BAND OF THE WEEK: THE GATHERING

13 Νοεμβρίου, 2018 - 12:45

Μπάντα της εβδομάδας, είναι οι Ολλανδοί GATHERING. Ένα συγκρότημα που ταρακούνησε τα νερά για τα καλά με το “Mandylion”, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και ήταν από τα πιο σημαντικά για την καθιέρωση αυτού που κάποτε ονομάζαμε «ατμοσφαιρικό» metal. Μετά από χρόνια σιωπής, επανέρχονται συναυλιακά με τρεις συναυλίες στη χώρα μας (Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα) και με αφορμή την επαναδραστηριοποίηση και τις συναυλίες αυτές, οι συντάκτες του Rock Hard, κλήθηκαν να γράψουν τη γνώμη τους για το γκρουπ κι όλοι εσείς να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο.

GATHERING… Μπάντα-ορισμός αυτού που ονομάζαμε πάλαι ποτέ «ατμοσφαιρικό metal». Ποτέ δεν τους άντεξα στα πρώτα τους άλμπουμ (προ Anneke), εξ ου και δεν επεδίωξα να ακούσω το “Mandylion” όταν βγήκε. Μέχρι που μ’ έψησε ένας φίλος βάζοντάς μου το “Eleanor”. Από τότε τους ακολουθούσα πιστά αν και πάντα διακριτικά και μου αρέσουν όλες οι περίοδοί τους. Ακόμα και οι τελευταίοι τους δίσκοι με τη Silje Wergeland στα φωνητικά, δεν μου είναι αδιάφοροι. Με την Anneke όμως ήταν κάτι άλλο… Δεν θα επιμείνω τόσο στο “Nighttime birds” ή το “Mandylion”. Εγώ βρίσκω το “How to measure a planet?” αλλά και το “If_then_else”, τεράστιας σημασίας, με απίστευτες κομματάρες, που έκαναν τον μέσο μεταλλά να αρχίσει να κρυφοκοιτά κι άλλα είδη μουσικής. 
Σ’ έναν ανδροκρατούμενο χώρο, είναι φυσικό η μαγευτική φωνή και παρουσία της Anneke van Giersbergen, να κεντρίσει το ενδιαφέρον του κόσμου (by the way, τι στο διάολο κάνει και όσο μεγαλώνει γίνεται ολοένα και πιο θεά), οι GATHERING ήταν όμως πολύ παραπάνω από ένα ακόμα σχήμα με μία κούκλα τραγουδίστρια με «αιθέρια» φωνητικά. Πειραματικοί, πρωτοπόροι, δεν δίσταζαν να δοκιμάσουν πράγματα που φαίνονταν σχετικώς αδιανόητα για το ευρύ κοινό και να φτάσουν να βγάζουν δίσκους από τη δική τους εταιρία, για να έχουν την καλλιτεχνική ελευθερία που ήθελαν. Δεν ξέρω αν θέλω να πάω να τους δω στις επερχόμενες συναυλίες τους. Θα κρατήσω την ανάμνηση της Anneke που την είχαμε φέρει για ακουστική συναυλία μαζί με τον Arjen Lucassen πριν μερικά χρόνια και πολλά τραγούδια που μου κράτησαν ατελείωτες ώρες συντροφιάς. Αλλάζουν συνεχώς οι επιλογές. Μία το “Kevin’s telescope”, μία το “Amity”, μία το “Red is a slow color”… Τελικά προκρίθηκε αυτό:

