BAND OF THE WEEK: DEATH ANGEL

28 Μαίου, 2019 - 01:45

Οι Bay Area Thrashers, DEATH ANGEL, παρουσιάζουν μία αξιοσημείωτη συνέπεια και ποιότητα από την επανασύνδεσή τους και μετά, χαρίζοντάς μας τον έναν σπουδαίο δίσκο μετά τον άλλο. Το “Humanicide” είναι η ένατη δισκογραφική τους προσπάθεια, που δεν υστερεί σε τίποτα από τους εξαιρετικούς προκατόχους του. Οι συντάκτες του Rock Hard τιμούν το σημαντικό αυτό σχήμα στη στήλη Band of the Week κι όλοι εσείς, καλείστε να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο τους.

 

Κι όμως –για τους νεότερους το λέω- υπήρχε εποχή που σχεδόν όλα τα νέα σχήματα, τα μαθαίναμε από την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο κατά κύριο λόγο. Κάπως έτσι ήρθα σε επαφή και με τους DEATH ANGEL, μέσα από το Headbanger’s Ball του MTV, που έδειξε το video clip του “Voracious souls” μέσα από το ντεμπούτο τους, “The ultra-violence”. Μη μασάτε που λέει η Wikipedia ότι δεν παίχτηκε λόγω των στίχων του, αφού παίζει βιντεοκασέτα εποχής!!! Πέντε ξαδέρφια, λέει, με καταγωγή από τις Φιλιππίνες, των οποίων το demo το είχε κάνει παραγωγή ο «πολύς» Kirk Hammett. Ψάχναμε, ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον, ποιος έχει λεπτομέρειες. Ζητώντας τον δίσκο, τον έφεραν και τα κεντρικά δισκοπωλεία και το λιώσαμε. Τίποτα δεν ήταν ίδιο με τους ομοσταύλους τους. Ιδιαίτερα με το “Frolic through the park”, που έβαλαν στοιχεία που δεν συνήθιζαν thrash metal συγκροτήματα. Μετά βγήκε το “Act III” και παρακαλούσαμε στο Happening που έφερνε τα εισαγωγής, να το φέρει. Εξαχίλιαρο + στο χαλαρό, αλλά DEATH ANGEL ήταν αυτοί. Ένας από τους κορυφαίους thrash δίσκους όλων των εποχών. Και ήρθε η διάλυση. Κανείς δεν ενδιαφερόταν μετά το 1992 για το thrash metal και οι ORGANIZATION, που ήταν η συνέχειά τους, έπαιζαν πιο funk/alternative. ΓΑΜΩ!!! Το ντεμπούτο τους ιδίως, σκότωνε! Κι αυτό το βρήκαμε κατά λάθος, μέσα από ψαγμένους πωλητές δίσκων, αφού internet δεν υπήρχε, ο Τύπος και το ραδιόφωνο της εποχής δεν ενδιαφερόταν και διαβάζαμε fanzines και ξένα περιοδικά μπας και μάθουμε τίποτα παραπάνω για τη μουσική που γουστάραμε. Την εποχή των SWARM, είχαμε αναπτύξει και αλληλογραφία με τον ηγέτη των DEATH ANGEL, Rob Cavestany και δεν θα ξεχάσω ποτέ, ένα ζεστό καλοκαιριάτικο βράδυ, που στα πλαίσια μίας συνέντευξης για πρόσφατο δίσκο τους, μου είπε ότι είχε κρατημένα τα γράμματα που ανταλλάζαμε!!! Το thrash επανήλθε στο προσκήνιο και μαζί τους οι DEATH ANGEL το 2004. Πείτε μου: Έχετε δει πολλά συγκροτήματα με 9/9 καλούς έως πολύ καλούς δίσκους; Και μάλιστα μετά την επανασύνδεση, κάθε τρία χρονάκια, κάνουν ηχηρό δισκογραφικό χτύπημα. Το νέο τους άλμπουμ, “Humanicide”, ακολουθεί την παράδοση και –προσωπικά- μου ηχεί καλύτερο από τις 2-3 τελευταίες τους δουλειές, οι οποίες φυσικά δεν με είχαν απογοητεύσει.

