BAND OF THE WEEK: IN FLAMES

9 Απριλίου, 2019 - 01:45

13 στούντιο άλμπουμ, μετρούν οι IN FLAMES, με το πιο πρόσφατο να είναι το “I, the mask”, που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες και ήταν η αφορμή για να είναι Band of the week στο Rock Hard. Αγαπημένη μπάντα των Ελλήνων τουλάχιστον μέχρι τα μέσα των 00’s, μεγάλο συναυλιακό απωθημένο, αφού έχουν ακυρωθεί ουκ ολίγες συναυλίες τους στην Ελλάδα (παρότι τους έχουμε δει στο Rockwave του 2000). Ας αφήσουμε όμως τους προλόγους και να πάμε στην άποψη των συντακτών του Rock Hard για το γκρουπ και φυσικά στη δική σας άποψη, σχετικά με το αγαπημένο σας άλμπουμ από τους Σουηδούς, ψηφίζοντας στο poll που ακολουθεί αμέσως από κάτω.

Ατελείωτες οι συζητήσεις για τους IN FLAMES με φίλους. Από γκρουπ που λάτρευαν πολλοί στην Ελλάδα, έγιναν γκρουπ που λατρεύουν να μισούν (αλήθεια, πόσο δημοφιλές το σπορ του «μίσους» ιδιαίτερα στα social media). Το γκρουπ που εκτόξευσε εμπορικά και καλλιτεχνικά τον death metal ήχο του Γκέτεμποργκ για μια δεκαετία τουλάχιστον, έγραψε ένα σωρό διαχρονικά τραγούδια για το είδος και μετά αποφάσισε να κάνει ότι γούσταρε εκείνη την περίοδο. Άλμπουμ όπως το “Siren charms” και το “Battles” όμως, παραήταν μέτρια για τους IN FLAMES, όμως εγώ θα επιμείνω σε κάτι που πάντα λέω για το συγκρότημα. Καλώς ή κακώς, επέλεξαν, όπως οι PARADISE LOST, να πειραματιστούν με άλλους ήχους. Ξέρετε ποια ήταν η μαγκιά τους όμως; Έχασαν μεγάλο μέρος των παλιών οπαδών τους, κατάφεραν όμως κι έφτιαξαν ένα εξίσου ισχυρό και πολυπληθές fanbase με τα τραγούδια που οι πλειοψηφία των «παλιών» κατακρίνει και δεν ακούει. Δεν θυμάμαι άλλο σχήμα στο χώρο του metal, να έχει καταφέρει κάτι παρόμοιο σε τέτοιο βαθμό και κάνοντας τέτοια αλλαγή στον ήχο του. Το “I, the mask” ήταν μία πολύ ευχάριστη έκπληξη, από τους καλύτερους δίσκους που έβγαλαν από το “Come clarity” και μετά και θα γούσταρα πάρα πολύ να τους έβλεπα ξανά. Δεν ξεχνώ ότι μία από τις πιο δυνατές στιγμές που έχω βιώσει σε συναυλία, ήταν σ’ ένα μεγάλο φεστιβάλ του εξωτερικού προ δεκαετίας. Τότε που εμείς εδώ τους θεωρούσαμε ξοφλημένους, εκείνοι έπαιζαν headliners στο Wacken μπροστά σε 100.000 ΟΠΑΔΟΥΣ τους, όχι περαστικούς κι αυτό που έγινε στο “Only for the weak”, είναι να το διηγείσαι στα εγγόνια σου… Κομμάτι, τιμής ένεκεν για το ringtone πολλών ετών, αλλά και για τον δίσκο που είχαμε βάλει στο οπισθόφυλλο του Rock On, όταν είχε κυκλοφορήσει με το περιοδικό Max!!! Είχαν φρίξει με την επιλογή!!! 

