BAND OF THE WEEK: ALICE IN CHAINS

11 Σεπτεμβρίου, 2018 - 01:15

Η στήλη Band of the week, επέστρεψε από τις καλοκαιρινές διακοπές και παίρνει τη θέση της με μεγαλοπρέπεια στο Rock Hard για τη νέα σεζόν, με πρώτο συγκρότημα όπου οι συντάκτες του περιοδικού παίρνουν θέση, να είναι οι ALICE IN CHAINS, οι οποίοι κυκλοφόρησαν έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο, το “Rainier fog”. Αφού διαβάσετε την άποψή μας, μπορείτε να ψηφίσετε και τον αγαπημένο σας δίσκο από το συγκρότημα, όπως πάντα.

Οι ALICE IN CHAINS, ανέκαθεν υπήρξαν το αγαπημένο μου συγκρότημα από το κίνημα του grunge. Τους θεωρούσα του πιο «μεταλλάδες» απ’ όλους τους τύπους του Seattle και θεωρούσα τον μακαρίτη Layne Staley, καταπληκτικό τραγουδιστή. Όλο το κίνημα του grunge, θεωρήθηκε από τον metal τύπο –όχι μόνο της χώρας μας- ως πηγή κακού για την μουσική μας, η πορεία όμως έδειξε ότι τελικά εκείνο ήταν βραχύβιο και μάλιστα στα λίγα πραγματικά καλά σχήματα που βγήκαν, υπήρξαν πολλοί θάνατοι κομβικών καλλιτεχνών και μάλιστα στην περίοδο της ακμής του. Η αλήθεια είναι πως το grunge είχε μία σειρά πολύ αξιόλογων σχημάτων, αλλά οι ALICE IN CHAINS στρογγυλοκάθονται στην κορυφή (ίσως μαζί με τους PEARL JAM), διότι έκαναν το αδιανόητο. Μετά τον θάνατο του τραγουδιστή τους και 14 χρόνια μετά το ομώνυμο, τρίτο άλμπουμ τους, βγήκαν από τη χειμερία νάρκη και μας χάρισαν έναν κολοσσιαίο δίσκο, το “Black gives way to blue”, με τον Jerry Cantrell στα lead φωνητικά. Πολύ δύσκολα συναντάς ένα γκρουπ που ουσιαστικά τα έχει παρατήσει ύστερα από τον χαμό ενός πολύ βασικού του μέλους και μετά από τρομακτικές πωλήσεις, να επιστρέφει και να βγάζει μία σειρά τριών πολύ καλών δίσκων. Είναι φαινόμενο για την ιστορία της μουσικής. Και πλέον, ο κόσμος του metal, απαλλαγμένος από παρωπίδες (όσοι έχουν τα κότσια να τις βγάλουν), μπορεί άνετα και χωρίς τύψεις να απολαύσει τη μουσική των ALICE IN CHAINS. Εξαιρετικό άλμπουμ το “Rainier fog”, τεράστιοι μάγκες οι AIC…

Σάκης Φράγκος

 

Η προσφορά των ALICE IN CHAINS και της ευρύτερης σκηνής του Seattle στην αναδόμηση του rock ήχου είναι όχι μόνο δεδομένη αλλά και αδιαμφισβήτητη. Δυστυχώς, στην Ελλάδα αυτός ο ήχος ποτέ δεν "πέρασε" στα αυτιά του μέσου οπαδού αφού οι περισσότεροι θεωρούσαν όλα αυτά τα συγκροτήματα υπαίτια για την πτώση της δημοτικότητας του παραδοσιακού hard rock των τελών της δεκαετίας του ‘80. Όπως έχω γράψει αρκετές φορές, αυτή είναι μόνο μία, κοντόφθαλμη ερμηνεία του φαινομένου και οι πραγματικοί λόγοι θα πρέπει να εντοπιστούν αλλού. 
Οι ALICE IN CHAINS βρίσκονται στην κορυφή των αγαπημένων μου συγκροτημάτων του λεγόμενου ήχου του Seattle. Βέβαια, όπως λέει πολύ σωστά και ο Vedder, δεν υπάρχει ένας ήχος αλλά πολλοί ήχοι του Seattle. Οι ALICE IN CHAINS μου "μίλησαν" από την αρχή λόγω του ότι ήταν οι πιο...μεταλλάδες του κινήματος. Ο Sabbath-ικός τους ήχος σε συνδυασμό με την χαρακτηριστική φωνή του Staley και τα απόκοσμα συνοδευτικά lead vocals του Cantrell είχαν σαν αποτέλεσμα να καταλαβαίνεις από την πρώτη νότα ότι αυτό που ακούς είναι ALICE IN CHAINS! Αυτό ονομάζεται μουσική ταυτότητα και οι ALICE IN CHAINS ξεχώριζαν αμέσως. Από το 1990 και το "Facelift" μέχρι το απόγειο του "Dirt" και το πιο εσωστρεφές ομώνυμο άλμπουμ αλλά και από την αναγέννηση του "Black gives way..." μέχρι τα "The devil..." και "Rainier fog" οι ALICE IN CHAINS όχι μόνο δεν το βάζουν κάτω, όχι μόνο αναγεννιούνται από τις στάχτες τους αλλά παραμένουν εκ των κορυφαίων rock σχημάτων όλων των εποχών. Και μπορεί το "Would?" να είναι το αγαπημένο μου τραγούδι τους αλλά το "Angry chair" είναι το αγαπημένο μου video-clip τους...R.I.P., Layne & Mike! 

