BAND OF THE WEEK: ANTHRAX

11 Ιουνίου, 2019 - 02:00

Στις 30/6 μαζί με τους DISTURBED, θα εμφανιστεί κι ένα από τα σημαντικότερα thrash metal συγκροτήματα όλων των εποχών, οι Αμερικάνοι ANTHRAX. Αφού δίσκο κυκλοφορούν όσο αραιά και οι DEF LEPPARD στα ντουζένια τους, βρήκαμε αυτήν την αφορμή, ώστε να τους «χρίσουμε» band of the week, να γράψουμε τη γνώμη μας και να ζητήσουμε απ’ όλους εσάς να μας πείτε ποιον θεωρείτε τον αγαπημένο σας δίσκο από το συγκρότημα.

Αυτή τη φορά θα πάω ανάποδα. Θα πω τι ΔΕΝ γουστάρω από τους ANTHRAX. Δεν γουστάρω όταν ο Scott Ian γίνεται φαφλατάς επιπέδου DeMaio (κάνει κι αυτός spoken tour, να μην ξεχνιόμαστε). Δεν γουστάρω που το νου τους είναι να περιοδεύσουν μαζί με τους METALLICA ή τους MAIDEN λόγω δημοσίων σχέσεων (και κοινού manager, για να τα λέμε όλα) και δεν στρώνουν κώλο να γράψουν κανένα καινούργιο τραγούδι. Γενικώς δεν γουστάρω το γενικότερο pr-ιλίκι που βγάζουν πολλές φορές και δεν ασχολούνται με το σημαντικό που είναι η μουσική. Δεν γουστάρω καθόλου το “Volume 8: The threat is real” και θεωρώ απλά υποφερτό το “Stomp 442” (ίσως επειδή το είχα χρυσοπληρώσει όταν είχε βγει το βινύλιο) και το γεγονός ότι έχουν κυκλοφορήσει τριπλάσια live CD και συλλογές τα τελευταία χρόνια, απ’ ότι full length. Φτάνουν όμως αυτά που δεν μου αρέσουν, διότι οι ANTHRAX είναι από τα αγαπημένα μου thrash metal σχήματα. Έχουν έναν ντράμερ-μετρονόμο, που είναι από τους ελάχιστους που συνθέτουν τόσα πολλά κομμάτια (σχεδόν αποκλειστικός συνθέτης της μπάντας, παρότι ο κόσμος πιστεύει ότι ο Ian είναι ο βασικός συνθέτης), τουλάχιστον 10 κλασικά τραγούδια, δίσκους-ορόσημο για το είδος, όπως το “Among the living”. Δεν δίστασαν να φορέσουν βερμούδες και να απενοχοποιήσουν το ντύσιμο στο metal, αλλά και να πειραματιστούν με το rap και άλλα είδη, παρά το κράξιμο που είχαν φάει από τους φανατικούς την εποχή που το έκαναν. Άλλαξαν τον Belladonna και πήραν κανονικό τραγουδιστή, τον John Bush κι έβγαλαν έναν δίσκο, το “Sound of white noise”, ο οποίος όσο διαφορετικός κι αν είναι, παίζει και να μου αρέσει περισσότερο και από τα κλασικά τους δημιουργήματα. Έβαλαν το χιούμορ στο thrash metal, που μέχρι τότε είτε είχε evil θεματολογία, είτε ασχολούνταν με σοβαρά κοινωνικό-πολιτικά ζητήματα. Δεν ξεχνώ επίσης το γεγονός ότι έχουν τρομερό γούστο στις διασκευές, αλλά και πολύ μεγάλο εύρος, αφού τολμούν να αγγίξουν κομμάτια που ελάχιστοι θα το έκαναν. Τα τελευταία χρόνια, κυκλοφορούν δίσκους πολύ αραιά, η αλήθεια όμως είναι πως τουλάχιστον οι δύο τελευταίοι τους είναι εξαιρετικά άλμπουμ, κάτι πολύ δύσκολο μετά από 30+ χρόνια καριέρας. Παρότι συναυλιακά είναι πολύ δυνατοί, η τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα, στο Gagarin, είχε ακραία απογοητευτική προσέλευση (λιγότερα από 500 άτομα), κάτι που με προβληματίζει, θεωρώ όμως ότι το πακέτο με τους DISTURBED είναι πολύ προκλητικό για να το απαρνηθεί κανείς… Πάμε στο τραγούδι τώρα. Εδώ δεν μπορώ να διαλέξω ποιο άλμπουμ τους μου αρέσει περισσότερο, από το “Among…”, το “Persistence…” ή το “Sound…”. Φανταστείτε πόσο με δυσκόλεψε αυτό…

 

Σάκης Φράγκος

 

