BAND OF THE WEEK: GRAND MAGUS

2 Μαίου, 2019 - 01:00

Μπάντα της εβδομάδας, η πρώτη μετά την «αργία» της στήλης για τις ημέρες του Πάσχα, είναι το Σουηδικό, επικό τρίο των GRAND MAGUS. Η μπάντα, της οποίας ηγείται ο JB, πρώην τραγουδιστής των SPIRITUAL BEGGARS, μόλις κυκλοφόρησε το “Wolf God” και όπως πάντα, μαζεύτηκαν οι συντάκτες του Rock Hard, να γράψουν τη γνώμη τους κι όλοι εσείς να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο!

Δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να πω ότι θεωρώ τους GRAND MAGUS μία υπερεκτιμημένη μπάντα. Προσοχή, δεν τους θεωρώ μέτριους ή κακούς, αλλά υπερεκτιμημένους. Δεν έχω ιδιαίτερη εκτίμηση σε μπάντες με μεγάλη δισκογραφία, που δεν παίζουν ακραίο metal (άρα δεν είναι απαγορευτικά τα μεγάλα setlist), που παίζουν 60’ σε headline show. Επίσης, δεν βρίσκω ότι έχουν κάποιον δίσκο που να μου αρέσει ιδιαίτερα, πέρα από ορισμένα κομμάτια. Αν συγκέντρωναν τα 10 τραγούδια που μου αρέσουν σε δύο άλμπουμ, θα τους προσκυνούσα. Έτσι όπως είναι τα πράγματα τώρα, πιστεύω να μου επιτραπεί να πιστεύω ότι το status που απολαμβάνουν, έχει να κάνει περισσότερο με την παρουσία του JB στους SPIRITUAL BEGGARS, παρά με την αξία του επόμενου σχήματός του. Εκτός των άλλων, εκεί που είχαν κάνει μία πολύ συμπαθητική τριάδα δίσκων όταν υπέγραψαν στη Nuclear Blast, το καινούργιο, “Wolf God”, πιστεύω ότι ίσως να είναι και το πιο μέτριό τους άλμπουμ.

Σάκης Φράγκος

 

