BAND OF THE WEEK: JUDAS PRIEST

13 Μαρτίου, 2018 - 01:15

Δεν νομίζω ότι χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις όταν μιλάμε για τους JUDAS PRIEST. Band of the week, λοιπόν, οι Βρετανοί metallers που έκαναν τον κόσμο να παραμιλά με το “Firepower”, το οποίο βγήκε την Παρασκευή κι έχει σαρώσει τα πάντα στο διάβα του. Παρακάτω θα διαβάσετε την άποψη των συντακτών του Rock Hard για τους PRIEST, αλλά τα δύσκολα έρχονται όταν στο poll που ακολουθεί, πρέπει να ψηφίσετε ΕΝΑΝ αγαπημένο σας δίσκο από το συγκρότημα, τον καλύτερο κατά τη γνώμη σας!!! (Το παρακάτω κείμενο διαβάζεται αποκλειστικά με τη συνοδεία του “Firepower” ή οποιουδήποτε δίσκου αποφασίσετε ότι είναι ο αγαπημένος σας!!!)

JUDAS PRIEST: Ο ορισμός του heavy metal. Μαζί με SAXON και ACCEPT, αν ήθελε κάποιος να με ρωτήσει τι στο διάολο είναι αυτό που ακούω με τόση μανία, θα του απαντούσα βάζοντάς τον να ακούσει JUDAS PRIEST. Θέλετε μουσικά; Ενδυματολογικά; Στιχουργικά; Γενικότερο image; Κλασικούς δίσκους; Φωνητικά; Κιθαριστικό δίδυμο; Καταλαβαινόμαστε νομίζω. Μακριά από ίντριγκες, βγάζοντας ένα σωρό υπερκλασικά και διαχρονικά κομμάτια, δεν φοβήθηκαν να πειραματιστούν όχι μόνο μετά από 30+ χρόνια καριέρας με το “Nostradamus”, αλλά ακόμα και μετά την τεράστια επιτυχία του “British steel”. Θεωρώ αστείο να μιλήσω για την αξία μουσικών, που μετά από σχεδόν 50 χρόνια καριέρας, βγάζουν έναν από τους καλύτερους δίσκους τους. Σεβασμός, δέος και λατρεία στο σπουδαίο αυτό σχήμα και ταπεινές ευχαριστίες για τις ατελείωτες ώρες που έχουμε ακούσει τους ύμνους τους… Το τραγούδι δεν είναι το αγαπημένο μου, αλλά είναι σημαδιακό!

Σάκης Φράγκος

 

 

Δεν είναι εύκολο να χωρέσεις συναισθήματα, ιστορία, δισκογραφία και κορυφαίες στιγμές, ακόμα και απογοητεύσεις, όταν καλείσαι να γράψεις για τους JUDAS PRIEST, αφού χρειάζεται βιβλίο ολόκληρο. Ένα συγκρότημα με πορεία μισού αιώνα σχεδόν, με τεράστια προσφορά και επαναλαμβανόμενες προσπάθειες για να σπρώξει τα όρια της μουσικής του πιο μακριά. Με τεράστια δισκογραφία που όσο αναδεικνύει τα κλασικά τους άσματα, τόσο παράλληλα φανερώνει και τις αδυναμίες τους, οι JUDAS PRIEST ελάχιστα παρέκκλιναν από τις αρχές τους. Όταν το έπραξαν, απέτυχαν. 
Το πόσο εκτίμησα το "Firepower" - αν δεν το έχετε ήδη διαβάσει - μπορείτε να το καταλάβετε εδώ, όμως δεν είναι μόνο το παρών των βετεράνων Βρετανών. Έχουν τεράστιο παρελθόν.. Στο heavy metal έχουν παντρέψει λυρισμό με εμπορικότητα, κλασικό ήχο με προοδευτικές τάσεις, κορώνες και συναίσθημα, έπη αλλά και χιτάκια, τουρμπο-ερωτικούς στίχους και ιστορικά concept, μπαλάντες και ταχύτητες, με τρόπο που λίγοι πραγματικά μπορούν. Η απήχηση των PRIEST έχει φτάσει σήμερα, όσο ψηλά τους αξίζει, κάτι το οποίο κέρδισαν με επιμονή, μαθαίνοντας από λάθη, παρά τα δράματα, αλλαγές μελών κι επιστροφές, χαράζοντας μια πορεία γεμάτη ποικιλία. Το άλμπουμ τους που κυκλοφορεί ήδη, απλά δεν σηκώνει να το παραλείψετε, όποια κι αν είναι η εποχή της μπάντας που λατρεύετε, διότι είναι εξαιρετικά δημιουργημένο, με σκοπό να ταιριάξει στην τεράστια ιστορία τους (ίσως και να την ολοκληρώσει). 

Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης

 

 

Ωραία... Η στήλη σε αυτό το σημείο θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται BAND OF THE YEAR(S)! Μιλάμε για τους JUDAS PRIEST, κύριοι! Για τη μπάντα που μαζί με τους MAIDEN, τους METALLICA και τους SABBATH αποτελούν τα αδιαμφισβήτητα heavy metal μεγαθήρια! Με σχεδόν 45 χρόνια στην πλάτη τους, με πλούσια δισκογραφία, με σχεδόν διψήφιο αριθμό κλασικών δίσκων, με δύο από τους πιο εμβληματικούς κιθαρίστες στο χώρο, με τον Metal God, με...με...με! Είναι οι JUDAS FUCKIN' PRIEST! Μου αρέσουν πολύ οι δίσκοι τους στη δεκαετία του ‘70 (καλά... Εκτός του "Rocka Rolla" που είναι κάτι άλλο...), λατρεύω όλους τους δίσκους της δεκαετίας του ‘80 (καλά... Ίσως όχι και τόσο πολύ το "Ram it down"), πεθαίνω για το "Painkiller” (όπως και εκατομμύρια fans σε όλο τον κόσμο) και τους βγάζω το καπέλο για τις κυκλοφορίες τους μετά το reunion (καλά... Εκτός του "Nostradamus")! Είμαι σίγουρος ότι και το "Firepower" θα είναι άλλη μία σημαντική προσθήκη στη μοναδική συλλογή άλμπουμ των PRIEST! Μέχρι τις 9/3 που κυκλοφορεί το "Firepower", πάω να βάλω να ακούσω τον αγαπημένο μου ever δίσκο τους ("Defenders...") και να ξαναδώ την εμφάνιση τους στο US Festival το 1983! 

Σάκης Νίκας

 

 

Αν το heavy metal ήταν ένα οικοδόμημα, το οποίο για να σταθεί όρθιο χρειαζόταν θεμέλια και κολώνες, τότε χωρίς καμία αμφιβολία η μία από αυτές τις κολόνες θα ονομαζόταν JUDAS PRIEST. Κατά την άποψη μου οι ιερείς του Ιούδα, μαζί με τους συμπατριώτες τους IRON MAIDEN, είναι τα δύο μεγαλύτερα και σημαντικότερα συγκροτήματα του heavy metal, τόσο σε προσφορά, σε μουσική αξία, σε αναγνώριση, αλλά όσο και σε ποιότητα και καψούρα. Ε ναι ρε παιδιά, αν δεν είμαστε οπαδοί σε αυτούς, τότε σε ποιους; Η κιθαριστική δύναμη των K.K. Downing και Glen Tipton, μαζί με την αξεπέραστη φωνή του Metal God, Rob Halford, είναι τα κυρίως συστατικά που άφησαν το στίγμα τους στην μουσική τους. Το ακατέργαστο ατσάλι του “British steel”, το έπος “Screaming for vengeance”, το θεόρατο “Defenders of the faith” και ένα από τα καλύτερα άλμπουμ όλων των εποχών, το θεϊκό “Painkiller”, είναι μερικοί από τους πολλούς τεράστιους τίτλους που έχτισαν την κληρονομιά τους. Και ως ένα τεράστιο συγκρότημα, έκανε και αυτό την κοιλιά του (αυτό το “Demolition” πραγματικά δεν ακούγεται), η επιστροφή τους όμως με το “Angel of retribution” ήταν αυτό που τους άρμοζε. Και αν το “Nostradamus” δεν ενθουσίασε, το “Redeemer of souls” ήταν το άλμπουμ που επανέφερε την τάξη. Το επερχόμενο τους άλμπουμ “Firepower” φαίνεται πως θα είναι ο καλύτερος δίσκος της μπάντας μετά το reunion και πρέπει να νιώθουμε όλοι μας πολύ τυχεροί που ακόμα η μπάντα δηλώνει παρόν και που θα τους δούμε φέτος το καλοκαίρι στην Μαλακάσα. Μην ξεχνάτε, το πλήρωμα του χρόνου έρχεται για όλους και οι JUDAS PRIEST δεν θα είναι για πολύ καιρό κοντά μας. Το κιθαριστικό δίδυμο που όρισε σε έναν τεράστιο βαθμό την μουσική τους, δεν είναι πλέον στο συγκρότημα και η στιγμή της απόσυρσης τους ίσως είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε. Γι’ αυτό καλό θα ήταν να τους απολαύσουμε όσο ακόμα μπορούμε, τιμώντας τόσο τους ίδιους όσο και την μουσική που έχουν αφήσει για όλους μας.

