BAND OF THE WEEK: ARMORED SAINT

12 Μαρτίου, 2019 - 13:00

Συγκρότημα της εβδομάδας; Οι θρυλικοί ARMORED SAINT. Δεν χρειάζονται πολλές συστάσεις για ένα από τα σημαντικότερα US Metal σχήματα όλων των εποχών, που συνεχίζουν και δισκογραφούν βγάζοντας εκπληκτικές δουλειές κι έρχονται για δεύτερη φορά στη χώρα μας, ύστερα από 19 χρόνια, ως headliners στα πλαίσια του Up The Hammers. Το Rock Hard, τιμά αυτό το μεγάλο σχήμα, αλλά και το φεστιβάλ και από κάτω μπορείτε να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο των ARMORED SAINT.

Οι ARMORED SAINT, έχουν μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά και τα ακούσματά μου. Χωρίς να είμαι ο φανατικότερος των οπαδών του συγκεκριμένου ήχου, δεν μπορούσα να μην εξάρω δίσκους όπως το “March of the saint” και το “Delirious nomad”, όταν ξεκίνησα να πρωτακούω heavy metal. Ο άδικος χαμός του κιθαρίστα τους Dave Prichard από λευχαιμία, συγκλόνισε, όπως και το “Symbol of salvation”. Το μέλλον τους όμως ήταν αβέβαιο κι αυτό οδήγησε τον τραγουδιστή τους, John Bush, να δεχτεί την πρόταση να πάει στους ANTHRAX αντικαθιστώντας τον Joey Belladonna. Κοιτάζοντας πίσω, η απόφασή του εκείνη, ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Το κλασικό metal εκείνα τα χρόνια, στις αρχές των 90’s, περνούσε δύσκολα κι ο John Bush, είχε κάνει ένα «λάθος» στα 80’s, που μπορεί να είχε αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Είχε απορρίψει την πρόταση των METALLICA να αναλάβει τα φωνητικά σ’ αυτούς, επειδή θεωρούσε πως οι ARMORED SAINT θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερη καριέρα από εκείνους… Ποιος ξέρει πως θα είχε γραφτεί η ιστορία αν είχε δεχτεί εκείνη την πρόταση… 
Για εμένα όμως, το σημαντικότερο κομμάτι των ARMORED SAINT, δεν ήταν αυτό της πρώτης περιόδου τους. Όταν επανασυνδέθηκαν το 2000, το “Revelation” ήταν ένας από τους αγαπημένους μου δίσκους της χρονιάς. Τη δε συναυλία τους στο «Αν», την οποία παρακολούθησα από σπόντα, μαζί με τον –μακαρίτη πλέον- υπεύθυνο της Metal Blade στην Ευρώπη, Michael Trengert, την θεωρώ από τις κορυφαίες συναυλίες που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, μ’ ένα σχήμα να «σκοτώνει» και τον Bush να δίνει ρεσιτάλ με τις ατάκες του (αυτό το μπλουζάκι “Fuck Bush”, με την ανάλυση που ακολούθησε, μ’ έκανε να δακρύζω από τα γέλια, για χρόνια). Και το “La Raza” του 2010 ήταν πολύ καλό, αυτό που έγινε όμως με το “Win hands down”, δεν έχει προηγούμενο. Συγκρότημα που μεγαλούργησε στα 80’s, να βγάλει το 2015 έναν τόσο ΜΕΓΑΛΟ δίσκο, είναι πιο σπάνιο και από χιόνι στη Σαχάρα… Ας πούμε ότι ήταν το “Firepower” των SAINT… Δίσκος της χρονιάς τότε, για τους συντάκτες του Rock Hard, το ακούω πολύ τακτικά ακόμα και σήμερα. Τους βγάζω ταπεινά το καπέλο.

Σάκης Φράγκος

 