GRAND MAGUS λοιπόν σήμερα στο band of the week. Μία μπάντα που ξεκίνησε σαν κλασσική ροκ μπάντα με σχεδόν stoner ήχο και που στη συνέχεια την κέρδισε το επικό μονοπάτι του κλασσικού μεταλλικού ήχου. Εκεί που γουστάραμε τη μετάβαση του JB στο συγκρότημα μετά το –κατ’ εμέ αποτυχημένο- πέρασμα του από τους κορυφαίους SPIRITUAL BEGGARS (η φωνή του μόνο αυτή που έπρεπε να ακουστεί μετά από αυτή του Spice δεν ήταν), η συνέχεια έφερε ένα MANOWAR meets BATHORY worship ηχητικό μανιφέστο που από δίσκο σε δίσκο τους έβρισκε σε όλο και μεγαλύτερη θέση ισχύος. Από ένα σημείο και μετά μάλιστα, ήταν το σιγουράκι της κάθε χρονιάς στο ότι θα κυκλοφορήσουν δισκάρα, με τα δύο επόμενα άλμπουμ από το πρώτο ομότιτλο (“Monument”/ “Wolf’s return”) να προετοιμάζουν το έδαφος και στη συνέχεια τα πέντε επόμενα άλμπουμ στην κυριολεξία να μην πέφτουν κάτω από 9/10 βαθμολογιστί. Το “Iron will” του 2008 ξεχώρισε ως η καλύτερη τους δουλειά ως τότε και φάνηκε να βρίσκουν μία φοβερή φόρμουλα απλοϊκού μεν, αλλά άκρως πετυχημένου κλασσικού μεταλλικού ήχου που ήταν αξιοζήλευτος από πάρα πολλά συγκροτήματα. Η αγριοφωνάρα του JB βελτιωνόταν σημαντικότατα από δίσκο σε δίσκο, ενώ σαν κιθαρίστας επίσης τα πήγαινε περήφανα με κορυφαία riff τα οποία οδηγούσαν πολλάκις σε καταπληκτικές σολάρες.
Σύμμαχος του καθ’ όλη την πορεία της μπάντας ο στιβαρός –και καρδιοκατακτητής- μπασίστας Fox, ενώ το τρίο γενικά άλλαξε μόλις δύο ντράμερ στην ιστορία του και αυτή τη στιγμή απολαμβάνουν τα φοβερά χτυπήματα του Ludwig Witt, πρώην συνοδοιπόρου του JB και στους SPIRITUAL BEGGARS (έχει παίξει τα τζαζέματα του και στους SHINING, τους Σουηδούς, όχι τους Νορβηγούς ψυχασθενείς). Κάπως έτσι λοιπόν από ’κει και μετά, οι GRAND MAGUS αρχίζουν να χαζεύουν όλο το μεταλλικό κοινό με υπερδισκάρες, όπως το “Hammer of the north”, το -κατά την προσωπική μου άποψη- κορυφαίο τους άλμπουμ “The hunt”, και στη συνέχεια τα ακόμα πιο βαριά κι επικά “Triumph and power” και “Sword songs”. Δυστυχώς κάποτε η έμπνευση στερεύει και μοιραία ήρθε το χειρότερο άλμπουμ τους πρόσφατα, με το “Wolf God” να ακούγεται κουρασμένο και επαναλήψιμο, όχι ότι δεν έχει κάποιες καλές στιγμές, αλλά και μόνο που δεν σε πιάνει αυτό το αίσθημα μεγαλοσύνης με το που μπαίνει –πράγμα που συνέβαινε με όλα τα άλμπουμ τους- το παιχνίδι χάθηκε από τα αποδυτήρια. Προφανώς δε μπορεί κανείς να τους ψέξει για μία μέτρια στιγμή στα 20 χρόνια πορείας τους (μια και δημιουργήθηκαν το 1999, πότε πέρασαν τα άτιμα), αλλά όταν έχεις συνηθίσει στα 9άρια, και το 7-7.5 σου φαίνεται πολύ λίγο.
Κάτι άλλο που προσωπικά με ενοχλεί σ’ αυτούς είναι η διάρκεια των συναυλιών τους, καθώς ποιος μπορεί να ξεχάσει headline εμφάνιση τους στην Αθήνα γύρω στο 2012-2013 αν δεν κάνω λάθος, όπου παίξανε με το ζόρι μία ώρα κι έχοντας φάει τη γιούχα της ζωής τους, επέστρεψαν μέσα στη μανούρα να παίξουν άλλο ένα κομμάτι (σκοτωθήκατε, δε μπορούμε να σκουπίσουμε τον ιδρώτα), ενώ την προηγούμενη δεν δείξανε τόσο φειδωλοί καταβροχθίζοντας τον μισό Μπαϊρακτάρη στο Μοναστηράκι και μάλιστα καθ’ όλα αγενείς προς οπαδούς που πήγαν να τους χαιρετήσουν (για κακή τους τύχη ήμουν αυτόπτης μάρτυρας σ’ αυτό και με το που το είδα τουλάχιστον σ’ αυτό το θέμα έφαγαν οριστικό Χ). Κι άλλες μπάντες φυσικά δεν είναι τα καλύτερα παιδιά αλλά βγάζουν δισκάρες, κι αυτή κάπως είναι και η υπόθεση με τους GRAND MAGUS. Έχουν ήδη προσφέρει πολύ περισσότερα απ’ ότι θα περίμενε ο οποιοσδήποτε, φτάσανε 9 άλμπουμ σε 18 χρόνια –αν μη τι άλλο συνεπέστατοι- εκ των οποίων τουλάχιστον τα 5 είναι από καταπληκτικά ως μνημειώδη, άλλα 3 (τα 3 πρώτα) πάρα πολύ καλά και μία μέτρια στιγμή η πρόσφατη. Το λες και υπεράνω προσδοκιών. Τους εύχομαι να επιστρέψουν στο δρόμο της έμπνευσης σε 2-3 χρόνια, να παίζουν περισσότερο στις συναυλίες τους και να είναι ευγενέστεροι με τους οπαδούς που τους κάνανε μάγκες. Η μοναδική μου πάντως συναυλιακή εμπειρία μαζί τους στο Hellfest το 2009 (μία ώρα διάρκεια, ίδια μ’ αυτή στα headline show τους) ήταν το λιγότερο συγκλονιστική. Τραγούδι είναι λίγο δύσκολο, πολλά τα αγαπημένα, στην τύχη και για σήμερα, το παρακάτω έπος το οποίο έχει ένα από τα καλύτερα κατεβάσματα ριφφ των τελευταίων ετών. 
Y.Γ.: Η διασκευή τους στο “Stormbringer” των DEEP PURPLE στο “Sword songs” από μόνη της είναι ικανή να σε κάνει να τους συγχωρέσεις όλα τα παραπάνω αρνητικά που αναφέρω.