Σάκης Φράγκος

 

Έτρεφα πάντα μεγάλη αδυναμία στους DEATH ANGEL ήδη από την εποχή που κυκλοφόρησε το "The ultra-violence" το 1987. Δεν ήταν μόνο το γεγονός ότι οι πιτσιρικάδες αυτοί είχαν καταφέρει να κυκλοφορήσουν κάτι απίστευτα συγκροτημένο και μεστό αλλά είχαν επιτύχει να κεντρίσουν το ενδιαφέρον των οπαδών και των περιοδικών της εποχής αφού και τα 8 κομμάτια του δίσκου ήταν αψεγάδιαστα. Η συνέχεια με το "Frolic through the park" μπορεί να μην άγγιξε το συνθετικό μεγαλείο του ντεμπούτου αλλά κουβαλούσε μαζί της το μήνυμα ότι οι DEATH ANGEL ήταν μία κραταιά δύναμη ανάμεσα στα συγκροτήματα του λεγόμενου δεύτερου κύματος του Αμερικάνικου thrash κινήματος. Το "Act III" σίγουρα αποξένωσε πολλούς παραδοσιακούς fans αλλά ακούγοντάς το σήμερα περισσότερο αποστασιοποιημένα, διαπιστώνει κανείς πόσο σημαντικό και πολυδιάστατο άλμπουμ είναι για ολόκληρη τη δισκογραφία των Bay Area Thrashers.
H επιστροφή τους πριν από 15 χρόνια, μας έχει προσφέρει μονάχα αξιόλογες δουλειές και τολμώ να πω ότι μερικές εξ αυτών (π.χ. "Relentless retribution") αγγίζουν το συνθετικό επίπεδο του "The ultra-violence". Οι δύο εμφανίσεις τους στη χώρα μας το 2011 ήταν καταιγιστικές με τους Cavestany & Osequeda να κλέβουν άνετα την παράσταση. Αυτονόητα επέλεξα κάτι από το πολυαγαπημένο μου "The ultra-violence" αναμένοντας συνάμα η νέα τους δισκογραφική δουλειά να είναι ισάξια του ονόματός τους. Τώρα που το σκέφτομαι... είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί αυτό!

Σάκης Νίκας

 

Για τους DEATH ANGEL θα έχετε διαβάσει πολλά και διάφορα στα κατά καιρούς αφιερώματά μας, είτε όσα έχουν να κάνουν με χρονολογίες, είτε σε αυτό πάνω στο τεχνικό thrash. Ένα από τα καλύτερα χαρτιά ενός ολόκληρου μουσικού ιδιώματος, που παρά το νεαρό της ηλικίας έδειξαν «δόντια» και αρετές που άλλοι θα χρειάζονταν πέντε μέρες σερί ύπνου για να ονειρευτούν. Και έχουν να επιδείξουν ένα από τα καλύτερα combo hits στην ιστορία, όταν κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο “The ultra - violence”, το “Frolic through the park” και το σχεδόν αιρετικό “Act III” μέσα σε τρία μόλις χρόνια. Πάρε τον ένα δίσκο, λάτρεψε τον άλλον η φάση. Και στην επανασύνδεσή τους όμως, δεν τα έχουν πάει καθόλου άσχημα. Αυτόν τον καιρό κυκλοφορεί το “Humanicide” το οποίο όπως λένε εκλεκτοί συνάδελφοι που το έχουν ήδη ακούσει, αποτελεί από τις κυκλοφορίες της χρονιάς. Αγαπημένο άλμπουμ; Ντεμπούτο. Αγαπημένο κομμάτι; Το παρακάτω, διότι… ΤΣΙΡΙΔΕΣ FTW!