Σάκης Νίκας

 

 

Οι φίλοι μου και οι πιο κοντινοί γνωστοί μου, γνωρίζουν ότι ήμουν ένας από εκείνους που τους έγραφε σε κασέτες και τους πρότεινε- σε όσους είχαν την διάθεση να ακούσουν-  όλα τα grunge ονόματα τον καιρό που έβγαιναν. Υπήρχε τότε μια έχθρα προς οτιδήποτε είχε τον τίτλο grunge και η αλήθεια είναι ότι με την έκρηξη της σκηνής του Seattle, οι εταιρίες έσπευδαν να τοποθετούν οτιδήποτε εναλλακτικό κυκλοφορούσε, κάτω από αυτήν την ταμπέλα. Εγώ που γούσταρα οποιαδήποτε εναλλακτική πρόταση στο metal, ήμουν εξ αρχής και οπαδός αυτού του κινήματος μεταξύ άλλων. 
Παρακολουθώ τους ΑLICE IN CHAINS από το ντεμπούτο τους “Facelift”. Αυτό και το αμέσως επόμενο “Dirt” είναι δύο από τους πιο πολυπαιγμένους μου δίσκους στην δεκαετία του ‘90. Οι ALICE IN CHAINS ήταν ένα metal σχήμα, απλώς διαφορετικό απ’ ότι κυκλοφορούσε  εκείνη την περίοδο. Μπορεί μια μεγάλη μερίδα του metal κοινού  να τους είχε στην “μπούκα”, αλλά μετά την τεράστια επιτυχία τους άρχισε να φαίνεται και η επιρροή της μουσικής τους σε πολλά και διαφορετικά metal σχήματα. Aπό τους ANTHRAX, τους SLAYER και τους ΜΕΤΑLLICA, μέχρι τους LETHAL και τους JUDAS PRIEST, όλοι πήραν και μπόλιασαν από λίγο έως πολύ με μια δόση ΑLICE IN CHAINS την μουσική τους. 
Η επανεμφάνιση τους το 2009 ήταν μια μεγάλη έκπληξη και σίγουρα είναι μια από τις πιο ουσιώδεις και επιτυχημένες σε όλους τους τομείς επανασυνδέσεις που έχουμε δει. 
Αν ψάξετε στο αρχείο του Rock Hard θα βρείτε τις κριτικές μου για τα “Black gives way to blue” και το “The devil put dinosaurs here” και μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα όσον αφορά τον ενθουσιασμό μου για την μπάντα και τους συγκεκριμένους δίσκους. 
Το “Rainier fog” συνεχίζει την καλή πορεία της επανασύνδεσης και όσο υπάρχει ο riff master που λέγεται Jerry Cantrell από πίσω, εγώ προσωπικά δεν ανησυχώ για τίποτε. 
Το μόνο που μένει είναι να τους δούμε και σε ένα live με τα όλα του και θα είμαστε κομπλέ θαρρώ.  

