμα είναι ότι δεν έκαναν πολλά live shows, έκαναν λάθος επιλογές στο μέλλον και οι Q5 έβγαλαν μόνο δύο δίσκους. Στα φωνητικά, ο Jonathan K., μοιάζει τρομερά με τον Brian Johnson των AC/DC, ιδίως σε κομμάτια όπως το “Pull the trigger” ή το “Rock on” και γενικότερα κάνει πολύ καλή δουλειά, όπως και τα σόλο του Floyd Rose αλλά και τα riff του, είναι πραγματικά σπουδαία. Ο υπόλοιπος δίσκος, δεν στέκεται στο ύψος των δύο τραγουδιών που ανέφερα στην αρχή της παρουσίασης, περιέχει κι ένα πολύ μελιστάλαχτο wannabe hit, το “Come and gone”, που δείχνει ότι προσπαθούσαν να βρουν ένα τραγούδι να κάνουν επιτυχία, αλλά μάλλον δεν συνειδητοποίησαν ότι το δυνατό τους σημείο είναι τα μελωδικά hard rock/metal τραγούδια κι όχι τα μπαλαντοειδή ή τα rock nroll τους…

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 

RattInvasionRATT – “Invasion of your privacy” (Atlantic)

 

Νομίζω πως πρόκειται για μια από τις λίγες κυκλοφορίες, που με τόσα λίγα αξιόλογα τραγούδια, κατάφερε να κάνει μια τόσο μεγάλη επιτυχία. Ας μην ξεχνάμε όμως οτι βρισκόμαστε ακόμα στην εποχή που τα singles καθόριζαν κατά πολύ την απήχηση ενός συγκροτήματος και ως τούτου και τις πωλήσεις του ολοκληρωμένου δίσκου. Επομένως η ραδιοφωνική επανάληψη, αλλά πρωτίστως η τηλεοπτική αναπαραγωγή του βίντεο του “Lay it down” στο MTV ανέβασε πολύ τις μετοχές των Αμερικάνων στο μόλις δεύτερο άλμπουμ τους. Στις ΗΠΑ έχει ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια αντίτυπα και στην περιοδεία με την οποία όργωσαν τη χώρα, είχαν παρέα τους BON JOVI για support. Το “Youre in love” παραμένει από τα πιο χαρακτηριστικά τους κομμάτια, ενώ αξίζει αναφοράς και το χαρούμενο “Dangerous but worth the risk”. Αυτή η έκφραση χαρακτηρίζει την όλη πορεία του DeMartini που άλλες φορές του βγήκε και άλλες όχι. Τα υπόλοιπα 7/10 του άλμπουμ όμως... θεωρούνται fillers. Άντε τώρα βγάλε συμπέρασμα.

 

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 

 

ravenRAVEN - “Stay hard” ( Atlantic)

 

ToStay hard” ήταν το πρώτο άλμπουμ των RAVEN στην πολυεθνική Atlantic, μεταγραφή από την ανεξάρτητη και θρυλική για το ΝWOBHM εταιρία Neat records. Για μένα ήταν το πρώτο άλμπουμ που αγόρασα από τους RAVEN και τότε μου άρεσε (όπως και σήμερα) χωρίς να γνωρίζω όμως το δισκογραφικό παρελθόν που είχε προηγηθεί. Ένα παρελθόν που σε τρείς δίσκους είχε αναδείξει τους RAVEN από του πρωτεργάτες του speed κινήματος και είχε επηρεάσει τόσο πολύ τους “πεινασμένους” metallers στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι RAVEN στο “Stay hard” προφανώς βρισκόμενοι σε μεγάλη εταιρία επιθυμούσαν το ραδιοφωνικό airplay και την εμπορική επιτυχία. Μετακόμισαν στην Νέα Υόρκη για τις ηχογραφήσεις του δίσκου και για ανάλογες συναυλίες, ο ήχος τους όμως είχε γίνει πιο εμπορικός και αυτό δυσαρέστησε τους οπαδούς τους στην Ευρώπη και στην Βρετανία. Οι ίδιοι μάλιστα λίγα χρόνια μετά θα πουν «όλοι περίμεναν από εμάς να γίνουμε το επόμενο μεγάλο όνομα. Η Atlantic δεν μας κοιτούσε για αυτό που ήμασταν αλλά για αυτό που πίστευαν ότι μπορούσαμε να γίνουμε. Ήθελαν να γίνουμε κάτι ανάμεσα στους KISS και τους BON JOVI». Τελικά αυτό το εγχείρημα δεν τους βγήκε γι’ αυτό και τα τρία πρώτα τους albums που περιέχουν τους αυθεντικούς RAVEN, κατά γενική ομολογία είναι και τα πιο σημαντικά τους μέχρι και σήμερα.

 

Γιάννης Παπαευθυμίου

 

 

 

razor executionerRAZOR – “Executioners song” (Viper)

 

Οι RAZOR από τον Καναδά, παίζει και να είναι από τα πιο γρήγορα σχήματα που εμφανίστηκαν στο metal. Υπερηχητικοί ρυθμοί που βασίζονται στις δαιμονισμένες κιθάρες του Dave Carlo και πολλές φορές ψιλά φωνητικά, σε συνδυασμό με ωμά παιγμένα, σχεδόν punk τύμπανα και NWOBHM επιρροές, νιώθεις καμία φορά ότι ακούς το “Show no mercy” ή το “Killem all”, σε διπλή ταχύτητα. Περίεργοι τύποι εκεί στον Καναδά… Κάθε μπάντα έχει και κάτι διαφορετικό να προσφέρει. Εκπληκτικό άνοιγμα με το καραclassicTake this torch”, η συνέχεια όμως είναι λιγότερο δυνατή. Το μεγάλο μειονέκτημα του δίσκου είναι η παραγωγή του, αφού περιέχει τέσσερα κομμάτια από το EP τους “Armed and dangerous” σε remix και τα υπόλοιπα τραγούδια είναι ουσιαστικά demo

 

Σάκης Φράγκος

 

 





 

razor evilRAZOR – “Evil invaders” (Viper)

 

Όσο περίεργο κι αν ακούγεται στις ημέρες μας, οι RAZOR κυκλοφόρησαν και δεύτερο full length δίσκο μέσα στο 1985 και μάλιστα ακόμα καλύτερο από το ντεμπούτο τους. Το “Evil invaders” είναι το άλμπουμ τους με τις μεγαλύτερες πωλήσεις και θεωρείται από τους οπαδούς τους ως το απόλυτο highlight της καριέρας των RAZOR (αν κι εγώ θεωρώ κορυφαία στιγμή τους το “Violent restitution”). Εκεί που έπαιζαν ταχύτατα στο “Executioners song”, εδώ δείχνουν να πατούν ακόμα περισσότερο το πόδι στο γκάζι και να παίζουν σε ασύλληπτες ταχύτητες. Το τραγούδι – σήμα κατατεθέν του σχήματος είναι εδώ (“Evil invaders”), αλλά και δύο τουλάχιστον ακόμα πολύ σπουδαίες στιγμές, το “Cut throat” και το “Cross me fool”. Δεν μασάνε τίποτα και ξεκινάνε το δίσκο με τετράλεπτο instrumental, το “Nowhere fast”, ενώ έχουν και το δικό τους “tribute” στους MOTORHEAD, το “Iron hammer”. Η παραγωγή βέβαια, στα ίδια επίπεδα με το ντεμπούτο τους κι εκεί συνεχίζουν να χάνουν λίγο. Πάντως, για τα προσωπικά μου γούστα είναι σαφώς καλύτεροι από τους συμπατριώτες τους EXCITER, που είχαν προβληθεί πολύ περισσότερο…

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 


malmsteen marchingYNGWIE MALMSTEEN’S RISING FORCE – “Marching out” (Polydor)

 

Ο μεγάλος Σουηδός, έχει στη μπάντα του τον Jeff Scott Soto στα φωνητικά, τα αδέρφια Johansson στα ντραμς και τα πλήκτρα, τον μακαρίτη Marcel Jacob στο μπάσο. Αυτό δεν είναι ένα all star line up; Παρότι δεν συμβαίνει τακτικά, ο δίσκος στον οποίο συμμετέχουν τόσο καλοί μουσικοί, υπερβαίνει ακόμα και τις υψηλότερες προσδοκίες μας. Δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ αμφιβολία ότι ο Malmsteen είναι απίστευτος κιθαρίστας. Το μεγάλο ζήτημα εδώ, είναι ότι έχει επικεντρωθεί στις συνθέσεις και ακόμα περισσότερο, στα riffs!!! Κάθε τραγούδι έχει ένα riff που σου καρφώνεται στο κεφάλι, φωνητικά από άλλο πλανήτη, rhythm section που θα το ζήλευαν και τα σπουδαιότερα prog σχήματα. Ο Malmsteen, αυτή τη φορά έχει μόνο δύο instrumental (δεν πιάνεται η μικρή εισαγωγή, “Prelude”) και μερικά από τα σπουδαιότερα τραγούδια που έχει γράψει στην καριέρα του και ελάχιστες φορές μπόρεσε να επαναλάβει. Να ξεκινήσω από το πιο γνωστό του, ίσως, τραγούδι, το “Ill see the light tonight”, που σε πιάνει από το σβέρκο μόλις ξεκινά το άλμπουμ, το αγαπημένο “I am a Viking”, με τους στίχους γραμμένους για τον Graham Bonnet κατά τη διάρκεια μίας πτήσης (διόλου κολακευτικοί από όποια άποψη κι τους κοιτάξει κανείς, είτε σαν ποιότητα είτε ως περιεχόμενο) και το ΕΠΙΚΟ με όλη τη σημασία της λέξης “Soldier without faith”. Ξεχνά κανείς το ταχύτατο “Caught in the middle” όμως ή το “Dont let it end”; Το παίξιμο του Malmsteen, έχει όλα αυτά τα στοιχεία που τον χαρακτήριζαν από το ξεκίνημά του, δηλαδή Bach και Paganini στο φουλ, Ritchie Blackmore ακόμα περισσότερο, σόλο που ξεπερνούν την ταχύτητα του φωτός, αλλά πάνω απ’ όλα ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ που ακούγονται σαν τις καλύτερες στιγμές των RAINBOW ή των JUDAS PRIEST!!! Σ’ αυτόν το δίσκο και στο “Trilogy”, έφτασε στο απόγειο της δημιουργικότητάς του και με το “Odyssey” στο πιο ώριμο σημείο του. Από εκεί και πέρα, οι προσπάθειές του έχαναν σε αρκετά σημεία. Αυτό που έχει σημασία όμως, είναι ότι το “Marching out”, είναι ένας πραγματικά τέλειος δίσκος από κάθε άποψη και σίγουρα κοσμεί κάθε δισκοθήκη.