Δημήτρης Τσέλλος

 

Οι DEATH ANGEL ανήκουν στην κατηγορία των thrash metal συγκροτημάτων που περνάνε δεύτερη νιότη στις μέρες μας! Ειδικά στην περίπτωσή τους, όσο και αν ακουστώ «ιερόσυλος» για κάποιους, αφού ντε και καλά πάντα τα 1-2 πρώτα άλμπουμ πρέπει να είναι και τα καλύτερα, οι Αμερικάνοι μετά την επαναδραστηριοποίησή τους έχουν προσφέρει καλύτερες δουλειές από ότι στις πρώτες μέρες του. Ναι, το “The ultra-violence” είναι κλασική ΔΙΣΚΑΡΑ! Άσε που ο τότε drummer τους (και φυσικά ξάδερφος των Gus και Dennis Pepa και του Rob Cavestany), Andy Galeon ήταν μόλις 15 ετών τότε. Μετά όμως; Το “Frolic” το προσπερνάμε, μια χαρά το “Act III”, αλλά όταν από την επαναδραστηριοποίηση και μετά έχεις “Art of dying”, “Relentless retribution” και πόσο μάλλον “The evil divide”, που μου είχε πάρει τα μυαλά το 2016, μαζί και τα τιμιότατα “Killing season” και “The dream calls for blood”, η σύγκριση είναι λίγο άνιση. Το “Humanicide” δεν το έχω ακούσει ακόμα, οπότε άποψη δεν έχω, παρά μόνο για τα τραγούδια που έχουν δώσει στη δημοσιότητα, τα οποία και με ικανοποιούν απολύτως. Δύσκολο να ξαναβγεί “The evil divide” πάντως.
Όπως και να έχει, μπορεί το τωρινό lineup της μπάντας να έχει μόλις 2 κοινά μέλη με αυτό το οποίο ηχογράφησε το ντεμπούτο της και ΜΟΝΟ 2 ξαδέρφια στο σχήμα (τα υπόλοιπα έφυγαν το 2008), όμως o Cavestany, μαζί με τον αειθαλή Mark Osegueda (από τις αγαπημένες φωνές), έχουν αναλάβει το καράβι και το πάνε σούπερ! 
Δεν ξέρω τι πορεία θα είχαν αν δεν είχαν διαλυθεί τόσο σύντομα πίσω στο 1991. Ίσως να είχαν μεγαλώσει πολύ περισσότερο, τόσο επειδή ήταν από τους ηγέτες τότε, όσο όμως και επειδή θα ζούσαν στην ουσία και την εκτόξευση του ήχου σε πιο εμπορικές σφαίρες. Σίγουρα όμως το come back τους, τους βρίσκει στην καλύτερη θέση που θα μπορούσαν να είναι, παρά την τόση απουσία τους.
Άξια μπάντα, τίμια μπάντα, πρώτα αυτή αδίκησε τον εαυτό της και μετά θα μπορεί να πει κάποιος ότι είναι αδικημένη, που συνεχίζει ακάθεκτη να παίζει λες και τελικά δημιουργήθηκε το 2001 και όχι απλά επαναδραστηριοποιήθηκε.
Πρώτη επαφή ήταν με το “Mistress of pain”. Κομμάτι που συναισθηματικά ακόμα το γουστάρω πολύ, όπως φυσικά και όλο το “The ultra-violence” είναι top. Όμως, όπως είπα και πριν, το “The evil divide” καρφώθηκε στον εγκέφαλο και αυτό ήτανε. Επομένως τραγούδι από εκεί.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Θυμάμαι πολύ καλά ότι η πρώτη μου επαφή με τους DEATH ANGEL έγινε από την εκπομπή Headbanger’s  Ball του MTV με το κομμάτι “Voracious souls” από το ντεμπούτο τους, γεγονός που με υποχρέωσε, τρόπον τινά, να αναζητήσω άμεσα τον συγκεκριμένο δίσκο.  Μετά από δύο ακόμα δισκάρες η υπερταλαντούχα μπάντα διαλύεται το 1991 και όσο με λύπησε το γεγονός αυτό, άλλο τόσο με χαροποίησε η επιστροφή τους το 2004. Για μένα οι DEATH ANGEL πάντα ξεχώριζαν από τις υπόλοιπες thrash μπάντες. Πολύ “εγκεφαλικοί” για τον απλό οπαδό, πολύ “βαβουριάρηδες” για τους μη thrashers, έχω την αίσθηση ότι οι DEATH ANGEL ποτέ δεν έλαβαν ανάλογη αναγνώριση με την αξία τους, και ας μην τρέφουμε αυταπάτες, δύσκολο να συμβεί πλέον. Είναι όμως πολύ ευχάριστο το γεγονός ότι η μπάντα από το 2004  μέχρι και σήμερα κυκλοφορεί πάρα πολύ καλές δουλειές που μπορεί για κάποιους να μην φτάνουν το επίπεδο των τριών πρώτων δίσκων τους, σίγουρα όμως βάζουν τα γυαλιά στους νεώτερους και υποδεικνύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο πώς πρέπει να ακούγεται το thrash metal σήμερα. Σε λίγες μέρες θα έχουμε το νέο, ένατο δίσκο της μπάντας στα χέρια μας και τα πρώτα δείγματα δείχνουν ότι μιλάμε για άλλη μία εξαιρετική δουλειά. Μέχρι τότε, κοπανηθείτε άφοβα με τούτο εδώ.