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

Ποτέ άλλοτε, ούτε καν στους SOUNDGARDEN, ένα grunge σχήμα, δεν έπιασε τόσο πολύ το σφυγμό του heavy metal. Οι ΑΙC βγαλμένοι από τα χαμένα riff των BLACK SABBATH , κουβαλώντας την Αμερικανική ροκ αισθητική της σκηνής των αυτοσχεδιασμών και της ψυχεδέλειας, βλέπε GREATFUL DEAD κτλπ, με έναν κιθαρίστα που ζούσε τα παραμορφωμένα μπλουζ, (Jerry Cantrell) , άλλαξε τον τρόπο που αντιμετωπίσαμε τη σκηνή του Σιάτλ. Ηλεκτρικοί στο έπακρο, κράτησαν τον πόνο της Βρετανικής metal σκηνής κα τον μπόλιασαν με το μπλουζ αίσθημα της Αμερικανικής των 70’s. Ο τραγουδιστής τους, Layne Staley μια μορφή εμβληματική, βασανισμένη και χαρισματική ταυτόχρονα, ήταν ο πρώτος που έφυγε στο απόγειο της επιτυχίας του. Για να μη γίνουν συγκρίσεις με τους MOTHER LOVE BONE αν και στις δυο περιπτώσεις, ο συνδετικός κρίκος πήραν η «άσπρη σκόνη» που έγραψε ο Καββαδίας. Ο Layne Staley ήταν η φωνή των 90’s, των απόκληρων, των περιθωριακών, των σκεπτόμενων, όσων δεν ταίριαξαν σε κοσμοπολίτικα περιοδικά, όσων γούσταραν το metal αλλά δεν άντεξαν την πίεση της δόξας, των περιοδειών, των εταιριών. Πόσοι ακούτε σήμερα το “No excuses” και δεν δακρύζετε. Το ακουστικό ep που ξεγυμνώνει έναν άνθρωπο που ζητά απεγνωσμένα βοήθεια, συγχώρεση και ξορκίζει δαίμονες που επιστρέφουν σαν ερινύες. Πως να μην σε συνθλίψουν τα riff του “Down in a hole”, να μην λιώσεις του βινύλιο του “Dirt”.
Η λύτρωση για τον τραγουδιστή, οδήγησε το σχήμα στη διάλυση. Η επιστροφή αναπάντεχη, με μια σειρά άλμπουμ, που έδειξαν το θάρρος να αντικαταστήσουν μια μορφή σύμβολο και να παραμείνουν καλλιτεχνικά δημιουργικοί. Ακούγοντας τη νέα τους δουλειά, είμαι σίγουρος ότι ο Layne θα σιγοτραγουδά μαζί τους, τα νέα τραγούδια, γιατί οι AIC παραμένουν αυθεντικοί, μεταλλικοί, σκοτεινοί και πάνω από όλα γήινοι. Κοιτάνε τους φόβους μας τις νύχτες και της επιστρέφουν σε τραγούδια που μιλάνε στον κάθε φίλο της ροκ μουσικής, δίχως φραγμούς, μόνο με ένστικτο επιτυχίας. Αν κάποιος δικαιούται να γράψει το soundtrack του «Αποκάλυψη τώρα», αυτός θα μπορούσε να είναι μόνο οι AIC του Staley.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

 

Η «Αλυσοδέσμια Αλίκη» είναι από εκείνες τις μπάντες που μπορείς να τις κατηγορήσεις για ό,τι θες, εκτός από δύο πράγματα: τη πρωτοπορία τους στο είδος που υπηρετούν, και το ότι τα μέλη τους είναι εξαιρετικοί μουσικοί, που, για το είδος τους πάλι και πάντα, παράγουν εξαιρετική μουσική. Και για να ενισχύσω ακόμη περισσότερο την εικόνα τους (δεν το χρειάζονται φυσικά, αλλά πρέπει να μεγαλώσω το κείμενό μου αφού και εδώ να σταματούσα μια χαρά θα ήταν), οι AIC μπορεί να σου αρέσουν, χωρίς να σου αρέσει το alternative-grunge-πως το λένε ROCK που παίζουν. Όταν στις τάξεις τους υπάρχουν μουσικοί που έχουν συνεργαστεί υπό οποιοδήποτε πρίσμα με τους (βαθιά ανάσα) METAL CHURCH, VICIOUS RUMORS, GOV’T MULE, METALLICA, OZZY, HUGHES, KOTZEN, SUN RED SUN, SLASH, BLACK LABEL SOCIETY και σταματώ εδώ γιατί ο κατάλογος είναι μακρύς, τότε τι στο καλό, κάτι κάνουν καλά! Προσωπικά δεν καίγομαι ιδιαίτερα, θα τους ακούσω ευχάριστα, θα ήθελα να τους δω ζωντανά αν μπορούσα κάποια στιγμή, αγαπημένο δίσκο δεν έχω (ο καινούργιος τους είναι πολύ καλός, μιας και το έφερε η συζήτηση) και τραγούδι διαλέγω το παρακάτω, διότι ο παράγοντας Arnold είναι πανίσχυρος!

Δημήτρης Τσέλλος

 

Αν και δεν ανήκουν στα ευρύτερα μουσικά μου ακούσματα, πάντα γούσταρα τους ALICE IN CHAINS. Ίσως επειδή από όλα τα σχήματα που αποτέλεσαν τη λαίλαπα του grunge εκεί στη δεκαετία του ‘90, οι ALICE IN CHAINS ακούγονταν πιο… heavy metal από τα υπόλοιπα. Ίσως πάλι επειδή μου άρεσε η ενέργεια και η τρέλα που έβγαζε ο Jerry Cantrell. Όπως και να είναι, το γεγονός ότι η μπάντα παραμένει ενεργή και ηχογραφεί ακόμα δισκάρες, σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Η νέα τους δουλειά είναι απλά εξαιρετική και πιστεύω ότι κάθε οπαδός της μπάντας θα ενθουσιαστεί.  Κατά την ταπεινή μου άποψη όμως, το “Dirt”είναι η καλύτερη τους δουλειά και παραμένει αξεπέραστο. Από εκεί προέρχεται και το κομμάτι που διάλεξα.

