BAND OF THE WEEK: DREAM THEATER

26 Φεβρουαρίου, 2019 - 01:15

Το “Distance over time” του μεγαλύτερου prog metal σχήματος, των DREAM THEATER, είναι ήδη στα δισκοπωλεία έχοντας αφήσει πολύ θετικές εντυπώσεις. Καιρός δεν ήταν να γίνουν και οι σπουδαίοι αυτοί Αμερικάνοι, Band of the week στο Rock Hard; Κλασικά, διαβάζετε την άποψη των συντακτών μας και ψηφίζετε τον αγαπημένο σας δίσκο στο poll που ακολουθεί ακριβώς από κάτω…

Η σχέση μου με τους DREAM THEATER, είναι μία σχέση ζωής. Έχω λατρέψει τη μουσική τους όσο κανενός άλλου σχήματος, έχω ταξιδέψει σε αρκετές χώρες να παρακολουθήσω συναυλίες τους σε διαφορετικές περιοδείες, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά και σε πολύ προσωπικές στιγμές πολλά μέλη τους, έχω κάνει συνέντευξη με όλα τα νυν και πρώην μέλη τους (ο Myung δεν πιάνεται, αφού τα τελευταία χρόνια άνοιξε το στόμα του) τουλάχιστον από 2-3 φορές, μα πάνω απ’ όλα έχω κάνει φιλίες ζωής με συν-οπαδούς. Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσες χιλιάδες ώρες ακρόασης έχω περάσει με τους δίσκους τους. Ναι, χιλιάδες. Έτυχε να τους παρακολουθώ από το ντεμπούτο τους, που το είχα αγοράσει σε κασέτα εταιρίας και κάθε φορά που έβγαζαν δίσκο, περνούσα τουλάχιστον 10 μέρες ακούγοντας ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ και μόνο αυτό το άλμπουμ και κάθε φορά που είχα δίλημμα τι να ακούσω, απλά έβαζα να παίζει ένα οποιοδήποτε άλμπουμ τους. Μου είναι αδιάφορο τι λέει ο ένας κι ο άλλος για τους DREAM THEATER, το σχήμα που στα 90’s καθόρισε ένα πολύ μεγάλο μέρος του ήχου του metal, μαζί με τους PANTERA και τους PARADISE LOST, έφτιαξε σχολή και δημιουργήθηκαν εκατοντάδες copycats. Υπήρξαν πολλοί που τους άκουσαν και πλέον δεν τους ακολουθούν. Τους θεωρούν «πασέ», ξεπερασμένους. Έτσι είναι οι μόδες, έρχονται και παρέρχονται. Οι DREAM THEATER, έχουν δημιουργήσει μία νέα γενιά οπαδών την τελευταία δεκαετία, είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι. Μακριά από εμάς οι ελιτισμοί. Οι πωλήσεις τους τα τελευταία χρόνια είναι σχεδόν διπλάσιες από το κολοσσιαίο “Scenes from a memory”, οι ζωντανές παραγωγές τους τεράστιες, ο κόσμος που τους παρακολουθεί στις συναυλίες υπερδιπλάσιος. Ναι, βρίσκω ότι εδώ και κάποια χρόνια, απλά συντηρούνται στην κορυφή, δεν κάνουν κάτι ρηξικέλευθο. Διαφωνώ με την προβλεψιμότητα του tracklisting των δίσκων τους, με πολλές κινήσεις marketing, με το στήσιμο των ντραμς του Mangini, με τα μπιφτέκια που ψήνει ο Petrucci στο τελευταίο τους video clip, με το πανομοιότυπο setlist των συναυλιών τους τα τελευταία χρόνια, με το εξώφυλλο του νέου άλμπουμ... Έχει καμία σημασία; Ακόμα και στο ρελαντί, οι THEATER δημιουργούν δίσκους που τους βλέπουν με τα κιάλια του “Falling into infinity” άλλα σχήματα και παίρνουν τα κουβαδάκια του “A change of seasons” και πάνε σε άλλη παραλία. Για να λέμε και τη μαύρη αλήθεια πάντως, δεν υπάρχει χειρότερη φάρα από τους οπαδούς των DREAM THEATER κι αυτό φαίνεται από τα σχόλια σε κάθε νέο τραγούδι τους στο YouTube;  Ή μάλλον από την ανακοίνωση του tracklisting και τις διάρκειες των τραγουδιών. 
Έχουν μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια; «Γιατί δεν γράφουν πιο compact κομμάτια μικρότερης διάρκειας». 
Γράφουν μικρά σε διάρκεια κομμάτια; «Που είναι τα 15λεπτα έπη που αγαπήσαμε;». 
Έχουν μελωδίες; «Τους θέλουμε πιο metal». 
Είναι πιο metal; «Που είναι ο λυρισμός τους;» 
Παίζουν το “Pull me under” στις συναυλίες τους; «Προβλέψιμοι»
Δεν παίζουν το “Pull me under” στις συναυλίες τους; «Δεν παίζουν το πιο αναγνωρίσιμο τραγούδι τους;» 
Βγάζουν διπλό δίσκο; «Θα μπορούσαν να έβγαζαν μονό άλμπουμ που να άγγιζε την τελειότητα».
Βγάζουν δίσκο με λιγότερη διάρκεια από 75’; «Που είναι οι εποχές που έβγαζαν διπλό δίσκο;»
(και η συζήτηση μπορεί να συνεχιστεί για πάντα)
Όσοι θέλετε να πουλήσετε μούρη πασάροντάς μας διάφορα underground ονόματα που –τάχα μου- είναι καλύτερα σήμερα, μπορείτε να το κάνετε. Όσοι πλέον ακούτε μπαφοrock και θεωρείτε το prog metal των DREAM THEATER, ξεπερασμένο, μαγκιά σας. Όσοι δεν τους γουστάρετε επειδή δεν είναι όσο metal θέλετε για να τονωθεί η τεστοστερόνη σας, δικαίωμά σας. Μια χάρη μόνο: Μπορείτε να επιτρέψει η αστυνομία του facebook και του metal γενικότερα σε εμάς που τους γουστάρουμε, μα τους ευχαριστηθούμε όπως θέλουμε; Μην ανησυχείτε, δεν θα γελάμε στα μούτρα σας με την έλλειψη γούστου που έχετε. Έχουμε τρόπους… Για την ιστορία, μιλάμε για ένα σχήμα, που στους 5 καλύτερους δίσκους όλων των εποχών για τα δικά μου γούστα, υπάρχουν 2 στις κορυφαίες θέσεις (και 3 δίσκους τους στους 10 πρώτους). Και φυσικά, το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών κι ας διαφωνώ που το έπαιξαν live χωρίς τον Kevin Moore. Καπέλο τους…