Σωτήριον έτος 1982. Το Los Angeles και γενικά η πολιτεία της California θύμιζε καζάνι που βράζει. Σχεδόν σε κάθε σπίτι, έβρισκες και έναν εκκολαπτόμενο metal μουσικό. Τέτοιοι ήταν και οι John Bush, Joey Vera, Dave Prichard (R.I.P), Phil και Gonzo Sandoval, που ηχογράφησαν το πρώτο τους demo γεμάτοι όνειρα και φιλοδοξίες. Το λαγωνικό που λέγεται Brian Slagel τους ανακάλυψε, τους έφερε στην Metal Blade και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Μια ιστορία που είχε τα πάντα. Το cult classic ep, το μεγάλο ντεμπούτο (“March of the saint”), το εκπληκτικό δεύτερο άλμπουμ (“Delirious nomad”), το συνεχές pressing των METALLICA (ναι, καλά διαβάσατε) προς τον Bush ώστε να αναλάβει τα φωνητικά στη θέση του Hetfield, το σερί του “Raising fear” και τέλος ένα ακόμη έπος, πριν το συγκρότημα μπει προσωρινά στον «πάγο» (“Symbol of salvation”). Στην πατρίδα τους δεν έκαναν το όνομα που περίμενε κανείς…αντίθετα η Ευρώπη «προσκύνησε» το μεγαλείο τους. Και μπορεί οι ARMORED SAINT (το πιο METAL όνομα στην ιστορία της μουσικής, μαζί με το METAL CHURCH) να διαλύθηκαν, δύο ονόματα όμως κράτησαν ζωντανό το όνομά τους και τη μνήμη τους. Ο Bush στους ANTHRAX και ο Vera στους FATES WARNING. Αυτοί οι δύο, μαζί με μια φουρνιά οπαδών που όντας πιτσιρικάδες δεν τους έμαθαν όταν έπρεπε για να αλλάξουν τη μοίρα της μπάντας, αρκετά χρόνια αργότερα κατάφεραν να οδηγήσουν τα πράγματα προς την επανένωση. Μια επανένωση που είχε ως αποτέλεσμα έναν πολύ καλό δίσκο (“Revelation”), έναν κάπως…διαφορετικό (“La Raza”) και τέλος ένα ακόμη αριστούργημα, το “Win hands down”. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν μπορεί να συγκριθεί με την απόλυτη ΗΔΟΝΗ που ονομάζεται “ARMORED SAINT live”. Από τη σκηνή του Wacken ως το τελευταίο καταγώγιο, ο Οπλισμένος Άγιος είναι το ίδιο ασυγκράτητος. Όποιος ήταν μαζί μου σε εκείνο το χωρίς έλεος δοσμένο show το 2000 στο AN Club (!), όπου γινόταν πανικός Κυρίου, ξέρει τι εννοώ. Οι υπόλοιποι που θα «χτυπήσετε κάρτα» τη πρώτη μέρα του Up the Hammers festival, θα καταλάβετε από πρώτο χέρι τι σημαίνει US METAL ΣΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΥ. Τι σημαίνει ωμή δύναμη στη σκηνή. Πως είναι να παρασύρεσαι από ήχους. Θα δείτε μια ομάδα τρομερών μουσικών, της οποίας ηγείται ένας από τους καλύτερους frontmen που πάτησαν το πόδι τους ποτέ σε συναυλιακό σανίδι, προικισμένος με μια από τις πιο δυναμικές και χαρακτηριστικές φωνές όλων των εποχών. Ένας frontman που ντυμένος με πουκαμίσα και skate παντελόνι και παπούτσια, είναι περισσότερο metal από 3.000 οπαδούς στο Keep it True. Θα βιώσετε το απόλυτο metal show. Όταν όλα θα έχουν τελειώσει, όσοι δεν τους ξέρατε ως τότε, θα έχετε γίνει οπαδοί. Όσοι τους έχετε αγαπήσει, έχετε μεγαλώσει με τα τραγούδια τους και συμμεριζόμαστε την ίδια λατρεία, ελάτε να με βρείτε να κλάψουμε παρέα. Γιατί εμένα τα ζουμιά θα με έχουν πάρει, όσο και να θέλω να κρατηθώ. Από την εισαγωγή του “March of the saint”. Από την πρώτη νότα, ως τη τελευταία.
You're the youth bangers fight forever more
Raise your golden hammer bring it down like Thor!
The force is going to bring us victory, no foe or rival will stop the energy
It's a vital mistake to try to brawl with the brave, the storm just breaks out in rage 
Oh then it's time to release the martyrs on your mind…it's the march of the saint!

Δημήτρης Τσέλλος

 