Σάκης Φράγκος

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος… τεράστιος για την ακρίβεια! Και κρατάει χρόνια!
Λατρεμένα 90’s σε διαφορετικό ηχόχρωμα αυτή τη φορά. Και μία από τις μπάντες που άνοιξε το δρόμο μαζί με τους THE THIRD AND THE MORTAL και τους THEATRE OF TRAGEDY για τη δημιουργία ενός ολόκληρου ιδιώματος και την ύπαρξη ολοένα και περισσότερων γυναικών πίσω από τα μικρόφωνα metal συγκροτημάτων, σε ήχους πέραν του κλασικού ή του πιο speed metal. 
Πριν την έλευση του έρωτα που ακούει στο όνομα Anneke Van Giersbergen, οι THE GATHERING ήταν μία μπάντα που είχε κάνει ένα καλό όνομα στους underground κύκλους του doom/death ιδιώματος, αρχής γενομένης με το ντεμπούτο τους, “Always…”, στο οποίο είχαν μόνο αντρικά brutal φωνητικά από έναν εκ των συνιδρυτών της μπάντας, τον Bart Smits. Μετά το άλμπουμ, ο Smits αποχώρησε, στη θέση του ήρθε ο Niels Duffhues (με μία διαφορετική φωνή, που προσωπικά δεν κόλλαγε καθόλου με τη μουσική τους) και μαζί του ήρθε και η κυρία Martine Van Loon (η οποία μετά τους THE GATHERING έκανε την ίδια δουλειά και στο πολύ αδικημένο ντεμπούτο των ORPHANAGE, το “Oblivion”), που τραγούδησε σε κάποια κομμάτια του και έτσι κυκλοφόρησαν το “Almost a dance” που καλό ήταν μεν, όμως υποδεέστερο του ντεμπούτου τους, κάτι που φάνηκε και από τις αντιδράσεις και του Τύπου. Και τότε η μπάντα πήρε τη σοφότερη απόφαση της καριέρας της και τα πάντα άλλαξαν, τόσο μουσικά, όσο και σε θέμα αναγνωρισιμότητας και επιρροής, όταν αποφάσισαν να αλλάξουν τρόπο φωνητικών, να δώσουν τα κλειδιά σε αυτόν τον τομέα στην Anneke Van Giersbergen και να εξερευνήσουν διαφορετικά μουσικά μονοπάτια. Και εγένετο “Mandylion” και ένας νέος κόσμος άνοιγε γενικότερα στο heavy metal ιδίωμα. Η μοναδικότητα της φωνής της Anneke, αυτή η χροιά που σε καθηλώνει και κάνει τα κομμάτια να αλλάζουν παντελώς χαρακτήρα, σε συνδυασμό με την υπέροχη ατμόσφαιρα της μουσικής του δίσκου και το ότι κυκλοφόρησε μέσω της Century Media, κάνουν τους THE GATHERING όνομα. Πουλάνε περισσότερους από 130.000 δίσκους στην Ευρώπη, παίζουν στα μεγαλύτερα festivals της εποχής (Dynamo Open Air ειδικά) και πλέον γίνονται μπάντα που επηρεάζει (πάντα μαζί με THE THIRD AND THE MORTAL και THEATRE OF TRAGEDY) πάρα μα πάρα πολλά νέα σχήματα. Το “Nighttime birds” συνεχίζει από εκεί που έμεινε το “Mandylion” και τους πάει και παραπέρα μουσικά και μετά το σοκ που ακούει στο όνομα “How to measure a planet”, μπορεί να ξένισε τότε κάποιους, όμως έδειξε ότι αυτή η μπάντα δεν έχει μουσικά όρια και τα κάνει όλα εξαιρετικά. Τρομακτική αλλαγή στον ήχο, επιρροές από trip rock και άλλα «αιρετικά» τότε πράγματα και εκτόξευση της δημοτικότητάς τους, που συνέχισε και με το “If then else” που πάλι πειραματίζονται, χωρίς να πέφτει η ποιότητα, όπως έκαναν και στο “Souvenirs”, όπως και στο ημι-ακουστικό live “Sleepy buildings”. Για να έρθει το “Home” που θα κλείσει το κεφάλαιο “Anneke van Giersbergen” για τους THE GATHERING και τα πράγματα να αλλάξουν τελείως. Γιατί πολύ καλή η αντικαταστάτριά της (Silje Wergeland), αλλά για πολύ μεγάλη μερίδα του κόσμου, η Anneke ήταν αυτή που έδινε το κάτι άλλο. Αυτός ο χωρισμός δε νομίζω ότι ωφέλησε τελικά τόσο πολύ καμία πλευρά, όμως και οι δύο πλευρές μας έδωσαν πολύ ωραία μουσική, ασχέτως που δε φτάνει τα κοινά τους μεγαλεία.
Προσωπικά οι THE GATHERING της εποχής Anneke, είναι στις πλέον λατρεμένες μου μπάντες. Άπειρες ώρες με τα CD (ή βινύλια, ότι προτιμάτε) παρέα, ατελείωτα ταξίδια, στιγμές ηρεμίας, στιγμές που ακούγοντας τη μουσική τους εξέλιξη πραγματικά απορείς το γιατί δεν έγιναν ακόμα μεγαλύτεροι, από την άλλη όμως δέχεσαι πως τόσο το ότι είχαν γυναικεία φωνητικά ειδικά σε μία εποχή που τότε αυτό άρχισε να ανθίζει στο “ατμοσφαιρικό metal” ας πούμε (έτσι δεν το λέγαμε τότε;;), όσο όμως και ότι μουσικά επέλεξαν από νωρίς να αφήσουν το metal ας πούμε ιδίωμα και να πειραματιστούν με alternative, pop, indie, trip hop ήχους σε συνδυασμό με την ιδιαιτερότητα της μουσικής τους που δε στηρίχθηκε σε «στρουμφοκαταστάσεις» και δη επαναλήψιμες, δικαιολογεί σε ένα βαθμό το γιατί όχι, ασχέτως αν διαφωνώ προσωπικά.
Τα πράγματα είναι απλά. Χωρίς τους THE GATHERING, τους THEATRE OF TRAGEDΥ και τους THE THIRD AND THE MORTAL (και αντίστοιχα τις τρείς «ιέρειες» του «ατμοσφαιρικού» ήχου, την Anneke, την Kari Rueslaten και τη Liv Kristine), δε θα υπήρχαν πάρα πολλές μπάντες που κάποιες έκαναν και πολύ μεγαλύτερη καριέρα από αυτές, όπως NIGHTWISH, EPICA, AFTER FOREVER, LACUNA COIL, WITHIN TEMPTATION, THE SINS OF THY BELOVED, TRISTANIA (αχ Vibeke) και η λίστα είναι τεράστια. Ούτε θα εξελισσόταν έτσι εύκολα ο ήχος για να γίνει μετά το λεγόμενο “female fronted metal” ή “symphonic metal” με γυναικεία φωνητικά, όπως προτιμάτε να βάλετε την ταμπέλα για να καταλαβαινόμαστε. Μεγάλη ιστορία για τα 90’s και τη δημιουργία/εξέλιξη ενός ολόκληρου ιδιώματος, μπάντα με τουλάχιστον 4 δισκάρες και η πλέον αγαπημένη γυναικεία φωνή του ιδιώματος! Μακράν! Και το χαμόγελο που λιώνει και τους πάγους. Αγαπημένη μπάντα. Τι να λέμε. Όσο για τραγούδι, ανάλογα τη μέρα και κάποιο άλλο. Σήμερα ας μπει για τα τυπικά το παρακάτω.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