Θοδωρής Κλώνης

 

Οι DEATH ANGEL είναι στη δική μου συνείδηση μια από τις καλύτερες μπάντες εκτός του Big 4 μαζί με τους EXODUS. Είναι γεγονός πως οι πωλήσεις και το γενικότερο εμπορικό εκτόπισμα τους δεν τους ωφελεί ιδιαίτερα ακόμα και μετά από δεκαετίες στο προσκήνιο και αρκετούς πολύ αξιόλογους δίσκους. Παραδόξως, τη μπάντα την ανακάλυψα πριν από δύο χρόνια όταν είχα τη τύχη να τους δω ζωντανά στο Παρίσι παρέα με ANNIHILATOR και TESTAMENT, με το εξαιρετικό “The evil divide” στις αποσκευές τους. Είχα πάει φυσικά για να δω τους άλλους δύο ζωντανά, αλλά οι DEATH ANGEL που άνοιγαν τη βραδιά με άφησαν με το σαγόνι πεσμένο. Δύο σχεδόν χρόνια μετά ακόμα να μπει στη θέση του. Ωμή ενέργεια, old school αλλά πολύ σοφιστικέ thrash metal για ατέλειωτο moshing. Πάνω απ όλα, διέκρινα τη φωνάρα και τρομερή παρουσία του Mark Osegueda που πολύ δικαίως τον αποκαλούν τον Dio του thrash metal. Η σειρά δίσκων τους με τους λύκους είναι εξαιρετική και αναμένω διακαώς το “Humanicide” που απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα αλλάξει τον ρου της ιστορίας αλλά θα δώσει στο λαό ακριβώς αυτό που έχει ανάγκη: κοφτερά riff, οργή και thrash ορμή. 

Φίλιππος Φίλης

 

