BAND OF THE WEEK: AMORPHIS

15 Μαίου, 2018 - 11:30

Οι Φιλανδοί AMORPHIS, κυκλοφορούν σε λίγες μέρες το νέο, 13ο άλμπουμ τους, με τίτλο “Queen of time”, το οποίο συνεχίζει την παράδοση των καλών έως πολύ καλών δίσκων με τον Tomi Joutsen στα φωνητικά και η συντακτική ομάδα του Rock Hard κλήθηκε να γράψει την άποψή της για το συγκρότημα κι όλοι εσείς –όπως πάντα- να επιλέξετε τον αγαπημένο σας δίσκο.

Βλέποντας το κείμενο του Σαμοΐλη, που ακολουθεί, σκέφτομαι τι να γράψω εγώ ο μαύρος για τους AMORPHIS. Εντάξει, δεν είμαι και ο απόλυτος fan της πρώιμης περιόδου τους, αλλά θεωρώ τα “Elegy”, “Tuonela” και “Am universum”, πολύ καλούς δίσκους, χωρίς να υποτιμώ και την ιστορική σημασία του “Tales…”. Οι Φιλανδοί είναι ένα σχήμα με τρομερή προσωπικότητα, ποικιλία στον ήχο, ικανότητα να πειραματίζονται χωρίς να χάνουν τον ήχο τους και τραγούδια που σου καρφώνονται στο μυαλό. Με την έλευση του Tomi Joutsen στα φωνητικά, από το “Eclipse” και μετά, με ελάχιστες μέτριες στιγμές, θεωρώ ότι βρήκαν την απόλυτη σύνθεσή τους. Ο τύπος αυτός, μπορεί να κινείται με χαρακτηριστική άνεση (και στα live) από τα ακραία στα καθαρά φωνητικά και οι μελωδίες που έχουν γράψει είναι μνημειώδεις τα τελευταία χρόνια. Δεν πίστευα ότι ο 12ος δίσκος τους, το “Under the red cloud”, θα μπορούσε να είναι τόσο καλός, για ένα συγκρότημα που είναι στην πιάτσα από το 1990 και το καινούργιο τους άλμπουμ, μπορεί να μην φτάνει σ’ αυτά τα επίπεδα, είναι όμως αξιοπρεπέστατο και αν δεν είχε προηγηθεί αυτό το αριστούργημα, θα μιλούσαμε διαφορετικά, ίσως. Εγώ, προσωπικά, απορώ για το γεγονός ότι όλες (5/5) οι συναυλίες των AMORPHIS στην Ελλάδα, έχουν στεφθεί με πλήρη εμπορική αποτυχία, ενώ φαινομενικά είναι ένα σχήμα που το γουστάρουν οι Έλληνες… Από τραγούδι, είναι τόσα πολλά, αλλά θα προτιμήσω ένα πρόσφατο, για να μη μας λένε και κωλόγερους!!!

Σάκης Φράγκος

 

 