Σάκης Φράγκος

 

Από την στιγμή που ξεκίνησε αυτή η στήλη, δεν έχουμε ασχοληθεί με τους DREAM THEATER, ένα από τα συγκροτήματα που με έχει στιγματίσει όσο λίγα άλλα. Το συγκρότημα που έχω δει ζωντανά περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο, σε πολλές διαφορετικές χώρες, από μικρά club μέχρι μεγάλα φεστιβάλ. Με άλμπουμ που έχω λατρέψει σε βαθμό... κακουργήματος και με τραγούδια που θα διάλεγα να συνοδεύσουν κάθε στιγμή της ζωής μου. Αν και τους πρωτογνώρισα με το απίστευτο drum-intro του "6:00", λίγο μετά μαγεύτηκα από την ομορφιά του "Images and words" αλλά και παρασύρθηκα από αμέτρητα τραγούδια τους, απανωτές κυκλοφορίες τους, επίσημες ή μη. Για πάντα θα κρατώ εκείνη την συναυλία των FATES WARNING στο Ρόδον, πριν την αρχή της οποίας, εγώ μαζί με ένα γεροδεμένο, μακρυμάλλικο ξανθό παιδί (βλέπε Σάκης Φράγκος), χτυπιόμασταν και τραγουδούσαμε κάθε στίχο του "Scenes from a memory" ενώ έπαιζε από τα μεγάφωνα, παρότι αυτό δεν είχε καν κυκλοφορήσει ακόμα. Επειδή το είχαμε λιώσει το promo CD. Όπως έχουμε πει πολλάκις, οι DREAM THEATER δημιούργησαν το ρεύμα του progressive metal και το τερμάτισαν, σε σημείο που όποιος κι αν ήθελε να τους ανταγωνιστεί δεν μπόρεσε. Είτε τους λατρεύετε, είτε λατρεύετε να τους μισείτε, οι Αμερικάνοι παραμένουν ανθεκτικοί ενάντια στις δυσκολίες. Σε ένα είδος που έχει ξεθωριάσει, αυτοί προσπαθούν να παραμείνουν πιστοί στον ήχο και το ύφος τους. Κατηγορώ τον Portnoy που αυταρχικά πήγε να τους επιβάλλει ένα διάλειμμα επ' αόριστον, αλλά κατηγορώ και τους υπόλοιπους που δεν μπορούν ακόμα να ξεπεράσουν έναν Portnoy μουσικά. Έτσι απλά. Παρόλα αυτά, αρτίστες όπως αυτοί - ο John Myung απλά ισοπεδώνει κάθε μπασίστα με 4, 5, 6 ή 7 χορδές, ο μαέστρος Jordan Rudess, ο εκπληκτικός Mike Mangini (που μπορεί να μην είναι Portnoy, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να μην φανεί το εκτελεστικό κενό του), ο απίστευτος και ταλαντούχος John Petrucci αλλά και ο παρεξηγημένος James LaBrie που άλλωστε βαστά το πιο εύκολα επηρεασμένο όργανο απ’ όλους τους παραπάνω (την φωνή) - δεν υπάρχουν τόσοι σε ένα συγκρότημα. Το "Distance over time" (=ταχύτητα) ευτυχώς επιβραβεύει όλους που δεν τους εγκατέλειψαν με τα τελευταία μέτρια άλμπουμ. Οι DREAM THEATER  επιτέλους έβγαλαν πολύ καλό άλμπουμ, ακουμπώντας τα όριά τους (τα σημερινά). Ελπίζω να το τιμήσετε και να το ευχαριστηθείτε. Αισθάνομαι επιτέλους, όπως και με τα παλαιότερα άλμπουμ τους, πως θα μπορώ να το βάλω να το ακούσω σχεδόν οποιαδήποτε στιγμή. 

Γιώργος "Kay" Κουκουλάκης

 

Τα άλυτα θέματα που έχω με τους DREAM THEATER είναι γνωστά σε όλους μου τους φίλους και γνωστούς. Κάθε νέα τους κυκλοφορία για εμένα είναι μια ολόκληρη μυσταγωγία. Μεταξύ άλλων περιλαμβάνει απανωτές ακροάσεις ολόκληρου του εκάστοτε album και εν συνεχεία η επαναλαμβανόμενη ακρόαση του κάθε τραγουδιού ξεχωριστά, προκειμένου να βγει το σχετικό πόρισμα.
Οι DREAM THEATER συγκαταλέγονται λοιπόν στην πεντάδα με τα αγαπημένα μου συγκροτήματα όλων των εποχών. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι τα τελευταία χρόνια έχω γίνει λίγο κυνικός απέναντί τους μετά και τις γνωστές ανακατατάξεις και θερμός υποστηρικτής της Portnoy era τους. Τουλάχιστον σε ότι αφορά τις συναυλίες τους, καθώς αυτές είχαν και τον παράγοντα έκπληξη, ενώ πλέον είναι κάπως αποστειρωμένοι.
Το “Distance over time” έφερε ένα αμυδρό χαμόγελο και την ελπίδα, η οποία είχε χαθεί. Όσο περνούν λοιπόν οι ημέρες, τόσο πιο πολύ και μου αρέσει. Ο φόβος για ένα νέο “Dream Theater” πάντα θα υπάρχει από το 2013 και στο εξής...
Όλα τα albums των DT έχουν μια ειδική θέση στην καρδιά μου. Από την τριάδα των κοινώς ομολογουμένων αριστουργημάτων μέχρι και τα πιο παρεξηγημένα. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, ο πλέον παρεξηγημένος δίσκος τους είναι το “Falling into infinity”. Η παραφιλολογία που έχει αναπτυχθεί όλα αυτά τα χρόνια έχει πάρει τόση έκταση, ώστε να μη δώσουν οι οπαδοί τους την απαραίτητη προσοχή που του αρμόζει. Απλά, φανταστείτε το ως ένα διπλό album, το tracklist του οποίου θα είχε το “You or me” και όχι αυτό το πειραγμένο πράγμα από τον Desmond Child, καθώς και τα “Where are you now”, “Cover my eyes”, “Speak to me” και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ το υπεραριστούργημα “Raise the knife”...