Με τους THE GATHERING έχω περάσει 24 χρόνια της ζωής μου, γεμίζοντας την ψυχή μου με βιώματα που με καμία άλλη μπάντα δεν μου έχει δώσει. Από το 1999 έχω κάνει πολλές συνεντεύξεις σχεδόν με όλα τα μέλη τους. Έχω παρακολουθήσει 15 συναυλίες τους από την πρώτη τους στο Ρόδον για το “How to measure a planet?” μέχρι την Ουτρέχτη και το Χρόνιγκεν της Ολλανδίας για τα 20 χρόνια του “Always”. Είναι η μόνη μπάντα που σε κάθε κυκλοφορία τους την έπαιρνα και σε βινύλιο και σε CD – το “Souvenirs” το έχω και σε κασέτα – με πιο ακραία περίπτωση που το “Always” το έχω 5 φορές σε CD και 3 φορές σε βινύλιο. Μπλούζες; Σε κάθε δίσκο κι από μία και μερικές φορές και δύο και τρία σχέδια! Μούρλα κυριολεκτική… Μέχρι και στο fan club τους μπήκα, κάτι που μόνο για μια σεζόν στους IRON MAIDEN έχω ξανακάνει! Έπαιρνα κάθε single τους την ημέρα που κυκλοφορούσε – δε θα ξεχάσω ποτέ το σοκ ακούγοντας το “Leaves/Adrenaline” του 1996… Πραγματικά τόσα πολλά δεν έχω κάνει για κανένα σχήμα… Το λέω και δεν το πιστεύω ώρες ώρες!
Για εμένα είναι η κορυφαία ατμοσφαιρική μπάντα του σκληρού ήχου! Έχουν παίξει τα πάντα σε αυτόν τον ήχο και έχουν καταφέρει να επαναπροσδιοριστούν ηχητικά με απόλυτα πετυχημένο τρόπο τρεις φορές: Από το doom/death του “Always…” στο κολοσσιαίο “How to measure a planet?” και μετά στο μοναδικό “Souvenirs”. Αυτά είναι για μένα τα τρία απόλυτα album τους με πιο αγαπημένο μου να είναι το “Always...” 
Για να φτάσουν σε αυτό το σημείο όμως θα έπρεπε να έρθει στις τάξεις τους η Anneke van Giesbergen. Είναι η τραγουδίστρια που επαναπροσδιόρισε πλήρως την εν γένει παρουσία των γυναικών στη σκληρή μουσική. Μπορεί η Kari Rueslatten να ήταν η πρώτη frontwoman, αλλά η Anneke ήταν αυτή που είναι το αιώνιο αρχέτυπο της frontwoman! Όσοι ζήσαμε τις συναυλίες της μπάντας με εκείνη πίσω από το μικρόφωνο έχουμε να θυμόμαστε πολλά μα πάρα πολλά… Δυστυχώς έφυγε και μαζί της πήρε και όλη την απήχηση που είχαν! Για εμένα όμως η μπάντα αυτή είναι οι συμμαθητές από το σχολείο, που το 1989 μπήκαν στη διαδικασία να στήσουν ένα σχήμα με κύρια επιρροή το “Into the pandemonium” των CELTIC FROST. Οι τραγουδιστές ήταν απλά επιπρόσθετοι. Η χημεία της μπάντας ήταν αυτά τα παιδιά που δημιούργησαν όλους αυτούς τους υπέροχους δίσκους. Είναι ο ευφάνταστος Rene Rutten που χρησιμοποίησε μέχρι και theremin πριν 15 χρόνια στα live τους. Είναι ο Frank Boeijen που είναι απλά ένας από τους πιο ιδιότυπους πληκτράδες στην σκληρή μουσική γενικότερα. Είναι ο απίστευτος μπασίστας Hugo Prinsen Geerligs που μαζί με τον Hans Rutten έχουν κάνει από το 1998 ένα από τα καλύτερα rhythm sections! Πώς γίνεται σε μία μπάντα με τέτοια χημεία και ατομικό εκτόπισμα να επικεντρώνεται το κοινό μόνο στην τραγουδίστρια; Πραγματικά απορώ…
Σήμερα είναι παραγνωρισμένοι, αλλά οι πιστοί οπαδοί τους ακόμα τους ακολουθούν γιατί βγάζουν πολύ καλούς δίσκους όπως το “Disclosure”. Η Silje εχει το δικό της στυλ και εμένα προσωπικά με αυτό το δίσκο με κέρδισε. Δυστυχώς, όμως, η πλειονότητα μετά τη φυγή της Anneke τους εγκατέλειψε. Στο σανίδι των τριών συναυλιών τους στη χώρα μας την επόμενη εβδομάδα θα φανεί στο κατά πόσο μπορούν να συνεχίσουν επάξια. Προσωπικά πιστεύω ότι η Silje θα διασκεδάσει τις εντυπώσεις των εμφανίσεων της το 2010 στο Βερολίνο, στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, όπου ακόμα φαινόταν ότι δεν είχε εγκλιματιστεί στο σχήμα όσο θα έπρεπε…
Καταληκτικά είναι η μπάντα που έφερε το roster της 4AD στο metal και έδωσε πνοή στον όρο ατμόσφαιρα στην σκληρή μουσική. Θα τους ευγνωμονώ πάντα για το ταξίδι που ακόμα συνεχίζεται και θα με αναγκάσει να ταξιδέψω για να τους δω και στην Θεσσαλονίκη και στην Πάτρα πέρα από την Αθήνα.