Σάκης Φράγκος

 

Όπως για τους περισσότερους, έτσι και για μένα, οι Σουηδοί είναι μία από τις αγαπημένες μπάντες της εφηβείας μου. Πρώτος δίσκος που άκουσα ήταν το «The jester race” (1996), o οποίος με σύστησε σε έναν ήχο που δεν είχα ακούσει μέχρι τότε. Έναν ήχο που για αρκετά χρόνια ήταν ο αγαπημένος μου. Αυτοί και οι DARK TRANQUILLITY μονοπωλούσαν για αρκετά χρόνια τα ακούσματα μου. Πατέρες του melodeath και δε σηκώνω κουβέντα. Μετά το “Clayman” στην αυγή των 00’s, φλερτάροντας με το κίνδυνο να χαρακτηριστώ πρωτοδισκάκιας (κάτι που δεν είμαι), σταμάτησα να τους ακούω. Ο ήχος που οι ίδιοι επέλεξαν (και μαγκιά τους) δεν ήταν, ούτε έγινε ποτέ κάτι αρεστό στα αυτιά μου. Οπότε, έχασα παντελώς την επαφή με τη μπάντα. Ρίχνω ένα άκουσμα που και που σε νέες τους κυκλοφορίες, αλλά καμία συγκίνηση. Λατρεύω όλους τους δίσκους, μέχρι και το “Clayman”, αλλά η μεγάλη μου αδυναμία ήταν πάντοτε το “Colony” (1999). 

Γιώργος Δρογγίτης

 

Κάποτε οι IN FLAMES μου άρεσαν. Λογικό, αφού ξεκίνησαν καλά, με ένα σερί πέντε δίσκων που τους τοποθέτησε ψηλά στην ιεραρχία του μελωδικού death metal. Βέβαια στα δικά μου μάτια, πάντα θα είναι αρκετά κάτω από τους DARK TRANQUILITY, αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Ήταν και εξαιρετικοί σε εκείνο το «κουτσό» Rockwave του 2000. Από το 2002 και μετά, δεν ξέρω τι έγινε, αλλά η μπάντα λες και έκλεισε τον γενικό διακόπτη, έκανε κάποιες διεργασίες και όταν τον ξανασήκωσε, ήταν μια άλλη μπάντα. Το «γύρισαν» σε ένα περίεργο όσο και άθλιο κράμα μελωδικού groove metal/metalcore/alternative rock/χάλια μαύρα και φυσικά κάπου εκεί τους γυρίσαμε και εμείς την πλάτη. Ο καινούργιος τους δίσκος φυσικά και δεν με ενθουσίασε, έκανα την αβαρία και τον άκουσα, αφού με «έφαγαν» γνωστοί, συγγενείς και φίλοι που «άκουσαν» πως το συγκρότημα ξαναγυρίζει σιγά σιγά στα παλιά. Καλά, εντάξει, με πείσατε. Λοιπόν. Οι IN FLAMES απλά δεν υπάρχουν εδώ και χρόνια, ό,τι και να κάνουν το έχουν χάσει το παιχνίδι, το μελωδικό death τελείωσε, τον κλάψαμε τον μακαρίτη, του κάναμε και τα 40, τα τρίμηνα, τα εξάμηνα, τον χρόνο, πάμε τώρα για άλλα. 
Υ.Γ.: Το παρακάτω κομμάτι πάντως, εξακολουθώ και το θεωρώ ένα από τα καλύτερα instrumentals που γράφτηκαν ποτέ.

Δημήτρης Τσέλλος

 

Νέος δίσκος για τους Σουηδούς IN FLAMES και πραγματικά δεν ξέρω τι να πω για μια μπάντα που, από πρωτοπόρος του μελωδικού death metal έχει καταντήσει τα τελευταία χρόνια να είναι σκιά του εαυτού της. Η αλήθεια είναι πως μετά τις αθλιότητες των τελευταίων ετών, και ιδιαίτερα του “Battles” όπου εκεί πραγματικά έξυσαν τον πάτο του βαρελιού, το “I, the mask” φαντάζει σαν όαση στην έρημο καθώς οι Σουηδοί δείχνουν να έχουν μάθει από τα λάθη τους και να επιστρέφουν σε πιο σκληρές φόρμες. Παρόλα αυτά προσωπικά το άλμπουμ δεν μου λέει κάτι, εκτιμώ ότι οι συνθέσεις είναι έντελώς άνευρες και το συνολικό αποτέλεσμα δείχνει αδιάφορο ως μέτριο. Και είναι πραγματικά κρίμα για μια μπάντα που μας έχει προσφέρει τόσες δισκάρες στο παρελθόν να βαλτώνει κατά αυτό τον τρόπο. Συγχύστηκα τώρα, πάω να ακούσω το “The jester race” για να συνέλθω.