Γιώργος Κόης

 

Και να θες να γράψεις κάτι κακό για τους DREAM THEATER, ο «φόβος» της «απόλυσης» από τον αρχισυντάκτη είναι ορατός, καθότι γνωστός groupie της μπάντας. Άσε που δεν είναι μόνος στο ROCK HARD στην Theater-ο-mania. Αλλά εντάξει. Τα καταλαβαίνουμε τα παιδιά, τα δικαιολογούμε, συμμεριζόμαστε τον πόνο (πρόβλημά) τους και ως ένα βαθμό έχουν και τα δίκια τους.
Πέραν του χαβαλέ, τι ακριβώς να πεις για το μεγαλύτερο prog metal συγκρότημα; Ακόμα και οι «οχτροί» της μπάντας, κάπως/κάπου/κάποτε προσκυνούσαν δίσκους όπως τα “Awake” ή “Images and words” ή “Metropolis pt. 2”. Και προσωπικά μέχρι και το “Train of thought” και το μακρινό πλέον 2003, είναι μία μπάντα που γουστάρω πολύ. Από εκεί και πέρα όμως, εκλάμψεις. Σίγουρα η φυγή του Mike Portnoy τους αποδυνάμωσε, όσο και αν στη θέση του πήραν το καλύτερο cyborg που υπάρχει διαθέσιμο, τον Mike Mangini. Υπερπαίκτης, σε κάνει να σιχτιρίζεις κάθε τρεις και λίγο με την άνεση που παίζει πράγματα για τα οποία άλλοι κλαίνε, αλλά cyborg συγκριτικά με τον Μιχαλάκη. Δώσε του να παίξει ότι σου έρθει στο μυαλό και θα το κάνει τέλεια. Αλλά η ψυχή του Μιχαλάκη και ο δημιουργικός του οίστρος, λείπουν από τους THEATER κατά τη γνώμη μου. Με όλο το σεβασμό προς το ντραμιστικό κτήνος, τον Mangini. Ίσως ο απόλυτος Θεός, Minnemann, να ήταν καλύτερη λύση, γιατί η καλώς εννοούμενη τρέλα του ίσως οδηγούσε και τη μπάντα σε διαφορετικά μονοπάτια, αλλά ας μη μείνουμε εκεί. 
Μουσικά μετά το 2003 με έχουν χάσει. Κακούς δίσκους δε βγάζουν. Δεν είναι και εύκολο άλλωστε, όταν μιλάμε για τέτοιους παίκτες/καλλιτέχνες. Όμως στα δικά μου αυτιά έχουν χάσει αρκετά πράγματα που είχαν. Για αυτό και δε μου μένουν και πολλά πράγματα μετά από κάθε δίσκο τους, όσο και αν το νέο τους άλμπουμ, “Distance over time” είναι καλύτερο από τα 3 προηγούμενα. Και πάλι, κάτι μου λείπει πλέον και σίγουρα δεν είναι το tulip. Και πάλι όμως, κάθε δίσκος έχει και τραγούδια που μου μένουν. Όμως στο σύνολο κάπου δεν.
Προφανώς και θα πάμε πάλι στο live, αφού άλλωστε πέραν όλων των άλλων είναι και δωρεάν μαθήματα επί σκηνής για όσους παίζουν κάποιο μουσικό όργανο και δε θυμάμαι κάποιο «μέτριο» έστω live τους (Λυκαβηττός for the win πάντως) και εννοείται ακόμα είναι οι αδιαμφισβήτητοι ηγέτες του χώρου τους. Και μαγκιά τους, που παρόλο το μέγεθός τους, πειραματίζονται, δοκιμάζουν πράγματα, μην πηγαίνοντας σε safe mode, ενώ όντας leaders δε διστάζουν να επηρεάζονται και από μπάντες κατά καιρούς (οι METALLICA είναι σε μόνιμη βάση χρόνια τώρα). Ανεξαρτήτως του ότι εδώ και χρόνια δεν τρελαίνομαι με δίσκους τους, οι THEATER είναι ένα τεράστιο όνομα του χώρου μας, κάτι που κέρδισαν με την αξία τους και δεν τους χαρίστηκε τίποτα και δεν έγιναν από κάποιο σχέδιο marketing και μόνο. Μεγάλος σεβασμός. Αλλά οι πραγματικοί D.T. είναι οι DARK TRANQUILLITY, έτσι για να μη ξεχνιόμαστε και να επιστρέψουμε λίγο στο χαβαλέ, γιατί αρκετά σοβαρό ήταν το περισσότερο κείμενο. 
Κομμάτι τώρα, λίγο δύσκολο, αφού δεν είναι και λίγα. Αλλά αφού το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο είναι το “Under a glass moon” (διαχρονικά αγαπημένο), ας είναι αυτό για σήμερα.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

Θα κάνω ό,τι μπορώ εδώ για να αποφύγω μια Χολιγουντιανή υπεράσπιση των DREAM THEATER απέναντι σ’ όλο το μίσος και τη κριτική που έχουν φάει και συνεχίζουν να δέχονται. Απεναντίας, θα παραμείνω σε καθαρά προσωπικό επίπεδο διότι η μπάντα από το Long Island είναι όντως μια πολύ προσωπική υπόθεση για μένα.  
Πρέπει να ήμουν περίπου 14-15 χρονών όταν άκουσα το “Change of seasons” πριν από 21 χρόνια. Η γνωριμία μου με τους DREAM THEATER παραμένει το προ Χριστού και μετά Χριστού σημείο στη προσωπική μου ιστορία και σχέση μου με τη heavy metal μουσική. Όπως και ο Mike Portnoy, δεν ήξερα το όλο λογύδριο γύρω από το Carpe Diem από τη ταινία μνημείο των 90s “The dead poets society”  και αντιθέτως το έμαθα μέσα από τους στίχους του “Change of seasons”. Το εν λόγω κομμάτι με συνόδευε στο σχολείο, στο σπίτι, στα εύκολα και στα δύσκολα σους έρωτες και τις χυλόπιτες, τις επιτυχίες και αποτυχίες και πριν δύο χρόνια, επιτέλους, σε ζωντανή εμφάνιση της μπάντας στα πλαίσια της “Images , words and beyond” περιοδείας. Μόνο και μόνο που τα μοιράζομαι όλα αυτά, νιώθω πως μοιράζομαι κάτι πολύ προσωπικό που δεν θα έπρεπε, διότι οι DREAM THEATER είναι κομμάτι του DNA μου. Όταν κάποιος διαφωνεί μαζί μου, όταν διαβάζω μια αρνητική κριτική, το παίρνω προσωπικά και όσες φορές η μπάντα με απογοήτευσε ένιωσα προδομένος. Πιστεύω πως όλοι έχουμε μια μπάντα στην οποία προβάλουμε τόσα έντονα συναισθήματα. Ναι, μοιράζομαι πολλά από τα παράπονα των οπαδών και των λεγόμενων “haters”: Ο Mangini δεν θα ακουστεί ποτέ σαν τον Portnoy, ενίοτε ο Rudess ακούγεται σαν δεύτερος κιθαρίστας, το μπάσο συνήθως δεν ακούγεται, ο LaBrie το χάνει στα live…. Και και και. Το ζήτημα είναι πως όλα τα ατελείωτα παράπονα και πρέπει των οπαδών υπάρχουν μόνο και μόνο γιατί οι DREAM THEATER πήραν το πήχη και τον επανατοποθέτησαν εκεί όπου μόνο εκείνοι φτάνουν. Από τους DREAM THEATER ο κόσμος περιμένει το τέλειο και συχνά ο κόσμος δεν το βλέπει ακόμα και όταν είναι μπροστά τους. 