Οι τέταρτοι αλλά όχι καταϊδρωμένοι εκπρόσωποι των Big 4 μας έχουν χαρίσει σπουδαίους δίσκους και η συνεισφορά τους είναι δεδομένη και επαρκώς καταγεγραμμένη όλα αυτά τα χρόνια. Σίγουρα είχαν τα προβλήματά τους όπως κάθε μπάντα με μακροχρόνια καριέρα. So fuckin' what...που λέει και o Hetfield! Κατάφεραν και πέρασαν τον κάβο των 90’s κάνοντας κάτι σχεδόν αδιανόητο: άλλαξαν τον απολύτως αναγνωρίσιμο τραγουδιστή τους με έναν φανταστικό frontman προσφέροντας μας στην πορεία έναν κλασικό δίσκο μαζί του. Η εμβληματική φιγούρα του Ian, το στακάτο drumming του Benante, το τρελό παίξιμο του Bello και τα πάλαι ποτέ καταιγιστικά solos του Spitz άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στη δεκαετία του ‘80 και εξασφάλισαν δικαιωματικά στους ANTHRAX μία θέση στο πάνθεον του heavy metal.
Η χιουμοριστική θεματολογία τους, η εμμονή τους με τα comics, το crossover με το rap και η ενδυματολογική τους προσέγγιση ίσως συνετέλεσαν (επαναλαμβάνω...ίσως) στο να μην τους δει με καλό μάτι ο κόσμος ειδικά εκείνη την εποχή. Ο ρηξικέλευθος όμως χαρακτήρας της μουσικής τους, η τεχνική αρτιότητα και η παρουσία ενός μελωδικού τραγουδιστή σε μία thrash μπάντα σε συνδυασμό με τη συνθετική ποιότητα των ANTHRAX δεν άφηναν τελικά πολλά περιθώρια αμφισβήτησης. Και είναι ακριβώς αυτός ο καινοτόμος χαρακτήρας τους που τόσο πολύ γουστάρουμε σε αυτούς τους θεότρελους τύπους!  

Σάκης Νίκας

Ξέρω πως οι ANTHRAX είναι μέρος του BIG 4, πως μας έγιναν γνωστοί ως thrashers, πως έσμιξαν το metal με τη hip hop, πως πρόσθεσαν τα κινούμενα σχέδια στο image τους κλπ. Για μένα οι ANTHRAX δεν είναι μια thrash metal μπάντα, αλλά κινούνται στα ευρύτερα πλαίσια του χώρου, με thrash καταβολές μεν, μεγάλη ποικιλία δε. Οι ANTHRAX με το πέρασμα των δεκαετιών, έχουν μεταλλαχτεί, με τον Scott Ian, επιμελώς να παρακολουθεί τς τάσεις της μόδας και να προσαρμόζει εν μέρη το συγκρότημα στα δεδομένα της κάθε εποχής. Όλα τα παραπάνω όμως, όχι μόνο δεν μειώνουν το μουσικό τους αποτύπωμα, αλλά αντιθέτως αυξάνουν τον σεβασμό κι αυτό επειδή σε κάθε τους φάση (σχεδόν), είχαν καλές κυκλοφορίες, έμπνευση και αποτελεσματικότητα. Για μένα η εισαγωγή στους ANTHRAX ήταν με το “State of euphoria”, στην πιο χαλαρή και εύπεπτη εκδοχή τους. Λάτρεψα το “Among the living” κι ευχαριστήθηκα τα χρόνια του John Bush, σε σημείο που ψιλο-αηδίασα με την στάση της μπάντας προς αυτόν. Τα τελευταία χρόνια έχουν μειώσει συνειδητά τις κυκλοφορίες τους (4 άλμπουμ τα τελευταία 21 χρόνια), συμπυκνώνοντας τις καλές ιδέες τους, σε συμπαγή και ποιοτικά άλμπουμ, ενώ συναυλιακά βρίσκονται σε εξαιρετική φόρμα. Περισσότερο από όλους, με έχει εκπλήξει θετικά ο Joey Belladonna, που όχι μόνο έχει διατηρήσει την φωνή του, αλλά μπορεί να την έχει βελτιώσει κιόλας. Η στάση αυτού, αλλά και η άξια παρουσία τους μετά την επιστροφή του, με ξανακέρδισαν. Οι Νεοϋορκέζοι, θυμίζω πως ακόμα περιοδεύουν υποστηρίζοντας το “For all kings” του 2016 παρακαλώ, αλλά έχουν την δισκογραφία, το συναυλιακό... εκτόπισμα και την απαιτούμενη ενέργεια να το σπρώχνουν για 4η χρονιά. Πάντως η παρέα του Charlie Benante και Frank Bello, θα δώσει το ρυθμό και πάλι στη χώρα μας, μετά από αρκετά χρόνια και είναι μια πραγματική πρόκληση για παλιούς και νέους. 

