BAND OF THE WEEK: DESTRUCTION

19 Φεβρουαρίου, 2019 - 01:45

Οι Γερμανοί thrashers, DESTRUCTION, έρχονται μετά από αρκετό καιρό στη χώρα μας εκ νέου, το Σάββατο 23 Φεβρουαρίου στη Θεσσαλονίκη και την επόμενη μέρα στην Αθήνα, με εκλεκτά support σχήματα. Οι συναυλίες τους, στάθηκαν μία καλή αφορμή να γίνουν Band of the Week στο Rock Hard κι όπως πάντα, να ψηφίσετε στο poll που ακολουθεί, τον αγαπημένο σας δίσκο τους και να διαβάσετε την άποψη των συντακτών μας.

Παρά τη συμπάθεια που έχω στους DESTRUCTION, στην Αγία Τριάδα του γερμανικού thrash, έρχονταν πάντα τρίτοι στη συνείδησή μου. Μου αρέσουν αρκετά έως πολύ οι 80’s δίσκοι τους, ακόμα και χωρίς τον Schmier (βλέπε “Cracked brain”), γουστάρω πολύ την «περσόνα» του Mad Butcher, εκτιμώ την κιθαριστική δουλειά του Mike Sifringer, βρίσκω ότι ο Schmier είναι από τους πιο επιβλητικούς frontmen του thrash metal (ξέχωρα του ότι γουστάρει τους DREAM THEATER, που από μόνο του είναι λόγος να τον συμπαθώ!!!), αλλά συγνώμη, από ένα σημείο και μετά, ύστερα από την επανασύνδεσή τους πριν από 20 χρόνια, νιώθω ότι ακούω τον ίδιο δίσκο από μία μπάντα που δεν έχει ιδιαίτερη έμπνευση. Κι αυτό, από έναν άνθρωπο που τους έχει δει στην πρώτη συναυλία της επανασύνδεσής τους το 1999 και στο επετειακό τους show στο Wacken πριν καμία δεκαριά χρόνια, όπου ήταν εκπληκτικοί, ξέχωρα απ’ όλες τις εν Ελλάδι εμφανίσεις τους. Όχι και όλες δηλαδή, αφού την τελευταία φορά που ήρθαν, τους είδαν λιγότεροι από 100 νοματαίοι κι εγώ δεν ήμουν ανάμεσά τους. Όπως και να έχει, μακράν το αγαπημένο μου τραγούδι  τους, μου είναι το “Mad butcher”. 

Σάκης Φράγκος

 

Αν γινόταν ποτέ ένα ευρωπαϊκό thrash Big - 4 αντίστοιχο με αυτό των Η.Π.Α, τότε σίγουρα η μεγάλη τριάδα των SODOM, KREATOR και DESTRUCTION θα ήταν μέσα. Ακόμη θυμάμαι και τους τρείς στον άθλιο «συναυλιακό» (ο Θεός να τον κάνει) χώρο του Woodstock στη Λένορμαν, σε ένα live με άθλιο ήχο, τρομερή πώρωση, και εντελώς 80s ατμόσφαιρα. Το τρίτο συστατικό της «παρέας», έρχεται για μια ακόμη φορά στη χώρα μας για συναυλίες, και γι’ αυτό τους τιμά αυτή η στήλη. Η ιστορία τους θεωρώ γνωστή. Με μια φοβερή τετράδα δίσκων (“Infernal overkill”, “Eternal devastation”, “Release from agony” και “Cracked brain”), έκαναν τα απολύτως απαραίτητα για να μνημονεύονται αιωνίως ως μια θρυλική μπάντα. Από την επανασύνδεση του 2000 και μετά, οι δύο πρώτοι τους δίσκοι ήταν εξαιρετικά δυναμικοί (“All Hell’s breaking loose” και “The Antichrist”), αλλά είναι γεγονός πως ποτέ δεν μπόρεσαν και ποτέ δεν θα μπορέσουν να πιάσουν το νήμα από εκεί που το άφησαν το 1990. Μια σειρά αξιόλογων δίσκων τους κρατά απλά στην επικαιρότητα και τίποτα παραπάνω. Στη σκηνή όμως ο «ψηλέας» Schmier και η εκάστοτε παρέα του, πάντα θα δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, καθώς και δωρεάν μάθημα του τι σημαίνει ΘΡΑΣ. Θα πάω να τους ξαναδώ φυσικά, διότι τέτοια live απλά δεν πρέπει να χάνονται. Από κανέναν.