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 

rough cuttROUGH CUTT – “Rough cutt” (WEA)

 

Ορισμένα άλμπουμ αλλά και συγκροτήματα έχουν, εντελώς αδικαιολόγητα, μυθοποιηθεί. Θα ήταν υπερβολή να συνέβαινε κάτι τέτοιο και με το ομώνυμο άλμπουμ των μέτριων αμερικάνων ROUGH CUTT που έμειναν στην ιστορία λόγω της συμμετοχής του Paul Shortino. Στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ στα credits θα διαβάσετε ότι η Κα Wendy Dio είναι η manager του συγκροτήματος και φρόντισε δύο τραγούδια να φέρουν τη υπογραφή των R.J. Dio, Wendy Dio αλλά και Graig Goldie. Για να είμαι ειλικρινής τα δύο τραγούδια (“Take her” και “Black widow”) δεν είναι τίποτα το εξαιρετικό, απλά επιπλέουν στην θάλασσα της αδιαφορίας των υπολοίπων 9 συνθέσεων. Ακόμα και η διασκευή τους στο “Piece of my heart” της Janis Joplin στέκεται όχι για την heavy προσαρμογή του τραγουδιού, αλλά για την ερμηνεία του Shortino, που είναι πολύ καλή. Για να είμαι ειλικρινή, ο μόνος λόγος που υπάρχει για να αγοράσετε αυτό το άλμπουμ είναι η ερμηνεία του Shortino… Λέει.

 

Αλέξανδρος Ριχάρδος

 

 

 

running wildRUNNING WILD – “Branded and exiled” (Noise)

 

Οι Γερμανοί RUNNING WILD τράβηξαν την προσοχή στη χώρα τους με το πρώτο δίσκο και ένα χρόνο μετά κυκλοφορούν το δεύτερο τους δίσκο “Branded and exiled”. H συνταγή παραμένει ίδια με το ντεμπούτο τους, ωμό που άγγιζε τα όρια του ακραίου ήχου (για τα δεδομένα εκείνης της εποχής) με μοναδική διαφορά ότι ο Rolf αρχίζει να «γεμίζει» περισσότερο το speed ήχο του συγκροτήματος με riffs και solos που θα αποτελέσουν την αρχή της δημιουργίας του χαρακτηριστικού επικού ήχου του συγκροτήματος. Ο δίσκος περιέχει 8 τραγούδια, ενώ σε κάποιες εκδόσεις CD το τελευταίο τραγούδι “Chains and leather” ακούγεται λίγο διαφορετικό τόσο μουσικά όσο και στα φωνητικά. Μεγάλος έπος του δίσκου, προσωπική άποψη, το τραγούδι “Mordor”. Ο Tolkien για μια ακόμη φορά επηρεάζει θετικά τα μεγάλα συγκροτήματα. Σε γενικές γραμμές το “Branded and exiled”είναι ένας καλός δίσκος, που αποδεικνύει την δυναμική που αρχίζουν να αποκτούν οι RUNNING WILD, αλλά δεν είναι για τα αυτιά κάποιου που θέλει να ακούσει πρώτη φορά τη μουσική τους. Το πειρατικό θέτει τις βάσης για να σαλπάρει... Μόνο 2 χρόνια προετοιμασίας θα τους πάρει ακόμα.

 

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

 

 


 

rushRUSH - “Power windows” (Mercury)

 

Οι RUSH, μερικούς μόνο μήνες μετά την κυκλοφορία του αρκετά «πιασάρικου» “Grace under pressure”, μπαίνουν πάλι στο στούντιο, για να ηχογραφήσουν τον διάδοχό του. Αυτή την φορά είχαν στο team τους τον, άσημο τότε, παραγωγό, Peter Collins, που έγινε αργότερα ευρύτερα γνωστός με τα ηχητικά του θαύματα στο “Operation: Mindcrime” των QUEENSRYCHE. Με αυτή λοιπόν την απαρτία και με διάφορους κοινωνικούς προβληματισμούς να στριφογυρνούν στο κεφάλι τους, οι Lee/Lifeson/Peart, γράφουν το “Power windows”. Και αυτή τη φορά, από μουσικής απόψεως, η μεγαλύτερη βαρύτητα δίνεται στα πλήκτρα και στα synthesizers, ενώ οι κιθάρες έχουν ξεκάθαρο power pop ήχο. Σχεδόν όλα τα τραγούδια έχουν κολλητικές μελωδίες και μάλιστα, τα video clips των “The big money” και “Mystic rhythms”, παίζουν στις prime time ώρες του MTV. Βέβαια, κάποιοι που μπορούσαν να ακούσουν πέρα από τις πιο εκλεπτυσμένες μελωδίες, κατάφεραν να διακρίνουν μια μπάντα που σέβεται τον ακροατή, αφού, όπως προείπαμε, υπήρχαν πολλά κοινωνικά θέματα, που εκφράστηκαν μέσω των κλασικά, όμορφων στίχων των RUSH. Όπως για παράδειγμα στο “Manhattan project”, που αναφέρονται στη δημιουργία της ατομικής βόμβας και το πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει ή στο “Middletown dreams”, που για μια ακόμα φορά, αναφέρονται στη ζωή της μικρής και μεσαίας τάξης ανθρώπων. Όπως συμβαίνει και με τον προκάτοχό του, το “Power windows” δεν είναι το άλμπουμ που θα μπορέσει να σας «κολλήσει» με το μικρόβιο των RUSH, αλλά ακόμα και τώρα, όσοι έχετε επικεντρωθεί στην πρώτη, ένδοξη περίοδο της μπάντας, καλό θα ήταν να του δώσετε μια ακόμα ευκαιρία.

 

Γιώργος Κόης

 

 

 

saint vitusSAINT VITUS - “Hallow’s victim” (SST)

 

Είχε ακολουθήσει το φοβερό ομώνυμο EP το 1984 που μας σύστηνε το εξαιρετικό αυτό doom metal σχήμα. Το πρώτο τους full lengthHallows victim” κυκλοφορεί το 1985 και για άλλη μια φορά το επίπεδο είναι πολύ υψηλό. Το ότι αυτή η μπάντα δισκογραφούσε σε μια hardcore εταιρία που είχε στο δυναμικό της ονόματα σαν τους BLACK FLAG, HUSKER DU και MINUTEMEN είχε επίδραση και στον ήχο τους που σε πολλά κομμάτια ήταν πιο σπιντάτος και ενσωμάτωνε ένα punk groove. Aν ακούσει κάποιος και τους SOUNDGARGEN του “Screaming life” (και αυτοί στην SST για αυτόν τον δίσκο) θα ακούσει την μεγάλη επιρροή των ST. VITUS στον πρώιμο ήχο τους. ToHallows victim” είναι ένας αντιπροσωπευτικός δίσκος των πρώιμων VITUS, ήταν επίσης και ο τελευταίος με τον Scott Reagers πίσω από το μικρόφωνο (πριν αυτός ξαναγυρίσει χρόνια αργότερα στο “Die healing”). Αν και οι περισσότεροι οπαδοί γνωρίζουν και γουστάρουν την επόμενη περίοδο με τον ScottWino”, καλό είναι να τσεκάρουν και αυτό εδώ το μικρό διαμαντάκι του doom. Πρώιμο, ακατέργαστο, αληθινό. Doom or be doomed!

 

Γιάννης Παπαευθυμίου

 

 



 

savageSAVAGE - “Hyperactive” (Zebra)

 

Οι SAVAGE ήταν από τα σχήματα εκείνα του NWOΒHM που επηρέασαν το thrash metal στο ξεκίνημά του. Mαζί με τους RAVEN και JAGUAR έδιναν και αυτοί προτεραιότητα στις γρήγορες ταχύτητες και ο πρώτος τους δίσκος που κυκλοφόρησε το 1983 με τίτλο “Loose nlethal” δίκαια θεωρείτε από τους καλύτερους δίσκους του νέου κινήματος. Εν έτη 1985 τους βρίσκουμε να έχουν υπογράψει στην Zebra records από την επίσης μικρή Εbony, να έχουν το ίδιο line up αλλά μια φωτογραφία της μπάντας στο οπισθόφυλλο μπορεί να πει αρκετά για τον ήχο τους που έχει αλλάξει. Οι speed ταχύτητες έχουν περιορισθεί, στον ήχο τους έχουν ενσωματώσει αρκετά στοιχεία από τους DEF LEPPARD, ευτυχώς ο heavy χαρακτήρας τους δεν έχει αλλοιωθεί, παρότι σε σχέση με το ντεμπούτο είναι εμφανώς αλλαγμένος. Οι συνθέσεις πάντως είναι αξιόλογες και σε σχέση με άλλα ανάλογα σχήματα του είδους που επιχείρησαν τέτοιες «καινοτομίες», οι SAVAGE στο “Hyperactive” στάθηκαν στο ύψος τους. Ο δίσκος δυστυχώς δεν έλαβε την καλύτερη αποδοχή από τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς τους, οι πωλήσεις ήταν μειωμένες και κάπου μέσα στο 1986 τα μέλη της μπάντας έδωσαν τέλος στο σχήμα. Ξαναφτιάχθηκαν το 1996, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