ARMORED SAINT, συγκίνηση, ταχυπαλμίες και μόνο πολλές και καλές αναμνήσεις πάνε ΠΑΝΤΑ μαζί. Από τη μέρα που μπήκαν στη ζωή μου το μακρινό ’88 όταν είδα πρώτη φορά το βίντεο του “Can U deliver” μέχρι σήμερα, 30 και κάτι χρόνια μετά, η καρδιά νιώθει σαν να φτερουγίζει για κάποιο ανεξήγητο λόγο. Όχι ακριβώς ανεξήγητο βέβαια, γιατί είναι και θέμα βιωμάτων το πώς σου κάθεται το κάθε τι, αλλά αυτή η τιμιότητα κι αυτή η «Στα @@@@@ μας όλα» λογική που είχαν βρήκε στον μικρό τότε Άγγελο μία διέξοδο σε ένα συγκρότημα που έπαιζε απλό, λιτό κι απέριττο χεβιμέταλλο όπως θεωρούσα με το φτωχό μου το μυαλό ότι έπρεπε να παίζουν όλοι. Αμερικάνοι γαρ, μάστορες του σωστού μετάλλου, δε θα μπορούσαν να είναι τίποτα λιγότερο από εκπληκτικοί, αλλά βγάζανε αυτή την ασύγκριτη ανεμελιά, αυτή την αβίαστη αντρίλα, αυτό το ουσιώδες των συνθέσεων τους που σε απογείωνε οπαδικά και ψυχολογικά, που νιώθω όσο περνάνε τα χρόνια ότι όλοι μας τους χρωστάμε. Τους χρωστάμε που ήταν στις επάλξεις δίνοντας όσο λίγοι μορφή και σχήμα στην μουσική που αγαπήσαμε και ειδικά στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Τους χρωστάμε που έμειναν ενωμένοι όταν μέχρι και οι σειρήνες κοτζάμ METALLICA ήχησαν δις και ζαχάρωναν τον τραγουδιστή τους, John Bush.
Ένας John Bush που γερός να είναι ο άνθρωπος, όχι απλά είναι από τους καλύτερους τραγουδιστές που έχουν περάσει ποτέ, όχι απλά είναι από τους πλέον παθιασμένους ανθρώπους πάνω στη μουσική μας, αλλά είναι ο ορισμός του frontman, αρκεί μία κίνηση του για να πάρει το κοινό με το μέρος και να το κάνει να ξεφύγει σε κάθε δυνατή ευκαιρία. Ακόμα οι Έλληνες παραμιλάμε με την εμφάνισή τους τον Σεπτέμβριο του 2000 (πλάι με τους BRAINSTORM, φοβερό πακέτο), όπου πολλοί μιλούν και για την καλύτερη συναυλία σε κλειστό χώρο στην Ελληνική μεταλλική ιστορία χωρίς να έχουν και πολύ άδικο. 19 σχεδόν χρόνια μετά, η επιθυμία μας να τους ξαναδούμε –έστω κι αν είναι η τελευταία φορά- έγινε πραγματικότητα και οι συγκινήσεις θα χτυπήσουν κόκκινο, σβήνουν το 95% όλων όσων έχουν ισχυριστεί ότι παίζουν ζωντανή μουσική και όσοι δώσετε το παρόν θα το δείτε ιδίοις όμασι. Τους χρωστάμε διότι παρότι χάσανε τον κολλητό τους και ανυπέρβλητο παιχταρά Dave Prichard από λευχαιμία το 1990, όχι απλά τίμησαν τη μνήμη του συνεχίζοντας, αλλά βγάλανε και τον καλύτερό τους δίσκο, το πραγματικά συμβολικό “Symbol of salvation”, το οποίο ο ίδιος ο Brian Slagel της Metal Blade πολλάκις τονίζει ότι είναι το αγαπημένο άλμπουμ που έβγαλε με την εταιρεία του (αν αυτό λέει κάτι σε κάποιους).
Για μένα προσωπικά μαζί με τους METAL CHURCH και VICIOUS RUMORS αποτελούν την Αγία Τριάδα των συγκροτημάτων που μπόρεσαν και γίνανε βαρύτεροι και ποιοτικότεροι με τα χρόνια, συνεχίζοντας στο μονοπάτι που χάραξαν οι RIOT, SAVATAGE και πρώιμοι QUEENSRYCHE. Οι δισκάρες τους μέχρι και το “Symbol of salvation” ήταν καλύτερες ανά άλμπουμ και ακόμα και η «επιστροφή» με το “Revelation” το 2000 αν και όχι 10άρι σαν τα άλλα, ήταν ποιοτικότατη. Έπρεπε να περάσουν άλλα 10 χρόνια για να βγει το “La raza” και άλλα 5 στη συνέχεια για το καλύτερο τους άλμπουμ τα τελευταία…28 χρόνια, το “Win hands down”, το οποίο κατέβασε σαγόνια στο πάτωμα και απέδειξαν ότι ο παλιός είναι πάντα αλλιώς. Η προσφορά τους τεράστια, η επιρροή τους στο μεταλλικό ήχο συνολικά ασύγκριτη, η αυταπάρνηση και τιμιότητα τους –φωτιά να πέσει να μας κάψει αν κάποιος πει το αντίθετο- υπεράνω κριτικής, και μόνο να βλέπεις την αφάνα του Gonzo όταν διαλύει τα τύμπανα ή το funk στυλάκι του θεόθεου Joey Vera στο μπάσο, σε κάνουν να νιώθεις νεότερος. Στην τελική, μιλάμε γι’ αυτούς που οι ίδιοι οι METALLICA θεώρησαν φίλους ζωής και ήταν αυτοί που άνοιξαν μία από τις τέσσερις συναυλίες για τα 30 χρόνια τους. Ο Άγιος εφορμά και παίρνει κεφάλια άπιστων στο διάβα του. Κομμάτι τι να διαλέξω, σαν να μου λέτε ποιο μέρος από το δέρμα μου θα πετσοκόψω. Ένα αουτσάϊντερ (underdog) που κλείνει τον τρίτο και καλύτερο –μέχρι εκείνη τη στιγμή- δίσκο τους, όνομα και πράγμα.
Don’t wanna be some hero, you can bet your ass I don’t give a damn…