Θοδωρής Κλώνης

 

Η δεκαετία του 1990 ειδικά μετά τα πρώτα 2-3 χρόνια ανέδειξε αρκετά τα μελωδικά death metal συγκροτήματα. Δεν θυμάμαι την πρώτη φορά που άκουσα το τραγούδι “The Jester Race” των IN FLAMES από την ομώνυμη δεύτερη δουλειά τους. Κάτι η εφηβεία, κάτι το ρεύμα της εποχής δεν ήθελες και πολύ για να «κολλήσεις». Τότε που το είδος ήταν σε έξαρση τα τραγούδια του συγκροτήματος ακουγόντουσαν παντού, φυσικά και εξαιτίας την ποιότητας που είχαν. Ψάχνοντας άμεσα ότι είχαν κυκλοφορήσει μέχρι τότε, το πρώτο album τους “Lunar Strain” του 1994, δεν μου «είπε και πολλά». Έκτατε όμως όλες οι δουλειές τους και  ειδικά μέχρι και το “Come Clarity” του 2006, είναι μουσικά διαμάντια και χαρακτηρίζουν ένα ολόκληρο είδος. Είναι από τα λίγα συγκροτήματα που είχαν εξακολουθητικά τόσες πολλές και καλές δουλειές με τραγουδάρες φουλ στην μελωδία και ωραία ξεσηκωτικά ρεφραίν, και από τα ελάχιστα που παρακολουθώ αρκετά στενά αφού το είδος που εκφράζονται δεν είναι από τις πρώτες μουσικές μου προτεραιότητες. Τα τελευταία χρόνια έχουν μια μικρή συνθετική κάμψη, η οποία όμως με την πρόσφατη κυκλοφορία τους “I, The Mask” μάλλον θα πάψει να υπάρχει αφού το album είναι πολύ αξιόλογο και θυμίζει αρκετά τον καλό τους εαυτό. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι.                  

Θοδωρής Μηνιάτης  

 

Δεν είμαι και ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να εκφέρω γνώμη για τους IN FLAMES. Τα καταφέρνουν καλύτερα οι Σαμοΐλης και Μπούκης, σεσημασμένοι και οι δύο σε αυτόν τον ήχο. Σίγουρα μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου με τα όσα έχουν καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια. Αν κι έχω τα πρώτα τους άλμπουμ, δεν τα έχω επαναφέρει στη μνήμη μου για πολλά χρόνια.  Όχι πως δεν είναι καλά, αλλά πλέον η μουσική τους δεν έχει να μου προσφέρει τίποτα απολύτως. Τους παράτησα μετά το "Reroute to remain" και έκτοτε δεν έχω ακούσει ούτε νότα. Οι τύποι που τους γουστάρουν αναφέρουν πως το τελευταίο τους άλμπουμ είναι καλό. Προτείνω να διαβάσετε τους ειδικούς. Αφήστε με εμένα, ονειρεύομαι μόνο φοίνικες και κοκτέιλ και όχι βροχερές μέρες και χιόνια. 

Ντίνος "Benjamin Breeg" Γανίτης

 