Δημήτρης Μπούκης

 

 

Οι JUDAS PRIEST είναι μια από τις πλάκες που έπεσαν, για να σηκωθεί η πολυκατοικία της rock/metal μουσικής. Είναι οι κολώνες που βαστούν το οικοδόμημα του metal όρθιο. Είναι ο σκελετός του. Το DNA του. Χωρίς αυτούς, η εικόνα του metal ήχου θα ήταν εντελώς διαφορετική, ολόκληρες σκηνές και είδη δεν θα υπήρχαν ή θα είχαν άλλη μορφή, τα κιθαριστικά δίδυμα θα ακούγονταν αλλιώς (γιατί δεν θα είχε εμφανιστεί το καλύτερο κιθαριστικό ντουέτο όλων των εποχών), οι τραγουδιστές θα τραγουδούσαν διαφορετικά και σε σαφώς χαμηλότερα ύψη (γιατί δεν θα είχε εμφανιστεί ποτέ η μεγαλύτερη φωνή όλων των εποχών), τα δερμάτινα δεν θα ήταν το outfit του μέσου metalhead, δεν θα υπήρχε NWOBHM, ακόμη και μεγαμπάντες όπως οι SAXON ή και οι IRON MAIDEN θα ακούγονταν διαφορετικές. Οι JUDAS PRIEST έφεραν το METAL δίπλα από τον όρο HEAVY. Οι JUDAS PRIEST… ΕΙΝΑΙ το metal. O χειρότερος δίσκος τους, όσο παίζει, είναι ο καλύτερος εκείνη τη στιγμή στο κόσμο. Το “Firepower” είναι ένα καλό άλμπουμ, που θα τους οδηγήσει σε νέα, παγκόσμια περιοδεία για τελευταία ίσως φορά. Και αυτό εμένα μου αρκεί. Κλείνω τα μάτια, και μεταφέρομαι στην The Reunion Arena, στο Dallas του Texas. “Sworn to avenge, condemn to Hell… tempt not the blade, all fear the Sentinel!”

Δημήτρης Τσέλλος

 

 