Λευτέρης Τσουρέας

 

Στα μέσα της δεκαετίας του '90 μας χτύπησε το κύμα των female-fronted συγκροτημάτων στο χώρο του metal, αλλά τίποτα δεν είχε το αντίκτυπο των THE GATHERING. Όταν το "Mandylion" βγήκε από την Century Media, το 1995, πραγματικά μας έπεσε το σαγόνι. Κάτι δείγματα που μας είχαν συνεπάρει (βλ. THIRD AND THE MORTAL) απλά έμειναν πίσω. Έκτοτε ο μουσικός μας κόσμος δεν είναι ο ίδιος, αφού με την σχετική επιτυχία του δίσκου αυτού έμελλε να ακολουθήσουν άπειρες άλλες μπάντες με γυναικεία φωνητικά και πολλές με ντουέτα. Δίχως να κατακρίνω τα πρώτα τους (1992-93) ή τα τελευταία τους (2009-2013) βήματα, για μένα η χρυσή περίοδος είναι η ενδιάμεση, με την Anneke van Giersbergen στο μικρόφωνο, όσο κι αν άλλαξε το μουσικό τους στυλ. Δεν μπορώ να ξεχάσω την εντύπωση που μου έκανε η πρώτη ακρόαση του "Strange machines" και η αιθέρια φωνή που σκάει μετά το ξερό, επαναλαμβανόμενο ριφ. Βέβαια, η πορεία θα ήταν ακόμα καλύτερη με το κορυφαίο "Nighttime birds". Οι Ολλανδοί στην πορεία, γίνανε παράδειγμα για όλους που έψαχναν να βάλουν ταμπέλες εκεί που δε χωρούν, αφού τους αποκαλέσαμε Gothic metal, Atmospheric metal, Prog rock, Psychedelic rock, Doom metal και ό,τι άλλο θες. Αν και η γλυκύτατη τραγουδίστρια αποχώρησε, η μπάντα δεν τα παράτησε. Θυμίζω πως δεν ήταν από την αρχή μαζί τους καθώς και ότι η κινητήρια δύναμη ήταν ο drummer Hans Rutten με τον αδερφό του Rene Rutten.  Μπορεί οι μόδες να άλλαξαν, τα γούστα να πήραν άλλη κατεύθυνση, η σύνθεση της μπάντας να μεταλλάχτηκε, αλλά η αγάπη μας για τα 6 πανέμορφα άλμπουμ που μας έδωσαν, παραμένει. Μια μπάντα ιδιαίτερη, ιδιόμορφή και μοναδική, όσο και η μουσική τους.