Πιστεύω ότι ελάχιστες φορές θα υπάρξει τέτοια ταύτιση απόψεων μεταξύ των περισσότερων συντακτών που θα κλιθούμε να λάβουμε μέρος στο συγκεκριμένο band of the week με θέμα τους πάλαι ποτέ υπέροχους και πλέον χωρίς λόγο ύπαρξης IN FLAMES. Οι Σουηδοί υπήρξαν μέλος της Αγίας Τριάδας του μελωδικού Σουηδικού ήχου του Goteborg (το οποίο δεν χρειαζόταν να υπάρξει μιας και είχαμε τον Άγιο ήχο της Στοκχόλμης, αλλά το κάνανε σωστά) μαζί με τους AT THE GATES και DARK TRANQUILLITY. Η πορεία τους ήταν μαγική μέσα στο χρόνο, κι από άγουροι και ακατέργαστοι που ήταν στις πρώτες τους μέρες (“Lunar strain” – “Subterranean”), έκαναν το επόμενο βήμα και δημιούργησαν δίσκους μαγικούς κι ονειρεμένους, δίσκους με ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ μουσική μέσα τους, δίσκους που δημιούργησαν ένα από τα καλύτερα σερί της ιστορίας, που για άλλους τελειώνει στα 90’s με το “Colony”, για άλλους επεκτείνεται μέχρι το 2000 και το “Clayman”, άλλοι θεωρούν τελευταίο 10άρι τους το “Soundtrack to your escape” το 2004 κι εγώ φτάνω προσωπικά μέχρι το 2006 και το “Come clarity” για να πω ότι έχουμε να κάνουμε με πολύ καλό και πάνω απ’ όλα αξιοπρεπή ΔΙΣΚΟ IN FLAMES. Διότι πέρα από την έμπνευση τους, αυτό που προσωπικά μου τη δίνει είναι η χαμένη τους αξιοπρέπεια σαν μπάντα.
Ο αγαπημένος μου αρχισυντάκτης Σάκης Φράγκος όπως και διάφοροι άλλοι συνάδελφοι έχουν εκφράσει κατά καιρούς ότι τους δίνουν τα εύσημα για τη συμπεριφορά τους σε φάση «κάνουμε τη μουσική (;) που θέλουμε και δε μας νοιάζει τι θα πουν οι οπαδοί». ΟΚ σύμφωνοι ως εδώ, διότι η σωστή μπάντα κάνει πρώτα ΜΟΥΣΙΚΗ (τα κεφαλαία διόλου τυχαία) πρώτα για την πάρτη της και για δική της εσωτερική κατανάλωση και μετά για τους οπαδούς. Οι IN FLAMES Ξ-Ε-Κ-Α-Θ-Α-Ρ-Α από ένα σημείο και μετά αποζήτησαν και έλαβαν την εμπορική καταξίωση, πλέον ζουν πολύ άνετα από τη μουσική τους και σε κάθε δυνατή ευκαιρία, δείχνουν πόσο… τσαλακωμένο (για να μην πω άλλη λέξη που παραπέμπει σε βρωμιά και δυσωδία) έχουν το παρελθόν τους. Μαγκιά τους ως ένα σημείο, υπάρχει και το άλλο σημείο βέβαια που καθαρά ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ λέει ότι παίζουν ότι θες να το χαρακτηρίσεις αυτό το… πράγμα εκτός από ΜΟΥΣΙΚΗ. Οι 5 δίσκοι που έχουν ακολουθήσει από το “Come clarity” και μετά, είναι όσο χείριστοι μπορούν να υπάρξουν κι ακόμα παραπάνω, φτάσαμε να βγάλουν το φετινό “I, the mask” που είναι αναλογικά ας πούμε άλμπουμ του 6,5 / 10 για να βγει καλή κουβέντα από το στόμα, σε φάση «είναι φιλότιμοι και γράψανε κάποια καλά κομμάτια μετά από χρόνια».
Άρα εύλογο καταλήγει το συμπέρασμα του πόσο ξενέρωσαν τον κόσμο με την απουσία έμπνευσης και συμπεριφορά τους σαν συγκρότημα γενικά. Πολλοί τοποθετούν την καθίζηση στη φυγή του Jesper Stromblad, ενός εκ των κορυφαίων συνθετών που αντιμετώπιζε τους προσωπικούς του δαίμονες με το αλκοόλ και με πολλά προβλήματα υγείας γενικά. Ο Jesper κατέρριψε αυτό τον μύθο με το ανεκδιήγητο άλμπουμ των CYHRA που έβγαλε, ενώ και οι THE RESISTANCE που έκανε με τον Marco Aro των THE HAUNTED δεν ήταν κάτι το σούπερ (συν ότι έφυγε και από αυτούς). Η κατρακύλα δεν είχε τελειωμό, και δεν μιλάμε καν το να πάμε σε σύγκριση με τις παλιότερες δουλειές τους, που ούτως ή άλλως από ένα σημείο και μετά, ήταν νομοτελειακά αδύνατο να επαναλάβουν οι ίδιοι, πόσο μάλλον οι αντιγραφείς τους. Μιλάμε ξεκάθαρα για αλλαγή στο DNA της μπάντας και στο πως έσβησαν διά παντός ένα μεγαλείο που τους περιέβαλλε για πάνω από μία δεκαετία και μάλιστα στο ρελαντί. Αν δούμε και την πορεία του αντίπαλου δέους που λέγεται DARK TRANQUILLITY, οι οποίοι ποτέ δεν έκαναν την εμπορική επιτυχία των IN FLAMES, αλλά συνεχίζουν να είναι αξιοπρεπείς με συναυλιάρες και άλμπουμ που χαρακτηρίζονται από πολύ καλά ως αρχιδισκάρες (καλή ώρα τα δύο τελευταία “Construct”/”Atoma”), τότε η κατάσταση είναι ακόμα χειρότερη. 
Το βαρέλι με το μαγικό φίλτρο των IN FLAMES τρύπησε προ ετών και μάλιστα εκ των έσω. Δεν υπάρχει καμία δυστυχώς σωτηρία και οι όποιες προσπάθειες να πείσουμε τον κόσμο για το αντίθετο θα εκθέσει πρώτα εμάς και μετά τα όσα προσέφεραν οι ίδιοι στον καιρό της ακμής τους. Η αλήθεια είναι επίπονη αλλά πέρα για πέρα αναντίρρητη. Κρατώ επτασφράγιστες τις τρελές χαρές που μου έχουν δώσει, μία εκ των οποίων η εκπληκτική τους συναυλία στη χώρα μας το 2000, την ημέρα που έκλεινα τα 19 μου κι έπαιρνα ένα από τα μεγαλύτερα δώρα από αγαπημένη μπάντα που μπορούσα να πάρω. Ακόμα πιστεύω ότι δεν έχουν παίξει καλύτερη συναυλία από αυτή της Αθήνας… To ότι θα δείτε από μένα το κομμάτι που φαντάζομαι θα επιλέξουν οι περισσότεροι σώφρονες συνάδελφοι, μαρτυράει πολλά παραπάνω απ’ όσα ήδη διαβάσατε από μέρους μου και από τα υπόλοιπα παιδιά…