 

Γιάννης Παπαευθυμίου

 

 

 

savage-grace-master-of-disguiseSAVAGE GRACE – “Master of disguise” (Metal Blade)

 

Σας θυμίζει κάτι ο τίτλος, έτσι; Μην ξεχνάτε όμως ότι βρισκόμαστε στα 1985 και οι LIZZY BORDEN απέχουν τέσσερα χρόνια από την κυκλοφορία του αριστουργήματος τους με τον ίδιο τίτλο. Μην τυχόν όμως και σας ξεφύγει αυτή η πολύ σπουδαία δισκογραφική στιγμή των Αμερικανών SAVAGE GRACE. Ακόμη και με 25 χρόνια καθυστέρηση, μπορείτε να απολαύσετε το “Master of disguise” και να μπείτε στον τρελό κόσμο του…γραφικού αστυνομικού και της γυμνής ηρωίδας που είχε την ατυχία να παρανομήσει και να πιαστεί από τη…δαγκάνα του μυστακοφόρου οργάνου της τάξης (για περισσότερες λεπτομέρειες, δείτε το εξώφυλλο). Το μελωδικό παραδοσιακό metal (στο ύφος των IRON MAIDEN και γιατί όχι DIAMOND HEAD) παντρεύεται άψογα με τις speed metal καταβολές των SAVAGE GRACE ενώ ο τραγουδιστής Mike Smith είναι εκπληκτικός θυμίζοντας έντονα Midnight και Geoff Tate. Μπορεί η εμπορική επιτυχία να διέφυγε από τους SAVAGE GRACE αλλά οι Καλιφορνέζοι εξασφάλισαν μία cult θέση στα μεταλλικά δρώμενα και μπορούν να καυχιόνται για μία αξιοπρεπή παρουσία στο χώρο. Τσεκάρετε την επανακυκλοφορία της LMP σε ψηφιακή μορφή και (κυρίως) προσιτή τιμή.

 

Σάκης Νίκας


 

 

 

savatage powerSAVATAGE – “Power of the night” (Atlantic)

 

Μετά το αριστούργημα “Sirens”, ήρθε η υπογραφή στην πολυεθνική Atlantic και όλοι αναρωτιόνταν πως θα κινούνταν οι SAVATAGE. Η μεγάλη πλειοψηφία των τραγουδιών, κινείται στο ύφος του “Sirens”, αλλά και του μυθικού ΕΡ “The dungeons are calling” με έναν από τους απόλυτους SAVA ύμνους, το “Power of the night”, αλλά και άλλα εξαιρετικά metal τραγούδια όπως το “Unusual”, το “Necrophilia”, το “Warriors”, το “Washed out” ή το “Fountain of the youth”, αλλά υπάρχουν και κάποιες πιο hard rock στιγμές, που ίσως φτιάχτηκαν για το εμπορικό κομμάτι της υπόθεσης, ώστε να κάνουν κάποια σχετική εμπορική επιτυχία, κάτι που φυσικά δεν συνέβη… Μιλάω για το “Stuck on you”, τη μπαλάντα “In the dream” (που δεν έχει καμία σχέση με τις μετέπειτα μπαλάντες τους) και το εντελώς poser κι εκτός κλίματος “Hard for love”. Ακόμα και τώρα όταν ακούω το άλμπουμ, έχει αυτές τις αιχμηρές κιθάρες του Cris Oliva και τα φωνητικά σαν στοιχειωμένος λυκάνθρωπος του Jon Oliva, που ανεβάζουν επίπεδα το άλμπουμ. Πρόκειται για πολύ καλή προσπάθεια, ένα σκαλοπάτι όμως κάτω από το “Sirens” και ίσως προπομπός για το “Fight for the rock” που θα ακολουθούσε…

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 

saxon innocenceSAXON – “Innocence is no excuse” (EMI)

 

Έχοντας εγκαταλείψει την Γαλλική Carrere, με την οποία είχαν ηχογραφήσει έξι μνημειώδη άλμπουμ, οι SAXON στα μέσα της δεκαετίας του ’80 δίνουν τα χέρια με την πολυεθνική EMI φιλοδοξώντας να κάνουν το πολυπόθητο βήμα σε νέες αγορές, που ως εκείνη την στιγμή δεν είχαν κατορθώσει να κατακτήσουν… Το κουιντέτο μην θέλoντας να μείνει επαναπαυμένο στις δάφνες του όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, ανεβάζει στροφές και σε μια περίοδο που οι περισσότεροι εκπρόσωποι του NWOBHM είχαν παραδώσει ήδη τα σκήπτρα της πρωτοκαθεδρίας τους στους συναδέλφους τους τόσο στην ηπειρωτική Ευρώπη όσο και στην Αμερική, εκείνοι απτόητοι συνεχίσουν αβίαστα να μας προσφέρουν απτά δείγματα του πλουσιότατου ταλέντου τους! Κακά τα ψέματα, με το “Innocence is no excuse” οι καρδιές των απανταχού οπαδών τους επανήλθαν στην θέση τους, αφού δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν να χαρακτηρίσουν το “Crusader”, τον πιο αδύναμο κρίκο της πρότερης δισκογραφίας τους… Η heavy metal αποθέωση που παρευλάνει στις δέκα συνθέσεις του LP είναι αν μη τι άλλο ορατή δια γυμνού οφθαλμού και επιβεβαιώνεται από τις πρώτες κιόλας νότες του σαρωτικού “Rockinagain”, ενός ακόμα διαχρονικού ύμνου που βρίσκει ακόμα περίοπτη θέση στο live set list των Βρετανών γερόλυκων! Ο ήχος του δίσκου παραμένει άρτια εκτελεσμένο, πυρακτωμένο heavy metal δίχως συμβιβασμούς και έχοντας ως αποκλειστικό γνώμονα την πεποίθηση των ίδιων των εμπνευστών του πως συνθετικά όχι μόνο κατέχουν ακόμα το κοκκαλάκι της νυχτερίδας αλλά συνάμα είναι σε θέση να οδηγήσουν τις εξελίξεις! “Back on the streets”, “Devil rides out”, “Rock nroll gypsy”, “Give it everything youve got”, κομμάτια που μόνο οι SAXON είχαν τα κότσια να γράψουν σε μία εποχή που άλλαζε και θα παρέσερνε σύντομα τη νεολαία σε ήχους αλλότριους στον πρωτόλειο πυρήνα της μουσικής μας. Το “Broken heroes” με τους εκπληκτικούς τους στίχους και το μεθυστικό του άρωμα, αποτέλεσε ένα ακόμα all time classic στα χέρια των ανθρώπωνπου μας χάρισαν όχι απλά έναν ακόμα ποιοτικό δίσκο αλλά έναν από τα συγκλονιστικότερα μεταλλικά ντοκουμέντα του 1985!!!

 

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

 

 

 

shycoverfront1dSHY – “Brave the storm” (RCA)

 

Προς τα μέσα της δεκαετίας του ’80, υπήρξε στη Μ. Βρετανία, μία τάση να αποστασιοποιηθούν τα συγκροτήματα από τον κλασικό NWOBHM ήχο και αυτή η τάση, εκπροσωπήθηκε εκτός των άλλων από τους SHY, που προσπάθησαν να το κάνουν, προσθέτοντας αρκετά (έως πάρα πολλά) πλήκτρα στον ήχο τους. Η δεύτερη δουλειά τους και πρώτη σε πολυεθνική εταιρία, τους βρήκε με πολύ εμπορικό ήχο κι ένα πρώτο single, το “Hold on (to your love)”, φτιαγμένο για τα charts, κάτι που τελικά δεν πέτυχαν όμως. Το πολύ δυνατό χαρτί του σχήματος, είναι ο εκπληκτικός Tony Mills, που από τότε τον σύγκριναν με τον Geoff Tate (εγώ επιμένω ότι οι κορυφαίες ερμηνείες του πάντως είναι με τους SIAM). Ο δίσκος έχει πολύ καλές στιγμές όπως το AORMy Apollo”, το “The hunter” που μου φέρνει πάντα στο μυαλό τους BLUE OYSTER CULT και το “Caught in the act”, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και σύνθεση της καλής περιόδου των TRIUMPH. Πάντως η καλύτερη στιγμή της καριέρας τους δεν είχε έρθει και θα ήταν το “Excess all areas”. Βοήθησαν πάρα πολύ και οι περιοδείες με BON JOVI, TWISTED SISTER, Gary Moore, UFO και MEAT LOAF, που έδωσαν το απαραίτητο «σπρώξιμο» στο δίσκο.

