BAND OF THE WEEK: GUNS N’ ROSES

17 Ιουλίου, 2018 - 18:00

Μιλάμε για ένα από τα σημαντικότερα σχήματα όλων των εποχών στη μουσική. Τόσο απλά. Οι GUNS N’ ROSES, επανακυκλοφόρησαν το θρυλικό “Appetite for destruction” και με συνοπτικές διαδικασίες έγιναν Band of the week (το λιγότερο που θα μπορούσαμε να κάνουμε γι’ αυτό το σχήμα). Οι συντάκτες του Rock Hard κλήθηκαν να πουν τη γνώμη τους για το γκρουπ κι όπως πάντα, όλοι εσείς να ψηφίσετε για τον αγαπημένο σας δίσκο τους.

 

Οι GUNS N’ ROSES, είναι ένα από τα τελευταία πραγματικά επικίνδυνα συγκροτήματα του rock n’ roll. Όταν η μουσική ήταν πραγματικά επαναστατική κι επικίνδυνη. Με κιθαρίστα επιπέδου Slash, που σκίζει όχι μόνο από παίξιμο, αλλά και από image, τον Axl Rose, επιτομή του αλητήριου rock n’ roll, με συμπεριφορά του δρόμου, εκρηκτικό, με image και φωνή που σκοτώνουν, συνεπικουρούμενοι από μουσικούς που ήταν το άκρως αντίθετο από πλευράς χαρακτήρα (βλέπε Izzy Stradlin), κατάφεραν να γίνουν μύθος, ουσιαστικά με δύο δίσκους. Το “Appetite for destruction” και τα δύο “Use your illusions”. Μπορείτε τα σκεφτείτε άλλο σχήμα, με τέτοια εμπορική απήχηση τις αρχές του ’70, που οι πωλήσεις μεταφράζονταν σε μερικά εκατομμύρια αντίτυπα, να κυκλοφορούν δύο διπλά άλμπουμ την ίδια ημέρα; Αυτό που σίγουρα δεν μπορεί να χωνέψει το μυαλό μου, 30 χρόνια μετά, ότι υπάρχει συγκρότημα που να έχει γράψει σε διάστημα ελάχιστων ετών, τόσο διαφορετικά τραγούδια όπως τα “It’s so easy”, “Welcome to the jungle”, “Don’t cry”, “Sweet child o’ mine”, “Estranged”, “November rain”, “Coma”, “Don’t damn me”, “Civil war” και η λίστα είναι ατελείωτη… Με ελάχιστα χρόνια ουσιαστικής καριέρας, κατόρθωσαν να αποκτήσουν status superstar, που άλλα γκρουπ χρειάστηκαν δεκάδες χρόνια και πολλούς δίσκους για να φτάσουν εκεί. Η δε περιοδεία επανασύνδεσης που συμβαίνει αυτήν την περίοδο, δείχνει τον παροξυσμό που υπάρχει ακόμα και σήμερα για τους GNR και οι ίδιοι τιμούν το κοινό παίζοντας σχεδόν τρίωρες συναυλίες… Και να σας εξομολογηθώ και κάτι; Το “Chinese democracy” το γουστάρω πολύ!!!

Σάκης Φράγκος

 

Μπορεί να γουστάρω τους GUNS N’ ROSES πολύ, αλλά ποτέ δεν ήταν το αγαπημένο μου συγκρότημα. Παρόλα αυτά, πρέπει να είναι το μοναδικό γκρουπ για το οποίο έχω αφιερώσει τόσες αράδες στην πάροδο του χρόνου. Δεν έχει υπάρξει άλλη μπάντα που να μας έχει απασχολήσει τόσο πολύ με την … απουσία της, σε χρόνια όπου το ίντερνετ και τα κοινωνικά δίκτυα δεν ήταν διαδεδομένα. Μιλάμε για τους GUNS N’ ROSES με μόλις τέσσερα άλμπουμ (αν υπολογίσουμε τα “Illusions” ξεχωριστά) σε 30 και βάλε χρόνια, που όμως μας καθηλώνουν από την πρώτη τους κιόλας απόπειρα. Ντεμπούτα σαν το “Appetite for destruction” όχι απλά δεν συναντάμε συχνά, αλλά δεν συναντάμε ποτέ. Το πόσο βρώμικο αλλά εμπορικό, σκληρό αλλά μελωδικό, κλασικό αλλά τόσο καινοτόμο είναι αυτό το άλμπουμ το καταλαβαίνεις όταν το ακούς ακόμα και σήμερα για 500ή φορά. Είτε ήσουν εκεί το 1987, είτε είναι η παρθενική σου φορά το 2018. Είναι ο δίσκος που δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα και σε γεμίζει αδρεναλίνη, κάθε φορά που τον ακούς, λες και βουτάς στο κενό! Πόσοι δεν τους έχουν αντιγράψει και πόσοι δεν έχουν προσπαθήσει να τους υποβαθμίσουν. Oι GUNS N’ ROSES επανενώθηκαν και έχουν βαλθεί να ανατρέψουν τα προγνωστικά για άλλη μια φορά. Η επανακυκλοφορία του “Appetite…” είναι απίστευτη και όλοι θα θέλαμε να την αποκτήσουμε, είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Είναι τα προβλήματα, οι εθισμοί, η ένταση και οι εντάσεις, ο ήχος αλλά και το attitude. Μετά από μια τέτοια κυκλοφορία, το μόνο στο οποίο ελπίζουμε, είναι νέο υλικό από τους παλιόφιλους.