Γιώργος “Superhero” Κουκουλάκης

Από τις μεγάλες αδυναμίες του γράφοντος, οι ANTHRAX δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις και δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Οξυδερκείς, πρωτοποριακοί και πάντα πρόθυμοι να πειραματιστούν με τη μουσική τους, οι ANTHRAX πάντα δημιουργούσαν τεράστιο feedback γύρω από το όνομα τους. Σταθερή αξία στον κόσμο του thrash, με λίγα σκαμπανεβάσματα στην καριέρα τους, οι ANTHRAX ήταν αυτοί που τόλμησαν να βάλουν το rap στη μουσική τους, τη μια με το “Bring the noise” σε συνεργασία με τους PUBLIC ENEMY, την άλλη με το δικό τους, το διαβόητο “I’m the man” χωρίς να λογαριάσουν  τις συνέπειες. Διάολε, εδώ και το ανεπανάληπτο “Among the living” όταν κυκλοφόρησε έτυχε αντικείμενο χλευασμού από τους σκληροπυρηνικούς. Η αποχώρηση του Belladonna και η αντικατάσταση του από τον ψυχάκια John Bush των ARMORED SAINT μας έδωσε τη δισκάρα που ακούει στο όνομα “Sound of the white noise”. H συνέχεια όμως δεν ήταν και τόσο αναμενόμενη και η επιστροφή του Belladonna κρίθηκε επιβεβλημένη. Λάτρεις του Stephen King, των κόμικς και των απρόσμενων διασκευών, οι ANTHRAX εδώ και καιρό είναι αναπόσπαστο μέρος των Big 4, και αυτό μόνο του λέει πολλά. Μεγάλο ατού τους φυσικά είναι οι ζωντανές τους εμφανίσεις και όσοι τους έχουν δει από κοντά ξέρουν πολύ καλά τι εννοώ. Για όλους τους υπόλοιπους, έχετε την ευκαιρία να τους δείτε ζωντανά στις 30/6 και καλό θα ήταν να μην τους χάσετε.  Όσο για κομμάτι, πραγματικά δύσκολη η επιλογή, αλλά θα τείνω για σήμερα προς τον Δικαστή Ντρεντ….

Θοδωρής Κλώνης

Οι ANTHRAX παραδέχομαι πως είναι τεράστια μπάντα, αλλά δεν με κέρδισαν ποτέ απόλυτα σαν ακροατή. Αλλά πέρα από τον ήχο τους, πραγματικά αναρωτιέμαι πως έκαναν κάποιες επιλογές που πήγαν στράφι! Είναι δυνατόν να παίρνουν τον John Bush και να τον βγάζουν σκάρτο; Κι όμως έγινε κι αυτό! Στις συναυλίες τους είναι, όμως, οδοστρωτήρες και αυτό περιμένω να (ξανά)δω στις 30 Ιουνίου μαζί με τους DISTURBED! Και περιμένω να τους δω να αποδίδουν το αγαπημένο μου κομμάτι τους!

Λευτέρης Τσουρέας

 

Ίσως η αγαπημένη μου μπάντα όσον αφορά το thrash κίνημα. Μπάντα που άφησε στην άκρη τα βίαια φωνητικά, έπαιξε με μελωδίες, δημιούργησε τον δικό της ήχο και αν μη τι άλλο, έφερε την μόδα με τις βερμούδες σε μία μουσική που διακρινόταν για το πόσο ακραία είναι. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που άκουσα το “Spreading the disease”. Αυτό το mid tempo χορευτικό thrash με συνεπήρε και με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Δεν μου αρέσει να μιλάω μουσικά και δεν θα το κάνω ούτε εδώ. Σημασία έχει τι σου δίνει η κάθε μπάντα. Και εμένα οι ANTHRAX μου έδωσαν και μου δίνουν ακόμα χαρά και ωραίες μουσικές στιγμές. Και αυτό είναι που αρκεί στην τελική…

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

Δισκογραφικά δε με αφορούν ιδιαίτερα από τις αρχές των 90’s και μετά, αλλά: “Fistful Of Metal” από τα καλύτερα τσιριδάτα speed metal των 80’s, “Spreading The Disease” από τα αγαπημένα μου thrash άλμπουμ όλων των εποχών και “Among The Living” δίκαια ανάμεσα στους καλύτερους “σοβαρούς” thrash δίσκους στην ιστορία. Είχα βέβαια τις αμφιβολίες μου σχετικά με τον αν η θέση τους στο λεγόμενο Αμερικάνικο “Big Four” είναι δικαιολογημένη, αλλά η εμφάνισή τους σ’εκείνο το επικό Sonisphere του 2010, άνετα πολύ πιο διασκεδαστική από τις αντίστοιχες των MEGADETH και SLAYER που ακολούθησαν, τις έσβησε πολύ εύκολα. 