Φίλιππος Φίλης

 

Μια τεράστια μπάντα για αυτήν την εβδομάδα στο band of the week. Ένα σχήμα που φέτος κλείνει 30 χρόνια από το ντεμπούτο του “When dream and day unite” και μόλις κυκλοφόρησε άλλον ένα πολύ καλό δίσκο το “Distance over time”, τον δέκατο τέταρτο στην πορεία του.
Θα ήταν περιττό να αναφέρω την αξία τους σε αυτήν εδώ την στήλη, όσοι δεν την αναγνωρίζουν ή δεν την αποδέχονται πρέπει ή να είναι κουφοί, ημιμαθείς ή περιστασιακοί στον χώρο. Όσοι δε τα τελευταία χρόνια μιλούν απαξιωτικά για το σχήμα και την μουσική τους (ειδικά τώρα με τα social media έχει παραγίνει το κακό) μάλλον έχουν την εμπάθεια στο αίμα τους ή θέλουν να τραβήξουν την προσοχή με οποιοδήποτε τρόπο. Προσωπικά, προσπερνάω τάχιστα και ούτε καν ασχολούμαι.  
Παρακάτω θα ήθελα να παραθέσω κάποιες αγαπημένες στιγμές που θυμάμαι στα τριάντα χρόνια που τους παρακολουθώ και έχουν να κάνουν με την μπάντα και τους δίσκους της και έχουν αποθηκευθεί στην μνήμη μου :  
Το ντεμπούτο το είχα πάρει όταν πρωτοβγήκε από το μοναδικό δισκάδικο που υπήρχε στην επαρχιακή πόλη που μεγάλωσα, για κάποιο λόγο το βρήκα μπροστά μου και ευτυχώς δεν με είχε πτοήσει η αρνητική κριτική που είχα διαβάσει για αυτό από το μοναδικό τότε metal περιοδικό της χώρας . Ευτυχώς που ο συντάκτης είχε αναφέρει ότι μοιάζουν με RUSH στην κριτική του και αυτός ήταν ο κύριος λόγος που με ώθησε στην αγορά του. Ήταν η εποχή που αγοράζαμε δίσκους  χωρίς να έχουμε ακούσει  νότα και απλά ελπίζαμε να ήταν καλός. Kι αυτό το ντεμπούτο παραήταν καλό.  
Το “Images and words” το είχα παραγγείλει μαζί με το δεύτερο LYNCH MOB και το πρώτο BODY COUNT από το Happening. Nα μην αναφέρω ότι το βινύλιο “έλιωσε” κυριολεκτικά πάνω στο πικάπ.  To “Live at the marquee” θα είναι από τα πρώτα albums που θα εγκαινιάσουν το ολοκαίνουργιο CD player και ακόμα θυμάμαι το ατέλειωτο “λιώσιμο” στο “Bombay Vindallo”. Ή όταν βγήκε το “Change of seasons” θυμάμαι να το ακούω αλλεπάλληλα και να πιστεύω ότι είχαν περάσει  3-4 λεπτά ακούγοντας το και όχι 23 που ήταν η πραγματική του διάρκεια. 
Θυμάμαι την πρώτη συναυλία των DREAM THEATER στον Λυκαβηττό μια εβδομάδα μετά αυτήν των SMASHING PUMPKINGS στο ίδιο χώρο και την ανυπομονησία που υπήρχε από τους βαμμένους progsters ( γεια σου Ανδρέα!). Το σοκ που έπαθα όταν άκουσα το “Scenes from a memory” και πάνω που νόμιζα ότι τα είχα ακούσει όλα από τους DREAM THEATER. Αμ δε, το Νο 1 album στην λίστα μου το 1999.  
Τις δύο συναυλίες στο Ρόδον το 2002, όπου πήγα στην πρώτη κανονικά και έτρεχα την δεύτερη από την δουλειά σαν τρελός για να προλάβω το δεύτερο μέρος που θα έπαιζαν όλο το “Number of the beast” ή την προακρόαση στο σπίτι μου του “Six Degrees..” αρκετούς μήνες πριν την κυκλοφορία του που έφερε ο Σάκης Φράγκος κατόπιν προτροπής του Αλατά.  
Μέχρι και το “Train of thought” για μένα ήταν αψεγάδιαστοι, από εκεί και πέρα ένα μέρος της λάμψης τους άρχισε να χάνεται, παρόλο που οι δίσκοι τους  έκτοτε ήταν από πολύ καλοί και πάνω (με εξαίρεση το “The Astonishing” που δεν μπόρεσα ποτέ να μπω στο πνεύμα του και αποτελεί για εμένα τον μοναδικό μέτριο δίσκο στην δισκογραφία της μπάντας).
Κλείνοντας, θα δανειστώ τα λόγια που είπε πρόσφατα ο αγαπημένος μου Jack White αναφερόμενος στους LED ZEPPELIN και πιστεύω ότι κολλάνε γάντι με την άποψη που έχω για τους DREAM ΤΗΕΑΤΕR. “Είναι μια αμετακίνητη δύναμη στην μουσική, δεν εμπιστεύομαι οποιονδήποτε δεν του αρέσουν”. 