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ένας χριστιανός εκεί έξω που να μην έχει σε κάποια μορφή το "Appetite for destruction". Ειλικρινά, είναι αδύνατο να περιγράψω σε λέξεις που να αποτυπώνουν πλήρως το χαμό που είχε γίνει στα τέλη της δεκαετίας του ‘80 με το εν λόγω αριστούργημα. Το MTV έπαιζε κάθε μία ώρα τα "Paradise city", "Sweet child o'mine", "Welcome to the jungle" ενώ τα ραδιόφωνα όλου του κόσμου αδυνατούσαν να χωρέσουν στο playlist τους όλα τα αψεγάδιαστα τραγούδια του "Appetite...". Αυτό που θα ήθελα να υπογραμμίσω -μιας και έχουν γραφτεί τα πάντα για το δίσκο- είναι τον τεράστιο αντίκτυπο που είχε στη λεγόμενη δημοφιλή κουλτούρα (pop culture). Μιλάμε για ένα δίσκο και για ένα συγκρότημα που έσπασε τα στεγανά ενός καλλιτεχνικού δημιουργήματος και πέρασε στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων σαν ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Ακόμη και σήμερα παιδιά στην εφηβική ηλικία που δεν έζησαν τίποτα από εκείνη την περίοδο συγκαταλέγουν τους GUNS ανάμεσα στα αγαπημένα τους συγκροτήματα! Και όλα αυτά από πέντε δυσλειτουργικούς και εξαρτημένους από διάφορες ουσίες ανθρώπους με μοναδικές προσωπικότητες. Axl, Slash, Duff, Izzy & Steven ήταν πέντε μονάδες που όλοι μαζί δημιούργησαν την πιο επικίνδυνη μπάντα του πλανήτη. 
Το "Appetite..." είναι μακράν το κορυφαίο, "αλήτικο" rock n' roll άλμπουμ της γενιάς μου ενώ τα "Illusions" που ακολούθησαν ήταν κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι μεγαλεπήβολο! Δεν αναφέρομαι καν στο "Chinese democracy". Μπορεί ο Γανίτης να το ψηφίσει σαν το αγαπημένο του άλμπουμ...

Σάκης Νίκας

 

Τρομερό ταλέντο. Αλητεία. Glam. Σταρχιδισμός. Sleaze. “Appetite for Destruction”. Arena rock. Χιλιάδες οπαδοί. Πολυεθνικές στα πόδια τους. Προσωπικότητες που δεδομένα κάποια στιγμή, δεν θα μπορούσε η μια να βλέπει την άλλη. “Use your Illusion” I&II. Hard rock. Μουσική ωρίμανση είπαν κάποιοι, μπούρδες λέω εγώ. Ωριμότητα υπήρξε και στο “Appetite for Destruction”. Αλλαγή κατεύθυνσης λέγεται αυτό. Ανήσυχο πνεύμα. Ακόμη περισσότεροι οπαδοί να ανασαίνουν μόνο για να τους δουν κάποια στιγμή ζωντανά. Καυγάδες με άλλους rock stars. Προκλήσεις για αγώνες wrestling μέχρι τελικής πτώσεως. Συμμετοχή σε soundtracks. Εκ νέου αλλαγή κατεύθυνσης. “The Spaghetti Incident”. Οικονομικά προβλήματα. Κορεσμός. Διάλυση. Επανίδρυση με νέα μέλη. Πειραματικός δίσκος. “Chinese Democracy”. Παραμερισμός προσωπικών διαφορών, επανασύνδεση με αυθεντικά μέλη, εκ νέου μεγάλα tours… Ό,τι και όσα να γράψουμε, αυτή η μπάντα θα παραμείνει ένα τεράστιο κεφάλαιο, ειδικά για τη μουσική των 90’s. Κεφάλαιο που ποτέ δεν θα σταματήσει να μελετάται… Χαίρομαι που έζησα τη μπάντα αυτή, όταν έπρεπε. Πραγματικά το λέω.