Άγγελος Κατσούρας

 

Η παρέα από το LA που αγάπησε το ντύσιμο των MOTLEY CRUE αλλά όχι τον ήχο τους. Μεγαλωμένοι στο Ισπανόφωνο τμήμα της πόλης, με έντονη την πολιτική τοποθέτηση σε κοινωνικά θέματα και με ευαγγέλιο τους JUDAS PRIEST και IRON MAIDEN οι ARMORED SAINT είναι το σχήμα με τις μεγάλες απώλειες και αιμοδότης των ANTHRAX (η έλευση του Bush τους έκανε υπολογίσιμη μουσική μονάδα) και των FATES WARNING με την προσθήκη του μπασίστα- παραγωγού Joey Vera με την χαρακτηριστική πλέον μοϊκάνα, που έχει μετατραπεί σε ουρά. Αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού με το πρώτο EP τους να είναι σχεδόν 5 έτη στις προσφορές του Rock City στην Σωκράτους, έδωσαν τα διαπιστευτήριά τους στο ΑΝ δείχνοντας ποιοι είναι οι βασιλιάδες του Αμερικάνικου power metal. Σχήμα με διαχρονικά αντίστροφη πορεία έδωσε ένα ελπιδοφόρο ντεμπούτο σε πολυεθνική, ένα ακόμη με σαφή έλλειψη κατεύθυνσης, το ελπιδοφόρο “Raising fear” με διασκευή σε LYNYRD SKYNYRD, διπλός σεβασμός λοιπόν και μετά ήρθε ο θάνατος, η λύτρωση ο διωγμός από την πολυεθνική δισκογραφική και η δημιουργική καταιγίδα. Το “Symbol of salvation”είναι το δικό τους άλμπουμ αναφοράς και θα είναι για πάντα. Με αυτό το πολύ καλό άλμπουμ δημιούργησαν σχολή με τα τραχιά φωνητικά του Bush, και την εκπληκτική δουλειά ειδικά στις κιθάρες αλλά και στο ρυθμικό μέρος, που ξέφευγε από τα στενά όρια του heavy metal. Αλλά η έλλειψη πωλήσεων, ενδιαφέροντος και ο θάνατος του ιδρυτικού μέλους David Prichard οδήγησαν το σχήμα στον παροπλισμό. 
Η ανέλπιστη δισκογραφική επιστροφή τους το 2000 με το ”Revelation” συνεχίστηκε με το πιο πειραματικό και απρόσμενα ενδιαφέρον “La raza” το 2010 και ολοκληρώθηκε με το “Win hands down” του 2015 που έδωσε το αποστομωτική απάντηση σε όσους ακόμα ψάχνουν τον ορισμό τί εστί US Power metal  σήμερα. Ο Bush με τα καρό του πουκάμισα και το καραφλό του κεφάλι σε αντίθεση με την θηλυπρέπεια της πλειοψηφίας των metal σχημάτων με τα δερμάτινα παντελόνια και τα baby oil έδειξε ότι η εικόνα δεν καθορίζει και δεν πρέπει να καθορίζει την αξία της μουσικής. Διάφοροι νεόκοποι συντάκτες κι αναγνώστες ίσως διαφωνήσουν, αλλά οι ARMORED SAINT όσο μεγαλώνουν γίνονται καλύτεροι παίζοντας όπως θέλουν κι αισθάνονται αδιαφορώντας για το αύριο, ζώντας το σήμερα… Το βράδυ της 15ης Μαρτίου θα έχουμε την γιορτή της εθνικής παλιγγενεσίας να εορτάζεται νωρίτερα με λάβαρο τα καρό πουκάμισα του Bush και ηχητικά εφέ τους κανονιοβολισμούς του Sandoval.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