DEATH ANGEL μέχρι να σβήσει ο ήλιος, να λιώσουν οι πάγοι στους πόλους και να γίνει το big-bang. Ένα από τα καλύτερα και ποιοτικότερα συγκροτήματα όλων των εποχών είναι η μπάντα της εβδομάδας στην ενότητα μας και μια και το νέο τους άλμπουμ είναι κοντά στο να κυκλοφορήσει –και προφανώς για άλλη μία φορά να… σπείρει τον όλεθρο- ας δούμε λίγο τι παίχτηκε με τη φάση τους όλα αυτά τα χρόνια. Μπορεί οι Φιλιππινέζοι να δημιουργήθηκαν το 1982 στο San Francisco (μητέρα της καλύτερης μουσικής που βγήκε ποτέ), αλλά μέχρι το 1987 δεν είχαν κυκλοφορήσει κάτι επίσημο μέχρι να ενηλικιωθούν. Ήταν τότε η ώρα του καταπληκτικού ντεμπούτου “The ultra-violence”, ενός δίσκου που προκάλεσε πάταγο και τους έβαλε πολύ μέσα στο παιχνίδι της εποχής, το παιχνίδι του ανταγωνισμού και της παγκόσμιας αναγνώρισης. Οι μόλις ενήλικοι –και όχι όλοι καθώς ο ντράμερ Andy Galeon ήταν μόλις 14-15 ετών όταν βγήκε το ντεμπούτο τους και μόλις… 10 ετών όταν μπήκε στο συγκρότημα- DEATH ANGEL, έβλεπαν το thrash κοινό διψασμένο για τη μουσική τους, οι ίδιοι με την ενέργεια τους και την νεανική τους ανεμελιά, φρόντιζαν να τέρψουν όλη αυτή τη φρενίτιδα και δίκαια έγιναν από τις πλέον αγαπημένες μπάντες που πρωτοεμφανίστηκαν στο χώρο. 
Συν ότι τους συνόδευε μία συναυλιακή φήμη η οποία τους έβρισκε καταπληκτικούς επί σκηνής και μάλιστα βάζανε τα γυαλιά σε πολύ μεγαλύτερες μπάντες που τους παίρνανε μαζί σαν support σχήμα. Την επόμενη χρονιά χωρίς να χάσουν ιδιαίτερο χρόνο, κυκλοφορούν το δεύτερο άλμπουμ τους “Frolic through the park” και συνέχισαν να μεγαλώνουν το όνομά τους ακόμα περισσότερο, με το άλμπουμ πάλι να είναι φοβερό και την ποιότητα να μην πέφτει ούτε για δείγμα, αλλά η πολύ μεγάλη τους στιγμή ήταν, είναι και πάντα θα είναι η χρονιά-ορόσημο 1990. Εκεί χτύπησαν με το τρίτο και ωριμότερο (και γιατί να μην το παραδεχτούμε άλλωστε, καλύτερο) άλμπουμ τους “Act III” και ήταν έτοιμοι εμπορικά να κατακτήσουν τον κόσμο, ενώ πολλοί δε δίστασαν να μιλήσουν για τους νέους METALLICA. To γεγονός ότι είχαν υπογράψει στη Geffen από το 1989 τους έδινε και την ασφάλεια της μεγάλης εταιρείας και της φοβερής προώθησης. Ένα παραλίγο θανατηφόρο ατύχημα στην Arizona με το tour bus, στην ουσία τους έκοψε την καριέρα, καθώς ήδη υπήρχαν μέσα στη μπάντα τριβές, ενώ και τα ίδια τα μέλη έβρισκαν το όνομα DEATH ANGEL περιοριστικό, ως μία από τις αιτίες που η μπάντα ακόμα και με το «προσβάσιμο» άλμπουμ της, δεν μπόρεσε να κάνει την πολύ μεγάλη επιτυχία.
10 χρόνια πέρασαν από τότε και ξαφνικά το 2001 η μπάντα πήρε μέρος στη συναυλία για τον έρανο υπέρ του Chuck Billy των TESTAMENT, όταν αντιμετώπιζε προβλήματα με τον καρκίνο. Το συγκρότημα τελικά αποφάσισε να μείνει ενωμένο καθώς τους είχε λείψει η αίσθηση να κάνουν μουσική και από τότε 6 καταπληκτικά άλμπουμ από το 2004 και μετά (βάζω και το τελευταίο μέσα κι ας μην το έχω ακούσει) σ’ αυτό που αποτελεί το δίχως αμφιβολία τιμιότερο και ποιοτικότερο μεταλλικό reunion από την εποχή των… MERCYFUL FATE στις αρχές των 90’s.  Η ζωή όλων μας κυλάει πολύ καλύτερα ξέροντας ότι αυτό το συγκρότημα είναι ανάμεσά μας, έχοντας την πραγματική τιμή και τύχη να τους δω το 2011, ακόμα θεωρώ ότι ήταν από τις καλύτερες μέρες –κι όχι απλά συναυλίες- της ζωής μου, 8 χρόνια πέρασαν και το έχω τόσο έντονα αποτυπωμένο που δε θα το ξεχάσω ποτέ. Εύχομαι κι ελπίζω αρχικά να είναι γεροί, να συνεχίζουν να κάνουν μουσική και περιοδείες για όσο αντέξουν (με το ζόρι είναι 50 όλοι εξάλλου) και φυσικά να έρθουν άλλη μία φορά από την Ελλαδίτσα μας για να διδάξουν τι θα πει ΜΕΓΑΛΟ συγκρότημα, εντός κι εκτός σκηνής και ότι ο νέος είναι μεν ωραίος, αλλά ο παλιός είναι πάντα αλλιώς.
Υ.Γ.:Τραγούδι το συγκεκριμένο διότι αποτέλεσε απόλυτη άγνοια κινδύνου της εποχής…