Εντάξει. Μπορεί κάλλιστα η υπόλοιπη συντακτική ομάδα του Rock Hard να αποσυρθεί, να πιεί καφέ, να φάει γεμιστά (μόνο με κιμά και συνοδεία φέτας και δεν το συζητάμε αυτό), να ρίξει κάναν ύπνο, να πάει βόλτα και να πετάει βοτσαλάκια στη θάλασσα, να ψάξει να βρει τον Πουφ. Εδώ μιλάμε για τα παιδιά!
Δηλώνω απροκάλυπτα φανμπόης των παιδιών, κάτι που δεν το λες και μυστικό βασικά, αλλά τέλος πάντων, ευκαιρία βρήκα, ας το ξαναπώ.
Σωτήριον έτος για εμένα, το 1995. 14 χρονών σπόρος τότε, μόλις 4 χρόνια μέσα στη metal μουσική και συνεχώς να ανακαλύπτω πράγματα. Πιο κλασικά, heavy, power, thrash ακούσματα μέχρι τότε, αλλά ένα κλασικό απόγευμα μετά το σχολείο που είμαστε στο σπίτι ενός παλιού φίλου, του Νίκου (πιο ακραίος ήδη αυτός) μου βάζει να ακούσω μία νέα κασετούλα με επιλογές που του είχε δώσει ένας μεγαλύτερος ηλικιακά ξάδερφός του. Εκεί μέσα είχε διάφορα καλούδια από μπάντες και δίσκους που αγάπησα (BATHORY με “Enter the runes”, SENTENCED με “Nepenthe”, PARADISE LOST με “Embers fire” και λοιπά) στην πορεία, άλλες λιγότερο, άλλες περισσότερο, αλλά πάνω από όλα είχε ΤΟ κομμάτι που με ψάρωσε για τα καλά και έγινε η Lacta μου. Αυτό το καταραμένο το “Black winter day” με το πιανάκι στο intro και τον σκατύβοθρο. Tetelestet. Το επόμενο πρωί, κατευθείαν κέντρο και αγορά. Με συνοπτικές διαδικασίες! Η συνέχεια αποθεωτική απλά. Όσο δε για εκείνο το πρώτο live στο Ρόδον, την 1η Μαρτίου του 2002, δεν έχω λόγια. Απλά δείτε όσοι για τον χ-ψ λόγο τους ακούσατε αργότερα setlist (https://www.setlist.fm/setlist/amorphis/2002/rodon-club-athens-greece-6b...) και κλάψτε χωρίς δισταγμό.
Καταλαβαίνω πολλούς που μας κατηγορούν ότι αλλάξαμε τον ήχο μας στην πορεία, όχι με ιδιαίτερη επιτυχία πολλές φορές είναι η αλήθεια, που μιλάνε για επανάληψη (σε μεγάλο βαθμό δίκαιο επιχείρημα σε αρκετά άλμπουμ), που έχουν να πουν διάφορα αρνητικά και δεκτά κλπ κλπ. Πείτε ότι θέλετε, οι AMORPHIS ήταν και είναι από τις πλέον ιδιαίτερες μπάντες στο metal χώρο. Σαφώς και όχι τεράστια, σαφώς και δε θα γίνει ποτέ, αλλά τι σημασία έχει; Πέραν του φανμπόη που μιλάει αυτή τη στιγμή, δεν ξέρω πάρα πολλές μπάντες με παντελώς προσωπικό ήχο, που ναι μεν άλλαζαν στην πορεία πολλά πράγματα, αλλά κατάφερναν πάντα να έχουν αυτό το κάτι το προσωπικό που σε κάνει να αναγνωρίζεις τι είναι και ας μην το ξέρεις, αρκεί να έχεις ακούσει λίγη από τη μουσική τους. Και αυτό είναι για μένα μεγάλο παράσημο, για οποιαδήποτε μπάντα το κάνει εκεί έξω. Και εμένα με χαλάσανε πράγματα σε όλη αυτή την πορεία, ακόμα θα ήθελα κάποια πράγματα διαφορετικά, ειδικά στα live (να τα λέμε όλα), αφού το τελευταίο επί Αθηναϊκού εδάφους ήταν λίγο κακό, αλλά κοιτάμε μπροστά.