Άγγελος Κατσούρας

 

Οι stoner-άδες και όσοι νόμιζαν πως ο JB θα συνέχιζε δημιουργώντας μια μπάντα σαν τους SPIRITUAL BEGGARS, τους διέγραψαν μετά το ντεμπούτο. Οι true metallers τους θεωρούν «φασαίους» (λες και το NWOTHM δεν είναι «φάση»). Οι doomsters τους βρίσκουν πιο «πεταχτούληδες» απ’ όσο θα έπρεπε. Οι epic warriors τους θεωρούν εμπορικούς και μαλθακούς. Και αν πάτε στις συναυλίες τους, θα βρείτε κοινό από ΟΛΕΣ τις παραπάνω κατηγορίες! Βαράτε με και ας κλαίω… Ιδιάζουσα περίπτωση λοιπόν οι GRAND MAGUS. Μπάντα πολυαγαπημένη, με δισκάρες στο παλμαρέ της (δεν έχει μέτρια δουλειά ούτε για δείγμα, πόσο μάλλον κακή), που είχε ως ελάττωμα μόνο τα μικρά σε διάρκεια shows. Μετά την αυτοκρατορική τους εμφάνιση την τελευταία φορά, όπου έπαιξαν μία ώρα και τρία τέταρτα, δεν σου δίνουν πλέον καμία αφορμή για γκρίνιες. Δεν είναι μόνο το γεγονός πως αναμειγνύουν αριστουργηματικά μεγαθήρια του παρελθόντος (MANOWAR, BATHORY, BLACK SABBATH, CANDLEMASS, RAINBOW μεταξύ άλλων) και παρουσιάζουν τον δικό τους ήχο. Είναι κυρίως το γεγονός πως αυτό γίνεται με βάση το ξεκάθαρο ΟΠΑΔΙΛΙΚΙ, μακριά από τις επιταγές της αναβίωσης του κλασσικού metal ήχου και στο βάθος του πλάνου την «κονόμα». Ο νέος τους δίσκος θα είναι μια από τα ίδια. Δεν τον έχω ακόμη ακούσει, αλλά προδικάζω με άνεση. Θα έχει μέσα έπη, θα μας στείλει για χόρτα, θα τους βγάλει για περιοδεία, θα περάσουν από εδώ, θα γίνει πάλι χαμός. Αυτό που θέλουμε δηλαδή. Μόνο να πω κάτι σε όποιον θεωρεί πως οι GRAND MAGUS ακολουθούν την πεπατημένη όσον αφορά το στυλ τους: όλες οι μεγάλες μπάντες που είχαν τον δικό τους ήχο και θέλησαν να μείνουν στον χρόνο, αυτό έκαναν και κάνουν. Ανακυκλώνουν και αντιγράφουν τον εαυτό τους. Γιατί να μην το κάνουν αυτό και οι Σουηδοί; Στο κάτω-κάτω, αν δεν το έχετε ακόμη καταλάβει, είναι μια ΜΕΓΑΛΗ μπάντα. Που την πορεία της, στην ακμή της, την ζούμε μαζί της. Και αυτό κύριοι, είναι δώρο από τον Θεό.

Δημήτρης Τσέλλος 

 