Αμερικανιές; Ω, ναι. Πώς μια μπάντα που κυκλοφορεί το ντεμπούτο της με ένα επικό εξώφυλλο μετά πάει στο τελείως αντίθετο άκρο με μια απαίσια φωτογραφία και σε κάθε επόμενη κυκλοφορία της φροντίζει να σε κερδίζει με απρόσμενες κινήσεις, ακόμα δεν το έχω καταλάβει. Βέβαια δεν είναι μόνο το στυλιστικό της ύφος, αλλά και το μουσικό που σε κάθε κυκλοφορία μεταλλάσσεται. Οι ARMORED SAINT είναι από την αφρόκρεμα των metal καλλιτεχνών που σε κερδίζουν με την ποιότητα της μουσικής τους, με την ευαισθησία τους και την ιδιαίτερη σχέση που έχουν με την μελωδία. Είναι μπάντα με κιθαρίστες που εξελίσσονται κι εξελίσσουν τις συνθέσεις τους, ένα ρυθμικό δίδυμο που ξέρει πότε να προσθέσει χαρακτήρα και πότε να συνοδεύει, αλλά κι έναν από τους πιο παθιασμένους τραγουδιστές της σκηνής. Ας μην ξεχνάμε πως η πορεία τους ήταν άκρως συνδεδεμένη με τους METALLICA, με πολλά περιστατικά να δένουν τις δυο μπάντες. Από την αρχή τους στην "Metal massacre" της Metal Blade, μέχρι την πρόταση στον Bush να αναλάβει χρέη τραγουδιστή στους 'TALLICA, αλλά και πάμπολλες κοινές συναυλίες. Με Jeff Duncan ή Dave Prichard (ο οποίος νικήθηκε από τη λευχαιμία) συνεχίζουν ακάθεκτοι και πλέον ο Joey Vera έχει περισσότερο καθοδηγητικό ρόλο μαζί με τον John Bush. Δισκογραφικά τώρα, η περίεργη συνεργασία μπασίστα-τραγουδιστή κάνει τα τελευταία τους άλμπουμ ξεχειλίζουν από ποιότητα και είναι σίγουρα τα πιο μεστά και γεμάτα, όσο κι αν λατρεύουμε την πορεία τους μέσα στα 80’s. Ευτυχώς η αναστάτωση στους ANTHRAX ξαναέσπρωξε τον Bush στους SAINT. Μην ξεχνάμε πως υπήρξε ο τραγουδιστής των thrashers από το 1992 ως το 2005, με τον Vera επίσης να βρίσκεται μαζί του εκεί, για λίγο. Οι ARMORED SAINT είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση σε πολλά επίπεδα, ακόμα και στο συναυλιακό. Εμένα στις 3 φορές που τους έχω ευχαριστηθεί ζωντανά με έχουν αφήσει με τις καλύτερες των εντυπώσεων, οπότε ελπίζω να αποζημιώσουν κι όλους εσάς που θα τους δείτε αυτή την εβδομάδα. 

Γιώργος "Reign of fire" Κουκουλάκης 

 

 

Οι ARMORED SAINT ανήκουν στην ελιτίστικη κατηγορία εκείνων των συγκροτημάτων που στην πολύχρονη καριέρα τους δεν έχουν κυκλοφορήσει ούτε έναν κακό δίσκο και προκαλώ τον οποιοδήποτε για το αντίθετο. Από την άλλη είναι κρίμα πως αυτή η μπάντα δεν έτυχε ποτέ της αναγνώρισης που άξιζε πραγματικά ενώ στο πιο ευρύ κοινό το όνομα τους έγινε γνωστό όταν ο τργουδιστής John Bush προσχώρησε στους ANTHRAX, περίπωση ανάλογη με του Jason Newsted και την προσχώρηση από τους FLOTSAM & JETSAM στους METALLICA. Κι όμως οι ARMORED SAINT έχουν προσφέρει απίστευτες δισκάρες . Με στυλοβάτες τον θεότρελο John Bush και τον Joey Vera (έναν από τους καλύτερους μπασίστες στο χώρο), οι ARMORED SAINT έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στο metal. Και αν και αντιμετώπισαν απίστευτες δυσκολίες στην καριέρα τους με σημαντικότερη αυτή τον χαμό του κιθαρίστα Dave Prichard το 1990 από λευχαιμία, συνέχισαν με ψηλά το κεφάλι.  Κανείς βέβαια δεν ξέρει πώς θα εξελίσσονταν τα πράγματα αν εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 ο Bush δεχόταν την πρόταση που του έγινε για να αναλάβει τα φωνητικά στους METALLICA. Από την άλλη, η επανασύνδεση των SAINT μετά την θητεία του Bush στους ANTHRAX έδωσε στη μπάντα επιτέλους κάποια από την τεράστια αναγνώριση που δικαιούται. Προσωπικά ακόμα θυμάμαι με δέος την εμφάνιση των ARMORED SAINT το 2000 μαζί με τους BRAINSTORM στη Θεσσαλονίκη όπου έτυχε να βρίσκομαι εκείνο τον καιρό και η μπάντα να είναι κυριολεκτικά ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ σε μια από τις καλύτερες συναυλίες που έχω δει στη ζωή μου. Όσοι δεν τα καταφέρατε τότε, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και δείτε τους στο φετινό Up The Hammers. Όσοι τους είδατε τότε, ξέρετε πολύ καλά γιατί πρέπει να τους ξαναδείτε! Μέχρι τότε, πάρτε την ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ “Hanging judge” από το ΕΠΟΣ του “Symbol of salvation”.