Δημήτρης Τσέλλος

 

DESTRUCTION... Ότι και να πει ένας ταπεινός thrasher σαν και του λόγου μου γι’ αυτούς τους κυρίους είναι πολύ λίγο. Για τα 4 υπεράνω κριτικής διαμάντια της πρώτης περιόδου '84 - '90 (ναι, ΚΑΙ το "Cracked brain"); Για την υποδειγματική επάνοδο στις επάλξεις με το "All hell breaks loose" (2000); Για την επιδραστικότητα της πρώτης περιόδου στο black metal (αγκαζέ με SODOM βεβαίως βεβαίως); Για την επιμονή του Mike Sifringer (ακόμα και στα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του '90) και τα κότσια του Schmier να διορθώσει το λάθος του με την επιστροφή του το '99; Λατρεμένα ξεροκέφαλοι και πάντα συνεπείς, αποτελούν πανάξιο κομμάτι της ανίερης τριάδας του Γερμανικού thrash. Σαν αγαπημένο κομμάτι επιλέγω το "Death trap" από το κατ' εμέ καλύτερο Γερμανικό thrash ντεμπούτο "Infernal overkill"!

Γιάννης Σαββίδης

 

Μέλος της Τευτονικής Big 4, οι DESTRUCTION έχουν υπάρξει πρωτεργάτες σε αυτό που ονομάζουμε Ευρωπαϊκό thrash metal.  H καριέρα τους, γεμάτη σκαμπανεβάσματα.  Η δισκογραφία τους, από το  demo του 1984 μέχρι το “Release from agony” του 1987 είναι πραγματικά για σεμινάριο. Και εκεί που όλα έδειχναν ότι τίποτα δεν μπορούσε να τους σταματήσει, το πρώτο σοκ έρχεται με την αποχώρηση του ηγέτη τους Schmier κι όχι με τις καλύτερες δυνατές συνθήκες. Το “Cracked brain” του 1990, ένα φανταστικό, κατά την ταπεινή μου γνώμη άλμπουμ και απίστευτα υποτιμημένο ακόμα και τώρα, έδειξε πως θα μπορούσε να υπάρξει ζωή και μετά τον Schmier. Δυστυχώς ακολούθησε η μελανή περίοδος 1994-1998 όπου σε αυτό το διάστημα η μπάντα κυκλοφόρησε δυο ανεκδιήγητα EP και εκείνο το τρισάθλιο “The least successful human cannonball” που ακόμα μου δημιουργεί ανατριχίλες τρόμου. Η επιστροφή του Schmier στη μπάντα ένα χρόνο αργότερα έδωσε στους DESTRUCTION μια νέα ώθηση και τα πρώτα άλμπουμ μετά την επανασύνδεση με τον υψηλόσωμο μπασίστα και τραγουδιστή της μπάντας, δηλαδή το “All hell breaks loose” του 2000 και κυρίως το “The antichrist” του 2001 (εκτιμώ ότι είναι το καλύτερο άλμπουμ από την περίοδο της επανασύνδεσης με τον Schmier) έδειξαν ότι η μπάντα βρίσκεται στο σωστό δρόμο. Δυστυχώς, και πάλι, η συνέχεια δεν ήταν η αναμενόμενη. Οι δίσκοι που ακολούθησαν χαρακτηρίζονται ως ρηχοί και με έμπνευση φαντασίας. Και λυπάμαι πολύ που το λέω αυτό αλλά κάθε δίσκος τους από εκεί και πέρα ακούγεται πανομοιότυπος με τον προηγούμενο. Και είναι πραγματικά κρίμα για μια μπάντα του βεληνεκούς των DESTRUCTION να έχουν πιο ενδιαφέρον οι διασκευές που ηχογραφούν παρά τα δικά τους κομμάτια.  Όλα αυτά στις studio δουλειές τους γιατί στα live τα πράγματα αλλάζουν καθώς εκεί οι DESTRUCTION αποδίδουν τα μέγιστα και αυτό που το έχετε διαπιστώσει όσοι τους έχετε δει ζωντανά και είμαι σίγουρος ότι θα το διαπιστώσουν και όσοι τους δουν στις επερχόμενες συναυλίες τους. Με ένα set list βασισμένο στο ένδοξο παρελθόν τους και με εκτελέσεις όπως την παρακάτω, είναι σίγουρο πως όποιος αποφασίσει να τους δει, θα περάσει καλά. Ιδιαίτερα για όσους δεν τους έχουν δει ποτέ ζωντανά, επιβάλλεται να περάσουν εκείνο το βράδυ μαζί με τους DESTRUCTION για μια καυτή, όπως αναμένεται, thrash βραδιά.