Σπαθιά και τσεκούρια υψώνονται ψηλά στον αέρα ενώ ακούγονται επικοί παιάνες για το κουράγιο, την δύναμη και την τιμή. Όχι, δεν είναι οι MANOWAR, αν και πολύ θα το θέλαμε. Είναι όμως οι Σουηδοί GRAND MAGUS που επιστρέφουν δισκογραφικά με το ένατο άλμπουμ τους με τίτλο “Wolf god”. Κατά την ταπεινή μου άποψη οι GRAND MAGUS έχουν πέσει τα τελευταία χρόνια σε ένα τέλμα έμπνευσης υπό την έννοια ότι στους 2 προηγούμενους δίσκους τους κινούνται σε πιο ασφαλείς επιλογές και το “Wolf God” μάλλον ενισχύει αυτήν την κατάσταση αν και είναι πολύ ανώτερο από τις τελευταίες τους δουλειές. Μην με παρεξηγείτε, ακόμα και έτσι το “Wolf God” ανασκολοπίζει βάναυσα κάθε ανάλογη κυκλοφορία του είδους μέσα στη χρονιά. Απλά για μια μπάντα που μέχρι και το “The hunt” μας έχει προσφέρει δίσκους που είναι ατόφια διαμάντια, έχω πλέον και τις ανάλογες απαιτήσεις. Παρόλα αυτά τα σημάδια ανάκαμψης είναι παραπάνω από αισθητά και τους έχω απόλυτη εμπιστοσύνη.

Θοδωρής Κλώνης

 

Έμαθα τους GRAND MAGUS αρχικά μέσα από την εμμονική μου ενασχόληση με τους SPIRITUAL BEGGARS όπου για ένα φεγγάρι τραγουδούσε ο JB, τραγουδιστής και κιθαρίστας των GRAND MAGUS και γενικά μια από τις πιο METAL φωνές που έχουν υπάρξει. Ο ορισμός του αντρίκειου και στιβαρού. Κάτι μεταξύ DIO και Johnny Cash αν θέλετε. Και επειδή τέλος πάντων με τράνταξε συθέμελα η δισκάρα “On fire” των SPIRITUAL BEGGARS όπου πρώτο-ακούσαμε τον JB, έκατσα και έψαξα τη φάση GRAND MAGUS. Την εποχή εκείνη υπήρχε μόνο το ομώνυμο ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ντεμπούτο που κάπως έμπαινε στην ευρύτερη κατηγορία stoner όπως και οι BEGGARS, στο βαθμό τουλάχιστον που διέκρινε κανείς επιρροές από πρώιμους BLACK SABBATH και τα blues γενικά. Αφού έφυγε ο JB από τη μπάντα του Mike Ammot και το 2008 έβγαλε το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ που λέγεται “Iron will” με τους GRAND MAGUS, η φάση ξεκαθάρισε: τα παιδιά από τη Σουηδία ήρθαν για να μας θυμίσουν τι εστί παραδοσιακό και στιβαρό heavy metal. Μακριά από τα πιο blues/stoner μονοπάτια του ντεμπούτου και των SPIRITUAL BEGGARS, οι GRAND MAGUS εδώ συνδυάζουν τους BATHORY του “Hammerheart” και “Blood on ice” με τους BLACK SABBATH εποχής DIO. Το αποτέλεσμα είναι απλά ένα από τα καλύτερα άλμπουμ των 2000s. Όταν τους είδα το 2010 support στους ARCH ENEMY στη Γλασκώβη, ομολογώ πως, αν και ήθελα να δω και τους δεύτερους ακόμα τότε με την Angela Gossow, η μπάντα του JB έκλεψε άνετα τη παράσταση όταν ήταν στα ντουζένια τους με τη δεύτερη δισκάρα ανά χείρας, το “Hammer of the north”. Πλέον νιώθω πως η έμπνευση έχει στερέψει και η μπάντα βρίσκεται σε ύφεση μιας και ο τελευταίος πραγματικά καλός δίσκος τους ήταν το “The hunt” του 2012 με αρκετά hit and miss από τότε με το “Wolf God” να μη μας τα λέει καθόλου καλά. 

Φίλιππος Φίλης

 