Να πούμε τι για τα 5 πρώτα άλμπουμ ακριβώς; ΟΚ, το “Karelian isthmus” δε στέκει δίπλα στα άλλα 4 ποιοτικά, αλλά επειδή υπάρχει και η κατηγορία “τα δύο πρώτα” και για μερικούς το “Karelian…” είναι και το καλύτερο, πάμε πάσο. Αλλά αδιαμφισβήτητα, τα “Tales from the thousand lakes”, “Elegy”, “Tuonela” και “Am universum”, είναι 4 άλμπουμ διαφορετικά μεν, εξαιρετικά δε το κάθε ένα ξεχωριστά για αυτό που πρεσβεύει. Και οι αλλαγές στον ήχο αυτών των άλμπουμ είναι, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακές, όταν συνοδεύονται από τόσο ποιοτική μουσική, ανεξαρτήτως το αν αρέσουν περισσότερο ή λιγότερο στον καθένα μας ξεχωριστά. Και μπορεί να περάσαμε μία ΚΑΤΑΜΑΥΡΗ στιγμή (υπάρχει αυτό το ένα άλμπουμ μετά το “Am universum” και πριν το “Eclipse” που δεν τολμώ καν να προφέρω το όνομά του), αλλά όταν επιτέλους έφυγε ο Pasi Koskinen (τα είχε χάσει τελείως στα τελευταία του στη μπάντα) και ήρθε ο ρασταμάνος (τότε) και βγήκε το ανέλπιστα εξαιρετικό “Eclipse”, όλα ξαναμπήκανε στον ίδιο δρόμο. Μπορεί μετά από εκεί, να υπήρχανε τα πάνω και τα κάτω (να είμαστε ειλικρινείς φανμπόηδες), όμως με το “Under the red cloud” πατήσαμε και πάλι γερά γερά στα πόδια μας, με τρελή δισκάρα, δείχνοντας ότι ακόμα υπάρχει ζωή και πάνω από όλα η διάθεση ακόμα και τώρα για πειραματισμό, σαφώς σε μικρότερο σε έκταση βαθμό από ότι στα 90s, κάτι και λίιιιιγο λογικό άλλωστε.
Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μία μπάντα που ειδικά με το “Tales…” τότε, επηρέασε σε τεράστιο βαθμό τη melodic doom/death σκηνή, αλλά και μπάντες του πιο folk/Viking metal ήχου (αναζητήστε δηλώσεις των ENSIFERUM πχ, που έπαιζαν και διασκευή το “Into hiding”), με την προσφορά τους να μη μετριέται με πωλήσεις και αρένες, αλλά με έμπνευση και επιρροή.
Επειδή θα κάτσω να γράψω βιογραφία/ιστορικό στο τέλος, ας το μαζεύω για να το κλείνω σιγά σιγά το κείμενο. 12 άλμπουμ μαζί με το καινούργιο (είπαμε… εκείνο το 1 δεν υπάρχει πουθενά), εκ των οποίων υπάρχουν αυτά της πρώτης γραμμής (“Tales”, “Elegy”, “Tuonela”, “Am universum”, “Eclipse”, “Silent waters”, “Under the red cloud” σε χρονολογική σειρά), αυτά της δεύτερης και αυτά που είναι αισθητά πιο κάτω από τα υπόλοιπα, που χωρίς να είναι κακά, είναι κάτω από τα υπόλοιπα, αφού δεν είμασταν και στην καλύτερη φόρμα, αλλά ακόμα και έτσι ήμασταν τίμιοι. Το “Tales…” ήταν, είναι και θα παραμείνει η Lacta. Ψυχρά όμως, θεωρώ πως το κορυφαίο άλμπουμ των AMORPHIS θα παίξει μεταξύ άλλων, αφού το “Elegy” (δεύτερη Lacta) και δίσκοι όπως “Tuonela”, “Eclipse” και “Under the red cloud”, έκαναν μεγάλο γκελ.
Όπως και να ‘χει, τα παιδιά είναι μπαντάρα, τελεία και παύλα! Ερωτικό, αισθαντικό, μελωδικό, λυρικό, χιλιολιμνικό (sic) metal και πείτε ότι θέλετε. Μία μπάντα που δεν κάνει για πολλούς, αλλά για όσους είμαστε φανατίλες είναι τόσο ιδιαίτερη και έχει το χάρισμα να σε ταξιδεύει ακούγοντας τα κομμάτια και τους δίσκους της. Και είναι δύσκολο να εξηγήσεις το «γιατί» έχεις τέτοιο κόλλημα με δαύτους. Προσωπική μπάντα. Αυτό με τους στίχους να κοιτάζαμε λίγο, αλλά θα το δούμε σε επόμενο meeting.
Μπορεί το “Black winter day” να είναι το πρώτο, αλλά ίσως το κομμάτι που αντιπροσωπεύει περισσότερο από όλα τους AMORPHIS των 90’s, να είναι το παρακάτω. Γιατί για να διαλέξω μόνο ένα, κομματάκι δύσκολο.
Φανμπόης out, γιατί δε θα τελειώσει ποτέ αυτό το κατεβατό και ο Φράγκος θα με σκίσει!