Νίκος Χασούρας

Οι ANTHRAX ήταν, είναι και θα είναι, ένα από τα καλύτερα thrash σχήματα που έχει αναδείξει η σκληρή μουσική. Δυστυχώς, ποτέ δεν έγιναν όσο «μεγάλοι» όσο τους άξιζε. Ίσως γιατί όταν έχεις ήδη κυκλοφορήσει δίσκους όπως τα “Fistful Of Metal” το 1984, “Spreading The Disease” το 1985, “Among The Living” το 1987, “State Of Euphoria” το 1988 και “Persistence Of Time” το 1990, δίσκοι που δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη, ο κόσμος περιμένει μια ανάλογη συνέχεια. Δυστυχώς νομίζω ότι με τη συνεργασία που είχαν με τους PUBLIC ENEMY στο “Bring The Noise” και η κυκλοφορία του “Sound Of The White Noise” το 1993, έχασαν ότι καλό είχαν ήδη «χτισθεί». Η φυγή της φωνής του σχήματος, Joe Belladonna και η πρόσληψη του John Bush αλλά κυρίως η αλλαγή μουσικής με εμφανή grunge στοιχεία, έδιωξαν τους οπαδούς, κάτι για μένα αναμενόμενο. Από εκεί και μετά, μέχρι το 2011 που ξαναγύρισε ο Belladonna το group κυκλοφόρησε δουλειές σχετικά μέτριες σε σύγκριση με το παρελθόν τους. Σαφώς υπήρχαν ωραία τραγούδια αλλά ήταν μόνο μονάδες αφού κανένα album δεν ήταν άρτιο συνθετικά στην ολότητά του. Νομίζω ότι η αίγλη που είχαν αποκτήσει είχε χαθεί ανεπιστρεπτί. Από το 2011 μέχρι και σήμερα, οι δυο τελευταίες δουλειές τους κάπως θυμίζουν τις καλές μέρες αλλά μέχρι εκεί. Βέβαια το συγκρότημα έχει καταφέρει να κρατάει «ζεστό» το όνομα του στο κοινό και νομίζω ότι πάντα ότι και να κυκλοφορούν, θα αποτελεί ένα καλό λόγο για να ξανά ακούμε τα album τους, ο καθένας όποιο (α) αγαπημένο (α) έχει. Άλλωστε η μουσική κληρονομιά που έχουν αφήσει είναι μοναδική και δεν αμφισβητείται από κανέναν.        