Δημήτρης Τσέλλος

 

Μάλιστα. Επανακυκλοφορία του “Appetite for destruction” και ήρθε η ώρα να πούμε δύο λογάκια για τους GUNS N’ ROSES. Υπάρχουν δύο απόψεις που μπορώ να εκφέρω για τη μπάντα, την αντικειμενική και την υποκειμενική. Αντικειμενικά είναι από τις μεγαλύτερες μπάντες όλων των εποχών. Τρομακτικό ντεμπούτο, ασύλληπτα άλμπουμ για τη συνέχεια, μία διάλυση που τους άφησε στο πάνθεον της ιστορίας και με λίγα λόγια, βασικά με μία λέξη, ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ. Στην υποκειμενική πλευρά της κουβέντας, οι GNR δε φτάσουν ποτέ στο δικό μου μυαλό ανάμεσα στους κορυφαίους. Όχι γιατί δεν είναι αλλά δεν μπορώ να τους χωρέσω στα ψηλά πατώματα ρε αδερφέ μόνο με τέσσερις δίσκους. Ναι, ήταν επιδραστικότατοι, ναι, έγραψαν ιστορία, ναι για τα πάντα αλλά εγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό. Σε τελική ανάλυση η δική μου γνώμη δεν μετράει σε καμία περίπτωση όταν αφορά τέτοια μεγέθη. Ότι και να πω τα έχει γράψει η ιστορία και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα. 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

Οι GUNS N ROSES είναι το συγκρότημα που έχω συνδέσει όσα λίγα την εφηβεία μου και έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά και στη δισκοθήκη μου. Ειδικά το “Appetite for destruction” είναι από τους δίσκους που ξέρω απέξω μέχρι και το παραμικρό χρατς χρουτς εκείνου του βινυλίου. Για το οποίο ήρθε επιτέλους το πλήρωμα του χρόνου να ξεκουραστεί με αφορμή την πρόσφατη, τουμπανιασμένη επανακυκλοφορία.
Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι το καλύτερο τους τραγούδι είναι κάποιο από τα τριάντα εκείνων των οριακών “Use your illusion”. Βασικά παίζει να είναι και ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών ανεξαρτήτου μουσικού είδους. Στα 9 λεπτά και 24 δευτερόλεπτά του θα ακούσεις/απολαύσεις μια κατάθεση ψυχής του Axl και την παραπονιάρικη κιθάρα του Slash που θα σε κάνουν χίλια κομμάτια.
Πραγματικά μόνο το “Estranged” να κυκλοφορούσαν και πάλι το ακρωνύμιο GNR θα γράφονταν με χρυσά γράμματα.

Γιώργος Κόης

 