Γιώργος "Kay" Κουκουλάκης

 

Εντάξει, εδώ δεν μπορώ (και δεν χρειάζεται) να πω πολλά. Υπάρχουν σαφώς συνάδελφοι που έχουν τους THE GATHERING όχι σε εκτίμηση όπως εγώ, αλλά τους λατρεύουν και τους ξέρουν «απ’ έξω». Οπότε, να δώσετε περισσότερη βάση στα δικά τους γραφόμενα, αν θέλετε να επηρεαστείτε από κάπου. Γιατί εγώ θα σας πω απλά, λιτά και όμορφα, πως τη μπάντα αυτή τη γνώρισα στα 90’s, στα ντουζένια της, ερωτεύτηκα τη φωνή και τη παρουσία της Anneke η οποία όσο μεγαλώνει τόσο ομορφότερη γίνεται, οι δίσκοι της μου έχουν κρατήσει πολύ καλή συντροφιά και πως θα πρέπει ΟΛΟΙ μα ΟΛΟΙ, να έχουμε ακούσει τουλάχιστον τα “Mandylion”, “Nighttime Birds” και “How to Measure a Planet?”. Αυτά. Φραγκίσκο γεια σου φίλε μου.

Δημήτρης Τσέλλος

 

Τους γνώρισα όταν έκαναν το ξεπέταγμά τους με το καταπληκτικό “Nighttime birds”. Δίσκος σταθμός, δισκάρα ολκής και μία Anneke χάρμα οφθαλμών και ακοής! Να πω την αμαρτία μου, πέραν του δίσκου δεν ασχολήθηκα καθόλου με το συγκεκριμένο συγκρότημα, δε γνωρίζω τραγούδια, καταστάσεις, τίποτα. Μαύρα μεσάνυχτα. Αυτό που ξέρω είναι πως μιλάμε για ένα από τα καλύτερα συγκροτήματα του συγκεκριμένου χώρου με οπαδούς που τους ακολουθούν πιστά. Και εγώ έχω μάθει να αφουγκράζομαι τα τερτίπια του λαού και να πηγαίνω μαζί του σε μία πιο αντικειμενική άποψη. 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης  

 

Η επαφή μου με τους THE GATHERING έχει χαθεί εδώ και αρκετό καιρό. Για την ακρίβεια, από τότε που αποχώρησε από το συγκρότημα μία από τις καλύτερες τραγουδίστριες του χώρου, που δεν είναι άλλη από την Anneke van Giersbergen, δεν έχω ακούσει καμία τους δισκογραφική δουλειά. Στην πορεία τους μέχρι σήμερα, οι THE GATHERING άλλαζαν το στιλ τους και η αγαπημένη μου περίοδος είναι φυσικά την εποχή που χάριζε η Anneke την αγγελική φωνή της στην μπάντα. Χωρίς να αποτελεί έκπληξη, τα “Mandylion” (έπος το λιγότερο), “Nighttime birds” και “How to measure a planet?”, είναι τα άλμπουμ που αγάπησα περισσότερο. 

Δημήτρης Μπούκης

 

Με τους Ολλανδούς THE GATHERING διατηρούσα στενή σχέση μέχρι και το εκπληκτικό “How to measure a planet?”. Από εκεί και πέρα η σχέση μου αυτή μετατράπηκε σε επιδερμική, καθώς εκτιμώ ότι απομακρύνθηκαν παρασάγγας από το μεταλλικό παρελθόν τους κι ενώ η ποιότητά τους παραμένει αναμφισβήτητη, πλέον απευθύνονται σε άλλο target group. Η είδηση της επερχόμενης περιοδείας τους είμαι σίγουρος ότι θα ενθουσιάσει τους οπαδούς τους και ομολογώ ότι θα με ενθουσίαζε και εμένα αν ήξερα ότι θα αγγίξουν τους δίσκους που τους έκαναν ευρύτερα γνωστούς. Παρόλα ελπίζω να το διασκεδάσουν όσοι παρευρεθούν, όσο για μένα, αν μου επιτρέπετε, πάω να ακούσω το “Mandylion”.