Θοδωρής Μηνιάτης  

Καιρός να τιμηθούν και οι ΜΕΓΑΛΟΙ ANTHRAX στη στήλη μας. Ένα συγκρότημα που από τα πολύ πρώτα έθεσε τις βάσεις για τις εξελίξεις που θα ακολουθούσαν στον ακραίο ήχο γενικότερα και που άθελα τους, δύο μέλη τους συνέβαλαν  στο να προσπαθήσουν όλοι να παίξουν όλοι ακόμα γρηγορότερα. Οι Νεοϋορκέζοι ήταν αναπόσπαστο μέλος του  Big 4 του απόλυτου είδους της μουσικής μας, του thrash metal. Ήταν και είναι πάντα αυτοί που λογίζονται ως τέταρτοι ή λιγότερο σημαντικοί αλλά είναι και αυτοί που έμειναν ηθελημένα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας χωρίς να προκαλέσουν όσοι οι άλλοι τρείς άσπονδοι φίλοι τους. Η καταγωγή τους πρόδιδε πάντα την αγάπη τους για τον hardcore/punk ήχο την οποία και ποτέ δεν προσπάθησαν να κρύψουν, ενώ η συναυλιακή τους ενέργεια ήταν και παραμένει το πολύ μεγάλο τους ατού και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι τη στιγμή που μιλάμε, ίσως και να είναι κατά πολύ ανώτερη μπάντα απ’ όλο το Big 4. Οι ANTHRAX φυσικά και στις αρχές τους ήταν πλήρως μεταλλικοί, με το “Fistful of metal” μάλιστα να είναι και το πρώτο μεταλλικό άλμπουμ που άκουσα στη ζωή μου άθελα μου από τις κασέτες του ξάδερφου μου και το “Metal thrashing mad” να γίνεται το πρώτο μεταλλικό κομμάτι που θυμάμαι να αγαπώ.
Ο Neil Turbin στη φωνή αποδείχτηκε ότι δεν τους ταίριαζε και ήταν καιρός να πάρουν την μεγάλη απόφαση που τους άλλαξε την καριέρα και τους απογείωσε, με τον ερχομό του Joey Belladonna, το τενορικό εύρος της φωνής του οποίου τους έκανε να είναι πιο σίγουροι όσον αφορά το υλικό που γράψανε μετέπειτα και το “Spreading the disease” ήταν το πρώτο τους δείγμα όπου και έδειχναν εμφανή σημάδια βελτίωσης και επαγγελματισμού. Η μεγάλη στιγμή των ANTHRAX και φυσικά το ΜΕΓΑΛΟ άλμπουμ που κάθε ΜΕΓΑΛΟ συγκρότημα έχει στο παλμαρέ του, δεν είναι άλλο από το “Among the living”. Παύση εδώ, καθότι οι αρχηγοί Scott Ian (κιθάρες) και Charlie Benante ενδιάμεσα σόκαραν τον κόσμο με το ντεμπούτο των S.O.D., “Speak English or die”, όπου και ο όρος crossover (ή thrashcore) βρήκε το άλμπουμ που το όρισε όσο κανένα, ενώ είναι και η απαρχή της ενασχόλησης των περισσότερων με τα blastbeats τα οποία ηγεμονικά εκτέλεσε ο Benante. Έτσι, το “Among the living” με τη φόρα του “Speak English or die”, πήρε κεφάλια, τους είδε ωριμότερους και πιο εμπνευσμένους από ποτέ και ήταν πλέον πανέτοιμοι να κατακτήσουν κι αυτοί τον κόσμο όπως δικαιωματικά τους άξιζε και που το κατάφεραν με αδιαμφισβήτητη πειθώ.
Η περιοδεία για το δίσκο ακόμα μνημονεύεται ως μία από τις καλύτερες όλων των εποχών, ενώ η συναυλιακή τους αδρεναλίνη τους έκανε να γεμίζουν χώρους πενταψήφιου σε αριθμό κοινού, μην ξεχνάμε ότι είχαν γκελ και σε χαρντκοράδες, πάνκηδες, ακομα και σε… ράπερς, καθώς δεν δίστασαν να πειραματιστούν με κομμάτια όπως τα “Bring the noise” με τους αγαπημένους τους PUBLIC ENEMY ή να γίνουν σούργελα ασοβαρότητας με το “I’m the man”. Υιοθέτησαν ένα πολύ χαλαρότερο και αντιμπλαζέ στυλάκι με τα χαμόγελα στις φωτογραφίες και τα πολύχρωμα σορτσάκια τους, ενώ έγιναν και πόλος έλξης μίσους για τους σκληροπυρηνικούς «κακούς», με τους μπλακμεταλάδες ειδικά –και πρωτοστάτη τον Euronymous- να τους κηρύσσουν τον πόλεμο με την εκπληκτική δικαιολογία ότι «ο κόσμος ακούει σκ@τένιες μπάντες που φοράνε σορτσάκια όπως οι ANTHRAX, PANTERA, SEPULTURA» μεταξύ άλλων… (θα απαντούσα ανάλογα, αλλά σέβομαι ότι δεν βρίσκεται εν ζωή πλέον). Η συνέχεια έφερε δύο άλμπουμ που τους διατήρησαν επίκαιρους και αύξησαν τις πωλήσεις, τα “State of euphoria” και “Persistence of time”, στην περιοδεία του οποίου γίνανε μέρος του θρυλικού πακέτου της θρυλικότερης περιοδείας όλων των εποχών, ονόματι Clash Of The Titans, δίπλα στους SLAYER και MEGADETH, όπου και πολλοί μιλάνε για τη στιγμή που το thrash έκανε το απόλυτο peak του.