Ποιος άνθρωπος που γεννήθηκε στα 80’s και αγάπησε το rock, δεν είχε είδωλο τον Axl Rose? Ίσως ο πρώτος μουσικός που με στιγμάτισε καθώς η όλη persona, το λευκό κολάν, παπούτσια αθλητικά με το Axl στην “γλώσσα”, η μπαντάνα, τα τεράστια RayBan γυαλιά και τον αθεόφοβο να διανύει χιλιόμετρα τρέχοντας και τραγουδώντας σαν να είναι σταματημένος, ήταν παραπάνω από αρκετά για ένα παιδάκι 7 χρονών. Η πρώτη μου επαφή μαζί τους ήταν όταν είχαν έρθει ξαδέρφια από Καναδά και η κασέτα “Appetite for Destruction” ήταν μόνιμα στο Walkman τους. Εκεί ήρθα σε πρώτη επαφή με το rock τόσο έντονα. Το “Paradise City” ήταν το αγαπημένο μου τραγούδι, έχοντας τα ξαδέρφια μου να μου μεταφράζουν τι λένε οι στίχοι και να προσπαθούν να μου μάθουν να τραγουδάω έστω ένα ρεφραίν. Το καλοκαίρι εκείνο ακούγανε τα αρκετά μεγαλύτερα ξαδέρφια –μαζί τους και εγώ- ότι καλό είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε. Δεν είχα φυσικά 7 ετών άποψη για την μουσική, αλλά λόγω των επιρροών των ξαδελφών μου, αν με ρωτούσες τι ακούω θα σου έλεγα rock - αν ήθελα ας έκανα και αλλιώς. Οι GUNS N’ ROSES και έχοντας περιγραφές τους για το πως είναι, πόσο καλοί είναι (δεν υπήρχε Internet φυσικά) και το “Appetite” να παίζει μόνιμα σε repeat...μπορώ να πω ότι οι GUNS N’ ROSES ήταν το “μικρόβιο” που μπήκε μέσα μου και έκανα στροφή μουσικά και ασχολήθηκα 100% με το Rock και μετέπειτα με το Metal. Ο δίσκος δεν χρειάζεται συστάσεις αποτελεί ένα από τα κορυφαία δημιουργήματα στην ιστορία της Rock, οι personas που αποτελούσαν την μπάντα ήταν εμβληματικές και προσωπικά ... Θα είναι ο δίσκος που θα αγαπάω εσαεί για δικούς μου προσωπικούς λόγους. Για την ιστορία... το καλοκαίρι εκείνο, γύρισα Αθήνα έχοντας στις αποσκευές μου 2 αφίσες των GUNS N’ ROSES, το “Appetite” γραμμένο σε μια κασέτα και την επιθυμία όταν μεγαλώσω να γίνω σαν τον Axl.

Θάνος “Thanoz” Κολοκυθάς

 

Φέτος συμπληρώνονται 31 χρόνια από την κυκλοφορία του “Appetite For Destruction”, ενός από τους επιδραστικότερους δίσκους που έχει το hard rock/glam rock/glam metal ιδίωμα. Το να είσαι προοδευτικός για μένα δεν σημαίνει και να είσαι παράλληλα και καινοτόμος. Αν φυσικά υπάρχει συνύπαρξη νομίζω ότι είναι θεμιτό. Οι GUNS N’ ROSES κατάφεραν με την πρώτη τους δισκογραφική κίνηση να «μπουν» σε κάθε σπίτι. Οι 30.000.000 πωλήσεις του δίσκου εύκολα το αποδεικνύουν αυτό και σίγουρα θέτουν τον δίσκο σαν το μοναδικό ντεμπούτο συγκροτήματος με τόσο μεγάλη εισπρακτική επιτυχία (αν δεν με απατά η μνήμα μου). Το σχήμα έκανε τότε το αυτονόητο, δηλαδή εμφανίστηκε στο προσκήνιο όσο «ωμό» ήθελε, χωρίς να υπάρχει κάποια καθοδήγηση από εταιρία. Όντας επηρεασμένοι από την glam σκηνή της χώρας τους απλά και αυτοί με τα τραγούδια τους εξέφρασαν την άποψη τους για τα τότε τεκταινόμενα. Ο χρόνος έδειξε ότι ο κόσμος έχει αγαπήσει πάρα πολύ την παρθενική δουλειά και πώς να μην το έκανε δηλαδή αφού τα τραγούδια που εμπεριέχονται είναι ένα και ένα με σίγουρα πρώτα τα “Sweet Child O’ Mine” και “Paradise City”, δυο από τα εμπορικότερα τραγούδια όλων των εποχών που τα ξέρει «και η κουτσή Μαρία». Άλλωστε δεν είναι τυχαία και η επανακυκλοφορία και το hype που υπάρχει τα τελευταία περίπου 2 χρόνια για το σχήμα, που δυστυχώς οι «αστέρες» έφεραν την διάλυση κάποτε. Μακάρι το συγκρότημα να λύσει τους όποιους βεντετισμούς εσωτερικά και να μας ξαναχαρίσει υπέροχα albums όπως αυτά που δημιούργησε την τετραετία 1987-1991 γιατί ο σκεπτόμενος οπαδός τα χρειάζεται. Σίγουρα τους συμφέρει και οικονομικά…         

Θοδωρής Μηνιάτης 

 

 