Άγγελος Κατσούρας

 

Ένα από τα αγαπημένα μου αμερικάνικα thrash συγκροτήματα αποτελούν οι DEATH ANGEL. Όντες η πρώτη thrash μπάντα εκτός του Big 4 που άκουσα αγκαζέ με τους TESTAMENT, εδραίωσαν την παθολογική αγάπη που χρόνια μετά άρχισα να τρέφω για το σύνολο του Bay Area thrash κινήματος (FORBIDDEN, EXODUS, BLIND ILLUSION, POSSESSED, HEATHEN, SADUS, DEFIANCE, VIO-LENCE....ΌΛΕΘΡΟΣ!). Βλέποντας τα πράγματα κι από τη σκοπιά του κιθαρίστα συχνά, πάντα χάζευα με το πόσο καταρτισμένοι ήταν οι παίκτες και πόσο άρτιοι συνθέτες ήταν. Η πρώτη μου γνωριμία με το ήταν στη τρυφερή ηλικία των 14 με το τότε φρέσκο “The art of dying”, ένα από τα αγαπημένα μου reunion άλμπουμ στο metal. Ένα άλμπουμ που επανέφερε μια μπάντα εκεί που της άξιζε και ΑΔΙΚΑ δεν ήταν νωρίτερα εκεί. Έχεις βγάλει ένα από τα καλύτερα αμερικάνικα thrash metal ντεμπούτα (“The ultra-violence"), μια άξια συνέχεια (“Frolic through the park”) και το πειραματικό αλλά ΑΝΩΤΑΤΟ συνθετικά όλων (“Act III”) και η τύχη σου το στερεί με το τραυματισμό του drummer τους πριν την Clash Of The Titans tour. Οι ίδιοι δεν ιδρώνουν και μας πάνε τρένο από το 2004 με τους διαδόχους της επιστροφής τους (“Killing season”, “Relentless retribution”, “The dream calls for blood”, “The evil divide”), παίρνοντας ότι ακριβώς τους αναλογεί. Για το “Humanicide” προσωπικά, δεν έχω το παραμικρό ενδοιασμό για το πόσο θα σπείρει το πανικό. 15 χρόνια μας κάνουν να πιστεύουμε ότι ποτέ δεν έφυγαν από τα πράγματα, δεν είναι δα και λίγο αυτό! Και επιλέγω το εναρκτήριο ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ κομμάτι του αγαπημένου μου δίσκου, το “Seemingly endless time”!

Γιάννης Σαββίδης

 