Οι GRAND MAGUS είναι ένα από τα σχήματα που αν ασχολείσαι ενεργά με το heavy metal δεν γίνεται να μην έχεις «πέσει» πάνω τους. Έχοντας ήδη 18 χρόνια studio παρουσίας, έχουν καταφέρει αν μη τι άλλο να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στο χώρο. Αν και ξεκίνησαν με πιο stoner καταβολές στα δυο πρώτα albums τους, μετέπειτα βάζοντας πιο πολλά heavy στοιχεία στον ήχο τους αλλά και κάποια πιο επικά, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια παρουσία που αναγνωρίζεται άμεσα από τον ακροατή. Έχουν επιλέξει να μην ανήκουν στο νέο κίνημα αναβίωσης του πατροπαράδοτου heavy metal αλλά να εκφράζονται μουσικά όπως οι συγχωριανοί τους AMON AMARTH, CANDLEMASS κλπ. Αν δεν τους έχετε ακούσει ακόμα, θα ανακαλύψετε άλλο ένα σχήμα που μάλλον λόγω καταγωγής έχει και αυτό το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Παρακολουθώντας την δισκογραφία τους από το 2005 μέχρι και σήμερα δεν έχουν κακό δίσκο που να μην ακούγεται καθόλου. Σαφώς όλοι δεν είναι στο ίδιο επίπεδο αλλά τουλάχιστον έχουν μια ηχητική και συνθετική σταθερότητα που αρέσει. Οι GRAND MAGUS είναι ένα από τα groups που ξέρεις από πριν ότι ακούγοντας την δουλειά τους θα περάσεις καλά και δεν θα απογοητευτείς. Νομίζω αυτό είναι σημαντικό για έναν ακροατή. Μακάρι να τους δούμε και σύντομα στην χώρα μας, ευχόμενος αυτή τα φόρα να παίξουν περισσότερη ώρα από το 2012 που μας άφησαν ξαφνικά σύξυλους. 

Θοδωρής Μηνιάτης 

 

Οι πολυαγαπημένοι GRAND MAGUS, αποτελούν για εμένα μια από τις καλύτερες επιλογές, όποτε επιθυμήσω να ακούσω κάτι όμορφο, που να ξεφεύγει από τα ίδια και τα ίδια, όντας και μοντέρνο ταυτόχρονα, heavy metal. Γιατί αυτό είναι οι GRAND MAGUS. Δυνατός, στιβαρός, ευθύς ήχος, επικοί χωρίς να είναι MANOWAR, με τις power πινελιές τους και τα πανέμορφα ρεφρέν τους, οι Σουηδοί έχουν καταφέρει να με κερδίσουν από το ξεκίνημα τους και συνεχίζουν να με γοητεύουν μέχρι σήμερα. 
Βρίσκω πραγματικά αξιοθαύμαστο σε αυτούς, το πόσο γεμάτο ήχο και πόσο πλήρες αποτέλεσμα, μπορούν να βγάλουν αυτοί οι τρεις μουσικοί, είτε πρόκειται για δίσκο, είτε για live εμφάνιση. Το πιο βαρύ τους όπλο φυσικά βέβαια, είναι αυτή η απίστευτη φωνάρα, με το μοναδικό γρέζι και την φοβερή χροιά, ο JB, χωρίς τον οποίο θα μου ήταν αδιανόητο να φανταστώ ένα έστω τραγούδι τους! 
Στην εικοσαετή σχεδόν, πορεία τους δεν υπάρχει πραγματικά κανένα άλμπουμ τους που να θεωρώ απογοητευτικό, ούτε έστω μέτριο. Υπάρχουν μόνο τα απλώς καλά, τα πολύ καλά, και τα εξαιρετικά. Το προσωπικά περισσότερο αγαπημένο μου πιστεύω πως είναι το “Hammer of North”, του 2010. Στην επιλογή τραγουδιού εντούτοις, θα προτιμήσω μια ασύλληπτη κομματάρα, από το κατά πέντε χρόνια παλιότερο, “Wolf's Return”, το εναρκτήριο “Kingslayer”.

Χαρά Νέτη

 

Όταν είδα για τρίτη φορά τους σπουδαίους AMON AMARTH το 2016 στο Fuzz Club, ένα συγκρότημα ατόφιου Σουηδικού ατσαλιού και γνήσιας επικής διάθεσης, άνοιγε τη συναυλία: οι φοβεροί GRAND MAGUS. Πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με τη μουσική τους, και όπως έχω ξαναπεί, συγκρότημα που με κερδίζει live, πάντα θα το ακολουθώ. Εκεί ξεχωρίζουν και χτίζονται οι θρύλοι. Στο τιμημένο το σανίδι. Και επιλέγω το ατόφια heavy metal-άδικο “Steel versus steel”, φτιαγμένο για PRIEST-έικες φιγούρες μέχρι τέλους....SKAL!!