Θοδωρής Κλώνης

Πολυαγαπημένο μου συγκρότημα το οποίο πιστεύω βαθύτατα ότι δεν έχει κυκλοφορήσει κακό δίσκο. Ναι, ίσως ακούω σπάνια πια το "Revelation" αλλά σε καμία περίπτωση δεν το λες απογοητευτικό άλμπουμ. Επιπλέον, η φωνή του Bush σε συνδυασμό με το απίστευτο ταλέντο του Vera και την καταλυτική παρουσία των αδερφών Sandoval έχει προσδώσει μία πολύ ιδιαίτερη και άκρως προσωπική μουσική ταυτότητα στους ARMORED SAINT.
Με μεγάλη μου χαρά και δεν σας κρύβω μία μικρή δόση έκπληξης είχα υποδεχτεί τη δισκογραφική επιστροφή των SAINT με το "La raza". Ακόμη και σήμερα το κατατάσσω ανάμεσα στα 3 κορυφαία πονήματα των Αμερικανών. Ειλικρινά η μπάντα έχει ξεπεράσει κάθε προσδοκία μας με τα "La raza" & "Win hands down" και όπως λέει και ένας πολύ καλός φίλος "έτσι πρέπει να παίζεται το metal σήμερα" χωρίς υπερβολές και ψευτοποζεριές. Τα έργα και οι ημέρες των SAINT στα 80’s είναι επαρκώς καταγεγραμμένα και όλοι αναγνωρίζουν το ειδικό βάρος όλων ανεξαιρέτως των δίσκων τους εκείνης της περιόδου. Αν και ο αγαπημένος μου δίσκος τους είναι το "Symbol of salvation", επέλεξα κάτι από το πιο πρόσφατο "La raza" γιατί πραγματικά δεν περίμενα ποτέ μία τόσο δυναμική επιστροφή από τον Bush και την παρέα του....

Σάκης Νίκας

 

Η στήλη της προσωπικής μου διαδικτυακής ψυχανάλυσης. Λίγα λόγια, κάποιες φορές θετικά, άλλες φορές αρνητικά, αλλά όπως και να έχει μου αρέσει. Ρολόι πίσω στο χρόνο και στο πρώτο έτος της νέας χιλιετηρίδας. Στα χέρια μου έχω ένα CD – Συλλογή με μπάντες της Metal Blade. To πρώτο τραγούδι ήταν κάποιο “Reign of fire” από κάποιους ARMORED SAINT, τους οποίους πρώτη φορά άκουγα. Το σκαμπίλι που έφαγα με το κομμάτι είναι μέσα στα 2-3 που δε θα ξεχάσω ποτέ. Έτυχε να είμαι και σε εκείνο το μυθικό live στο ΑΝ club, περίπου 20 χρόνια πίσω, ένα live πραγματικός οδοστρωτήρας που θα μνημονεύεται εσαεί για τη δυναμική του, τις αντιδράσεις του κόσμου, την απόδοση της μπάντας, για τα πάντα. Η ώρα έφτασε, και σε λίγες μέρες, το UP THE HAMMERS κάνοντας την κίνηση ματ, μας φέρνει την μπαντάρα για μία συναυλία που θα αφήσει εποχή! “Spells and magic…” 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

 

Τους ARMORED SAINT τους έμαθα από μια συλλογή που είχε live εκτέλεση του “March of the saint”. Και μου πήρε χρόνια να ασχοληθώ πιο σοβαρά, και μιλάμε για ένα από τα καλύτερα δώρα που μπορούσα να κάνω στον εαυτό μου, πρωτίστως με το “March of the saint” και δευτερευόντως με το Ε-Κ-Π-Λ-Η-Κ-Τ-Ι-Κ-Ο “Symbol of salvation”. Εκεί επιβεβαιώθηκε η αγάπη που είχα στον κύριο John Bush, από όταν άκουγα τα άλμπουμ του με τους ANTHRAX (“Sound of white noise” και δεν είμαστε καλά!), καθώς και η ατάκα του αφεντικού της Metal Blade, Brian Slagel, ότι αυτό είναι το καλύτερο άλμπουμ που έχει βγει ποτέ από την εταιρεία του. Και επειδή κανένας μας δεν τον αδικεί, πάμε να προλάβουμε το τελευταίο τρένο για το σπίτι. “Last Train Home”, ή αλλιώς, εμείς μετά το Up The Hammers!!!

Γιάννης Σαββίδης
 

Μωρή μπαντάρα! Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο όταν ακούω το όνομα ARMORED SAINT. Οι Αμερικάνοι είναι από αυτές τις περιπτώσεις συγκροτημάτων που δεν έχουν μεγάλη δισκογραφία. Η ποιότητα όμως σε ότι έχουν κυκλοφορήσει πραγματικά ξεχειλίζει. ΟΚ υπήρξε και ένα πολύ μεγάλο κενό διάστημα όπου η μπάντα στην ουσία είχε διαλυθεί, όταν ο John-αρος ο Bush, μία από τις μεγαλύτερες φωνάρες του heavy metal, άφησε τους ARMORED SAINT για τους ANTHRAX. Και; Μετά το reunion οι ARMORED SAINT συνεχίζουν να κυκλοφορούν πολύ καλούς δίσκους, με αποκορύφωμα τη διαμαντάρα “Win hands down”. Αγαπημένο άλμπουμ είναι προφανώς το “Symbol of salvation”. Θυμάμαι μόλις πριν από λίγο καιρό, που κοιτούσα την επανακυκλοφορία του στο ράφι του δισκοπωλείου, τον φίλο και συναγωνιστή Γανίτη να μου λέει : “πάρτο ρε λακαμά τι το σκέφτεσαι?”. Δεν είχε άδικο.. Οπότε σε όλους εσάς θα πω κάτι παρόμοιο με αυτό που μου είπε ο Ντίνος. Να πάτε στο live τους, τι το σκέφτεστε;