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 

silver mountainSILVER MOUNTAIN – “Universe” (Roadrunner)

 

Με τα αδέρφια Jens και Anders Johansson να έχουν πάει στον Yngwie Malmsteen, o σούπερ ταλαντούχος κιθαρίστας Jonas Hansson από τη Σουηδία, παραδόξως, έβγαλε μάλλον τον καλύτερο δίσκο των SILVER MOUNTAIN, το “Universe”. Με νέο τραγουδιστή τον Christer Mentzer (δεν έκανε ο ίδιος ο Hansson τα φωνητικά), δημιούργησε έναν πραγματικά πολύ καλό δίσκο neoclassical metal, με πάρα πολλές επιρροές από RAINBOW, DEEP PURPLE, παλιούς SCORPIONS, UFO, MSG, αλλά και ομοιότητες με τους EUROPE της εποχής και φυσικά τους RISING FORCE του Malmsteen (με τους οποίους άλλωστε είχαν κοινές επιρροές). Το πρόβλημα με το δίσκο, είναι ότι δεν έχει ένα τραγούδι-ύμνο για να τον τραβήξει από το χέρι και να κάνει επιτυχία και γι’ αυτό το λόγο το γκρουπ ακολούθησε φθίνουσα πορεία στη συνέχεια. Βέβαια, αν συγκρίνει κανείς το δίσκο με το “Marching out”, που κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά ο Malmsteen με τον Soto στα φωνητικά, μπορεί να καταλάβει τη διαφορά επιπέδου. Πολύ συμπαθητική προσπάθεια, ίσως οι SILVER MOUNTAIN να άξιζαν περισσότερες ευκαιρίες τελικά, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα…

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 

sinnerSINNER – “Touch of sin” (Noise)

 

Το συγκρότημα του Mat Sinner δεν μπόρεσε ποτέ να ανέβει στη Σούπερ Λίγκα του Heavy Metal αλλά από την άλλη δεν έπεσαν ποτέ στην Γ’ Εθνική… Με λίγα λόγια, η παρουσία τους –ιδιαίτερα στα 80’s- μπορεί να χαρακτηριστεί ως συνεπής, καλή αλλά σίγουρα όχι και εντυπωσιακή. Το “Touch of sin” είναι ένα ακόμη εγχείρημα του Sinner σε μελωδικά μονοπάτια (μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στο 1985 και πολλά συγκροτήματα «αγκαλιάζουν» τη μελωδική/εμπορική πλευρά του σκληρού ήχου) αλλά είναι ένα σκαλοπάτι κάτω από το “Danger zone” της προηγούμενης χρονιάς. Τα κομμάτια είναι εύπεπτα, easy listening αλλά όχι και τίποτα ιδιαίτερο. Στα αξιοσημείωτα του “Touch of sin” είναι η παρουσία του Herman Frank (γνωστός από τη συμμετοχή του στους ACCEPT αλλά και στους VICTORY μεταξύ άλλων…). Επίσης, αξίζει να τσεκάρετε από περιέργεια όλα τα εξώφυλλα των δίσκων των SINNER αυτής της δεκαετίας όπου κυριαρχεί το μπλε χρώμα και αναδεικνύεται το φανταχτερό λογότυπο του συγκροτήματος.

 

Σάκης Νίκας

 

 

 


slayerSLAYER – “Hell awaits” (Metal Blade)

 

To thrash metal δεν έχει προλάβει καλά-καλά να φανερώσει τα δόντια του και οι SLAYER με τη δεύτερή τους κυκλοφορία τους γραπώνουν από το λαιμό τον όποιο ανυποψίαστο. Οι επιρροές από JUDAS PRIEST, IRON MAIDEN και VENOM ενισχύονται από μία γερή δόση MERCYFUL FATE, γκαζώνουν ακόμη περισσότερο, ο Σατανάς συναντάται αρκετά συχνά στους στίχους και το πιο ακραίο metal άλμπουμ κυκλοφορεί. Πιο πριν οι SLAYER είχαν ξαναμπεί στο studio για την ηχογράφηση του “Haunting the chapel” EP ενώ ακολούθησε το live άλμπουμ “Live undead” όπου σύμφωνα με δηλώσεις της μπάντας είναι ηχογραφημένο στο studio. Για το δεύτερό τους άλμπουμ οι SLAYER ως οι πιο βλάσφημοι στο thrash metal στερέωμα αποφάσισαν να αφήσουν να ξεχειλίσει ανεξέλεγκτα όλη η μαυρίλα που έκρυβαν μέσα τους. Όποιον death metal μουσικό και αν συναντούσες κάπου εκεί στα τέλη των 80’s θα σου έλεγε ότι το “Hell awaits”, μαζί με τα “Seven churches” (POSSESSED) και “Apocalyptic raids ” (HELLHAMMER) ήταν τα άλμπουμ που άκουσαν και αποφάσισαν να παίξουν με αυτό το τρόπο. Η κακή παραγωγή το αδικεί αρκετά αλλά ο σκοτεινός και βλάσφημος χαρακτήρας των τραγουδιών είναι τόσο διάχυτος που δεν μπορεί να χαλιναγωγηθεί από τις όποιες αντίξοες περιστάσεις. Οι γρήγορες ταχύτητες, τα μανιασμένα φωνητικά του Tom Araya, τα φάλτσα solo των King/Hanneman και η ακρότητα των SLAYER γενικότερα είχαν ως αποτέλεσμα να ξεχωρίσουν από τις υπόλοιπες μπάντες και δεν είναι τυχαίο ότι πούλησαν 100.000 κόπιες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μονάχα στις Η.Π.Α ενώ την ίδια χρονιά περιόδευσαν για πρώτη φορά στην Ευρώπη, όπου ήταν αρκετά δημοφιλείς, παίζοντας στο Marquee του Λονδίνου. Μπορεί σήμερα να μην μνημονεύεται όσο οι υπόλοιπες δουλειές τους και να βρίσκεται μονίμως κάτω από τη σκιά του “Show no mercy” και “Reign in blood” αλλά στο χέρι σας είναι να το ανακαλύψετε όσοι δεν το έχετε ήδη κάνει.

 

Κώστας Αλατάς

 

 

 

SOD-SpeakEnglishS.O.D. – “Speak English or die” (Megaforce)

 

Στα μέσα των ηχογραφήσεων του “Spreading the disease” των ΑΝΤΗRΑΧ, ο κιθαρίστας Scott Ian ταυτόχρονα δούλευε πάνω σε κάποιες ιδέες οι οποίες δεν ταίριαζαν στο ύφος της μπάντας, μιας και κινιόντουσαν σε πιο hardcore φόρμες. Με τον ντράμερ Charlie Benante στο πλευρό του και με τη βοήθεια του πρώην μπασίστα των ANTHRAX, Dan Lilker και του Billy Milano, τον οποίον είχαν γνωρίσει στο θρυλικό CBGBs στη Νέα Υόρκη, φορμάρουν τους S.O.D. To όνομα της μπάντας προήλθε από έναν χαρακτήρα που είχε ζωγραφίσει ο Scott Ian, o οποίος ήταν ένα zombie που φορούσε στρατιωτική στολή και είχε μονίμως τσιγάρο στο στόμα και έγραφε από κάτω “Sgt. D. and his stormtroopers of death”. Οι τέσσερίς τους κατάφεραν να συνθέσουν το υπόλοιπο υλικό, στις 2-3 Ιουλίου ολοκλήρωσαν τις ηχογραφήσεις και τρεις μέρες μετά ολοκλήρωσαν τη μίξη έχοντας στο πλευρό τους τον παραγωγό Alex Perialas (OVERKILL, TESTAMENT, NUCLER ASSAULT). To άλμπουμ ονομάστηκε “Speak english or die”, τίτλος με τον οποίον ο Scott Ian έδινε έμφαση στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του Sgt. D. ο οποίος μισούσε και ήθελε να εξουδετερώσει οτιδήποτε ζωντανό. Τα 21 τραγούδια του άλμπουμ έχει το καθένα τη δική του ιστορία. Ο crossover ήχος του ήταν αρκετά πρωτότυπος για την εποχή του και αρκετά δυναμικός μιας και ο metal ήχος είχε ταιριάξει αρκετά με τον hardcore και ηχούσε διαφορετικά από μπάντες παρόμοιου ύφους όπως οι SUICIDAL TENDENCIES, C.O.C., D.R.I. κ.α. Εκτός ότι μιλάμε για ένα από τα πρώτα metal projects, όπου τα μέλη που τα αποτελούσαν ξέφευγαν ηχητικά από τα βασικές τους μπάντες, έχουμε να κάνουμε και με ένα άλμπουμ-ορισμό του mosh-pit, με πωρωτικά riff και έναν ντράμερ σκέτη κτηνωδία και υπερηχητικό παίξιμο με blast-beats που προέπεμπαν σε grind ύφος. Με τραγούδια που διαρκούσαν μόλις δύο δευτερόλεπτα και έφταναν το πολύ τα δύο λεπτά, οι S.O.D. προκάλεσαν διάφορους με τους στίχους τους, που μάλλον δεν καταλάβαιναν το καυστικό και αρκετά ίσως «χοντροκομμένο» χιούμορ του Billy Milano, με αποτέλεσμα να τον αποκαλούν φασίστα και ρατσιστή λόγω του ομότιτλου τραγουδιού και του “Fuck the Middle East”. Μετά τη κυκλοφορία του άλμπουμ, οι S.O.D. εμφανίστηκαν ζωντανά μόλις επτά φορές και στη συνέχεια οι Scott Ian και Charlie Benante αφοσιώθηκαν στους ANTHRAX ενώ ο Dan Lilker δημιούργησε τους NUCLEAR ASSAULT παίζοντας ένα thrashcore υβρίδιο και ο Billy Milano κινήθηκε εκ του ασφαλούς παίζοντας με τους M.O.D.

 

Κώστας Αλατάς

 

 

 

Sortilege - Heros TearsSORTILEGE – “Heros tears” (Steamhammer)

 

Οι Γάλλοι στο heavy metal, παρόλο που είναι μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης, ποτέ δεν ξεχώρισε και ούτε παρουσίασε κάτι συγκλονιστικό που θα μπορούσε να κοντράρει τα μεγάλα ονόματα άλλων χωρών. Όμως ένα από τα ελάχιστα συγκροτήματα που δημιούργησαν μια αίσθηση γύρω από το όνομά τους ήταν οι SORTILEGE. Ιδρύθηκαν στο Παρίσι και το 1983 κυκλοφόρησαν το ομώνυμο θρυλικό Ε.P. τους. Τρία χρόνια μετά κυκλοφορούν το τελευταίο τους δίσκο, ο οποίος κυκλοφόρησε τόσο στα γαλλικά με τίτλο “Larme de heros” όσο και στα αγγλικά “Heros tears”. O δίσκος περιέχει 9 τραγούδια, ενώ έχει επανακυκλοφορήσει 2 φορές με bonus υλικό. Κατά πολλούς το “Heros tears” αποτελεί την καλύτερή τους δουλειά. Παραδοσιακό heavy metal με εκπληκτικά riffs και επικούς στίχους. Η φωνή του Christian είναι άψογη, λυρική, χωρίς ίχνος γαλλικής προφοράς στα αγγλικά. Ένας δίσκος που αξίζει να έχουν οι θαυμαστές του heavy metal στη δισκοθήκη τους. Προτιμώ πάντως τη γαλλική έκδοση από την αγγλική. Έχω την αίσθηση ότι το αποτέλεσμα είναι ανώτερο.