Άγγελος Κατσούρας

 

Οι IN FLAMES ήταν μία από τις αγαπημένες μου μπάντες και εξακολουθεί και είναι αλλά μέχρι ενός σημείου. Έχω αναφέρει επανειλημμένως πως αυτό το συγκρότημα μέχρι ΚΑΙ το “Come clarity” μαμούσε και έδερνε. Η εξέλιξη που παρουσίαζε σε κάθε δίσκο ήταν μοναδική και ενώ η αγαπημένη μου περίοδος είναι η “The jester race” - “Clayman”, όλοι οι δίσκοι που έβγαλαν πριν και μετά (είπαμε μέχρι το “Come clarity”) τους θεωρώ εξαιρετικούς. Ακόμα θυμάμαι το κράξιμο που είχε φάει το “Reroute to remain” λόγω της αλλαγής στον ήχο τους. Κι όμως είναι ένας δίσκος που λατρεύω γιατί έχει και πολύ ωραία τραγούδια αλλά και θεωρώ πολύ πετυχημένη την αλλαγή αυτή. Κι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους το συγκρότημα με απώθησε μετέπειτα. Η έλλειψη καλών εμπνευσμένων συνθέσεων σε συνδυασμό με πειραματισμούς που εν τέλη δεν βγήκαν, οδήγησαν ένα από τα ιστορικότερα συγκροτήματα του Gothenburg, και μάλιστα πρωτεργάτες στην δημιουργία του Σουηδικού death metal, σε ένα μονοπάτι πολύ ξένο και απόμακρο από τα δικά μου ακούσματα. Ο τελευταίος τους δίσκος με ικανοποίησε, σύμφωνα με τα δεδομένα που μας έχει συνηθίσει το συγκρότημα τα τελευταία χρόνια. Αν μη τι άλλο στο “I, the mask”, παρουσίασαν  μερικά καλά τραγούδια, που σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συγκριθούν με το πλέον μακρινό παρελθόν τους, αλλά που τουλάχιστον τα ακούς ευχάριστα. Δυστυχώς δεν τους είδα ποτέ live και θα μείνω με αυτό το απωθημένο, καθώς και τώρα να μου δινόταν η ευκαιρία, ενώ θα τους έβλεπα, μόνο και μόνο με τις εικόνες και τους ήχους του παρελθόντος χαραγμένα μέσα μου, ξέρω πως δεν θα τους ευχαριστιόμουν το ίδιο. Για τις παλιές αγάπες μην μιλάς όπως λέει και το γνωστό άσμα.. Οι δύο αγαπημένοι μου δίσκοι είναι το “The jester race” και το “Clayman” και επειδή θεωρώ πως το “The jester race” μαζί με τα “Slaughter of the soul” και “The gallery”, από AT THE GATES και DARK TRANQUILLITY αντίστοιχα, είναι οι τρεις θεμέλιοι λίθοι του αγαπημένου μου μουσικού ιδιώματος, θα επιλέξω την από κάτω κομμάταρα. Τσιτώστε παρακαλώ το volume και απολαύστε..