Δημήτρης Μπούκης

 

Οι ARMORED SAINT είναι μια από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα! Μεγάλη μπάντα, τίμιοι, αυθεντικοί και πάντα με αστείρευτο πάθος γι' αυτό που κάνουν, έχουν κερδίζει επάξια τον διαχρονικό σεβασμό της μεταλλικής κοινότητας. Με τις τρεις φανταστικές δουλειές που κυκλοφόρησαν στα 80’s παρέδωσαν μαθήματα στο πως παίζεται το ποιοτικό heavy metal και έβαλαν το όνομά τους στο πάνθεον του US metal. Η εκτελεστική δεινότητα της μπάντας σε συνδυασμό με κομμάτια που τσάκιζαν κόκκαλα ήταν τα καλύτερα εχέγγυα για να αρχίζουν να χτίζουν και να μεγαλώνουν το όνομά τους. Μάλιστα η ολοένα και αυξανόμενη δημοτικότητα της μπάντας, ήταν και ο λόγος για τον οποίο ο John Bush έριξε μια μεγαλοπρεπή "χυλόπιτα" στους METALLICA, όταν ο μπαρμπα-James σκεφτόταν να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην κιθάρα του. Αρνήθηκε λοιπόν να συνδέσει τη φωνάρα του με τη μεγαλύτερη ίσως metal του πλανήτη, μένοντας πιστός στο όραμα των Αγίων. Στο έμπα των 90’s η μοίρα δυστυχώς τους επεφύλασσε ένα πολύ άσχημο παιχνίδι. Ο κιθαρίστας τους και ένας εκ των βασικών συνθετών, ο Dave Prichard, το 1990 έχασε τη μάχη με τη λευχαιμία, λίγο πριν μπει η μπάντα στο studio να ηχογραφήσει τον 4ο ολοκληρωμένο της δίσκο. Ακούγοντας το "Symbol of Salvation", ο οποιοσδήποτε μπορεί να καταλάβει εύκολα πόσο μεγάλη ήταν η απώλεια του Prichard, μιας και ο μακαρίτης είχε βάλει την υπογραφή του σε περισσότερες από τις μισές συνθέσεις ενός album που η λέξη "κλασσικό" είναι πολύ λίγη για να περιγράψει το τεράστιο μεγαλείο του. Το επόμενο διάστημα τα πράγματα μόνο ρόδινα δεν ήταν για τη μπάντα, με την αβεβαιότητα για το μέλλον της να είναι έντονη και την αποδοχή από τον Bush στην πρόταση των ANTHRAX για να αντικαταστήσει τον Joey Belladonna να βάζει ουσιαστικά ταφόπλακα στους SAINTs. 
Τα χρόνια πέρασαν και η είδηση το 1999 πως η προαναφερθείσα ταφόπλακα δεν ήταν οριστική και πως οι Άγιοι επανενώνονται, σκόρπισε χαμόγελα σε πολλά πρόσωπα. Όλοι περιμέναμε το καινούργιο album να κυκλοφορήσει, αλλά κανείς δεν περίμενε πως το "Revelation" θα ήταν τέτοιο διαμάντι. Το ελληνικό κοινό μάλιστα είχε την μοναδική ευκαιρία να απολαύσει τους Αμερικάνους στο An Club, με όλους όσους βρέθηκαν εκεί να μιλούν για μια ισοπεδωτική εμφάνιση. Δυστυχώς έπρεπε να περιμένουμε 10 χρόνια για να ξανακούσουμε καινούργιο υλικό από τους SAINT, με το "La Raza",  να μην εκπληρώνει τις προσδοκίες πολλών οπαδών. Πιο rock και alternative απ' ότι μας είχαν συνηθίσει, ο δίσκος χωρίς να είναι κακός, αδυνατούσε να σταθεί δίπλα στους υπόλοιπους ογκόλιθους της δισκογραφίας τους. Απεδείχθη όμως σημαντικός γιατί αν δεν είχε βγει έτσι όπως βγήκε, το “Win Hands Down” δεν θα ήταν τόσο αριστουργηματικό. Ήδη κοντεύουν πέντε χρόνια από την κυκλοφορία του κι ενώ ο καινούργιος δίσκος τους βρίσκεται ήδη στα σκαριά, οι ARMORED SAINT επισκέπτονται τη χώρα μας μετά από 18 χρόνια. Όσοι γουστάρουν το αγνό heavy metal και βρίσκονται στην πρωτεύουσα, την ερχόμενη Παρασκευή πρέπει να δώσουν το παρόν στο Gagarin. Όσοι δεν το πράξουν θα χάσουν την ευκαιρία να απολαύσουν ζωντανά μια από τις καλύτερες live μπάντες της πιάτσας...