Εκεί χρονολογείται και το τέλος της πρώτης τους –ή της καλής τους αν θέλετε- περιόδου, καθώς ήρθε το σοκ της αποχώρησης του Joey Belladonna το 1991, το οποίο διαδέχτηκε το άλλο σοκ, αυτό της προσχώρησης στο συγκρότημα του… John Bush των ARMORED SAINT! Ή αλλιώς του ανθρώπου που έφτυσε δις τους METALLICA λόγω της πίστης στο συγκρότημά του. Το ξεκίνημα του στη μπάντα έφερε και το τελευταίο τους δεκάρι (ναι, ΔΕΚΑΡΙ) με το “The sound of white noise” το 1993, αλλά δυστυχώς η συνέχεια έφερε τη σταδιακή τους παρακμή (συνθετικά τουλάχιστον), με άλμπουμ που για να το θέσουμε κομψά, δεν τιμούσαν το όνομα τους, όπως τα “Stomp 442” ή το “Volume 8 – The threat is real”. Πέρασαν 5 χρόνια για να ανακάμψουν με το “We’ve come for you all”, ένα διάστημα που τους βρήκε μέχρι και να χρειαστούν να υπερασπίσουν το όνομα τους, όταν στις περιβόητες επιθέσεις με άνθρακα στην Αμερική, το όνομα τους άθελα προκαλούσε και με τη μπάντα να βγαίνει επί σκηνής με στολές που σχημάτιζαν τη φράση “WE ARE NOT CHANGING OUR NAME”. Η κυκλοφορία του “The greater of two evils” το 2004 ήταν και η τελευταία με τον John Bush ο οποίος δυστυχώς αποτέλεσε παρελθόν.
Περνάμε σε μία περίοδο που το συγκρότημα έδειχνε έξω από τα νερά του, αλλά και πάλι κατάφεραν να πάρουν έναν φοβερό τραγουδισταρά ονόματι Dan Nelson, για τον οποίο έχω να πω ότι είναι πραγματικό κρίμα που δε βγάλανε δίσκο μαζί του. Τους είδα στη Γαλλία μαζί του και ο τύπος στην κυριολεξία «κάρφωνε» το παλιό υλικό ασάλιωτα. Η επιστροφή του Joey Belladonna για δεύτερη φορά (μετά το reunion της κλασσικής σύνθεσης το 2005 όπου και πέρασαν κι από τη Μαλακάσα ισιώνοντάς της και ανακατασκευάζοντάς την με την εμφάνισή τους, σβήνοντας μέχρι και τους SLAYER), δεν άφησε περιθώρια για πολλές λύπες και με δύο φοβερά άλμπουμ, τα “Worship music” (2011) και ειδικά το “For all kings” (2016) που είναι ότι καλύτερο έχουν κάνει εδώ και 26 χρόνια, δείχνουν ακμαίοι όσο ποτέ, πράγμα που το τυχερό Ελληνικό κοινό έχει την δυνατότητα να απολαύσει και πάλι, έστω σαν support των DISTURBED, τους οποίους συμπαθώ εξ αρχής και έχω υπερασπιστεί πολλάκις, αλλά το να παίζουν οι ANTHRAX support σ’ αυτούς, με ξεπερνάει. Τα πράγματα με τους ANTHRAX σε τελική ανάλυση ήταν πάντα πολύ απλά και σταράτα και δε νομίζω να χρειάζεται το δικό μου σεντόνι για να γίνει αντιληπτή η σημασία τους στη μουσική μας γενικότερα.
Σαν συγκρότημα ήταν εκεί όταν πολλοί δεν ήξεραν αν και τι να παίξουν, η συμπεριφορά τους μέσα στα χρόνια εξαίρετη και παράδειγμα προς μίμηση, καθαρά μουσικά είναι όσο απλοϊκοί και ουσιώδεις χρειάζεται, αλλά με ένα rhythm section που άλλοι θα δίνανε νεφρό για να το έχουν, με τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ κι αιώνιο έφηβο μπασίστα Frank Bello να οργώνει τις σκηνές του πλανήτη ακόμα και σήμερα, έχουν έναν από τους καλύτερους τραγουδιστές της ιστορίας στο πρόσωπο του Belladonna (love/hate κατάσταση αλλά σοβαρά αν δεν παραδέχεστε τουλάχιστον τις ικανότητες του, πάτε να κάνετε καμία μαγνητική να δούμε αν έχετε εγκέφαλο αρχικά και τα ξαναλέμε) κι έχουν τουλάχιστον 6-7 υπερδισκάρες που μπορούν να υπερηφανεύονται γι’ αυτές σε βάθος χρόνου. Ποτέ δεν είχαν τον επαγγελματιστμό των METALLICA, την ταχύτητα και την «κακία» των SLAYER, το βιρτουόζικο παίξιμο των MEGADETH, αλλά μπόρεσαν και μπορούν να στέκονται ως ισότιμα μέλη απέναντι τους σε μία τάση που ξεκίνησε ως μουσική παρεΐστικη και κατέληξε σε πύρινη λαίλαπα που απλώθηκε σε όλο τον πλανήτη και χάρισε το ομορφότερο ηχητικό αποτέλεσμα που άκουσαν και θ’ ακούσουν ποτέ τα ανθρώπινα αυτιά. Κι όσο και να τους πολεμάνε, αρκεί ένας στίχος τους για να προσδώσει την αλήθεια… You cannot kill what doesn’t die!