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

Προσπαθώ να διαλέξω μέσα μου αν αυτή ήταν η καταλληλότερη στιγμή να κάνουμε τους DREAM THEATER band of the week ή η χειρότερη για τους γύρω που τόλμησαν να τους πιάσουν στο στόμα τους χωρίς την παραμικρή ύπαρξη τσίπας. Και τι δεν είδα τον τελευταίο καιρό, από meme ότι έχουν να βγάλουν καλό (προσέξτε, καλό, όχι τέλειο) δίσκο εδώ και 20 χρόνια (ενώ οι υπόλοιποι μεταλλοσωτήρες μεγαλούργησαν μετά το ’99 ας πούμε), ότι είναι ξοφλημένοι (που θα δίνατε νεφρό να παίξετε 1’ της μουσικής τους όλοι εκεί έξω) και πολλά άλλα που καλό είναι να κατευνάσω το θυμό μου και να το δω ψύχραιμα. Υποσχέθηκα στον Σάκη να μην πολυπλατιάσω αυτή τη φορά (μεταξύ μας δεν πλατιάζω ποτέ, απλά θέλω να αναλύω τα πράγματα όπως γούσταρα να τα διαβάζω αναλυτικά όταν ήμουν μικρός). Σάκη συγνώμη, ειδικά τώρα δε γίνεται! Λοιπόν όσο γίνεται σταράτα και απλά: Οι DREAM THEATER εδώ και 30 χρόνια είχαν δύο κακές στιγμές αντικειμενικότατα, δηλαδή το ομότιτλο άλμπουμ (ανεπαρκές με 2 καλά κομμάτια) και το ΑΣΤΕΙΟ “The astonishing”. Συγνώμη, είμαι οπαδός αλλά αυτό ήταν ο ορισμός της μεγαλομανίας και της άστοχης κίνησης. Είναι η τρίτη φορά που κατάλαβαν ότι έκαναν «λάθος» στην καριέρα τους.
Η πρώτη ήταν με το “Falling into infinity”, το οποίο φυσικά είναι απίστευτο άλμπουμ αλλά η παρέμβαση άλλων στη μουσική τους, τους έφερε στη λογική να γίνουν όσο βαρύτεροι μπορούσαν. Τη δεύτερη συνέβη στο “Octavarium” το οποίο ήρθε μετά από το καλύτερο άλμπουμ της περασμένης δεκαετίας και των τελευταίων 16 ετών σε όλο το μεταλλικό ήχο (“Train of thought”) και φυσικά ήταν αρκετά υποδεέστερο και ξένο προς τον ήχο τους. Και η τρίτη ήρθε με το προαναφερθέν ΑΣΤΕΙΟ. Και τις τρείς φορές έδειξαν αντανακλαστικά ΤΕΡΑΣΤΙΑΣ μπάντας (όπως ακριβώς ΕΙΝΑΙ) και ξεπέρασαν τον σκόπελο, με τρανό παράδειγμα το τελευταίο τους άλμπουμ “Distance over time”. Παρένθεση! Ωραία η κωλοτούμπα έτσι; Ξαφνικά όλοι «ανακάλυψαν» εκ νέου το μεγαλείο τους, όλοι ξέχασαν τι τους σέρνανε 10-15-20 χρόνια και επειδή ο δίσκος έχει αποθεωθεί παγκοσμίως, άλλαξαν ρότα σαν κλασικοί φασαίοι και πλέον το «σκέφτονται» να έρθουν και στην επερχόμενη συναυλία τους (επειδή έχουν δει πολύ καλύτερες συναυλίες στη ζωή τους και μπάντες επί σκηνής και έχουν μέτρο σύγκρισης). Δεν θα μιλήσω καν για την κλάση κανενός που βρίσκεται ή βρέθηκε ποτέ στη μπάντα, θα είναι μάταιο να αναλυθεί αυτό που δεν αναλύεται. Δε θα αναφέρω καν το πόσο κράτησαν το μεταλλικό ήχο ζωντανό κι επίκαιρο στα 90’s πλάι στους PARADISE LOST, PANTERA, SEPULTURA, αν δεν τους το αναγνωρίζεις είσαι επιεικώς αγνώμων κι επικίνδυνος.
Δεν θα χρειαστεί καν να αναπτύξω επιχειρήματα ότι το “Images and words” είναι ένα από τα δέκα καλύτερα άλμπουμ στην ιστορία του ήχου μας κι ότι από το 1992 που βγήκε και μετά, δεν έχει κυκλοφορήσει μεταλλικό άλμπουμ που να είναι αρτιότερα ανώτερο του. Οι DREAM THEATER δεν χρειάζονται ούτε αναλύσεις, ούτε ίντριγκες, ούτε εμένα να αναπτύξω την αξία τους μέσα στα χρόνια. Χρόνια 30 μετά το πρώτο άλμπουμ και 35 σχεδόν μετά την ίδρυσή τους. Είχαν κι έχουν στυλ, μπρίο, αντοχή στον χρόνο, λάμψη, αποπνέουν σεβασμό όσο λίγοι, έχουν αποδεδειγμένα την ικανότητα να γράφουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (πόσοι μπορούν να το κάνουν άραγε; Διότι ξεχάσαμε να ακούμε ωραία τραγούδια εν πολλοίς) ακόμα και σήμερα (το νέο άλμπουμ είναι γεμάτο από αυτά) και στην τελική, αυτό που ισχύει πέραν όλων των παραπάνω 101%, είναι ότι δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν. Αν τώρα κάποιοι νομίζετε ότι το όνειδος του ήχου μας ήταν οι DREAM THEATER, ότι έφεραν όλο το metal σε τέλμα ενώ κάποτε ήταν όλο το metal μόνοι τους (πικρή αλήθεια, αλλά πρέπει να τη δεχτείτε), ότι είναι τίποτα τυχαίοι που απλά ζούνε στις δάφνες του παρελθόντος και ότι γενικά ανήκουν στα σαπάκια και όχι στους ηγέτες, σας έχω νέα. Πρέπει να αλλάξετε πλευρό, διότι έχετε στραβολαιμιάσει. Και κοντά σ’ αυτό, αποδεικνύετε ότι δεν είναι ο γιαλός στραβός, αλλά εσείς αρμενίζετε στραβά. Διαλέγω το κομμάτι που αν τελικά έμπαινε στο “Images and words” όπως έπρεπε, θα μιλούσαμε για το συνολικά ανώτερο άλμπουμ όλων των εποχών στην ιστορία της μουσικής και με το οποίο άνοιξαν την πρώτη τους συναυλία στην Ελλάδα το καλοκαίρι του ’98 στο Λυκαβηττό. Ακόμα κλαίμε...