Θοδωρής Κλώνης

 

DESTRUCTION! Όνομα βαρύ σαν ιστορία, δίκαια και αναμφισβήτητα χώθηκαν βαθιά στις καρδιές εκατοντάδων χιλιάδων οπαδών και αποτέλεσαν συγκρότημα-φάρο στα mid 80’s για τον ακραίο Ευρωπαϊκό ήχο γενικότερα. Μέλος της περίφημης Αγίας Τριάδας του Γερμανικού thrash (Βig Four για πολλούς βάζοντας μέσα και τους TANKARD), παρότι λογίζονται ως τρίτοι τη τάξει πλέον από τους οπαδούς μετά τους KREATOR/SODOM, ήταν αυτοί που είχαν την περισσότερη μουσικότητα και τεχνική κατάρτιση μέχρι οι άλλοι δύο να βρουν το δρόμο που είχαν χάσει ειδικά στις πρώτες κατσαπλιάδικες κυκλοφορίες τους. Οι DESTRUCTION δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι σε Γερμανική αναλογία, ήταν οι ΜEGADETH της σκηνής τους. Δεδομένου ότι λογίζουμε πάντα τους KREATOR σαν τους METALLICA ως πιο στακάτους, πιο αβίαστους και γενικά ως καλύτερους της σκηνής και τους SODOM σαν τους SLAYER ως πιο μάγκες, σκληροπυρηνικούς και old-school, οι Schmier και Mike Sifringer ειδικά μπορούσαν να καυχιούνται ότι στα πρώτα τους χρόνια ήταν άκρως ανώτερη μπάντα από τους άλλους δύο πολυδιαφημιζόμενους συμπατριώτες τους. Μπορεί να είχαν μία μικρή VΕΝΟΜ-ίλα στα πρώτα τους βήματα και ειδικά στο ΕΡ “Sentence of death”, αλλά γρήγορα με το παρθενικό αριστούργημα “Infernal overkill” (1985) και στη συνέχεια με το απόλυτο κόσμημα της δισκογραφίας τους “Eternal devastation” (1986), απέδειξαν ότι είχαν ένα δικό τους ήχο που τους έκανε ξεχωριστούς. Οι οπαδοί τους βγάζανε το καπέλο, απέπνεαν αγνό μέταλλο και σήκωναν ψηλά το λάβαρο της Ευρώπης απέναντι στην πάντα κραταιά Αμερική, δείχνοντας στον κόσμο ότι και στη δική μας ήπειρο μπορούσαν να υπάρχουν μπάντες που συντηρούσαν με το παραπάνω την ακατάσχετη μεταλλική πώρωση της εποχής. 
Το 1987 λογίζεται από τους περισσότερους ως η τελευταία χρονιά υπεροχής τους με την κυκλοφορία αρχικά του θρυλικού “Mad butcher” EP και στη συνέχεια του “Release from agony” όπου ήταν και τεχνικότεροι από ποτέ. Κοινό γνώρισμα αυτών των κυκλοφοριών και έτους ότι ήταν πλέον κουαρτέτο και όχι τρίο, κάτι που τους πήγαινε πολύ αλλά δυστυχώς ήταν η τελευταία κυκλοφορία τους με τον Schmier, καθώς ο δίμετρος μπασίστας/τραγουδιστής/ηγέτης εγκατέλειψε το συγκρότημα το 1989 και πολλοί γενικά τοποθετούν ταφόπλακα και στην ίδια την ύπαρξη της μπάντας, ειδικά οι κολλημένοι πετάνε ατάκες τύπου «30 χρόνια νεκρή μπάντα» και διάφορες τέτοιες αρλούμπες. Η δεκαετία των 80’s τους φέρθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αυτή όμως των 90’s θα τους δοκίμαζε στον ύψιστο βαθμό. Η αρχή που έγινε με το αδικημένο και καταπληκτικό παικτικά “Cracked brain” το 1990 είχε ήδη φέρει αποστροφή από τους οπαδούς, αλλά ήταν φοβερό άλμπουμ με τον Andre Grieder των POLTERGEIST (ΥΠΕΡΜΠΑΝΤΑΡΑ, οι δίσκοι τους και ειδικά το “Behind my mask” αν λείπουν από τη συλλογή σου, επιεικώς δεν αξίζεις να λέγεσαι thrasher) στα φωνητικά να κάνει φοβερή δουλειά. 
Τα ίχνη τους χάνονται και επιστρέφουν το 1994 με το ομότιτλο ΕΡ και όντας κουιντέτο αυτή τη φορά, με ολικό ρεκτιφιέ της σύνθεσης πλην του Sifringer φυσικά. Ηχητικό όνειδος που δε μπορεί να περιγραφεί ούτε αν έχεις την καλύτερη διάθεση. Και πως μπορείς να κάνεις το κακό ακόμα χειρότερο; Με άλλο ένα ΕΡ 4 μήνες μετά, το “Them not me”, ενώ ο «τραγουδιστής» Thomas Rosenmerkel σε έκανε να αναφωνείς «Schmier γύρνα πίσω ή έστω τηλεφώνα». Κι όμως δε βάλανε μυαλό και επέστρεψαν 4 χρόνια μετά και με ολοκληρωμένο άλμπουμ, το “The least successcul human cannonball”. Πού πας