Οι GUNS N ROSES είναι για το σύγχρονο hard rock, ότι οι METALLICA  για το heavy metal  και οι BON JOVI  για το μελωδικό rock. Σωτήρες. Το έβαλαν στα σαλόνια, διατηρώντας από το πρώτο άλμπουμ, την αίσθηση του δρόμου, του κινδύνου, τον σεβασμό στο παρελθόν AEROSMITH, NEW YORK DOLLS, SEX PISTOLS αλλά με την δική τους προσωπική σφραγίδα. Είχαν την τύχη να έχουν ένα κιθαριστικό δίδυμο και συνθετικό με τους Slash/Stradlin που είχε τις ρίζες του βαθιά στα μπλουζ, αλλά ζούσε με την ένταση του χρήστη στο τελευταίο του overdose. Το ρυθμικό μέρος είχε τον punk αέρα του McKagan και το κλασικό ρυθμικό μοτίβο του Adler. Αυτό που ξεχώρισε τους GNR από τα άλλα σχήματα της γενιάς του, ήταν ότι είχε έναν τραγουδιστή, ηγέτη, αρχηγό, από τα παλιά. Αλήτης, εγωμανής, φαντασμένος αλλά και μοναδική φωνή που είχε όλα όσα αγαπήσαμε σε AEROSMITH, AC/DC, NAZARETH, με μοναδικό ηχόχρωμα και γρέζι και δυνατότητες που από άλμπουμ σε άλμπουμ ανέπτυξε.
Αν κάτι τους έχει κάνει ως σήμερα μοναδικούς και αξεπέραστους είναι ότι ουσιαστικά μ’ ένα μονό και δύο διπλά lp δημιούργησαν αρκετό υλικό σε μια πενταετία που άλλοι δεν πέτυχαν σε μια ολόκληρη καριέρα. Τα «εγώ» και τα χρήματα οδήγησαν στη διάλυση, τη συνέχιση του σχήματος από τον Axl με μέτρια αποτελέσματα και τα χρήματα ουσιαστικά τους επανένωσαν, χωρίς την σημαντική μονάδα που ακούει στο όνομα Izzy Stradlin. Κανείς δεν ξέρει αν τα «εγώ» μπήκαν απλώς στο περιθώριο, όμως οι δημιουργικοί χυμοί που ρέουν στις φλέβες των Axl, Slash ενωμένοι υπόσχονται ακόμα ένα άλμπουμ ποιοτικού hard rock. Αναμένουμε και ως τότε κάθε επανέκδοση κλασικών άλμπουμ, με ό,τι δεν έχει εμφανιστεί ακόμα στη αγορά , θα γίνεται ανάρπαστο. 

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

 

Μια ολόκληρη γενιά ακροατών μυήθηκε στα late 80s για το τι είναι hard rock από τους GUNS N’ ROSES. Πραγματικά αυτό που είπε ο Slash σε ένα ντοκιμαντέρ για τη σκληρή μουσική των 80’s είναι πέρα για πέρα αληθινό: «Ήμασταν η απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που είχε η μουσική βιομηχανία εκείνη την εποχή»! Τα είχαν ΟΛΑ! ΟΛΑ ΟΜΩΣ! Ήταν η μπάντα με ξεχωριστούς μουσικούς με αυτόνομη προσωπικότητα ο καθένας και το δίπολο Slash-Axl να δημιουργούν τεράστια τραγούδια όπως το πιο αγαπημένο μου τραγούδι τους, το “Estranged”.
Ναι το “Appetite for destruction” είναι από τα πιο επιβλητικά ντεμπούτα albums στην ιστορία της μουσικής! Έχει μέσα του όλα εκείνα τα στοιχεία που κάνουν μια μπάντα να είναι ξεχωριστή. Και το βασικότερο: Έχει τραγούδια και όχι ακροβασίες πάνω στην ταστιέρα! Τα lead και solos του Slash σε όλους τους δίσκους τους είναι για σεμινάριο μελωδίας πάνω στην ηλεκτρική κιθάρα! Τι να λέμε τώρα…
Αν δεν ήταν τόσο υπερφίαλος ο Axl και άκουγε τη Geffen, θα μεσουρανούσαν στα 90’s με 3-4 δίσκους ανά 2-3 χρόνια! Αντ’ αυτού έβγαλε ό,τι είχε και δεν είχε στα “Use your illusions” και καήκανε κυριολεκτικά… Τι να κάνουμε! Ήθελε ο mr Rose να γίνει το σχήμα του το κορυφαίο στον πλανήτη Μουσική! Και το κατάφερε! Ήταν την περίοδο 1991-93 το συγκρότημα με την μεγαλύτερη αποδοχή από κάθε άλλο σε ΟΛΟ το φάσμα της μουσικής! Όποιος το έζησε πραγματικά το θυμάται βιωματικά και ελάχιστα μπορεί να το μεταφέρει σε κάποιον που δεν το έζησε…
Αφού καήκανε για τα καλά στα mid 90’s και αφού μισήθηκαν μεταξύ τους, το χρήμα τους ένωσε και πλέον απολαμβάνουν τη φήμη που έχουν πλέον σαν μυθικό συγκρότημα! Πλέον βέβαια δεν είναι το πιο επικίνδυνο συγκρότημα στον κόσμο και σίγουρα ό,τι βλέπουμε στη σκηνή δεν έχει τον καλλιτεχνικό αντίκτυπο που είχαν στα 80’s. Τότε που το MTV έστηνε τις κάμερες του στο Ritz για να στείλει το μήνυμα σε όλο τον κόσμο για το τι εστί GUNS N’ ROSES! Τότε που χτιζόταν το αρχέτυπο του hard rock πάνω στον ήχο και στη riffολογία του “Appetite…”. Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα επιμένω ότι όποτε κι αν έβγαινε θα έκανε πάταγο! Γιατί είναι τόσο ξεχωριστό που η επανακυκλοφορία του είναι η πλουσιότερη που έχει γίνει ποτέ για δίσκο… Ξεπέρασαν ακόμα και τους THE BEATLES! Τι παραπάνω να πω;