Τι να πεις για τους Φιλλιπινό-Aμερικάνους DEATH ANGEL κα να μη νιώσεις δέος κάθε φορά που αναφέρεσαι σε αυτούς. Ξεκίνησαν όλοι τους σε νεαρή ηλικία στην  μπάντα, μάλιστα όταν βγήκε το ντεμπούτο τους το 1987 όλοι τους ήταν δεκαεπτά- δεκαοκτώ  χρονών εκτός από τον ντράμερ τους Αndy Galeon που ήταν μόλις 15. 
Σε μια εποχή που το Thrash metal είχε αρχίσει να αποκτά την δική του οντότητα και την δική του φωνή, νέες μπάντες άρχιζαν να ξεπηδούν από παντού και μια από τις πιο χαρακτηριστικές του δεύτερου κύματος του Αμερικάνικου thrash, μας  ήρθε από το San Francisco. 
H σύντομη- πρώτη- πορεία τους που διήρκεσε μόλις τρεις δίσκους μας άφησε με εξαιρετικά μεν  albums αλλά και με μια πίκρα για το τι θα μπορούσαν να καταφέρουν αν τα πράγματα πήγαιναν καλύτερα για αυτούς σε διάφορους τομείς. Η διάλυση τους το 1991 ήταν αναπόφευκτη και τα μέλη της μπάντας θα τα συναντήσουμε στα 90’s σε σχήματα όπως οι ΤΗΕ ΟRGΑΝΙΖΑΤΙΟΝ αρχικά και οι THE SWARM μετέπειτα στα τέλη της δεκαετίας, χωρίς κάποιο από αυτά τα ονόματα όμως να καταφέρει να αποκτήσει λίγο από το status της αρχικής μπάντας των μελών τους.
Αλλά η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια και όλοι τους εκτός από τον κιθαρίστα Gus Pepa θα εμφανισθούν κάτω από το όνομα DEATH ANGEL σε μια φιλανθρωπική συναυλία, την thrash of the titans όπως ονομάστηκε και  έλαβε χώρα στις 11 Αυγούστου του 2001 για την ενίσχυση των Chuck Billy (TESTAMENT) και Chuck Schuldiner (DEATH), που αντιμετώπιζαν  και οι δύο τότε προβλήματα με τον καρκίνο. Η συναυλία εκτός από τους DEATH ANGEL  περιλάμβανε και άλλα εκλεκτά μέλη της σκηνής όπως οι HEATHEN, FLOTSAM AND JETSAM, EXODUS, SOD, ANTHRAX, VIO-LENCE και πολλούς άλλους.
Εκεί ήταν που γεννήθηκε η επιθυμία στα μέλη της μπάντας να δοκιμάσουν την επαναδραστηριοποίηση των DEATH ANGEL. Πράγματι, το “The art of dying” του 2004 ήταν ένα album που έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία και όχι μόνο κέρδισε τους παλιούς τους οπαδούς αλλά δημιούργησε και πολλούς νέους, μιας και μας παρουσίαζε μια μπάντα με φρέσκια άποψη για το thrash metal και το metal εν γένει και είχε επιπλέον και μια δυναμική που συναντούσες  σε πρωτοεμφανιζόμενα σχήματα. Ένας δίσκος που φιγουράρισε στο top 20 δεκάδων περιοδικών την χρονιά εκείνη και υπήρξε η αρχή μιας από τις πιο τίμιες και πιο ουσιαστικές επανασυνδέσεις που έχουν συμβεί στο metal χώρο τα τελευταία 15 χρόνια.
Έκτοτε κυκλοφόρησαν άλλα πέντε albums, με το πρόσφατο “Humanicide” να κυκλοφορεί σε λίγες ημέρες. Κάθε κυκλοφορία τους για μένα έχει σημαντικό ενδιαφέρον και δεν με έχουν απογοητεύσει καθόλου όλα αυτά τα χρόνια της επανασύστασης τους. Αν και δεν έχω ακούσει νότα από τον νέο τους δίσκο, τους εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια γι’ αυτό και το pre order έχει ήδη γίνει εδώ και μερικές εβδομάδες.  Ένα live κάποια στιγμή από τα μέρη μας νομίζω ότι θα ήταν καλό να γίνει. Μέχρι τότε είμαστε εν αναμονή.

Γιάννης Παπαευθυμίου

 

Τιμιότατη μπάντα οι DEATH ANGEL η οποία παίζει και ωραιότατο thrash. Δεν έγιναν ποτέ η μεγάλη εμπορική δύναμη, ούτε είναι από τα ονόματα που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό όταν μιλάμε για το αμερικάνικο thrash. Μερικές μέτριες κυκλοφορίες και φυσικά η διάλυσή τους, τους κράτησε αρκετά πίσω. Η δισκογραφική επιστροφή τους όμως με το “Art of dying” το 2004 ήταν δυναμική και μέχρι σήμερα μπορώ να πω πως έχουν κυκλοφορήσει μερικούς πολύ καλούς δίσκους, ξεχωρίζοντας το “The evil divide” του 2016.