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

 

Το όνομα των AMORPHIS με τις ελληνικές ρίζες, πάντα θα με ταξιδεύει πίσω στο "Tales from a thousand lakes" διότι είναι από τα άλμπουμ που με έκαναν να ασχοληθώ με το death metal, αλλά κι επειδή απέδειξε τρανά και πετυχημένα το πώς μπορείς να συνδυάσεις το folklore, το παραμύθι, την μελωδία, τον θυμό και brutal φωνητικά!!! Οι Φινλανδοί δημιούργησαν έναν ήχο, τον πήραν μακριά, πειραματίστικαν, είχαν κάποιες μικρο-αποτυχίες αλλά τελευταία βρίσκονται στο ζενίθ της έμπνευσης και δημιουργικότητάς τους. Το "Queen of time" είναι τόσο προοδευτικό, αλλά παράλληλα κρατά όλα τα στοιχεία που αγαπάμε στους AMORPHIS. Επειδή τα αγαπημένα μου από το νέο άλμπουμ δεν υπάρχουν ακόμα διαθέσιμα στο διαδίκτυο, εδώ διαλέγω κάτι παλιότερο:

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 

Όταν band of the week είναι οι AMORPHIS δεν μπορώ παρά να αφήσω την groupie να βγει ανεξέλεγκτη από μέσα μου! Οι Φιλανδοί είναι από τα συγκροτήματα που από την πρώτη στιγμή που «συστηθήκαμε»,  κατάφεραν να με παρασύρουν στη μαγεία των εκπληκτικών τους μελωδιών, τη δύναμη των συγκλονιστικών τους ρεφρέν, μίλησαν μέσα μου όσο λίγοι έχουν καταφέρει, γενικότερα με κέρδισαν εξ’ ολοκλήρου! Σήμερα, αναμφίβολα συγκαταλέγονται στην πεντάδα με τα αγαπημένα μου σχήματα ever! 
Δύσκολα θα βρει κανείς σε τόσο συντριπτική πλειοψηφία, κι ενώ μιλάμε για μια πραγματικά πλούσια δισκογραφία,  τόση μαζεμένη ποιότητα, τόσο καλού επιπέδου μουσική. Από όσες φάσεις κι αν πέρασε το μουσικό τους στυλ, πάντα μπορούσαν να ξεχωρίζουν και να κερδίσουν τον κόσμο και ανέκαθεν είχαν να προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο και πολύ όμορφο στη metal δισκογραφία. Πέραν του άλμπουμ – ατύχημα, της κακής παρένθεσης, που ακούει στο όνομα “Far from the sun”, o Holopainen και η παρέα του μπορούν να καυχιούνται για το γεγονός ότι μόνο καλές δουλειές έχουν στο ενεργητικό τους, καταφέρνοντας να αποτελούν  το σημαντικότερο ίσως σχήμα της χώρας τους, αλλά και ένα από τα πιο αξιόλογα συγκροτήματα της heavy metal μουσικής συνολικότερα. 
Λατρεύω κυριολεκτικά  κάθε εποχή τους, κάθε δίσκο τους, (πλην φυσικά του προαναφερθέντος), έχω αμέτρητα αγαπημένα κομμάτια απ’ αυτούς που όσες φορές κι αν τ’ ακούσω θα μου προκαλέσουν ανατριχίλα, θα με πορώσουν, θα με ταξιδέψουν! 
Το “Queen of Time” που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες ήδη μου έχει δώσει εξαιρετικά δείγματα, οπότε ξέρω ήδη ότι πολύ απλά θα προστεθεί και ο 12ος δίσκος στους 11 αγαπημένους απ’ αυτήν την λατρεμένη μπάντα! 