 

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

 

 

 

stormwitchSTORMWITCH – “Tales of terror” (Intercord recordings)

 

Η Γερμανία των 80’s αποτελούσε μια σπάνια πηγή εξαιρετικών συγκροτημάτων αποτελούσε πηγή εξαιρετικών συγκροτημάτων που είτε πρόσφεραν τα μέγιστα στο metal, είτε αγαπήθηκαν φανατικά από το ευρωπαϊκό κοινό. Οι STORMWITCH δεν μπορείς να πεις ότι ήταν το όνομα που έκανε τη διαφορά με τον ήχο τους, αλλά ο λυρικός και επικός ήχος τους ήταν ικανός να τους τραβήξει από την αφάνεια. Το 1985 κυκλοφορούν το δεύτερο δίσκο τους με τίτλο “Tales of terror”. Επηρεασμένοι από IRON MAIDEN/ JUDAS PRIEST και με βάση την υπέροχη φωνή του Aldrian ο δίσκος είναι ένα εξαιρετικό δείγμα γερμανικού heavy metal, μια εναλλακτική ρότα στο power/ speed που άρχιζε να προβάλλει με επιτυχία η γερμανική σκηνή εκείνη την περίοδο. Ο δίσκος περιέχει 9 τραγούδια με το “Arabian nights”, “Point of no returns” και “Lost legions” να ξεχωρίζουν, ενώ γενικότερα υπάρχουν μελωδίες και refrains που σου καρφώνονται στο μυαλό και σου μένουν αξέχαστα. Προσωπικά θεωρώ τους STORMWITCH ένα εξαιρετικό συγκρότημα που αξίζει να ακούσετε τις 3 πρώτες τους δουλειές. Μια άγνωστη πλευρά της γερμανικής σκηνής.

 

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

 

 

 

stryperSTRYPER – “Soldiers under command” (Enigma)

 

Το Χριστιανικό κίνημα είχε βρει τους μουσικούς του πολεμιστές στο μαύρο χώρο του hard rock. Βαμμένοι με κίτρινα και μαύρα, όπως και στο ντεμπούτο ΕΡ τους, οι STRYPER καταφέρνουν να κερδίσουν μεγάλο ακροατήριο με τον Michael Sweet, να ξεζωρίζει ως το μεγαλύτερό τους ατού. Παρότι οι Αμερικάνοι είναι κυρίος γνωστοί για τους στίχους τους, μουσικά δεν στερούνται έμπνευσης αλλά και πάθους. Δίχως να κάνουν κάποια μεγάλη επιτυχία, ξεπέρασαν το μισό εκατομμύριο πωλήσεις στο “Soldiers..” και προετοίμασαν το κοινό για το μέλλον. Έχοντας ακούσει τις μετέπειτα δουλειές τους, καταλαβαίνεις πόσο ακατέργαστοι ακούγονται εδώ, με συνθέσεις που είναι ωμές και ελάχιστα γυαλισμένες. Αν και υπάρχουν κάποιες σκληρές στιγμές (όπως στο “Surrender”), ο χαρακτήρας τους αναδεικνύεται από τραγούδια όπως το “The rock that makes me roll”, “Makes me wanna sing”, “A loves that real” και σίγουρα το ομώνυμο. Τραγούδια που αν δεν στιγματιζόταν από το Image τους θα είχαν ακόμα περισσότερους φίλους. Αν και ποτέ δεν έγιναν επιδραστικοί, ηγετικοί ή καταλυτικοί για το χώρο, οι STRYPER από το πρώτο τους αυτό ολοκληρωμένο άλμπουμ δείχνουν όλα τα στοιχεία που διατήρησαν στην πρώτη φάση της υπαρξής τους.

 

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 


 

Only the Strong Thor albumTHOR – “Only the strong” (Rainbow/Viper)

 

Τα περιοδικά της εποχής περιέγραφαν τον Jon Mikl Thor ως τον ημίθεο body builder μπρατσαρά του heavy metal που αφού έκανε γνωστό το όνομα κερδίζοντας τίτλους τόσο στην ιδιαίτερη πατρίδα του τον Καναδά όσο και την Αμερική αποφάσισε να εισέλθει στα λημέρια του heavy metal και το 1985 κυκλοφόρησε τον καλύτερο ίσως δίσκο της καριέρας του “Only the strong”. Εμφάνιση που παραπέμπει καρφί στο “Into glory ride” των μεγάλων MANOWAR, macho εμφάνιση, πρόζα, φουσκωμένοι μυς και τα συναφή αλλά μουσικά ελάχιστη σχέση είχε με το epic metal όπως το γνωρίσαμε από τους Αμερικανούς. Τυπικό heavy, απλοικότατες συνθέσεις, βασισμένες κατά μεγάλο μέρος στα ηρωικά φωνητικά του ηγέτη τους, οι THOR μπορεί να μην έκαναν την αίσθηση που θα περίμεναν, παρ’ όλα αυτά όμως ακούγοντας μία 25ετία αργότερα κομμάτια όπως τα “Only the strong”, “Let the battle run red”, “When Gods collide”, “Thunder in the thundra”, “Hot flames”, “Ride of the chariots”, αυτό που μένει είναι μία γλυκιά μελαγχολία μίας όχι σπουδαίας αλλά καθ’ όλα τίμιας και ειλικρινούς καταγραφής των συναισθημάτων του καλλιτέχνη…

 

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

 

 

 

troubleTROUBLE – “The skull” (Metal Blade)

 

Στο δεύτερο άλμπουμ τους, οι doomster από το Chicago συνεχίζουν στο μουσικό ύφος του “Psalm 9”, με τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και πίστης να διατηρείται στους στίχους συντηρώντας τον white metal χαρακτηρισμό που υπερβολικά τους είχαν προσάψει αρκετοί. Ο τραγουδιστής Eric Wagner εκείνο το διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα με τα ναρκωτικά, ήταν καταθλιπτικός, προκαλούσε προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των μελών και είχε φτάσει σχεδόν στο σημείο να τα παρατήσει εντελώς. Μπορεί λόγω αυτών των κακών αναμνήσεων ο Eric Wagner κάποια χρόνια μετά να δήλωσε ότι δεν μπορεί να ακούσει το “The Skull” αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την αξία του. Το “The skull” αποτελεί μία από τις πολύ καλές δουλειές των TROUBLE, με τον χαρακτηριστικό heavy ήχο στις κιθάρες που πολλοί μουσικοί ζήλευαν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον James Hetfield, ο οποίος είχε ανέβει στη σκηνή του The Stone στο San Francisco για να τσεκάρει τον εξοπλισμό των TROUBLE αλλά και τις ρυθμίσεις τους στους ενισχυτές. Ίσως κάποιοι να τους έβλεπαν τότε σαν ξεπερασμένους hippies αλλά ο χρόνος έδειξε ότι τελικά ήταν απλά πρωτοπόροι στο είδος τους και φυσικά μία από τις σημαντικότερες doom metal μπάντες.

 

Κώστας Αλατάς

 

 

 

twisted sisterTWISTED SISTER – Come out and play” (Atlantic)

 

Τέταρτο άλμπουμ για το συγκρότημα του Dee Snider, που σαν διάδοχος του πετυχημένου “Stay hungry” δεν τα κατάφερε και πολύ καλά, όσο αφορά την εμπορική τουλάχιστον επιτυχία, αφού πούλησε μόνο 500.000 αντίτυπα. Το συγκρότημα πόνταρε στη διασκευή της παλιάς επιτυχίας των SHANGRI LA, Leader of the pack” που όμως δεν τους βγήκε. Ακολούθησε μια αποτυχημένη περιοδεία, η αποχώρηση του ντράμερ A.J. Pero, η κυκλοφορία του άλμπουμ “Love is for suckers” και τέλος η διάλυση. Το συγκρότημα προσπάθησε για το κάτι παραπάνω προσλαμβάνοντας τον παραγωγό των SCORPIONS, Dieter Dierks, αλλά η λάθος επιλογή για single του “You want what we got” ήταν καταστροφική, σφραγίζοντας την αποτυχία του άλμπουμ. Όμως το “Come out and play” περιέχει ένα από τα καλύτερα τραγούδια των TWISTED SISTER, το “I believe in you”. Τραγούδι πρώτης κατηγορίας που χάθηκε σε ένα μέτριο άλμπουμ. Στα αξιοσημείωτα η καταπληκτική έκδοση του βινυλίου, όπου στο εξώφυλλο το καπάκι του υπονόμου ανοίγει και σε προσκαλεί σ’ ένα “Come out and play”. Επίσης οι ...θόρυβοι στη εισαγωγή του ομότιτλου κομματιού γίνονται από τον Dee Snider χτυπώντας μπουκάλια και λέγοντας “Come out and play”, όπως ακριβώς και ο πρωταγωνιστής στην ταινία “Warriors” που λέει και κάνει ακριβώς το ίδιο.