Άγγελος Κατσούρας

Μπάντα μεγατόνων το Band of the week αυτή τη φορά. Εκτός από τεράστια μπάντα με ιστορία, επιδόσεις και προσφορά στη μουσική μας ισάξια με τις άλλες τρεις μπάντες του Big 4, οι ANTHRAX είναι και τρομερά παιδιά, με χιούμορ, ανοιχτό μυαλό και ισχυρές πολιτικές θέσεις. Είναι και από τις λίγες μπάντες όπου ηγέτης και κύριος συνθέτης είναι ο επίσης τιτάνας, ντράμερ Charlie Benante, που δεν είναι τυχαία και κολλητός με τον άλλο ντράμερ και ηγετική μορφή Mike Portnoy. Τη μπάντα την έμαθα με το “State of euphoria” και το πήρα όπισθεν από κει φτάνοντας φυσικά στην υπέρ-κλασσικούρα “Fistful of metal” που μπορεί να μην είναι “Among the living”, και με τον Neil Turbin στα φωνητικά,  αλλά το γουστάρω για το πόσο metal είναι, κλασσικό, ανεπιτήδευτο και in your face old school speed metal. Η πρώτη και δυστυχώς μόνη φορά που τους είδα ζωντανά ήταν στη Γλασκόβη στο φημισμένο Cathouse όπου έπαιξαν για τα ενδέκατα γενέθλια του ιστορικού και μικρού venue όπου χώρεσαν περίπου 400 άτομα και έγινε ο απόλυτος χαμός, χάρη στη καλή διάθεση της μπάντας και τον ξεσηκωτικό Joey Belladonna που ακούγεται γερασμένος αλλά στη σκηνή παραμένει υπερκινητικός και αγέρωχος ινδιάνος. Και δω να παραδεχτώ την αμαρτία μου: φωνάρα ο Bush και επίσης τρομερή μορφή αλλά τον προτιμώ στους ARMORED SAINT γιατί για μένα πάλι οι ANTHRAX σταματάνε στο “State of euphoria” και ξαναρχίζουν στο “For all kings” που ξεπέρασε οποιαδήποτε προσδοκία μου. 

Φίλιππος Φίλης

 

Αν και από τις μπάντες του Big 4 οι ANTHRAX είναι οι λιγότερο αγαπημένοι μου (έχω βλέπετε αυτό το κόλλημα με τους TESTAMENT που θεωρώ ότι αξίζουν την τέταρτη θέση στο πάνθεον του thrash), δεν σημαίνει ότι δεν είναι ένα από τα συγκροτήματα που γουστάρω πάρα πολύ. Από τις ιστορικότερες μπάντες του αμερικάνικου thrash, με σπουδαίες κυκλοφορίες και τεράστια προσφορά στο heavy metal, οι ANTRHAX είναι ένα συγκρότημα που αγαπώ από μικρός και το ακολουθώ από τα πρώτα μου βήματα στο metal. Η γνωριμία μου μαζί τους ήταν με το “Spreading the disease” και μου αρέσουν όλοι οι δίσκοι τους εκτός από τους απαράδεκτους “Stomp 442” και “Volume 8: the threat is real”.  Κακά τα ψέματα, όλοι γνωρίζουμε και γουστάρουμε τα “Among the living”, “Spreading the disease” κτλ. Εγώ όμως αγαπώ πάρα πολύ εξίσου και τα παρεξηγημένα “Sound of white noise” και “We’ve come for you all”, που δεν ανήκουν στις κλασικές τους κυκλοφορίες αλλά προσωπικά θεωρώ πως είναι πολύ αξιόλογες δουλειές. Αυτό όμως που με ενθουσιάζει περισσότερο είναι πως μετά από τόσα χρόνια πορείας βγάζουν δισκάρες, με τα “Worship music” και “For all kings” να ξεπερνούν κάθε προσδοκία μου. Αν θα μπορούσα να πω κάτι που με ενόχλησε στους ANTHRAX είναι ο τρόπος με τον οποίο χώρισαν οι δρόμοι τους με μία από τις καλύτερες φωνές που έχω ακούσει και δεν είναι άλλη από αυτή του τεράστιου John Bush. Επειδή με τις πολλές συναυλίες είμαι λίγο σε σύγχυση και δεν ξέρω σε ποια θα προλάβω να  πάω, ακόμα δεν ξέρω αν θα μπορέσω να είμαι εκεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το θέλω σαν τρελός.