ρε Καραμήτρο(γλου) με τέτοιο τίτλο και σύνθεση; Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι θεωρήθηκαν από τα πλέον ξοφλημένα γκρουπ όλων των εποχών, αυτοκτόνησαν στην ουσία μόνοι τους (μόνος του ο Mike για την ακρίβεια), αλλά για ότι κατεβαίνει μετά την άνοδο, μπορεί να υπάρξει εκ νέου άνοδος με τη σωστή κίνηση. Η κίνηση ματ και ανάσταση της καριέρας τους γίνεται το 1999 με την επιστροφή του Schmier, 10 χρόνια ακριβώς μετά τη φυγή του. Εκεί όχι απλά ανασταίνονται αλλά παίζουν όμορφα και το παιχνίδι του marketing, διαφημίζοντας σωστά και παντού το νέο Line-up (με τον ντράμερ Marc Reign) και όντας τρίο ξανά, κάνουν άπειρες συναυλίες. Περνάνε κι από την Ελλάδα μάλιστα σε μεγαλειώδη εμφάνιση, αντάξια για πολλούς της πρώτης τους εμφάνισης το 1989 (όπου παραλίγο να είχαμε θύματα από το βρωμόξυλο). 
Το 2000 φέρνει ένα από τα καλύτερα άλμπουμ «επιστροφής» όλων των εποχών, το “All hell breaks loose” τους έβαζε ξανά γερά στο παιχνίδι και με κεκτημένη ταχύτητα βγάζουν την επόμενη χρονιά το “The antichrist” το οποίο πλήρως αντικειμενικά θεωρείται και η τελευταία πολύ μεγάλη τους στιγμή. Το momentum φάνηκε να τους ξεπερνάει, οι κυκλοφορίες πλήθυναν και ακολούθησαν σύνολο 6 άλμπουμ (“Metal discharge”, “Inventor of evil”, “D.E.V.O.L.U.T.I.O.N.”, “Day of reckoning”, “Spiritual genocide” και “Under attack”), δύο συλλογές επανεκτελέσεων (“Thrash Anthems” αμφότερα) και γενικά έχουμε φτάσει σε μία κατάσταση που διατηρούν μία τιμιότητα χωρίς να μπορούν να διεκδικήσουν παλιά μεγαλεία αλλά δεν ξεφτιλίζονται όπως και πριν 20-25 χρόνια. Δύσκολο να βρει κανείς κάποιον που δεν έχει ένα σεβασμό τουλάχιστον για όσα πρόσφεραν, αντικειμενικά τελείως θεωρώ ότι ήταν μπάντα που έβαλε τα στήθη της μπροστά ώστε να κάνει τους οπαδούς μάγκες και συνέβαλε τα μέγιστα ειδικά στην Ευρώπη ώστε να μείνει κραταιός ο μεταλλικός ήχος. Κάφροι και μη εκεί έξω που έχουν απολαύσει δημοσιότητα τους αναφέρουν συνέχεια ως μέγιστη επιρροή και ότι αν δεν υπήρχαν οι DESTRUCTION, πολλά πράγματα στο μεταλλικό χώρο θα είχαν πάρει άλλη πορεία. Έχουν επιδείξει και ιδιαίτερη σχέση με τη χώρα μας, βγάζοντας μάλιστα ολόκληρη ανακοίνωση ότι κανείς δεν τους έφερνε για χρόνια ενώ οι ίδιοι ήθελαν, από την άλλη ερχόντουσαν με παγερή προσέλευση προβάλλοντας και παράλογες απαιτήσεις. Πιστεύω είναι μία καλή στιγμή για τον ερχομό τους δεδομένου ότι έχουν πολλά χρόνια να έρθουν και με βάση ότι οι πολλές συναυλίες αρχίζουν μετά το Μάρτιο και δεν υπάρχει κάτι ανάλογο στα κυβικά τους πλην των SLAYER που έρχονται σε 5 μήνες. Εκτιμώ ότι τουλάχιστον την τελευταία δεκαετία είναι δισκογραφικά αξιοπρεπέστεροι από τους KREATOR/SODOM με τίμιες και ώριμες δουλειές, οι οποίες περνάνε στα ψιλά για κάποιο λόγο (τίποτα δεν είναι τυχαίο, γι’ αυτό και σε σχέση με τους άλλους δύο είναι πιο κάτω σε αξία θεωρητικά). Μένει να δούμε αν ο ερχομός τους θα αποτελέσει σύσφιξη των σχέσεών τους με τη χώρα μας. Ήδη έχουν προσφέρει πολλά παραπάνω απ’ όσα μπορούμε να φανταστούμε, ακόμα κι αν οριοθετήσουν κάποιοι το τέλος της ύπαρξης τους το 1989 όπως προαναφέρθηκε. Σίγουρα πιο trademark κομμάτι τους από το “Curse the Gods” δεν μπορεί να υπάρξει, άρα επειδή ή αυτό ή το “Mad butcher” ή το “Total disaster” θα το επιλέξουν αρκετοί αν όχι οι περισσότεροι συνάδελφοι, θα επιλέξω ένα κομμάτι από τον καλύτερο τους δίσκο που έδειχνε και πόσο μπορούσαν να απλώσουν τις δομές τους σε σχέση με άλλες μπάντες της εποχής. Ίσως ο πιο ξυραφάτος κιθαριστικός ήχος της ύπαρξης!