 

Αλέξανδρος Ριχάρδος

 

 

 

TOPTthewreckTYGERS OF PAN-TANG - The wreck age” (Music For Nations)

 

To 1982 oι TYGERS έκαναν στροφή στο ήχο τους με το “The cage” υιοθετώντας ένα πιο εμπορικό/ AOR ήχο. Το 1985 τα μόνα αυθεντικά μέλη στην μπάντα είναι ο τραγουδιστής John Deverill και ο ντράμερ Brian Dick. Υπογράφουν με την Music For Nations και τον Ιούνιο κυκλοφορούν το The wreck-age. O εμπορικός τους ήχος παραμένει, αλλά αν ξεχάσει κανείς το heavy metal παρελθόν τους για λίγο, εδώ θα ακούσει έναν πολύ καλό AOR δίσκο. Συνθέσεις σαν τα “Desert of no love”, “Innocent eyes”, “Victim”, “Woman in cages” είναι εξαιρετικές συνθέσεις σε αυτόν τον ήχο και θυμίζουν αρκετά από JOURNEY μέχρι STYX. H φωνή του Deverill ήταν το δυνατό τους χαρτί και οι νεοφερμένοι κιθαρίστες Steve Lamb και Neil Shepherd κάνουν μια χαρά την δουλειά τους στον δίσκο. Αξίζει να αναφέρουμε την έντονη συμμετοχή στην συγγραφή των συνθέσεων του πληκτρά Steve Thompson, o οποίος εμφανίζεται σαν guest μουσικός στον δίσκο. Σε κομμάτια σαν τα “The Wreck-age” και “All change faces” μας θυμίζουν κάπως τον ήχο του ένδοξου παρελθόντος τους, εποχή που μπορούσαν να καθιερωθούν σαν μια μεγάλη, ευρείας αποδοχής, heavy metal μπάντα όπως οι MAIDEN, SAXON, αλλά οι επιλογές τους δεν τους δικαίωσαν εν τέλει. Πάντως το “The wreck-age” προσωπικά αποτελεί αγαπημένο δίσκο, μιας και ήταν η πρώτη μου επαφή κάπου το 1986 με την μπάντα. Αν σας αρέσουν δίσκοι σαν τα “Wild cat” και “Spellbound”, καλό είναι να τον αποφύγετε. Αντιθέτως, οι φίλοι του AOR καλά θα κάνουν να τον προσέξουν.

 

Γιάννης Παπαευθυμίου

 

 

 

tyran paceTYRAN PACE – “Long live metal” (Banzai)

 

Γνωρίζω καλά ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που γουστάρουν το πρώτο συγκρότημα του Ralf Scheepers αλλά η αλήθεια είναι ότι οι TYRAN PACE δεν άφησαν καμία σπουδαία παρακαταθήκη και το μόνο που κατάφεραν ήταν να κυκλοφορήσουν τρεις δίσκους που απέκτησαν cult status περισσότερο για τη σπανιότητα τους και την παρουσία του Scheepers παρά για τις συνθέσεις τους. Το “Long live metal” τολμώ να πω ότι είναι χειρότερο από το μέτριο ντεμπούτο “Eye to eye” και αν εξαιρέσεις τα εξαιρετικά φωνητικά δεν μπορώ να βρω κάτι άλλο που να μπορώ να το χαρακτηρίσω έστω αξιόλογο. Το μόνο που φτάνει στα αυτιά μας είναι μία αδίστακτη κόπια συγκροτημάτων όπως οι ACCEPT και οι JUDAS PRIEST και μάλιστα όχι σε ικανοποιητικό βαθμό. Η δεκαετία του ‘80 έδωσε σπουδαιότερους δίσκους και οι TYRAN PACE βρίσκουν μία θέση μόνο στις δισκοθήκες των τελειομανών συλλεκτών αλλά και σε όλους τους νοσταλγούς αυτής της περιόδου (που η αλήθεια είναι ότι ήταν η καλύτερη για το hard rock και το heavy metal).

 

Σάκης Νίκας

 

 

 



Equator85albumURIAH HEEP – “Equator” (Portrait/CBS)

 

Αυτό είναι το 16ο(!) studio άλμπουμ των URIAH HEEP και το μοναδικό που ηχογράφησαν για την Portrait/CBS. Εκείνη την εποχή εργαζόμουν σαν Υπεύθυνος Τύπου στην CBS και όπως καταλαβαίνετε σαν super dedicated fan του συγκροτήματος έκανα την καλύτερη προώθηση που μπορούσα. Πάντως η βοήθεια που είχα ήταν λίγη, αφού και το άλμπουμ ήταν μέτριο, αλλά και η επίσημη φωτογράφιση ήταν κωμική. Το συγκρότημα είχε φωτογραφηθεί πίσω από μια σειρά από καλάμια!!! Τη σχετική φωτογραφία μπορείτε να τη δείτε στο booklet του CD. Η παραγωγή του Tony Platt βοήθησε τις μέτριες συνθέσεις να σταθούν, με καλύτερη το ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει το άλμπουμ, που σταμάτησε στο Νο 76 του αγγλικού chart. Παρ' όλο που το άλμπουμ δεν ανήκει ούτε καν στα δευτεροκλασάτα της πλούσιας δισκογραφίας του, οι Mick Box, Lee Kerslake, Trevor Bolderr (Μπάσο), John Sinclair (πλήκτρα, βαριά η κληρονομιά του Ken Hensley) και Peter Goalby (τραγούδι, από τους TRAPEZE), σαν μουσικοί στέκουν περίφημα. Αλλά όταν οι συνθέσεις είναι πολύ αδύνατες, τι να το κάνεις. Το “Equator” επανακυκλοφόρησε το 1999 χωρίς bonus tracks από τη Sony και πρόσφατα επανεκδόθηκε με 4 bonus tracks (“Rockarama” single, “Back stage girl”,b' side single, “Gypsy” live και “Poor little rich girl” single version). Μόνο για πυροβολημένους σαν εμένα. Η εταιρία προώθησε το άλμπουμ φτιάχνοντας video για το “Rockarama”, που δεν έχω δει ποτέ μου. Και μια τραγική σύμπτωση. Δύο μήνες πριν την κυκλοφορία του, πέθανε ο αρχικός τραγουδιστής του συγκροτήματος David Byron. 

 

Αλέξανδρος Ριχάρδος

 

 

 

venom possessedVENOM – “Possessed” (Neat)

 

Μετά τη μυθική τριλογία τους, “Welcome to hell”, “Black metal” και “At war with Satan”, οι VENOM με το “Possessed” κάπου δείχνουν ότι κόλλησαν. Ο δίσκος δείχνει μία σαφή έλλειψη προσανατολισμού καθώς από τη μία έδειχναν ότι ήθελαν να συνεχίσουν στο ρυθμό των τριών πρώτων δίσκων τους, αλλά και να δοκιμάσουν και κάτι διαφορετικό και κάπου στο δρόμο χάθηκαν… Εννοείται ότι η κουλαμάρα πάει σύννεφο, καθώς με δυσκολία μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο riff, η παραγωγή είναι το ίδιο μέτρια, αλλά ακόμα και στις συνθέσεις που θυμίζουν τα παλιά, δεν υπάρχει κάτι το αξιομνημόνευτο, ένα τραγούδι που να μπορείς να ξεχωρίσεις. Όλα όσα πρεσβεύουν οι VENOM με τη μουσική τους, είναι εδώ, ο δίσκος βρωμάει αλκοόλ και ναρκωτικά, αλλά αυτή η ωμότητα που είχαν στους πρώτους δίσκους τους φαίνεται πιο «γυαλισμένη». Προτιμώ χίλιες φορές το σπουδαίο “Prime evil”, έστω και χωρίς τον Cronos (τον θεωρώ μακράν τον πιο «μουσικό» δίσκο των VENOM) παρά αυτό εδώ. Ίσως στην προσπάθειά τους να καταστρέψουν τη μουσική, παραλίγο να καταστραφούν οι ίδιοι!!!

 

Σάκης Φράγκος

 

 

 


vicious rumorsVICIOUS RUMORS - “Soldiers of the night” (Shrapnel)

 

Υπήρξαν μπάντες στον κικεώνα της Αμερικανικής metal σκηνής των 80’s που λατρεύτηκαν παράφορα αλλά και ορισμένες άλλες που δίχασαν το κοινό… Ή για να ακριβολογούμε, οι δουλειές τους έλαβαν αποθεωτικές κριτικές από μία μερίδα οπαδών, άλλους όμως δεν «ακούμπησαν» ούτε στο ελάχιστο… Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι οι VICIOUS RUMORS, οι οποίοι αν και επισήμως ξεκίνησαν το 1980 χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια ώστε να δουν τα κομμάτια τους να κυκλοφορούν σε δίσκο. Στις τάξεις την μπάντας συναντάμε τον Gary St. Pierre τραγουδιστή των HAWAII, ενώ στο πλάι του ιδρυτή Geoff Thorpe (κιθάρα) βρίσκεται ο σπουδαίος Vinnie Moore, ο οποίος θ’ αποχωρούσε λίγο αργότερα για ν’ ακολουθήσει solo καριέρα, αν και απτά δείγματα του πλουσιότατου ταλέντου του καταθέτει εδώ στο ντεμπούτο του κουιντέτου. Το “Soldiers of the night” αποτέλεσε ένα ενθαρρυντικό ξεκίνημα μίας σταδιοδρομίας που γνώρισε αρκετά ups & downs τα επόμενα χρόνια με τον αδικοχαμένο Carl Albert πίσω από το μικρόφωνο και για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, εξακολουθεί να σημαίνει πολλά για τους οπαδούς των VICIOUS RUMORS… Το heavy/power metal όρθωνε το ανάστημα του και οι Αμερικανοί μπορεί να μην άνηκαν στην λεγόμενη frontline του κινήματος, κανείς δεν μπορεί ωστόσο ν’ απαξιώσει δίσκους όπως ο συγκεκριμένος και να κλείνει τ’ αυτιά του σε κομμάτια δυναμίτες όπως τα “Ride (into the sun)”, “Soldiers of the night”, “March or die”, “Blitz the world”, “In fire”, “Blistering winds”…

 

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

 

 

 

victoryVICTORY – “Victory” (CBS / Sony)

 