Άγγελος Κατσούρας

 

Παρόλο που δεν δηλώνω φανατικός ακροατής του progressive metal, εντούτοις υπάρχουν κάποια groups που χαίρουν σεβασμού από όλους είτε σου αρέσει το είδος είτε όχι. Ένα από αυτά είναι σίγουρα και οι DREAM THEATER οι οποίοι είναι ένα συγκρότημα-πρότυπο. Συνεπείς δισκογραφικά, με δουλειές που οι έχοντες άποψη δηλώνουν ευθαρσώς ότι είναι πολύ καλές, αλλά πάνω από επαγγελματίες σε αυτό που κάνουν. Το ταλέντο φυσικά δεν το αναφέρω αφού είναι αυτονόητο. Παρακολουθώ όλες τις δουλειές τους ανελλιπώς αφού η ηχητική σταθερότητα που επιδεικνύει κάθε δουλειά τους είναι αξιοθαύμαστη, αλλά προσωπικά λατρεύω μόνο τα 3 πρώτα albums τους τα οποία και θεωρώ αξεπέραστα. Από το τέταρτο και μετά κάπως με «κουράζουν» σε σύνολο συνθέσεων δίσκου. Σαφώς υπάρχουν αξιόλογα και αξιοπρόσεκτα τραγούδια σε κάθε δουλειά αλλά καμία δεν μου έκανε «το κλικ» όπως οι 3 πρώτες. Αρέσκομαι σε πιο απλά δομημένα τραγούδια με πιο ευθύ ήχο κι όχι πολλές εναλλαγές σε κάθε σύνθεση. Παρόλα αυτά, το συγκρότημα θα συγκαταλέγεται για πάντα στα κορυφαία όλων των εποχών, όχι επειδή το λέω εγώ αλλά οι χιλιάδες των οπαδών τους σε κάθε χώρα. Για να πουλάνε ακόμα σημαίνει ότι έχουν πέραση. Αν είσαι οπαδός της metal μουσικής γενικά χωρίς παρωπίδες όλο και κάποιο τραγούδι τους θα σου αρέσει, δείγμα μεγάλου σχήματος που απευθύνεται σε ευρύ κοινό. Θεωρώ πως το metal χρειάζεται τέτοια σχήματα ασχέτως γούστου, για να αποτελούν τον φάρο στα νέα groups.  

Θοδωρής Μηνιάτης  

 

Σίγουρα δεν είμαι η πιο φανατική οπαδός του progressive metal, ούτε και των DREAM THEATER, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν υποκλίνομαι στο άκουσμα του ονόματός τους, πως δεν τους θεωρώ τους πρωτοπόρους και κορυφαίους του είδους ή πως δεν υπάρχουν δεκάδες κομμάτια τους που να μου αρέσουν πραγματικά πολύ. 
Η «πανεπιστημιακού» επιπέδου, «διαγαλαξιακού» θα την χαρακτήριζα σε περιπτώσεις, μουσική τους, με το υπερ-τεχνικό παίξιμο όλων όσων έχουν περάσει από εκεί πέρα,  με αυτά τα ασύλληπτα μετρήματα, τις εξωπραγματικές επιδόσεις, είναι στοιχεία που πάντα με εντυπωσιάζουν και απ’ την άλλη είναι αυτά τα ίδια που ενίοτε με κάνουν να βαριέμαι. 
Είναι λίγο για μένα όπως όταν πιάνεις να διαβάσεις ένα κλασικό λογοτεχνικό αριστούργημα. Μπορεί να σε εντυπωσιάσει και να πέσεις με τα μούτρα στο διάβασμα για ώρες, την επόμενη όμως στιγμή να σου φανεί αρκετά βαρύ και να το αφήσεις. 
Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος, που συνήθως δεν με χαλάνε καθόλου κομμάτια τους πιο «απλά» (όσο μπορεί να είναι δυνατό αυτό) στη δομή, τύπου “I walk beside you” ή το “Forsaken”, χωρίς απ’ την άλλη αυτό να σημαίνει πως μέσα στα πιο αγαπημένα μου κομμάτια, δεν συγκαταλέγονται και κάποια που η διάρκεια τους ξεπερνάει τα 7 λεπτά. 
Συνολικότερα, μέχρι και το “A dramatic turn of events” του 2011, με εξαίρεση ίσως το “Six degrees of inner turbulence”, θεωρώ πως πάνω από τα μισά τραγούδια κάθε δίσκου των Αμερικανών , είναι εκπληκτικά και πολλά εξ’ αυτών προσωπικά αγαπημένα. 
Εντούτοις, πιστεύω πως όσα χρόνια ακόμα και αν περάσουν, όσους δίσκους ακόμα κι αν κυκλοφορήσουν οι THEATER, ως σπουδαιότερο άλμπουμ τους θα θεωρώ πάντα το  “Images and words” και ως πιο αξεπέραστο, το “Pull me under” που δε θα πάψω ποτέ να λατρεύω.

Χαρά Νέτη

 

Κοντεύουν είκοσι χρόνια από την πρώτη φορά που άκουσα DREAM THEATER και συνειδητοποιώ (ακόμα μια φορά) πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος…  Είκοσι χρόνια από τη στιγμή που πρωτοέπαιξε το “Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory” στο στερεοφωνικό μου. Είκοσι χρόνια από τη στιγμή που ένιωσα σοκ ακούγοντας κομμάτια σαν τα "Strange Deja Vu", "Fatal Tragedy", " Home" και "Finally Free". Δεκαεννιά χρόνια από τη στιγμή που παρακολούθησα στη πρώτη συναυλία που πήγα, τους DT να αποδίδουν ζωντανά το τεράστιο “Scenes from a Memory” στην ολότητά μου. Όλα γεγονότα ικανά να με κάνουν να αγαπήσω πολύ αυτή τη μπάντα και να την ακολουθώ ανελλιπώς σε κάθε της δισκογραφικό βήμα. Το τελευταίο τους πόνημα, “Distance Over Time”, τους βρίσκει σε πολύ καλή φόρμα και σε μια διαφορετική λογική. Πιο βατή για τον ακροατή, με μικρότερα σε διάρκεια κομμάτια, προσπαθώντας να κάνουν κάτι πιο άμεσο σε σχέση με δαιδαλώδεις συνθέσεις του παρελθόντος,. Αλλά και πιο άμεσο σε σχέση με τον φιλόδοξο και μεγαλειώδη χαρακτήρα του προηγούμενου “The Astonishing”. Αναμφίβολα θετικό το πρόσημο για τον καινούργιο δίσκο! Και ακόμα πιο θετικό είναι το γεγονός πως το καλοκαίρι θα επισκεφθούν τη χώρα μας μετά από αρκετά χρόνια και μάλιστα στα πλαίσια της επετειακής περιοδείας του “Scenes from a Memory”. Μέχρι τότε THEATER στις τσίτες! Κι επειδή το έχω «ξενερώσει» τελευταία με τα “Distance…” και “Scenes…”, ας βάλω και κάτι άλλο αγαπημένο να παίζει… 