Χαρά Νέτη

 

 

Παρόλο που δεν δηλώνω φανατικός ακροατής σε ότι συνοδεύεται με τον χαρακτηρισμό death metal, εντούτοις υπάρχουν κάποια groups που χαίρουν σεβασμού από όλους. Ένα από αυτά είναι σίγουρα και οι AMORPHIS οι οποίοι από το 1992 μέχρι και σήμερα είναι συνεπείς δισκογραφικά, επαγγελματίες σε αυτό που κάνουν, δεν έχουν δώσει καμία σοβαρή αφορμή για κουτσομπολιό, άσχημα σχόλια κλπ. Για μένα είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει μια «μεγάλη» μπάντα άσχετα αν δεν κάνει εκατομμύρια πωλήσεων. Έτσι παρακολουθώ όλες τις δουλειές τους ανελλιπώς από τότε μέχρι και σήμερα αφού η ηχητική σταθερότητα που επιδεικνύει κάθε δουλειά τους, με τραγούδια που έχουν άκρως κολλητικές μελωδίες και riff, είναι αξιοθαύμαστη είτε σου αρέσει ο ήχος που καταπιάνονται να παίζουν είτε όχι. Αν είσαι οπαδός της metal μουσικής γενικά, χωρίς παρωπίδες δεν γίνεται να μην σου αρέσει ούτε ένα τραγούδι τους. Το ταλέντο παραγωγής ωραίων δουλειών που υπάρχει περίσσιο, τους κάνει χωρίς πολλές αναστολές να συγκαταλέγονται στα κορυφαία συγκροτήματα των τελευταίων ετών, κάτι που νομίζω ότι το metal χρειάζεται. Η σκέψη και μόνο ότι για κάποιους οπαδούς οι AMORPHIS και οι «δίδυμοι» τους, για μένα, πριν την διάλυσή τους, SENTENCED, αποτέλεσαν την αφορμή να ξεκινήσουν να ακούνε όλα τα είδη του metal, νομίζω είναι άξιο συγχαρητήριων για αυτά τα σχήματα. Κυρίως για τους AMORPHIS που συνεχίζουν ακόμα να παράγουν ωραία μουσική που σου κρατάει συντρόφια για ώρες. Θέλετε κάτι άλλο;                         

Θοδωρής Μηνιάτης

 

 

Το πρώτο album που άκουσα ολοκληρωμένα από τους Φιλανδούς ήταν το βινύλιο του “Elegy” πίσω στο 1996. Περιττό να πω ότι ο δίσκος “υπέφερε” από τις συνεχόμενες ακροάσεις το καλοκαίρι της χρονιάς εκείνης. Tα απανωτά άσματα που περιείχε ήταν το κάτι άλλο, ήταν κάτι το διαφορετικό και πρωτόγνωρο τότε αυτός ο ήχος.   
Τα “Tuonela” και “Am universum” επίσης είναι και αυτά εξαιρετικά albums, πολύ αγαπημένα επίσης και κάθε ένα από αυτά φιγουράριζε ψηλά στην top 20 λίστα της εκάστοτε χρονιάς.
Έκτοτε οι AMORPHIS είναι ένα πολύ αγαπημένο σχήμα και θυμάμαι την αναμονή και την προσμονή του πρώτου τους live το 2002 στο Ρόδον, που παρόλη την μικρή προσέλευση και την στατικότητα του Pasi επί σκηνής, ήταν ένα εξαιρετικό live που μου έχει καρφωθεί στην μνήμη.  H πρώτη περίοδος με των Pasi Koskinen είναι σίγουρα η αγαπημένη μου και οι δίσκοι της περιόδου αυτής είναι αυτοί που θα ξεχώριζα από την δισκογραφία τους.
Πολύ σοφά και επιτυχημένα οι ίδιοι συνέχισαν με τον Tomi Joutsen  και έκτοτε κυκλοφορούν από πολύ καλούς δίσκους και πάνω αλλά για μένα προσωπικά η μαγεία έκτοτε χάθηκε. Πώς και γιατί δεν μπορώ να το εξηγήσω, μάλλον είμαι κολλημένος με την φωνή του Pasi, δεν υπάρχει άλλος σοβαρός λόγος. Ίσως και γιατί η μπάντα σε αυτήν την περίοδο έδωσε συσσωρευμένα δείγματα ποιοτικού metal.  Όλα αυτά μαζί.   
Παρόλα αυτά, παρακολουθώ ανελλιπώς και αγοράζω τον κάθε νέο τους δίσκο όταν αυτός βγαίνει, έτσι όπως πρέπει να κάνει κάθε σωστός οπαδός. Το “Queen of time” κυκλοφορεί οσονούπω και αναμένω να το ακούσω με την δέουσα προσοχή που τους αρμόζει. 