Πλάκα-πλάκα, οι VICTORY έχουν καμιά ντουζίνα δίσκους στο ενεργητικό τους και πάντα τους συμπαθούσα για την ποιότητα των περισσότερων συνθέσεων ενώ εκτιμούσα και την επιμονή τους. Σίγουρα, η πρώτη τους παρουσία με το ομότιτλο αυτό άλμπουμ να μην συντάραξε τη μεταλλική κοινότητα και να μην προκάλεσε κοσμοσυρροή στα ανά την υφήλιο δισκοπωλεία αλλά αποτέλεσε την αρχή για κάτι σαφώς καλύτερο στη συνέχεια. Ο Tommy Newton στις κιθάρες –αργότερα έκανε λαμπρή καριέρα σαν παραγωγός- αποτελεί το απόλυτο highlight του “Victory” ενώ δεν μπορώ να πω το ίδιο και για τον τραγουδιστή Charlie Hunn που…απλά κάνει τα απολύτως απαραίτητα και ποτέ δεν βρέθηκε στη λίστα με τους αγαπημένους μου metal τραγουδιστές (και μεταξύ μας, πιστεύω ότι είναι και υπερεκτιμημένος). Όσον αφορά στον στιχουργικό τομέα, οι VICTORY δεν διεκδικούν βραβείο πρωτοτυπίας αφού…το κυνήγι της γυναίκας βρίσκεται σε πρώτο πλάνο ενώ και το εξώφυλλο είναι όλα τα λεφτά! Γενικά, πάντως, οι VICTORY παρουσίασαν πολύ καλύτερες δουλειές στο μέλλον…

 

Σάκης Νίκας

 

 

 

virgin steeleVIRGIN STEELE – “Novle savage” (Cobra)

 

Έχοντας αναλάβει εξ ολοκλήρου τα ηνία της μπάντας μετά την αποχώρηση του κιθαρίστα Jack Starr, ο David DeFeis αρχής γεννομένης από το “Noble savage” άρχισε να ξεδιπλώνει πτυχές του συνθετικού του ταλέντου. Πολύτιμος αρωγός αποδείχθηκε ο νέος κιθαρίστας Edward Pursino, ο οποίος και παραμένει στια τάξεις των VIRGIN STEELE ακόμα και σήμερα... Ο συγκερασμός πομπώδους ρομαντισμού και βάρβαρης ατμοσφαιρικότητας των “We rule the night”, “Thy kingdom come”, “Noble savage” (ΕΠΟΣ!!!), “Fight tooth and nail”, “The angel of light” μοιάζει ιδανικός και οι οπαδοί του epic/heavy metal βιώνουν μοναδικές στιγμές, δεν λείπουν ωστόσο και συνθέσεις αισθητά κατώτερες, που φλερτάρουν έντονα με το εμπορικό hard rock, στερώντας κατ΄αυτό τον τρόπο την αναγωγή του άλμπουμ στο πάνθεον του είδους... Δεν αποτελεί μυστικό πως αυτές οι δύο «φύσεις» του DeFeis τον ακολουθούν έκτοτε σε κάθε του σχεδόν βήμα, με αποτέλεσμα η δισκογραφία των Αμερικανών να παρουσιάζει αρκετά σκαμπανεβάσματα που ίσως τελικά να ήταν αρκετά ώστε να μην μπορέσουν γευθούν την επιτυχία και την δόξα που υπό διαφορετικές συνθήκες θα τους άξιζαν… Τ’ όνομά τους πάντως παραμένει αξιοσέβαστο και θα συζητιέται παντοτινά στους προσκείμενους κύκλους, έστω κι αν –επιτρέψτε μου τον χαρακτηρισμό- ο αρχηγός τους εξακολουθεί ν’ αδικεί τον εαυτό του...

 

Γρηγόρης Μπαξεβανίδης

 

 

 

waspW.A.S.P. – “The last command” (Capitol)

 

Ο Blackie ήξερε να χειριστεί πάρα πολύ καλά την εικόνα του συγκροτήματός του εκείνη την εποχή. Είναι σεμιναριακός ο τρόπος που «πουλούσε» το όνομα των W.A.S.P., προβάλλοντας με τρομερό τρόπο το τρίπτυχο sex, drugs and rock nroll, με αρκετές δόσεις βίας αλλά πολύ περισσότερο sex!!! Οι φωτογραφίες εκείνης της περιόδου, είναι μάρτυρες αυτών που λέω και τα live show του σχήματος ήταν a thing to remember, αλλά και οι στίχοι τραγουδιών όπως το “Sex drive” και το “Ballcrusher”. Σαν άλμπουμ, το “The last command”, κινείται πάνω-κάτω στο επίπεδο του ομώνυμου ντεμπούτου, με την παραγωγή να χωλαίνει κάπου και τις κιθάρες να είναι πιο χαμηλά απ’ όσο πρέπει, αλλά όταν περιέχει τον απόλυτο ύμνο των W.A.S.P., το “Wild child”, είναι λογικό να θεωρείται κλασικό. Από εκεί και πέρα, υπάρχει το “Blind in Texas”, που είναι ΕΝΤΕΛΩΣ rock nroll στον ρυθμό του, το “Jack action”, το “The last command” και το “Running wild in the streets” που ανήκουν στην κορυφή των προτιμήσεών μου, με τα υπόλοιπα να βρίσκονται ένα βήμα πίσω. Ο Blackie είναι τυχερός ή ικανός (ότι προτιμάτε εσείς), που δεν έδωσε το “Wild child” στους MOTLEY CRUE, όπως έλεγαν οι φήμες της εποχής ότι επρόκειτο να κάνει και το άλμπουμ πούλησε περισσότερες από ένα εκατομμύριο κόπιες. Το κιθαριστικό δίδυμο, αποτελούσαν ο Randy Piper με τον Chris Holmes, που κατά τη γνώμη μου, είναι το απόλυτο κιθαριστικό δίδυμο για τους W.A.S.P., παρότι κράτησε μόνο γι’ αυτό το δίσκο.
Σάκης Φράγκος

 

 

 

warlockWARLOCK – “Hellbound” (Vertigo)

 

Οι WARLOCK έχουν μείνει στην ιστορία του heavy metal περισσότερο σαν το συγκρότημα που ανέδειξε την Doro Pesch (ή μήπως έγινε το αντίστροφο;) και λιγότερο για τους δίσκους τους αυτούς καθ’ αυτούς. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ωστόσο, στα μόλις 5 χρόνια που δραστηριοποιήθηκαν στα μουσικά δρώμενα κατάφεραν να κυκλοφορήσουν μόνο αξιόλογα άλμπουμ (με αποκορύφωμα το “Triumph and agony”). Το “Hellbound” αποτέλεσε τον διάδοχο του ακατέργαστου speed δυναμίτη “Burning the witches” παρουσιάζοντας ένα…δεν θα το έλεγα πιο ώριμο πρόσωπο για το Γερμανικό κουιντέτο αλλά σίγουρα ένα δείγμα, ένα βήμα, αν προτιμάτε, προς πιο παραδοσιακά metal μονοπάτια που χαρακτηρίζουν τις δύο επόμενες κυκλοφορίες των WARLOCK. Βέβαια, οι speed καταβολές συνεχίζουν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της μπάντας (βλ. “Earthshaker rock”, “Out of control”) αλλά έχουν εμφανώς περιοριστεί σε σχέση με το ντεμπούτο. Το “Hellbound” είναι ένα πολύ καλό δείγμα τευτονικού metal ενώ αξίζει να τσεκάρετε και ένα ημι-επίσημο DVD που κυκλοφορεί εκεί έξω από τη συγκεκριμένη περιοδεία και είναι μαγνητοσκοπημένο στο Camden Palace του Λονδίνου.

 

Σάκης Νίκας

 

 


 

warriorWARRIOR – “Fighting for the earth” (10 Records)

 

Οι Αμερικανοί WARRIOR ξεκίνησαν την σταδιοδρομία τους το 1983 κυκλοφορώντας το πρώτο τους demo, το οποίο στάθηκε ικανό να τους χαρίσει δισκογραφικό συμβόλαιο. Μετά από δύο χρόνια κυκλοφορούν το EPFighting for the earth” με το ομώνυμο τραγούδι να τραβά αμέσως την προσοχή και να δημιουργεί μια δικαιολογημένη προσμονή για την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά η οποία θα κυκλοφορήσει το ίδιο έτος με τον ίδιο τίτλο, “Fighting for the earth”. Ο δίσκος περιέχει 8 τραγούδια και ένα intro. Το μουσικό τους ύφος δεν διαφέρει πολύ από τα μεγάλα αμερικάνικα συγκροτήματα εκείνης της εποχής, όπως SAVATAGEVICIOUS RUMORS κ.α, τα οποία επίσης ξεκινούσαν την σταδιοδρομία τους με τον καλύτερο τρόπο. Κλασικό heavy metal με εξαιρετικά φωνητικά, riffs που σου τραβάνε την προσοχή και μελωδίες που σου κολλάνε στο μυαλό. Πέρα από το ομώνυμο τραγούδι, από τα καλύτερα τραγούδια της χρυσής εποχής του αμερικάνικου heavy metal, ξεχωρίζουν όλα τα υπόλοιπα!!! Αν σας αρέσει η αμερικάνικη σχολή της δεκαετίας των 80’s και δεν έχετε ακούσει ακόμα το δίσκο μην χρονοτριβείτε. Δυστυχώς δεν μπόρεσαν να εκμεταλλευτούν την ποιότητα του ντεμπούτο με αποτέλεσμα να διαλυθούν και να επανέλθουν το 1998.