Δημήτρης Μπούκης

Η υπέροχη πολιτεία της Νέας Υόρκης, έχει 4 θρυλικές μπάντες να περηφανεύεται ότι έδωσε στο thrash metal. Τους OVERKILL (τεχνικά New Jersey αλλά το πιάνετε!), τους NUCLEAR ASSAULT, τους πιο βίαιους DEMOLITION HAMMER και φυσικά τους γίγαντες από όλες τις απόψεις ANTHRAX. Ίσως η πιο ξεκολλημένη και ακομπλεξάριστη μπάντα όλου του thrash. Δίνοντας ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ όπως το “Fistful of metal”, το αγαπημένο του γράφοντα “Spreading the disease”, το υπέρτατο “Among the living”, το “State of euphoria” (“Be all end all” - CHARLIE, ΡΙΞΤΟ!) ή τα πιο μεστά “Persistence of time” και “Sound of white noise” (με τον έτερο γίγαντα του αμερικάνικου ήχου γενικά, John Bush), οι ANTHRAX κέρδισαν με κόπο και ιδρώτα την πανάξια θέση τους, ψηλά στο πάνθεον της thrash ιστορίας με τον εμφανέστατο μουσικό τους χαρακτήρα, την συνθετική τους δεινότητα και την διορατικότητα. Το δε τελευταίο, αποδεικνύεται, όταν θέλωντας το σωτήριο έτος 1987 να κάνουν ένα δώρο στους οπαδούς τους, ηχογράφησαν ΓΙΑ ΠΛΑΚΑ το πρώτο rap metal κομμάτι ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ. Το κομμάτι αυτό λέγεται “I’m the man”. Και από που πήγασαν όλα αυτά; Από έναν κιθαρίστα, τον Scott Ian, που λάτρευε PUBLIC ENEMY, RAMONES (και αυτοί από τη Νέα Υόρκη) και πόσα μη-metal πράγματα, βγαίνοντας έτσι από τα κουτάκια που ηλιθιωδώς βάζουμε σαν ακροατές, οπαδοί κλπ. τους εαυτούς μας μέσα τους. Η μπάντα που έφαγε κράξιμο, επειδή απλά πήγε να ξεκολλήσει τα μυαλά των στενόμυαλων metal οπαδών, κάτι που προσπάθησαν και οι SACRED REICH το έτος 1990. Μπορεί τα πήγαινε έλα των τραγουδιστών, με απόλυτη υπαιτιότητα του Ian, να κουράσανε στην αρχή της δεκαετίας, αλλά αυτό δεν αναιρεί οτιδήποτε προσφέρανε ποτέ οι κύριοι στη metal μουσική γενικότερα. Στις 30 του μήνα, οι Νεοϋορκέζοι ανοίγουν για τους DISTURBED. Μια επιλογή που σίγουρα δεν τους χαλάει λόγω μη υπάρξης κολλημάτων, αλλά ούτε και εμάς, που θα μοιράσουμε πόνο, προτού γκρουβάρουμε με τον David Draiman και τη παρέα του. Κλείνοντας αυτό το παραλήρημα πρέπει να επιλέξω αν δεν απατώμαι και κομμάτι, ε; Επιλέγω το “Metal thrashing mad”, το αγαπημένο μου κομμάτι ANTHRAX όλων των εποχών. Θυμάμαι, απλά να ρίχνω αδιακρίτως ξύλο και να γκαρίζω όταν το παίξανε το 2010 στη Μαλακάσα....όλεθρος! 

Γιάννης Σαββίδης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: WHITESNAKE

8 Μαίου, 2019 - 21:15 Rockhard

Μία από τις σημαντικότερες hard rock μπάντες όλων των εποχών, παρουσιάζεται στην στήλη μας, Band of the week. Οι WHITESNAKE, του μεγάλου David Coverdale. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πάμε να...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: GRAND MAGUS

2 Μαίου, 2019 - 01:00 Rockhard

Μπάντα της εβδομάδας, η πρώτη μετά την «αργία» της στήλης για τις ημέρες του Πάσχα, είναι το Σουηδικό, επικό τρίο των GRAND MAGUS. Η μπάντα, της οποίας ηγείται ο JB, πρώην τραγουδιστής των SPIRITUAL...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: ELUVEITIE

16 Απριλίου, 2019 - 12:45 Rockhard

Όγδοο στούντιο άλμπουμ για τους Ελβετούς folk metallers ELUVEITIE και πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γίνουν Band of the week στο Rock Hard. Ως είθισται, διαβάζετε τη γνώμη της συντακτικής ομάδας και...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: IN FLAMES

9 Απριλίου, 2019 - 01:45 Rockhard

13 στούντιο άλμπουμ, μετρούν οι IN FLAMES, με το πιο πρόσφατο να είναι το “I, the mask”, που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες και ήταν η αφορμή για να είναι Band of the week στο Rock Hard. Αγαπημένη...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: BULLET FOR MY VALENTINE

2 Απριλίου, 2019 - 02:15 Rockhard

Οι Ουαλοί metallers, BULLET FOR MY VALENTINE, επισκέπτονται την Αθήνα, την Παρασκευή 5/4, στο Piraeus Academy και βρήκαμε την ευκαιρία να έχουμε band of the week, ένα συγκρότημα που metalcore-ίζει,...

[περισσότερα]