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

 

Οι AMORPHIS δεν είναι μόνο από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα, αλλά είναι στις top επιλογές μου, στην προσωπικά δική μου ελίτ κορυφαίων μπαντών. Εδώ πλέον έχουμε να κάνουμε με ένα ιστορικό συγκρότημα, με δίσκους που μαγεύουν, με καταπληκτικές μελωδίες, με λυρικότητα, με ατμόσφαιρα, με την όμορφη καφρίλα τους, με τον ερωτισμό τους, με τις ανατολίτικες επιρροές τους... Και να φανταστεί κανείς πως όταν τους άκουσα για πρώτη φορά (με το τραγούδι “Alone”), στην τρυφερή εφηβεία μου, τότε που για εμένα δεν υπήρχε άλλο συγκρότημα εκτός από τους MAIDEN, δεν μου άρεσαν καθόλου. Έλα μου ντε όμως, που ένα μικρό διάστημα πιο μετά, άκουσα το ίδιο ακριβώς τραγούδι και κατέληξα να χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο γιατί δεν τους είχα δώσει σημασία νωρίτερα! Η ποικιλία στον ήχο τους είναι ξεχωριστή. Το death metal παρελθόν τους και η μεγάλη βίβλος που ακούει στο όνομα “Tales from the thousand lakes” καθηλώνει μέχρι και σήμερα. Η συνέχεια τους με τα τεράστια “Elegy”, “Tuonela” και “Am universum”, άφησε στην μουσική τρία μαγευτικά έργα τέχνης. Οι στίχοι τους γύρω από την Kalevala, μας έβαλαν στον μυθικό αυτό φιλανδικό κόσμο. Βγάζοντας από την μέση, την μοναδική μελανή στιγμή τους, το “Far from the sun”, οι AMORPHIS επέστρεψαν με μία σειρά συγκλονιστικών δίσκων, με τον τραγουδιστή Tomi Joutsen να μας καθηλώνει με το τρόπο που συνδυάζει τα brutal φωνητικά του με την απίστευτα μελωδική και γαλήνια «καθαρή» φωνή του. Τι παραπάνω μπορείς να πεις για το “Eclipse” ή το “Silent waters”; Τι να πεις για το ΤΕΡΑΣΤΙΟ “Under the red cloud”; Η απάντηση μου είναι τίποτα γιατί οι λέξεις δεν μπορούν να σε κάνουν να βιώσεις τα συναισθήματα που προκαλεί η μουσική των αγαπητών αυτών Φινλανδών. Δεν έχω ολοκληρωμένη άποψη για το τελευταίο τους άλμπουμ, αλλά το περιμένω με αγωνία. Θέλω όμως κλείνοντας να πω το μικρό μου παράπονο... Πως γίνεται ένα τέτοιο συγκρότημα, όποτε έρχεται στην Ελλάδα να παίζει μεταξύ συγγενών και φίλων ρε παιδιά; Οι φανατικοί οπαδοί τους μην απορείτε γιατί έχουν ρίξει μαύρη πέτρα πίσω τους..
ΥΓ. Γανίτη και στρατηγέ Νίκα δεν θα αλλάξω ποτέ ήχο κλήσης στο κινητό μου. Μόνο “Dark path”.