Θοδωρής Κλώνης

 

 

Ξέρετε πολλές μπάντες που έχασαν τον frontman τους και μ’ αυτόν μια τεράστια φωνή και προσωπικότητα, και που κατάφεραν μετά από χρόνια και στα «γεράματά» τους όχι μόνο να επανέλθουν δριμύτεροι αλλά να κάνουν τεράστια επιτυχία και να κοιτάνε σήμερα μόνο μπροστά; Η απάντηση είναι απλά όχι. Στην εποχή της ρετρολαγνίας και των άσκοπων reunion και comebacks, οι ALICE IN CHAINS επαναπροσδιορίστηκαν και καινοτομούν χωρίς να ξεχνάνε το ένδοξο παρελθόν και τις ρίζες τους. Ναι, ο Layne Staley ήταν και παραμένει ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές της γενιάς του, κάθε ερμηνεία του ανατριχιαστική και μια γνήσια κατάθεση πονεμένης ψυχής. Και φυσικά εννοείται πως το “Dirt” είναι ο καλύτερος δίσκος τους και δύσκολα ξεπερνιέται. Πρόκειται βλέπετε για ένα άλμπουμ που όχι απλά έχει κομματάρες, αλλά που στο χρονικό και πολιτισμικό πλαίσιο του αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία. Υπάρχει ιστορία και μένει να δούμε πως η ιστορία θα κρίνει τους ALICE IN CHAINS της μετά-Staley εποχής. Έχουν όμως περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από το αριστουργηματικό “Black gives way to blue” και ομολογώ πως δεν μπορώ να το τοποθετήσω πολύ πιο χαμηλά από τους προκατόχους. Ο νέος είναι ωραίος, ο θεός Jerry Cantrell, ένας από τους αγαπημένους μου ριφαδόρους, ανακάλυψε πως έχει φωνάρα επίσης και πως το μουσικό του πηγάδι είναι, απ’ ό,τι φαίνεται, απύθμενο! Ο Duvall ερμηνεύει άψογα τον Staley και η μπάντα φαίνεται να περνάει μια δεύτερη και μακρά νιότη που μου επιβεβαιώνει πως οι ALICE IN CHAINS είναι σήμερα μια από τις σημαντικότερες ροκ μπάντες και, όπως λέει και το κομμάτι, the last of their kind.

Φίλιππος Φίλης  

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: SLASH

8 Οκτωβρίου, 2018 - 23:45 Rockhard

Λίγες εβδομάδες πριν, είχαμε στη στήλη μας, Band Of The Week τους GUNS N’ ROSES. Τώρα ήρθε η ώρα του μυθικού κιθαρίστα τους, με το ημίψηλο καπέλο, του Slash, ο οποίος κυκλοφορεί νέο δίσκο με την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RUNNING WILD

2 Οκτωβρίου, 2018 - 02:15 Rockhard

Οι πειρατές του metal, οι RUNNING WILD, κυκλοφορούν ένα box set, με τον τίτλο “Pieces of eight” κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, αφορμή ψάχναμε, για να τους κάνουμε μπάντα της εβδομάδας!!! Οι συντάκτες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: STRATOVARIUS

25 Σεπτεμβρίου, 2018 - 16:00 Rockhard

Οι Φιλανδοί power metallers, STRATOVARIUS, κυκλοφορούν τον δίσκο “Enigma: Intermission 2”, τον διάδοχο, ουσιαστικά, του “Intermission” του 2001, και είπαμε εδώ στο Rock Hard, να ασχοληθούμε με το...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: GRAVE DIGGER

18 Σεπτεμβρίου, 2018 - 00:30 Rockhard

Μπάντα της εβδομάδας στο Rock Hard, οι πάλαι ποτέ πολυαγαπημένοι του ελληνικού κοινού, GRAVE DIGGER. Ο Chris Boltendahl και η αρμάδα του, μόλις έβγαλαν νέο δίσκο, με τίτλο “The living dead” κι...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: GUNS N’ ROSES

17 Ιουλίου, 2018 - 18:00 Rockhard

Μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα σχήματα όλων των εποχών στη μουσική. Τόσο απλά. Οι GUNS N’ ROSES, επανακυκλοφόρησαν το θρυλικό “Appetite for destruction” και με συνοπτικές διαδικασίες έγιναν Band...

[περισσότερα]