Γιάννης Σαββίδης

 

Θυμάμαι είχα φάει τρελή ξενέρα όταν ο Spice έφυγε από τους πολυαγαπημένους μου SPIRITUAL BEGGARS. Ήταν αυτονόητη η περιέργειά μου για το πως θα ακούγεται η μπάντα και ο διάδοχος του απίστευτου “Ad Astra”. Το "On Fire" το λάτρεψα σχεδόν από την πρώτη στιγμή και πραγματικά απολάμβανα τα φωνητικά του νεοφερμένου τότε Janne Christoffersson στην μπάντα. Το να “σκαλίσω” τα μουσικά πεπραγμένα του JB πέραν των BEGGARS ήταν το πλέον λογικό επακόλουθο. Διακριτικά παρακολουθούσα την πορεία των GRAND MAGUS μέχρι και το 2008, μιας και οι τρεις πρώτοι δίσκοι κάθε άλλο παρά αδιάφορο με άφηναν, αλλά δεν μπορώ να πω πως τρελαινόμουν για πάρτη τους. Το "Iron Will" όμως ήταν ξεγυρισμένη σφαλιάρα για εμένα. Περισσότερο heavy και λιγότερο doom από τους προκατόχους του, με το επικό συναίσθημα φουλ ενισχυμένο, εντυπωσίαζε με τη φρεσκάδα που απέπνεε. Αυτό ήταν! Τρελό κόλλημα! Το “Hammer of the North” επέτεινε τον ντουβρουτζά μου με τη μπάντα, αλλά ήταν και ο δίσκος με τον οποίο οι Σουηδοί βγήκαν από το underground. Κάπου εκεί τους τσίμπησε η Nucleal Blast και επένδυσαν πάνω τους πιστεύοντας στη δυναμική και τις προοπτικές της μπάντας. Έκτοτε χωρίς να κυκλοφορούν κακό δίσκο, αλλά μην ούτε και κάτι ισάξιο των "Iron Will" και “Hammer of the North”, παραμένουν δυναμικά στο δισκογραφικό γίγνεσθαι, χωρίς όμως να καταφέρνουν να γίνουν big thing. Το ολόφρεσκο "Wolf God" δεν έχω προλάβει ακόμα να του αφιερώσω αρκετές ακροάσεις, αλλά έχω την αίσθηση πως ακολουθεί τα χνάρια του “Sword Songs” και ακούγεται λίγο «ξεθυμασμένο» και άοσμο συγκριτικά με δίσκους σαν τους προαναφερθέντες ή ακόμα και σε σχέση με το πιο πρόσφατο και όμορφο “Triumph and Power”. Νιώθω σαν να λείπει από τα τραγούδια και τη μπάντα η σπιρτάδα και το πάθος του παρελθόντος. Όπως και να ‘χει όμως, αγαπάμε τον JB και την παρέα του!

Θανάσης Μπόγρης

 