 

Παναγιώτης Δημητρόπουλος

 

 

 

watchtowerWATCHTOWER – “Energetic disassembly” (Monster Underground)

 

Με την underground metal σκηνή του Texas να έχει αρχίσει να κάνει σιγά-σιγά τα πρώτα της δισκογραφικά βήματα, μία μπάντα από το San Antonio κατάφερε να κυκλοφορήσει ένα από τα επιδραστικότερα metal άλμπουμ. Στα τρία χρόνια που ήταν ενεργοί, οι WATCHTOWER είχαν καταφέρει να δημιουργήσουν τον προσωπικό τους ήχο και αμέσως μετά τη συμμετοχή τους στη συλλογή “Cottage cheese from the lips of death” της Ward-9 Records με το τραγούδι “Meltdown”, μπαίνουν στα Cedar Greek Studios στο Austin για την ηχογράφηση του ντεμπούτο τους. Όσο παράδοξο ήταν το υλικό που ηχογραφούσαν οι WATCHTOWER άλλο τόσο ήταν ότι στο Austin χιόνιζε τη συγκεκριμένο περίοδο και με τη κυκλοφορία πολλοί ήταν αυτοί που δυσκολευόντουσαν να περιγράψουν τη μουσική τους. Πολλοί τους χαρακτήρισαν ως μία μίξη RUSH του “2112” με METALLICA. Σίγουρα αρκετά πετυχημένος χαρακτηρισμός αλλά ακούγοντας το άλμπουμ διαπιστώνεις ότι είναι αρκετά πιο σοβαρά και τραβηγμένα τα πράγματα. Δεν προλάβαινες να πάρεις χαμπάρι πότε είχε μπει το πρώτο θέμα και αυτοί είχαν κάνει ήδη σε ένα μόλις τραγούδι τόσες αλλαγές, όσες σχεδόν υπήρχαν σε ένα ολόκληρο άλμπουμ άλλων συγκροτημάτων. Η φωνή του Jason ΜcMaster ακουγόταν σαν ξελαρυγγιασμένος Geddy Lee (RUSH) και ήταν αρκετά ακατέργαστη σε σύγκριση με άλλους υψίφωνους της εποχής, όπως του John Arch (ex-FATES WARNING) ή του Geoff Tate (QUEENSRYCHE) αλλά από την άλλη ήταν τόσο ακραία που πραγματικά κόλλαγε με το σαλεμένο και εξίσου ακραίο παίξιμο των Doug Keyser, Billy White και Rick Colaluca σε μπάσο, κιθάρα και τύμπανα αντίστοιχα. Όλος ο κόσμος παραμίλαγε για την πάρτι τους και όλοι παραδεχόντουσαν την μπάντα που έχωσε την jazz και τον Frank Zappa στο metal ενώ metal guru της εποχής Ron Quintana το είχε περιγράψει ως το καλύτερο ντεμπούτο από την εποχή του “Killem all” (ΜETALLICA) και του “Melissa” (MERCYFUL FATE). Οι παλαιότεροι θα θυμούνται το “Energetic Disassemblyt-shirt του Lars Ulrich, την αγάπη που έτρεφε γι’ αυτούς ο Chuck Schuldiner και τον σεβασμό που τους δείχνουν μέχρι και σήμερα οι DREAM THEATER και φυσικά το πως σχεδόν όλη η thrash metal σκηνή της εποχής έκανε στροφή σε πιο τεχνικά μονοπάτια.

 

Κώστας Αλατάς

 

 

 

white lion fighttosurviveWHITE LION – “Fight to survive” (Asylum)

 

Η ιστορία του Δανού (“θέλω να γίνω Αμερικάνος”) Mike Tramp, είναι γεμάτη αλλαγές και δυσκολίες. Παρότι κυκλοφόρησε το ’85, η πρώτη ηχογράφηση του “Fight to survive” έγινε με διαφορετική σύνθεση ένα χρόνο νωρίτερα, αλλά η Elektra που τους είχε υπογράψει απογοητεύτηκε με το αποτέλεσμα, αποφάσισε να το... πετάξει. Τελικά η επιμονή του Tramp έφερε καρπούς και τελικά χαρήκαμε την συνθετική πανδαισία. Ούτε ο ίδιος δεν μπόρεσε να ξαναγράψει ένα “Broken heart”, ένα “Cherokee” ή ένα “All the fallen men”, ακόμα και το ομώνυμο κομμάτι. Βέβαια υπάρχουν και κάποιες μετριότητες, αλλά τέτοια τραγούδια έπρεπε να κυκλοφορήσουν και να προστεθούν στις συλλογές όλων. Ο εξαμερικανισμός τους συνεχίστηκε στις επόμενες κυκλοφορίες, αλλά το παρών έδωσε την ώθηση (μετ’ εμποδίων) για την παγκόσμια επιτυχία που θα ερχόταν.

 

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 

 




YTY&T – “Down for the count” (A&M)

 

Μ’ ένα βρικόλακα να δαγκώνει το γευστικό λαιμό ενός ρομπότ στο εξώφυλλο και το “In the name of rock” να ανοίγει το άλμπουμ, μόνο ελπίδες για κάτι καλό μπορούν να υπάρξουν. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι Y&T με την κυκλοφορία του “In rock we trust” που σημείωσε και την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην Αμερική (Νο 46, 1984), φαίνεται να έκλεισαν τον πρώτο και καλύτερο κύκλο της καριέρα τους. Παρ’ όλα αυτά το “Down for the count” βγάζει την μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία τους στους μικρούς δίσκους με το “Summertime girls” (No 46), αν και εμείς εδώ θεωρούμε, δικαιολογημένα, σαν μεγαλύτερη επιτυχία τους το αξεπέραστο “Forever”. Εκείνο που ισχύει και για τoDown for the count”, όπως έχω γράψει για όλα τα προηγούμενα άλμπουμ τους είναι το σταθερό επίπεδο συνθέσεων και το ακόμα καλύτερο ερμηνευτικό επίπεδο. Οι τετράδα Meniketti, Alves, Kennemore και Haze είναι σταθερή αξία και με την προσθήκη των Claude Schnell (Dio) και Randy Nicholls στα πλήκτρα, ότι καλύτερο μπορούν. Ποτέ δεν κατάλαβα τι έλξη εκπέμπει η επιτυχία των Loggins and Messina, “Your mama don't dance” (1972), που διασκευάζουν αδιάφορα εδώ οι Y&T, όπως και το 1988 οι POISON, με τη μεγάλη διαφορά ότι οι glam rockers το είδαν να πηγαίνει στο No 10 Billboard.

 

Αλέξανδρος Ριχάρδος

 


 

 

zz topZZ TOP – “Afterburner” (Warner)

 

Μετά την σαρωτική επιτυχία του “Eliminator”, η συνέχεια μόνο δύσκολη μπορούσε να είναι για τους Τεξανούς blues rockers. Το όνομα της ήταν “Afterburner” κι έφτασε στο #4 στο Billboard 200, και στο #2 στον πίνακα επιτυχιών των άλμπουμ της Μ. Βρετανίας. Η συνθετική τριάδα των Billy Gibbons, Dusty Hill και Frank Beard ακολούθησε την συνταγή του προηγούμενου άλμπουμ. Ηλεκτρονικοί ήχοι, ηλεκτρονικά ντραμς, groove, συναίσθημα και Hi tech παραγωγή με τα αντίστοιχα βίντεο. Η ένατη στούντιο προσπάθεια τους αποτελεί ένα παράδειγμα του πως παραμένεις επιτυχημένος χωρίς να επαναλαμβάνεσαι αλλά ούτε και να διαφοροποιείσαι. Τα hit singles δεν έλειψαν: “Sleeping bag", "Can't stop rockin” και ειδικά το “Rough boy” με το σεξιστικό του (ναι και μας αρέσει) βίντεο ενδυνάμωσαν κι άλλο τον θρύλο των γενειοφόρων rockers στις ΗΠΑ. Μουσικά δεν έλειψαν και τα σκληρά τραγούδια σαν το “Woke up with wood”, “Delirious” και οι πειραματισμοί στο “Dipping low (in the lap of luxury)”. Blues rock για τον επόμενο αιώνα ή απλά μια επιτυχημένη εμπορική κίνηση, το “Afterburner” αποτέλεσε την τελευταία καλή δουλειά των Τεξανών, μέχρι το “Mescalero” το 2003.

 

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

 

Nasty Savage photoVirgin steele - Noble Savage promopantera photo


ostrogoth photopicture photoPossessed photo

RunningWildRunning Wild 02rush 1985-1988220px-SavatageThe Dungeons Are Calling 1994

slayer1985soddsortilege photo

twisted sister 85wasp 1985watchtower 1985Yngwie Malmsteen - Knoxville 1985

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

80’s fuckin’ metal – 1988 (Part 1)

15 Απριλίου, 2016 - 01:15 Rockhard

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που είχαμε αφήσει το αφιέρωμα στα 80’s… Πάρα πολύς καιρός… Και τα τηλέφωνα, τα μέηλ και τα μηνύματά σας ήταν συνεχή… Σε σημείο που μας επέβαλλαν να το συνεχίσουμε και να...

[περισσότερα]

80's fuckin' metal - 1987 Part 2

6 Φεβρουαρίου, 2013 - 12:44 Σάκης Φράγκος

M.O.D. – “U.S.A. for M.O.D.” (Megaforce) Όταν τελικά οι S.O.D. (Stormtroopers Of Death) αποφάσισαν ότι τελικά δεν θα βγάλουν δεύτερο δίσκο, που θα είχε τον τίτλο “U.S.A. for S.O.D.), ο Scott Ian...

[περισσότερα]

90 minutes of fame: Best of 1987 part I

9 Οκτωβρίου, 2012 - 08:49 Σάκης Φράγκος

Κατά την αγαπημένη μας συνήθεια, φτιάχνουμε την αγαπημένη μας κασέτα με τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια από το 1986 και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος που μόλις παρουσιάσαμε στο site μας με...

[περισσότερα]

80's fuckin' metal - 1987 Part 1

5 Οκτωβρίου, 2012 - 11:27 Σάκης Φράγκος

Πέρασαν περίπου δύο μήνες από τότε που ανέβηκε το δεύτερο μέρος του 1986 για το μεγάλο αφιέρωμα του ROCK HARD στη θρυλική δεκαετία του ’80. Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου να κάνουμε και το...

[περισσότερα]

90 minutes of fame: Best of 1986 part II

6 Ιουλίου, 2012 - 13:37 Σάκης Φράγκος

Κατά την αγαπημένη μας συνήθεια, φτιάχνουμε την αγαπημένη μας κασέτα με τα πιο αντιπροσωπευτικά τραγούδια από το 1986 και το δεύτερο μέρος του αφιερώματος που μόλις παρουσιάσαμε στο site μας με...

[περισσότερα]