Θοδωρής Κλώνης 

 

Τι να γράψω για αυτήν την μπάντα. Για το σοκ που έπαθα όταν τον Σεπτέμβριο του 1995 άκουσα το “Mandylion”; Ένας δίσκος που ήταν για εμένα όχι μόνο ο καλύτερος δίσκος του ‘95 αλλά και ένα album που ήρθε για να αλλάξει τα πάντα στον κόσμο του metal έκτοτε. 
Και ποιος δεν μαγεύτηκε ακούγοντας την μαγική πραγματικά φωνή της Αnneke; Νομίζω κανείς που είχε τις κεραίες του ανοιχτές και τα αφτιά του επίσης. Από τότε κάθε single, δίσκος, ep, live και οτιδήποτε φέρει το λογότυπο ΤΗΕ GATHERING θα μπει στην δισκοθήκη μου με συνοπτικές διαδικασίες.
Η φυγή της Anneke από το σχήμα, είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ισχύει το ρητό “η ισχύς εν τη ενώσει” και έδειξε ξεκάθαρα ότι και δυο πλευρές (κρίνοντας από τους δίσκους που έβγαλαν και όχι από αυθαίρετα συμπεράσματα) ζημιώθηκαν από αυτήν την αποχώρηση. Αλλά η ζωή συνεχίζεται…
Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν στην Silje (OCTAVIA SPERATI) που παρόλο που είχε να καλύψει μια θέση που εκ των πραγμάτων ήταν αδύνατο να καλυφτεί, έκανε ότι καλύτερο μπορούσε, και δισκογραφικά και σε επίπεδο συναυλιών.  
Δεν ξέρω αν οι δύο πλευρές κάποια στιγμή καταφέρουν να επανέλθουν ενωμένες, αυτό που ξέρω είναι ότι τα συναισθήματα που έχω λάβει από αυτήν την μπάντα, βλέποντας την  στην σκηνή (ποιος μπορεί να ξεχάσει το πρώτο live στο Ρόδον στις 25/04/1999 που δάκρυσαν και τα ντουβάρια του κτιρίου από την συναισθηματική φόρτιση), είτε ακούγοντας με τις ώρες την μουσική τους είναι χαραγμένα μέσα μου με τέτοιο τρόπο, που μπορώ να τους συγχωρήσω τα πάντα.
Μπορεί να επιθυμούμε εμείς οι fans να ξαναβρεί το όνομα ΤΗΕ GATHERING ένα μεγάλο μέρος από την παλιά του αίγλη, αλλά και αν πάλι δεν συμβεί ποτέ θα έχουν πάντα την αιώνια αγάπη μας και τον σεβασμό μας για όλα όσα μας έχουν προσφέρει.     

Γιάννης Παπαευθυμίου  

 

Θεωρώ το “Mandylion” των GATHERING ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα album της δεκαετίας του 1990. Ήταν από τα πρώτα female fronted συγκροτήματα που άκουσα και πραγματικά εντυπωσιάστηκα. Στον εν λόγω δίσκο και αυτό το σχήμα κατάφερε να συνδυάσει αρμονικά τα metal στοιχεία με πιο μυστηριακά goth στοιχεία δημιουργώντας μια μοναδική ατμόσφαιρα σε όλη την διάρκεια του δίσκου. Κλείνοντας τα μάτια σε χαλάρωνε αρκετά και σε ταξίδευε συνειρμικά σε άλλους κόσμους. Φυσικά σε όλα αυτά συνέβαλε και η αιθέρια φωνή της Anna Maria van Giersbergen ή όπως έγινε ευρέως γνωστή Anneke van Giersbergen. Δεν γίνεται να μην σαγηνευτείς από την βελούδινη χροιά που είχε η φωνή της. Αν ζούσε πολύ πιο παλαιά θα μπορούσε άνετα να ήταν μια Σειρήνα, στις οποίας το τραγούδι θα ενέδιδες σίγουρα. Προσωπικά από την μετέπειτα δισκογραφία τους, μόνο η επόμενη δουλειά τους “Nighttime Birds” μου έκανε κλικ, κυρίως λόγω διαφορετικών ακουσμάτων που είχα και έχω από αυτών των THE GATHERING. Το “Mandylion” όμως είναι ένας δίσκος που δεν πρέπει να λείπει από καμία ενημερωμένη δισκοθήκη, οπότε αν δεν το έχετε σπεύστε λίαν συντόμως. Τέτοια μουσικά διαμάντια δεν πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα.     

Θοδωρής Μηνιάτης  

 