Δημήτρης Μπούκης
  

 

Αυτή η μπάντα δεν έχει προηγούμενο. Μας συστήθηκε δυναμικά στα 80’s. Μετά, ακριβώς το 1990 μ’ ένα δυναμικό άλμπουμ μας αποχαιρέτισε. Επέστρεψε σχεδόν 15 χρόνια αργότερα και την τελευταία δεκαετία πραγματικά ακμάζει. Απόδειξη του τελευταίου και οι τέσσερις φοβεροί τους δίσκοι, που αποτελούν και την πιο παραγωγική τους περίοδο. Επ' ευκαιρίας της κυκλοφορίας του "Humanicide" δηλώνω μεγάλος fan της παρούσας τους περιόδου. Μέσα σε αυτή την δεκαετία είχα την ευκαιρία να τους δω 3-4 φορές ζωντανά, να συζητήσω μαζί τους άλλες τόσες και τώρα με τις πρώτες γεύσεις από το νέο τους πόνημα να με έχουν πωρώσει, ανυπομονώ να τους ξαναδώ το καλοκαίρι! Οι DEATH ANGEL, έχουν συγκεντρώσει στοιχεία από τους σύγχρονους TESTAMENT, κάτι από την αμεσότητα των ANTHRAX, στιγμές που ακουμπούν τους SLAYER, αλλά και περιπτώσεις που φανερώνουν την ωριμότητα και το πιο κλασικό ύφος των OVERKILL. Ο Osegueda είναι από τους αγαπημένους μου τραγουδιστές στο χώρο, ενώ η συνεργασία του Rob Cavestany με τον Ted Aguilar είναι υποδειγματική, με τα τεχνικά τους ριφ να εναλλάσσονται με τις κλασικές καταβολές τους. Έχω ξαναδηλώσει πως η προσθήκη του Will Carroll στα τύμπανα, τους έδωσε μια πιο επιθετική χροιά, συν το μοντέρνο συναίσθημα που τους βοήθησε να κοιτάξουν στα μάτια τους πιο νέους ανταγωνιστές τους. Δεν έχω καμιά αμφιβολία για το "Humanicide". Εσείς;

Γιώργος "Son of the morning" Κουκουλάκης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: SOTO

17 Σεπτεμβρίου, 2019 - 15:30 Rockhard

Στις 28 Σεπτεμβρίου, έρχεται στο Crow ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές της γενιάς του, ο Jeff Scott Soto με την μπάντα του, τους SOTO. Ως Rock Hard, μερικά χρόνια πριν είχαμε διοργανώσει κι...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: TOOL

10 Σεπτεμβρίου, 2019 - 13:15 Rockhard

Οι TOOL, πέρα από το γεγονός ότι είναι ένα από τα επιδραστικότερα σχήματα της τελευταίας 20ετίας, γίνονται Band of the week στο Rock Hard, επειδή επιτέλους κυκλοφόρησαν το “Fear inoculum”, τον πιο...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SLIPKNOT

3 Σεπτεμβρίου, 2019 - 01:30 Rockhard

Και οι μόνιμες στήλες θέλουν τις διακοπές τους, γιατί όχι; Έτσι και η αγαπημένη μας στήλη, Band Of The Week, έκανε τα μπάνια της, γέμισε μπαταρίες κι επανήλθε δριμύτερη τον Σεπτέμβριο. Και μάλιστα...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RUSH

29 Ιουλίου, 2019 - 20:45 Rockhard

Οφείλαμε στους εαυτούς μας, να βρούμε μία καλή αφορμή για να έχουμε ως Band of the week τους RUSH. Και τη βρήκαμε με τα γενέθλια του Geddy Lee, ο οποίος μόλις έκλεισε τα 66  του χρόνια!!! Ως εκ...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SAVATAGE

22 Ιουλίου, 2019 - 22:45 Rockhard

Ψάχναμε αφορμή για να έχουμε τους SAVATAGE ως μπάντα της εβδομάδας και ποια καλύτερη από τα 60α γενέθλια του ηγέτη τους, Jon Oliva… Αγαπημένο συγκρότημα σύσσωμης της συντακτικής ομάδας του Rock Hard...

[περισσότερα]