Δεν νομίζω ότι είμαι και ο πιο αντικειμενικός κριτής όσο αναφορά τους GRAND MAGUS μιας και είμαι δηλωμένος φίλος του Σουηδικού power trio και διατηρώ μια σχέση λατρείας από την πρώτη στιγμή που τους ανακάλυψα το 2005 αν θυμάμαι καλά με το ''Wolf's return''. Φυσικά και μετά από αυτό ασχολήθηκα να δω τι είχαν να πουν οι δυο πρώτες δουλειές τους που κινούνταν ξεκάθαρα σε doom μονοπάτια και εννοείται πως δεν απογοητεύτηκα αλλά μάλλον γοητεύτηκα περισσότερο. Έκτοτε απλώς συνέχισα να γοητεύομαι με την κάθε δουλειά που κυκλοφορούσαν ακόμη περισσότερο, έχοντας φτάσει στο σημείο προσωπικά να μην μπορώ να επιλέξω ποιός μπορεί να είναι ο καλύτερος δίσκος τους, μιας και από το ''Iron will'' και έπειτα θεωρώ ότι όλα θα μπορούσαν να έχουν αυτόν τον άτυπο τίτλο. Αυτό που νομίζω με συνεπήρε στην μουσική των GRAND MAGUS, είναι αυτό που πολλές φορές οι άνθρωποι δεν εκτιμούμε, αυτό που βλέπουμε ως εύκολο και το σνομπάρουμε, δηλαδή το ''απλό''. Αυτό για το οποίο δηλαδή διακρίθηκαν και άφησαν ανεξίτηλο το σημάδι τους στην ιστορία του heavy metal και του hard rock μερικές από τις κορυφαίες μπάντες όπως οι MOTORHEAD, οι AC/DC, οι BLACK SABBATH, οι JUDAS PRIEST, οι SAXON. Βάλε μέσα σε αυτό και της πιο άμεσες DEEP PURPLE, URIAH HEEP, RAINBOW και IRON MAIDEN πινελιές συν τον επικό χαρακτήρα των MANOWAR και των MANILLA ROAD και το αποτέλεσμα είναι ένα απλό, λιτό και απέριττο heavy metal χωρίς φιοριτούρες και πολυπλοκότητες. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επεκταθώ περισσότερο τώρα, παρά να εκφράσω την βεβαιότητα ότι και ο ένατος δίσκος τους, που αναμένεται από μέρους μου με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, θα είναι ένας κλασικός heavy metal δυναμίτης. Από τα τρία single κομμάτια που έχω ακούσει μέχρι τώρα πάντως το λιγότερο καλό είναι το ''Wolf God'' που χωλαίνει απλά στο refrain έχοντας όμως πανέμορφο couple. Θα κλείσω λέγοντας πως ελπίζω να μας επισκεφθούν για μια ακόμη φορά στην επικείμενη περιοδεία τους, εγώ πάντως θα προσπαθήσω να είμαι εκεί αν συμβεί αυτό για να απολαύσω και πάλι την άνεση, τον όγκο και την δύναμη που βγάζει το Σουηδικό power trio πάνω στο σανίδι. Τώρα για αγαπημένο δίσκο τι να πω(?), ''Iron will'', ''Hammer of the North'', ''The Hunt'', ''Triumph and power'', ''Sword songs''. Όλα πολύ κοντά νομίζω, όλα στο ίδιο μήκος κύματος αλλά για σήμερα θα επιλέξω μάλλον ''Hammer of the North'', για αύριο όμως σίγουρα κάποιο από τα υπόλοιπα. Κομμάτι όμως θα διαλέξω μια speed metal στιγμή από το ''Sword songs'' το ''Last one to fall'' γιατί απλά έτσι μου βγήκε σαν διάθεση σήμερα.

Παναγιώτης Γιώτας

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: LAMB OF GOD

27 Ιουνίου, 2019 - 12:30 Rockhard

LAMB OF GOD για Band of the week αυτήν την εβδομάδα, λοιπόν. Ένα από τα σημαντικότερα σχήματα που ξεπήδησαν τα τελευταία χρόνια στη σκληρή μουσική, πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Ένα συγκρότημα που εκεί...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DEMONS & WIZARDS

18 Ιουνίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Είναι ένα από τα πιο πολυσυζητημένα project στο χώρο του heavy metal. Η σύμπραξη μεταξύ BLIND GUARDIAN και ICED EARTH. Περιμένοντας τον τρίτο δίσκο τους, οι DEMONS & WIZARDS κάνουν μία περιοδεία...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: ANTHRAX

11 Ιουνίου, 2019 - 02:00 Rockhard

Στις 30/6 μαζί με τους DISTURBED, θα εμφανιστεί κι ένα από τα σημαντικότερα thrash metal συγκροτήματα όλων των εποχών, οι Αμερικάνοι ANTHRAX. Αφού δίσκο κυκλοφορούν όσο αραιά και οι DEF LEPPARD στα...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: MANOWAR

4 Ιουνίου, 2019 - 01:30 Rockhard

Στις 14 Ιουνίου, οι ζωντανοί θρύλοι του επικού metal, MANOWAR, θα εμφανιστούν στην Πλατεία Νερού κι όπως είναι φυσικό, με συνοπτικές διαδικασίες, έγιναν Band of the Week, λίγες μέρες πριν την...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DEATH ANGEL

28 Μαίου, 2019 - 01:45 Rockhard

Οι Bay Area Thrashers, DEATH ANGEL, παρουσιάζουν μία αξιοσημείωτη συνέπεια και ποιότητα από την επανασύνδεσή τους και μετά, χαρίζοντάς μας τον έναν σπουδαίο δίσκο μετά τον άλλο. Το “Humanicide” είναι...

[περισσότερα]