Δημήτρης Μπούκης

 

 

Οι δημοφιλέστατοι Φιλανδοί επιστρέφουν με νέο δίσκο και αυτό είναι κάτι που σίγουρα θα χαροποιήσει πολλούς. Προσωπικά έχω χάσει την επαφή μου με τους AMORPHIS εδώ και πολλά χρόνια, έχω μάλιστα την εντύπωση ότι τελευταίο τους άλμπουμ που άκουσα ολόκληρο πρέπει να είναι το “Tuonela” του μακρινού 1999. Ελεγείες και διθυράμβους σίγουρα θα διαβάσετε από άλλους εκλεκτούς φίλους και συναδέλφους, οπότε ας μην μακρηγορήσω. Μπορεί η ηχητική στροφή που έχουν πάρει εδώ και χρόνια να μην με βρίσκει σύμφωνο, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω την ποιότητα της μουσικής τους. Και μπορεί, όπως είπα, να έχω πάψει να τους παρακολουθώ, παρόλα αυτά είμαι υπερήφανος που το “Tales from the thousand lakes” κοσμεί τη δισκοθήκη μου.

Θοδωρής Κλώνης

 

Όταν πρωτοξεκίνησα να ακούω heavy metal ήταν της μόδας το power, το black και ο ατμοσφαιρικός ήχος. Ένα από τα συγκροτήματα που άκουγα σαν πιτσιρικάς ήταν και οι AMORPHIS. Δεν έχω να πω άσχημα λόγια για το συγκρότημα, δεν μου έχουν δώσει τέτοιο δικαίωμα. Διότι οι δίσκοι που έχω στην κατοχή μου και φτάνουν μέχρι το “Tuonela” είναι πάρα πολύ καλοί έως εξαιρετικοί. Μετά υπάρχει ένα χάσμα περίπου 15 ετών καθώς μπολιάστηκα μέχρι το κεφάλι στα αγαπημένα μου 80’s μέχρι που άκουσα το “Under the red cloud” και μου ξανάρθαν μνήμες από το παρελθόν. Δεν ξέρω πως ακούγεται το νέο τους άλμπουμ, δεν έχω ακούσει τίποτα. Θα το ακούσω όμως και να ‘χει. Το μόνο που θα πω είναι σεβασμός σε μία μπάντα που ηγήθηκε της δεκαετίας του ’90 και θεωρείται από τις κορυφαίες στον χώρο της. 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

 

Το πρώτο κομμάτι που άκουσα από AMORPHIS ήταν το “Death of a king”, που βρήκα ξεκαρδιστικά πιασάρικο και το δεύτερο το επικό “Black winter day”, οπότε... το τοπίο ήταν για καιρό θολό, ώσπου με αφορμή την παρούσα στήλη αποφάσισα να εντρυφήσω λιγάκι. Λάτρεις του πειραματισμού και της δοκιμής, οι AMORPHIS ξεκίνησαν από καθαρό death πίσω στο 1992 (“The Karelian isthmus”), εισήγαγαν μελωδικά στοιχεία και doom ατμόσφαιρα (“Tales from the thousand lakes”) κι άρχισαν να ρέπουν προς progressive μονοπάτια (“Elegy”). Πειραματίστηκαν έπειτα με stoner πινελιές (“Tuonela”) και την πιο progressive rock/metal πλευρά (“Am Universum”, “Far from the sun”) για να γυρίσουν και πάλι σε brutal φωνητικά διατηρώντας το folk χρώμα, πάντα υπό τον ρευστό όρο του progressive (“Eclipse”, “Silent waters”[…]”Under the red cloud”). Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να πούμε πως η μουσική τους χωρίζεται σε περιόδους. Ωστόσο, είναι εντυπωσιακό πως παρά τις πολλές αλλαγές στο line-up και πόσο μάλλον τους δύο διαφορετικούς frontmen -που αποτελούν την κεντρική εικόνα ενός συγκροτήματος- παρά τον μουσικό πειραματισμό (επιτυχή ή μη, εσείς αποφασίζετε), οι Φιλανδοί διατηρούν τον ήχο και χαρακτήρα τους αναλλοίωτο. Αυτό, διότι αποτελούν ένα συγκρότημα με προσωπικότητα και μία απόδειξη της ποικιλομορφίας και των άπειρων δυνατοτήτων του metal. Υπερβάλλω; Ακούστε στη σειρά και τις 12 κυκλοφορίες των AMORPHIS. Το επερχόμενο album τους, “Queen of time”, προβλέπεται ιδιαίτερα ευοίωνο αν κρίνω απο τα τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής και θα κλείσω με ένα απ’ αυτά.