Θανάσης Μπόγρης

 

Ήμουν παλικαράκι στη Δευτέρα Λυκείου και έτυχε και είδα ένα βίντεο από κάποιους DREAM THEATER σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Το κομμάτι λεγόταν “Pull me under”. Αγόρασα πάραυτα το άλμπουμ αυτό (“Images and words”) μόνο για να δημιουργήσω μερικές από τις πιο όμορφες εικόνες στο μυαλό μου, από αυτές που δε περιγράφονται με λόγια. Μαζί με τους OPETH, ύστερους DEATH, CONTROL DENIED και τους METALLICA του “...And justice for all”, αποτελούν τους πρωταρχικούς υπεύθυνους για τα progressive γούστα μου. Μετά ήρθαν και άλλες μπάντες ασφαλώς, αλλά όλα από τους DREAM THEATER ξεκίνησαν στο συγκεκριμένο ιδίωμα. Η ικανότητα τους να είναι λυρικοί, μελωδικοί, τεχνοκρατικοί και ισοπεδωτικοί κατά το δοκούν, τους εξασφάλισε τη θέση τους στη metal ιστορία με χρυσά γράμματα. Με εξαίρεση το προηγούμενο μέτριο και εξαντλητικό άλμπουμ, επανήλθαν στις επάλξεις ισχυρότεροι από ποτέ, με το “Distance over time”, και αναμένουμε πλέον τον Ιούλιο να τους χαρούμε στη Ελλάδα (ο γράφων, για πρώτη φορά). Αγαπημένο μου κομμάτι, μάλλον το εκπληκτικό “Metropolis pt.1: The Miracle And The Sleeper”, για μια από τις πιο γλυκιές μελωδίες που έχω ακούσει στη ζωή μου, στο 8:04 του κομματιού.

Γιάννης Σαββίδης

 

Δεν δήλωσα ποτέ μου οπαδός των DREAM THEATER, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν δίσκοι τους που γουστάρω. Επειδή όμως τα περισσότερα πράγματα σε αυτή την ζωή είναι γούστα και δεν μπορούμε να αλλάξουμε τι αγγίζει την ψυχή μας και τι όχι, σημασία έχει να αναγνωρίζουμε μερικά πράγματα. Οι DREAM THEATER είναι η μπάντα που όρισε την έννοια του progressive metal, έχοντας όλες αυτές τις επιρροές από το prog rock ως πηγή έμπνευσης, και που κακά τα ψέματα, θα είναι για πάντα οι ηγέτες του ιδιώματος αυτού. Αυτό από μόνο του φτάνει να για να αναγνωριστεί το μεγαλείο τους, είτε είναι κανείς ένθερμος οπαδός τους ή απλά τους ακούει περιστασιακά ή και ακόμα που δεν τους ακούει καθόλου. Επειδή υπάρχουν φίλοι συντάκτες που έχουν πάρει διατριβή (πτυχίο Φράγκου) στους DREAM THEATER δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Αυτό όμως που προσπαθώ να καταλάβω είναι γιατί τόση γκρίνια ρε παιδιά για κάθε νέο τους δίσκο; Είναι τα τραγούδια μισή ώρα; Είναι μικρά; Έχουν πεντακόσιες αλλαγές; Παίζει ο Petrucci 1800 νότες το δευτερόλεπτο; Ρε παίδες μην προσπαθείτε να τετραγωνίσετε τον κύκλο. Αφήστε απλά την μουσική να αγγίξει την ψυχή σας και μετά δείτε αν σας αρέσει ή όχι. Το “Distance over time” εμένα πάντως μου άρεσε και η επίσκεψη τους το καλοκαίρι είναι μία μοναδική ευκαιρία να δούμε ξανά ένα συγκρότημα που έχει προσφέρει πολλά για την μουσική.

Δημήτρης Μπούκης

 

Η, κατά πολλούς, μεγαλύτερη progressive metal μπάντα αυτή τη στιγμή, οι DREAM THEATER κυκλοφορούν νέο δίσκο αυτές τις μέρες και αυτό μόνο του αποτελεί μια σημαντικότατη είδηση, ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που πίνουν νερό στο όνομα τους. Χωρίς να είμαι και ο μεγαλύτερος φίλος τους, αν μιλήσω εντελώς αντικειμενικά εκτιμώ ότι οι τρεις πρώτοι τους δίσκοι και κυρίως το “Images and words” δεν πρέπει να λείπουν από καμία δισκοθήκη ενώ αν το δω κάτω από ένα πιο υποκειμενικό πρίσμα οι αγαπημένοι μου δίσκοι ή αν θέλετε οι δίσκοι με τους οποίους είμαι πιο συναισθηματικά δεμένος είναι το “Scenes from a memory” και “Train of thought” για λόγους που δεν είναι επί της παρούσης να αναλύσω εδώ. Χωρίς να έχω ακούσει ακόμα κάποια δείγμα από την επερχόμενη τους δουλειά, ομολογώ ότι δεν έχω πλέον ιδιαίτερες απαιτήσεις, αν και θα ήθελα να με εκπλήξουν ευχάριστα. Το έχουν ξανακάνει άλλωστε. Πραγματικά ελπίζω και εύχομαι ο νέος δίσκος να είναι καλός αλλά και να μην είναι, οι DREAM THEATER πάντα θα έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.