Άγγελος Κατσούρας

 

Οι DESTRUCTION είναι από τα λίγα μουσικά σχήματα που όταν κάποτε υπήρχε η μεγάλη άνθηση του thrash metal στα 80’s με τις τόσες αντιξοότητες από την κοινωνία, έκανε ότι μπορούσε για να κρατάει ψηλά τη σημαία του εν λόγω είδους. Και φυσικά το κατάφερε δημιουργώντας μια τόσο μεγάλη δισκογραφία αλλά και τόσα πολλά τραγούδια που έχουν μεγαλώσει γενιές μεταλλάδων. Δεν γίνεται να ακούς thrash και να μην τους γνωρίζεις ή να μην έχεις κάποιο album στην δισκοθήκη σου. Προσωπικά δεν ήταν ποτέ στα πολύ αγαπημένα μου groups και ούτε τους παρακολουθώ πάρα πολύ φανατικά, άλλα πάντα όταν κυκλοφορούν μια νέα δουλειά θα ψάξω να την ακούσω. Βλέπετε κάθε δίσκος τους, αποτελεί ωδή στο είδος, οπότε δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητος. Για όσα χρόνια αντέξουν ακόμα το σίγουρο είναι ότι θα μας δίνουν καλές δουλειές και αυτό είναι που μετράει…                        

Θοδωρής Μηνιάτης

 

Είναι από τους ορισμούς του thrash οι DESTRUCTION! Η τραχύτητα στην κιθάρα και τα στριφνά φωνητικά δημιούργησαν σχολή την δεκαετία του ’80, στην οποία μεγαλούργησαν. Το “Sentence of death” επηρέασε ακόμα και τους μαυρομέταλλους και το “Eternal devastation” παραμένει στη συνείδηση μου ως ένα από τα κορυφαία thrash album όλων των εποχών!
Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη τους συναυλία μετά την επανασύνδεση τους στο Woodstock όπου κυριολεκτικά έσπειραν τον πανικό! Το κακό είναι ότι αντί να κρατήσουν την τραχύτητα στις κιθάρες, προτίμησαν έναν πιο συμπαγή ήχο που πλέον δεν τους καθιστά ιδιότυπους όπως παλιά! Κάθε φορά που έρχονταν έκτοτε, έδινα το παρόν και θαύμαζα την γεμάτη ενέργεια παρουσία τους στη σκηνή!
Ανυπομονώ να έρθει η στιγμή της συναυλίας που θα παίξουν το παρακάτω κομμάτι:

Λευτέρης Τσουρέας

 

Το όνομα DESTRUCTION είναι συνώνυμο του τευτονικού thrash metal και δεν χωράει ίχνος αμφιβολίας. Εδώ μιλάμε για ένα συγκρότημα που πρωτοστάτησε στο κίνημα και που μαζί με τους KREATOR, SODOM και TANKARD επηρέασαν άπειρες μπάντες, τόσο στον ήχο όσο και στο στιλ. Η αλήθεια είναι πως το συγκρότημα ήταν στα φόρτε του στα 80’s, όταν κυκλοφόρησε δίσκους-μνημεία όπως το “Eternal devastation” και το “Release from agony”. Για την μετέπειτα πορεία τους πολλά μπορούν να ειπωθούν. Σίγουρα υπάρχουν μεγάλες απογοητεύσεις και αρκετές μετριότητες και αν έπρεπε να ξεχωρίσω έναν δίσκο, θα ήμουν ανάμεσα στους  “Day of reckoning” και “Under attack”. Για εμένα όμως θα είναι το συγκρότημα που με έβαλε στο thrash και ο ήχος αυτός τους χρωστάει πάρα πολλά.

Δημήτρης Μπούκης

 

Με το thrash δεν έχω και την καλύτερη σχέση, ιδιαίτερα με το γερμανικό. Ποτέ δε μου έκανε κλικ γιατί θεωρούσα πως η Αμερική έδινε πολλά περισσότερα σε αυτό το ιδίωμα. Η σχέση μου με τους DESTRUCTION είναι καθαρά επιδερμική. Γνωρίζω πέντε πράγματα συγκεκριμένα και τίποτα περισσότερο. Είναι μία μπάντα όμως που έχει γράψει ξεκάθαρα την δική της ιστορία στο χώρο και κάτι τέτοιο μόνο απαρατήρητο δεν μπορεί να περάσει. Πάντως την μία φορά που τους είδα ζωντανά είχαν την ατυχία να παίζουν με τους OVERKILL…

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: URIAH HEEP

5 Φεβρουαρίου, 2019 - 14:15 Rockhard

BAND OF THE WEEK: URIAH HEEP “Easy livin’”, “Lady in black”, “Sympathy”, “The wizard”, “July morning”, “Gypsy”… Τόσοι μα τόσοι ύμνοι. Κοινό τους σημείο; Μα φυσικά η μπάντα της εβδομάδας μας, που...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: WITHIN TEMPTATION

29 Ιανουαρίου, 2019 - 03:00 Rockhard

Πέρασε κάποιος καιρός από τότε που είχαμε συγκρότημα με γυναικεία φωνητικά στην στήλη Band Of The Week και η επιστροφή είναι εμφατική, με τους WITHIN TEMPTATION, ένα από τα πιο επιτυχημένα γκρουπ...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: KING DIAMOND

22 Ιανουαρίου, 2019 - 02:30 Rockhard

Ο Δανός King Diamond με την ομώνυμη μπάντα του, είναι το Band of the Week γι’ αυτήν την εβδομάδα, την προτελευταία του Ιανουαρίου. Μετά από πολλά χρόνια δισκογραφικής απουσίας, επιστρέφει με το live...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SOILWORK

15 Ιανουαρίου, 2019 - 16:45 Rockhard

Μετά την καθιερωμένη παύση για τις γιορτές των Χριστουγέννων, η στήλη Band of the week, επιστρέφει με πρώτο συγκρότημα για το 2019, τους Σουηδούς melodic death metallers, SOILWORK. Η παρέα του Bjorn...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: Jason Becker

4 Δεκεμβρίου, 2018 - 16:15 Rockhard

Τα λόγια είναι περιττά όταν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη όπως ο Jason Becker. Αυτό το παιδί-θαύμα, που χτυπήθηκε τόσο βάναυσα από τη μοίρα, σε ηλικία μόλις 20 χρονών, το 1990 κι ενώ ήταν έτοιμος για το...

[περισσότερα]