Λευτέρης Τσουρέας

 

 

Θα είμαι σαφής, λιτός και περιεκτικός. Δεν μου αρέσουν. Ποτέ δεν μου άρεσαν πέραν 1-2 το πολύ κομματιών. Θεωρώ ότι είναι μια φοβερά υπερτιμημένη μπάντα που πάτησε πάνω στο ταλέντο του Slash και στη φωνή του Axl, προσπαθώντας να δημιουργήσουν και ένα αλήτικο image στα πρότυπα των AEROSMITH, ROLLING STONES και MOTLEY CRUE. Και αν το “Appetite for Destruction” με άφησε παγερά αδιάφορο όταν κυκλοφόρησε, άλλο τόσο, μην πω και περισσότερο, με αφήνει η επανέκδοσή του. Μακριά και αγαπημένοι.

Θοδωρής Κλώνης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: ALICE IN CHAINS

11 Σεπτεμβρίου, 2018 - 01:15 Rockhard

Η στήλη Band of the week, επέστρεψε από τις καλοκαιρινές διακοπές και παίρνει τη θέση της με μεγαλοπρέπεια στο Rock Hard για τη νέα σεζόν, με πρώτο συγκρότημα όπου οι συντάκτες του περιοδικού...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: Rockwave Festival

10 Ιουλίου, 2018 - 02:00 Rockhard

Ιδιότυπο το Band of the Week αυτής της εβδομάδας, αφού δεν έχει συγκρότημα, αλλά… φεστιβάλ. Rockwave Festival λοιπόν, με IRON MAIDEN, JUDAS PRIEST, VOLBEAT, SAXON, ACCEPT, SABATON και πολλές άλλες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: IMMORTAL

3 Ιουλίου, 2018 - 00:15 Rockhard

Καιρός ήταν να σκληρύνουμε λίγο τη στήλη μας, Band of the week λοιπόν, οι Νορβηγοί θρύλοι του black metal, IMMORTAL, οι οποίοι κυκλοφορούν το ένατο άλμπουμ τους, “Northern chaos Gods” σε λίγες μέρες...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: MEGADETH

26 Ιουνίου, 2018 - 02:15 Rockhard

Έφτασε και η ώρα να έχουμε τους MEGADETH ως “Band of the week”. Μόλις επανακυκλοφόρησαν –για μία ακόμη φορά- το ντεμπούτο τους, κάναμε μία συνέντευξη που διαδόθηκε από τα μεγαλύτερα sites του κόσμου...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: U.D.O. – DIRKSCHNEIDER

19 Ιουνίου, 2018 - 19:45 Rockhard

Ο σπουδαίος Udo Dirkschneider, εμφανίζεται το Σάββατο 30 Ιουνίου, με τους DIRKSCHNEIDER, παίζοντας θρυλικά και αγαπημένα τραγούδια των ACCEPT για τελευταία φορά, στο Chania Rock Festival και οι...

[περισσότερα]