Από το 1997 που πρωτοάκουσα το “On most surfaces” που ανοίγει το θρυλικό “Nighttime birds” των THE GATHERING, ο έρωτας ήταν στιγμιαίος και μέχρι και σήμερα ανεξίτηλος. Η φωνή της Anneke Van Giersbergen παραμένει ένας από τους πιο έγκυρους ορισμούς του «μοναδικού» στο σύγχρονο heavy metal και τη ροκ μουσική. Οποιαδήποτε παρομοίωση και μεταφορά δε φτάνει να περιγράψει την επιρροή που έχει πάνω μου η χροιά της φωνής της για να μη μιλήσω για την ερμηνευτική της δεινότητας και το πάθος της σε κάθε συνεργασία από τους Ολλανδούς μέχρι και τη σόλο καριέρα της ως AGUA DE ANNIQUE και τους VUUR. Δυστυχώς δεν είχα ποτέ την ευκαιρία να τη δω είτε με τους THE GATHERING ή ακόμα καλύτερα (για μένα προσωπικά) με τους AYREON και τον Arjen Lucassen ο οποίος έχει κάνει τρομερές συνεργασίες με το Αγγελούδι τούτο. Όσον αφορά τους THE GATHERING, απ όσα κύματα και αν πέρασε η μπάντα, είτε έπαιζαν ατμοσφαιρικό doom metal είτε trip hop στο εξαιρετικό “Souvenirs” εγώ ήμουν πάντα εκεί. Ακόμα θυμάμαι εκείνη τη μέρα στο πρώτο Chania rock festival το 2002 που θα βλέπαμε THE GATHERING αλλά δυστυχώς κάτι πήγε στραβά και τελικά δεν εμφανίστηκαν. Θα μιλούσαμε για κοσμοϊστορικές στιγμές! Μετά την Anneke όμως δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη μπάντα. Πάντοτε όμως επιστρέφω στα παλιά είτε μιλάμε για το πιο βαρύ “Mandylion” είτε για το “How to measure a planet?” το οποίο έκλεισε και 20 χρόνια πρόσφατα!  

Φίλιππος Φίλης

 

Οι THE GATHERING είναι μια από τις μεγάλες μου προσωπικές αδυναμίες. Για πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με το υλικό τους, όταν κυκλοφόρησε το “Superheat” live album και από τις πρώτες στιγμές μαγεύτηκα τόσο από την ατμόσφαιρα της μουσική τους, όσο κι από την αιθέρια φωνή της Anneke. Το “σκάψιμο” στο τι είχαν κυκλοφορήσει μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν αναπόφευκτο. Από τις πρώτες death/doom μέρες, μέχρι και το μετέπειτα post rock (ας πούμε…) μουσικό τους ύφος, η διανυθείσα απόσταση ήταν μεγάλη. Δια της αφαιρετικής οδού, μπορεί να εμφανίζονταν διαφορετικοί σε κάθε δίσκο τους κι όλο και πιο “light” για τους πιο “σκληρούς” μεταλλάδες, αλλά παρέμεναν πάντα ουσιαστικοί, μη διστάζοντας να παίξουν με τη μουσική τους και να πειραματιστούν. Το σημαντικό ήταν πως ο χαρακτήρας της μπάντας κάθε φορά παρέμενε ακέραιος και αναλλοίωτος, με κύριο χαρακτηριστικό τους, τη δημιουργία μουσικής που σου μιλάει, σου δημιουργεί συναισθήματα και προπάντων σε ταξιδεύει. Κι αυτό ισχύει και για την περίοδο μετά τη φυγή της Anneke, που παρά το μεγάλο πλήγμα, η μπάντα κατάφερε να ξαναβρεί το βηματισμό της και να μας προσφέρει δύο όμορφα albums. Τα “Mandylion” και “Nighttime Birds” είναι και θα είναι παντοτινά τα πιο επιτυχημένα τους albums και τα αιώνια fan-favorite. Σε προσωπικό όμως επίπεδο, πάντα θα με γοητεύει με ιδιαίτερο τρόπο το “How to Measure a Planet?”. Οι Ολλανδοί σε αυτό το δίσκο πειραματίστηκαν όσο ποτέ άλλοτε, έπιασαν ίσως το συνθετικό τους peak, πέρα από στεγανά και κλισέ και συνέθεσαν μουσική που μιλάει κατευθείαν στη ψυχή του ακροατή. Ειδικά αυτού που ακούει τα κομμάτια μακριά από οποιαδήποτε προκατάληψη. Τραγούδια άλλωστε σαν τα "Rescue me", "My electricity", "Marooned" και "Travel", δεν τα ακούς… Τα βιώνεις… 

Θανάσης Μπόγρης

 