Θοδωρής Κλώνης

Το αγαπημένο συγκρότημα του «κύριε διευθυντά» Σάκη Φράγκου, δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι νομίζω δεδομένο πως μια ολόκληρη δεκαετία, αυτή των 90’s, όσον αφορά την επιδραστικότητα και το ενδιαφέρον, τους ανήκει (πάντα μαζί με τους PARADISE LOST και τους PANTERA). Ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας, το εξαιρετικό ντεμπούτο “When dream and day unite” είναι κάτι άλλο. Μπορεί να έχει μέσα τρομερές συνθέσεις, μπορεί ο Dominici να είναι ένας μικρός θεούλης, αλλά το υπερ-τεχνικό, ραφιναρισμένο και άκρως «γραμμωμένο» metal τους περισσότερο «έγερνε» προς το power και λιγότερο προς το progressive. Οι DREAM THEATER στην ουσία, ξεκινούν από το “Images and words”. Εκεί μπαίνει η σφραγίδα γνησιότητας, εκεί γεννάται ένα νέο ιδίωμα, εκεί γίνονται το συγκρότημα - σημείο αναφοράς - φετίχ - βίτσιο για χιλιάδες μουσικούς και μουσικόφιλους ανά τον κόσμο. Επειδή όμως εδώ γράφει ο καθένας την άποψή του, θα σας πω τη δική μου και όποιος συμφωνήσει, συμφώνησε. Λοιπόν, για τον γράφοντα, οι DREAM THEATER δεν υπάρχουν μετά το “Six degrees of inner turbulence”. Και δεν υπάρχουν διότι απλά είναι βαρετοί και επαναλαμβανόμενοι. Ναι, το ξέρω, και άλλες μπάντες είναι επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους, αλλά έχουν σπιρτάδα, όρεξη, πάθος. Τούτοι δω, «έσκασαν». «Έπηξαν». «Πνίγηκαν» στην μεγαλομανία τους. Μπορεί το “Black clouds and silver linings” να είναι ένα σκαλί πάνω από τα άλλα, μπορεί το “The Astonishing” να ήθελε να κάνει ολικό restart, αλλά το πρώτο είναι ακόμη αποπροσανατολισμένο, ενώ το δεύτερο χάνεται τελικά στα ατελείωτα λεπτά που κρατά. Παρόλα ταύτα βέβαια, είναι καλύτερα από τα υπόλοιπα, ειδικά κάτι “Octavarium” και “Systematic chaos” που για να τα ακούσω θέλω πασοκ-ικό επίδομα δημοσίου υπαλλήλου. Για την απόδοση καθενός εκ των μελών δεν θα πω κάτι, δεν έχει νόημα. Φτάσαμε να ασχολούμαστε με τα δικέφαλα του Petrucci και όχι με τη μουσική… Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει κρεμαστάρια. Αν θέλετε να ψέξετε τους DREAM THEATER, πείτε κάτι για τον LaBrie, που από ένας εξαιρετικός A.O.R τραγουδιστής (γιατί τέτοιος είναι), έχει γίνει καρικατούρα. Τέλος πάντων. Αγαπημένο άλμπουμ; Ε, τι ρωτάτε τώρα. Εννοούνται αυτά. «Εικόνες και Λέξεις», τι άλλο; Κομμάτι όμως; Χμ… μάλλον το ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟ (ναι) progressive metal άσμα που γράφτηκε ποτέ. Ακούστε το και let the light surround you! Υ.Γ.: Αν ο νέος δίσκος αξίζει ένα 7/10, θα κάνω πάρτι.

Δημήτρης Τσέλλος

 

Τεράστιο οπαδό τους δεν με λες. Όμως απολαμβάνω τη μουσική τους. Τη δισκογραφία τους δε την έχω ακούσει στο σύνολό της αλλά τα εφτά άλμπουμ τους που έχω στη δισκοθήκη μου μπορώ να τα βάλω να παίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή. Έχουν αυτό το στοιχείο στη μουσική τους που είτε το αγαπάς είτε το μισείς. Αν το αγαπάς όλα καλά. Αν το μισείς, καλά κάνεις και το μισείς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να αμφισβητήσεις πως πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες μπάντες της μουσικής μας, που κατάφεραν από τις πρώτες κιόλας αγωνιστικές να μπουν στα μεγάλα σαλόνια του παγκόσμιου metal. Και το έκαναν με χαρακτηριστική άνεση. Σα να κάνει ο Jordan τριπλό σπάσιμο μέσης… Καλάθι και φάουλ!

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: URIAH HEEP

5 Φεβρουαρίου, 2019 - 14:15 Rockhard

BAND OF THE WEEK: URIAH HEEP “Easy livin’”, “Lady in black”, “Sympathy”, “The wizard”, “July morning”, “Gypsy”… Τόσοι μα τόσοι ύμνοι. Κοινό τους σημείο; Μα φυσικά η μπάντα της εβδομάδας μας, που...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: WITHIN TEMPTATION

29 Ιανουαρίου, 2019 - 03:00 Rockhard

Πέρασε κάποιος καιρός από τότε που είχαμε συγκρότημα με γυναικεία φωνητικά στην στήλη Band Of The Week και η επιστροφή είναι εμφατική, με τους WITHIN TEMPTATION, ένα από τα πιο επιτυχημένα γκρουπ...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: KING DIAMOND

22 Ιανουαρίου, 2019 - 02:30 Rockhard

Ο Δανός King Diamond με την ομώνυμη μπάντα του, είναι το Band of the Week γι’ αυτήν την εβδομάδα, την προτελευταία του Ιανουαρίου. Μετά από πολλά χρόνια δισκογραφικής απουσίας, επιστρέφει με το live...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SOILWORK

15 Ιανουαρίου, 2019 - 16:45 Rockhard

Μετά την καθιερωμένη παύση για τις γιορτές των Χριστουγέννων, η στήλη Band of the week, επιστρέφει με πρώτο συγκρότημα για το 2019, τους Σουηδούς melodic death metallers, SOILWORK. Η παρέα του Bjorn...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: Jason Becker

4 Δεκεμβρίου, 2018 - 16:15 Rockhard

Τα λόγια είναι περιττά όταν μιλάμε για έναν καλλιτέχνη όπως ο Jason Becker. Αυτό το παιδί-θαύμα, που χτυπήθηκε τόσο βάναυσα από τη μοίρα, σε ηλικία μόλις 20 χρονών, το 1990 κι ενώ ήταν έτοιμος για το...

[περισσότερα]