Θανάσης Μπόγρης

 

Το συγκρότημα που τιμάμε αυτή την εβδομάδα για τον γράφοντα «συμβαδίζει» συναισθηματικά με αυτό της προηγούμενης εβδομάδας. Βλέπετε όντας λάτρης του Αμερικανικού heavy/power metal δεν μπορούσες να «έπεφτες» πάνω στους ARMORED SAINT και να τους προσπερνούσες. Τα 4 πρώτα full length albums και το EP τους είναι χαρακτηριστικά δείγματα του πως αντιμετώπιζε το heavy metal ο Αμερικανός νέος μουσικός-οπαδός και σαφώς αναφερόμαστε σε δουλειές που αφενός θα μείνουν αναλλοίωτες στο χρόνο και αφετέρου θα έχουν πάντα θέση σε μια σωστά ενημερωμένη δισκοθήκη. Το group από το 1983 μέχρι το 1991 έχοντας ένα σταθερό ηχητικό στυλ κατάφερε σε κάθε δισκογραφική του κίνηση να είναι και καλύτερο, μικρή απόδειξη του ταλέντου που είχαν τα μέλη του. Με «απλές» συνθέσεις και χωρίς μουσικούς φανφαρονισμούς κατάφερε να δημιουργήσει μουσικές που δημιουργούν τρομερά συναισθήματα heavy metal διέγερσης. Δεν μπορώ να βάλω σε τάξη ακόμα και σήμερα τις σκέψεις μου ως προς το τι να πρωτοθυμηθώ από αυτούς. Τον παροξυσμό που υπήρχε σε κάθε metal club όταν ακουγόταν το “March Of The Saint”, τα «χαστούκια» που δεχόμασταν με κάθε τραγούδι της πρώτης περιόδου και την ανατριχίλα που άθελα σου ένοιωθες, την άκρατη προσμονή για κάθε νέα δουλειά και όταν αυτή «έβγαινε» η ακρόαση ήταν μια ολόκληρη ιεροτελεστία;          
Ευτυχώς συγκριτικά με άλλους δεν είχαν «πρώτες και δεύτερες περιόδους» ηχητικά αφού μετά την εννιάχρονη παύση 1991-2000, μέχρι και σήμερα κυκλοφόρησαν albums που στέκουν αντάξια στα πρώτα χρόνια που «έκτισαν» την καριέρα τους. Το heavy metal χρειάζεται τους ARMORED SAINT και vice versa. Μακάρι να είναι υγιείς και να μας χαρίζουν πάντα δουλειές που θα είναι άλλο ένα γιατρικό για τα άλατα του αυχένα.                             

Θοδωρής Μηνιάτης  

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: ANTHRAX

11 Ιουνίου, 2019 - 02:00 Rockhard

Στις 30/6 μαζί με τους DISTURBED, θα εμφανιστεί κι ένα από τα σημαντικότερα thrash metal συγκροτήματα όλων των εποχών, οι Αμερικάνοι ANTHRAX. Αφού δίσκο κυκλοφορούν όσο αραιά και οι DEF LEPPARD στα...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: MANOWAR

4 Ιουνίου, 2019 - 01:30 Rockhard

Στις 14 Ιουνίου, οι ζωντανοί θρύλοι του επικού metal, MANOWAR, θα εμφανιστούν στην Πλατεία Νερού κι όπως είναι φυσικό, με συνοπτικές διαδικασίες, έγιναν Band of the Week, λίγες μέρες πριν την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DEATH ANGEL

28 Μαίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Οι Bay Area Thrashers, DEATH ANGEL, παρουσιάζουν μία αξιοσημείωτη συνέπεια και ποιότητα από την επανασύνδεσή τους και μετά, χαρίζοντάς μας τον έναν σπουδαίο δίσκο μετά τον άλλο. Το “Humanicide” είναι...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RAMMSTEIN

21 Μαίου, 2019 - 01:15 Rockhard

Η δισκογραφική επιστροφή των RAMMSTEIN ύστερα από 10 χρόνια, με το ομώνυμο και -ίσως- τελευταίο άλμπουμ τους, είναι από μόνη της αρκετή για να τους δώσει μία θέση στην στήλη του Rock Hard, “Band of...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RONNIE JAMES DIO

15 Μαίου, 2019 - 19:30 Rockhard

Στις 16 Μαΐου, κλείνουν 9 χρόνια από την ημερομηνία που ο Ronnie James Dio, πέρασε στην αιωνιότητα. Σίγουρα, θα προτιμούσαμε να υπήρχε σ’ αυτήν τη στήλη με αφορμή κάποιον καινούργιο δίσκο, όπως και...

[περισσότερα]