Εβδομάδα αφιερωμένη στους αγαπημένους Ολλανδούς λοιπόν. Τους οποίους ανυπομονώ να (ξανα)δώ σε λίγες μέρες στο επετειακού χαρακτήρα τους live στη Θεσσαλονίκη. Δεν έχω ιδέα όσον αφορά το playlist, δεν ξέρω σε τι "φόρμα" είναι, καθώς υπήρξε μια περίοδος ησυχίας στο στρατόπεδό τους. Αυτό που ξέρω σίγουρα όμως, είναι ότι θα περάσω υπέροχα. 
Κάποιοι στέκονται στο γεγονός πως είναι χωρίς την Anneke... Εντάξει, Anneke είναι μόνο μία. Μοναδική, και η καλύτερη. Είναι όμως κάπως χαζό να μην πας στο live, εξαιτίας ενός λόγου που κλείνει πλέον 10 και βάλε χρόνια. Η ζωή για τους GATHERING συνεχίζεται, η δεσποινίς Silje Wergeland κάθε άλλο παρά αδιάφορη είναι κατά τη γνώμη μου, ακόμα κι αν θα βρίσκεται πάντα υπό τη σκιά της προκατόχου της είναι λίγο άδικη η σύγκριση, το συγκρότημα παραμένει σταθερή αξία για ένα όμορφο event, αγαπημένα τραγούδια θα ακούσουμε σίγουρα, εγγύηση ψιλοάχαστη το κόβω. 
Η πενταετία 1995 - 2000 για τους GATHERING χαρακτηρίζεται ως "επική". Επιεικώς επική. Συνεχόμενες δισκάρες, "Mandyllion", "Nighttime Birds", "How to Measure a Planet?" και "if_then_else", μας ανάγκασαν να τους παραχωρήσουμε ένα μικρό κομματάκι από την καρδιά μας, ολόδικό τους, και να στοιχειώσουν για πάντα εκεί. 
Προσωπικά, όταν ακούω GATHERING, αισθάνομαι μια γλυκιά θλίψη, ενώ ταυτόχρονα πιάνω τον εαυτό μου να χαμογελά, ίσως γιατί έχει χαραχτεί βαθιά στη μνήμη μου η θεά αλλά πάντα ταπεινή Anneke να τραγουδά, πάντα να χαμογελά, με αυτό το τεράστιο χαμόγελο, να χορεύει αλλά και να σκύβει το κεφάλι μετά από κάθε χειροκρότημα... Δεν ξεχνιέται η νεκρική σιγή στην Υδρόγειο στα σημεία που ακουγόταν μόνο η φωνή της δίχως μουσική... 
Σε ένα meet & greet που έτυχε να μιλήσω με όλη τη μπάντα, ήταν άπαντες φιλικότατοι και ομιλιτικότατοι. Θυμάμαι συζητούσαμε για την οικονομική κατάσταση της χώρας και θυμάμαι την έκπληξη του Rene όταν του είπα πως στο playlist του δικού μου συγκροτήματος τότε υπήρχαν δύο τραγούδια των GATHERING, με ευχαρίστησε για την τιμή. Κι εγώ με τη σειρά μου τον ευχαρίστησα για όλα αυτά που μου πρόσφερε...
"Strange machines", "Eléanor", "Leaves", "Marooned", "Rollercoaster", "Shot to Pieces", και ΟΛΟΚΛΗΡΟ το "Nighttime Birds", (και πόσα άλλα, για να μην μακρηγορώ), κι αυτός ευχαρίστησε εμένα... Όχι παλικάρι μου. ΕΜΕΙΣ ευχαριστούμε τους GATHERING... 

Μίμης Καναβιτσάδος

 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: DISTURBED

23 Οκτωβρίου, 2018 - 01:00 Rockhard

Οι Αμερικάνοι DISTURBED έχουν ήδη κυκλοφορήσει πριν λίγες μέρες το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο “Evolution”, αναμένοντας μερικά εκατομμύρια πωλήσεις, για μία ακόμη φορά. Όπως είναι φυσικό, οι συντάκτες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: BEHEMOTH

16 Οκτωβρίου, 2018 - 01:30 Rockhard

Η μπάντα αυτής της εβδομάδας, ανήκει στον ακραίο ήχο και δεν είναι άλλη από τους Πολωνούς extreme metallers, BEHEMOTH. Με τον ηγέτη τους, Nergal, να είναι μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SLASH

8 Οκτωβρίου, 2018 - 23:45 Rockhard

Λίγες εβδομάδες πριν, είχαμε στη στήλη μας, Band Of The Week τους GUNS N’ ROSES. Τώρα ήρθε η ώρα του μυθικού κιθαρίστα τους, με το ημίψηλο καπέλο, του Slash, ο οποίος κυκλοφορεί νέο δίσκο με την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RUNNING WILD

2 Οκτωβρίου, 2018 - 02:15 Rockhard

Οι πειρατές του metal, οι RUNNING WILD, κυκλοφορούν ένα box set, με τον τίτλο “Pieces of eight” κι εμείς άλλο που δεν θέλαμε, αφορμή ψάχναμε, για να τους κάνουμε μπάντα της εβδομάδας!!! Οι συντάκτες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: STRATOVARIUS

25 Σεπτεμβρίου, 2018 - 16:00 Rockhard

Οι Φιλανδοί power metallers, STRATOVARIUS, κυκλοφορούν τον δίσκο “Enigma: Intermission 2”, τον διάδοχο, ουσιαστικά, του “Intermission” του 2001, και είπαμε εδώ στο Rock Hard, να ασχοληθούμε με το...

[περισσότερα]