Δημήτρης Μπούκης

 

Τους Σουηδούς ξεκίνησα να τους ακούω  την εποχή που βγήκε το  δεύτερο album τους  “The Jester Race”. Αυτό το picture βινύλιο μου άσκησε μια πρωτόγνωρη μαγεία και έκτοτε δεν έχω σταματήσει να τους ακούω και να αγοράζω κάθε φορά τον νέο τους δίσκο. Ακόμα και το “Battles” που δεν ανήκει και στις πιο δημιουργικές στιγμές τους, δεν παρέλειψα να το πάρω -ένα εξάμηνο μετά την κυκλοφορία του είναι η αλήθεια, για να μην χαλάσει η “δισκoγραφία” τους.
Τους έχω πολύ ψηλά στην εκτίμηση μου τους ΙΝ FLAMES, όταν δε έκαναν την αλλαγή στο ύφος τους με το “Reroute to remain” ήμουν από αυτούς που επικρότησαν την προσπάθεια τους για ανανέωση. Την περίοδο 1996-2008 έβγαλαν οκτώ σπουδαίους δίσκους, ενώ προσωπικά απόλαυσα και το “Sounds of a playground fading” αρκετά.
Μπορεί στα “Siren charms” και “Battles” να υστερούσαν σε σχέση με την δισκογραφία που μας είχαν καταθέσει, όμως το φρέσκο “Ι, The mask” είναι ότι καλύτερο έχουν βγάλει από το “Α sense of purpose” και ύστερα για εμένα. Αν μάλιστα έλειπαν 2-3 μέτρια κομμάτια, θα μιλάγαμε για δίσκο αποκάλυψη. Παρόλα αυτά, προσωπικά έχω ευχαριστηθεί τις ακροάσεις  του  “I, The mask”, μάλιστα μιλάμε για τον δέκατο τρίτο δίσκο της μπάντας παρακαλώ.  Παρακάτω ακολουθεί ένα πολύ αγαπημένο μου κομμάτι.

Γιάννης Παπαευθυμίου   

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: Concept albums

29 Οκτωβρίου, 2019 - 17:45 Rockhard

Πριν λίγες μέρες, στις 26/10, έκλεινε 20 χρόνια ύπαρξης το “Metropolis Pt. 2 – Scenes from a memory”, των DREAM THEATER, ένας από τους κορυφαίους concept δίσκους στο heavy metal και στη σκληρή...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK – CRIMSON GLORY

22 Οκτωβρίου, 2019 - 02:15 Rockhard

Το ημερολόγιο έγραφε 20/10/1986 και τότε κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο των CRIMSON GLORY. Ενός σχήματος που αγαπήθηκε παράφορα στην Ελλάδα αλλά και σε αρκετές άλλες χώρες, φτάνοντας τα όρια του...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: HELLOWEEN

15 Οκτωβρίου, 2019 - 14:00 Rockhard

Η μπάντα της εβδομάδας αυτής, δε νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Οι HELLOWEEN, οι αγαπημένες «κολοκύθες», εκ των θεμελιωτών του Γερμανικού μελωδικού power metal αλλά και του speed metal...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: NIGHTSTALKER

9 Οκτωβρίου, 2019 - 17:30 Rockhard

Χαίρομαι πάρα πολύ όταν έχουμε Band of the week, εγχώριο σχήμα. Οι βετεράνοι NIGHTSTALKER, μόλις κυκλοφόρησαν το νέο άλμπουμ τους, “Great hallucinations” και διανύοντας πλέον την τρίτη δεκαετία της...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SACRED REICH

1 Οκτωβρίου, 2019 - 14:00 Rockhard

Όταν ένα αγαπημένο σχήμα επιστρέφει στη δισκογραφία ύστερα από 23 ολόκληρα χρόνια, δεν βρίσκετε ότι δίκαια κατέχει θέση στο Band of the Week του Rock Hard; Ο λόγος για τους Αμερικάνους SACRED REICH,...

[περισσότερα]