Σοφία Γεωργούση 

 

 

Οι AMORPHIS θα είναι για πάντα συνυφασμένοι με το δυσθεόρατο αριστούργημα που λέγεται "Elegy" το οποίο πρωτοάκουσα πριν είκοσι χρόνια και από τότε δεν παύει να μου προκαλεί ρίγη. Αν και φυσικά το κλασσικό "Tales from the thousand lakes" έχει μάλλον μεγαλύτερη ιστορική και ίσως για πολλούς καλλιτεχνική αξία, η ακόμα και σήμερα μοναδική σύζευξη Σκανδιναβικού μελωδικού death metal με το folk δεν έχει προηγούμενο. Καταπληκτικό φυσικά και το "Tuonela" και πολύ όμορφο το "Am universum" αλλά εκεί σταματάνε όλα για μένα. Και δε μιλάμε φυσικά μόνο για μελωδικό death metal crossover με folk στοιχεία. Τα εντελώς 60’s ψυχεδελικά πλήκτρα, η ταξιδιάρικη καθαρή φωνή του Pasi Koskinen και τα διάσπαρτα ηλεκτρονικά στοιχεία, σε συνδυασμό με την επιπέδου masterclass χρήση του delay/reverb στη κιθάρα βάζουν μια ακόμα πινελιά σ' έναν δίσκο που δεν κατηγοριοποιείται. Μετά όμως το "Am universum", δυστυχώς το χάος. Δυσκολεύομαι παρόλες τις προσπάθειες μου να βρω πάτημα στο σημερινό ύφος και ήχο της μπάντας με μονάχα διάσπαρτα μέρη του "Skyforger" να με αγγίζουν. 

Φίλιππος Φίλης 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: SLASH

8 Οκτωβρίου, 2018 - 23:45 Rockhard

Λίγες εβδομάδες πριν, είχαμε στη στήλη μας, Band Of The Week τους GUNS N’ ROSES. Τώρα ήρθε η ώρα του μυθικού κιθαρίστα τους, με το ημίψηλο καπέλο, του Slash, ο οποίος κυκλοφορεί νέο δίσκο με την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RUNNING WILD

2 Οκτωβρίου, 2018 - 02:15 Rockhard

Οι πειρατές του metal, οι RUNNING WILD, κυκλοφορούν ένα box set, με τον τίτλο “Pieces of eight” κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, αφορμή ψάχναμε, για να τους κάνουμε μπάντα της εβδομάδας!!! Οι συντάκτες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: STRATOVARIUS

25 Σεπτεμβρίου, 2018 - 16:00 Rockhard

Οι Φιλανδοί power metallers, STRATOVARIUS, κυκλοφορούν τον δίσκο “Enigma: Intermission 2”, τον διάδοχο, ουσιαστικά, του “Intermission” του 2001, και είπαμε εδώ στο Rock Hard, να ασχοληθούμε με το...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: GRAVE DIGGER

18 Σεπτεμβρίου, 2018 - 00:30 Rockhard

Μπάντα της εβδομάδας στο Rock Hard, οι πάλαι ποτέ πολυαγαπημένοι του ελληνικού κοινού, GRAVE DIGGER. Ο Chris Boltendahl και η αρμάδα του, μόλις έβγαλαν νέο δίσκο, με τίτλο “The living dead” κι...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: ALICE IN CHAINS

11 Σεπτεμβρίου, 2018 - 01:15 Rockhard

Η στήλη Band of the week, επέστρεψε από τις καλοκαιρινές διακοπές και παίρνει τη θέση της με μεγαλοπρέπεια στο Rock Hard για τη νέα σεζόν, με πρώτο συγκρότημα όπου οι συντάκτες του περιοδικού...

[περισσότερα]