Νόμος της φύσης, αξίωμα, όπως θέλετε πέστε το. Αν για το Heavy Metal οι BLACK SABBATH ευθύνονται για τον όρο “Heavy” , τότε αυτοί που είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τον όρο “Metal” είναι οι JUDAS PRIEST. Από τις αγαπημένες μου μπάντες ever, αυτή που με μύησε στο χώρο της σκληρής μουσικής όταν πρωτοάκουσα το μυθικό “Unleashed In The East” , που με συντρόφευε και με συντροφεύει σε κάθε στιγμή της ζωής μου.  Πάντα οι PRIEST ήταν δίπλα μου, στα εύκολα και στα δύσκολα.  Θα μπορούσα να μιλάω για τις ώρες για τους PRIEST, για την επιρροή τους στο Heavy Metal, για τα φωνητικά του Metal God, για το κιθαριστικό δίδυμο Tipton / Downing, και για πολλά ακόμα. Τίποτα παραπάνω όμως από αυτά που ενδεχομένως ήδη γνωρίζετε οπότε να μην κάνω κατάχρηση του χρόνου σας. Ας εστιάσουμε όμως στο νέο δημιούργημα τους, με τίτλο “Firepower”. Δεν ξέρω αν αυτό θα είναι το κύκνειο άσμα των PRIEST, καθώς τα τελευταία γεγονότα με την ασθένεια του Tipton και την αδυναμία του πλέον να περιοδεύει, καθιστούν  το μέλλον αρκετά ζοφερό. Ελπίζω όλα να πάνε κατ’ευχήν για τον Glenn αρχικά για την υγεία του, και μετέπειτα για την πορεία των PRIEST. Αν όμως το “Firepower” σηματοδοτήσει το τέλος της μπάντας, πραγματικά δεν θα μπορούσα να φανταστώ αξιοπρεπέστερο επίλογο για την πορεία τους, με μια δισκάρα που κρατάει το λάβαρο του Heavy Metal ψηλά στις επάλξεις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ σε εποχές που όλοι έλεγαν ότι παίζουν hard rock, rock n’ roll και δεν ξέρω και εγώ τι, ο Halford έβγαινε και έλεγε ότι “εμείς παίζουμε heavy metal”. Για μένα το metal είναι οι PRIEST και η μουσική παρακαταθήκη που αφήνουν είναι τεράστια. Μια απίστευτη κληρονομιά για όλους μας. Αγαπημένο κομμάτι, είπατε; Ναι, καλά….Πάρτε τώρα ένα “Freewheel Burning” και ξανασυζητάμε…

Θοδωρής Κλώνης

 

 

 

Τι να πεις τώρα για τους JUDAS PRIEST που να μην ακουστεί κλισέ και τετριμμένο; Θα αρκεστώ μονάχα σε αυτό που πάντα μου έρχεται στο μυαλό όταν τους συναντώ μπροστά μου,  ότι δηλαδή χωρίς αυτούς το heavy metal απλά δεν θα υπήρχε, τουλάχιστον όχι έτσι όπως το ξέρουμε και το αγαπήσαμε. 
Τους ανακάλυψα για πρώτη φορά στο ξεκίνημα της εφηβείας μου, 12 χρονών, που απ’ τη μία το θηρίο μέσα μου ξυπνούσε όταν η κασέτα έπαιζε το “Breaking the law” και απ’ την άλλη η ψυχολογία μου έπεφτε στο ναδίρ στο άκουσμα του “Before the dawn”, τραγούδι συνδεδεμένο με τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς, εκείνα τα αθώα χρόνια…  
Μεγαλώνοντας, βούτηξα για τα καλά στα νερά του ωκεανού της δισκογραφίας τους και κάθε μου καινούρια ανακάλυψη, κάθε νέος δίσκος που έφτανε στ’ αυτιά μου κατάφερνε να κάνει την αγάπη μου γι’ αυτούς να μεγαλώνει ολοένα και παραπάνω. 
Θρυλικές συνθέσεις, που συχνά – πυκνά με άφηναν με το στόμα ανοιχτό και μ’ έκαναν ν’ απορώ για το πώς οι Tipton και K.K. Downing  μπόρεσαν να τις συλλάβουν και φυσικά απ’ την άλλη αυτός ο τρισμέγιστος Metal God, με τις εξωπραγματικές ερμηνείες του και την μοναδική του σκηνική παρουσία, που στα 12 χρόνια απουσίας του από το συγκρότημα απέδειξε πως χωρίς αυτόν ουσιαστικά δεν μπορούν να υπάρξουν JUDAS PRIEST. 
Αυτή είναι και η μοναδική περίοδος κατά την οποία έχασα σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον μου για τη βρετανική μπάντα. Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τον Tim “Ripper” Owens, ίσα – ίσα, θεωρώ ότι έδωσε τον καλύτερο του εαυτό στη θητεία του στους PRIEST, απλά για μένα JUDAS PRIEST και Rob Halford, είναι ταυτόσημες έννοιες. 
Είναι δεδομένο, ότι δεν θα μπορούσα για κανένα λόγο να ξεχωρίσω αγαπημένο άλμπουμ τους. Το καθένα είχε κάτι ξεχωριστό να προσφέρει, κλείνοντας μέσα του συγκλονιστικούς, διαχρονικούς, λατρεμένους ύμνους. Υπάρχει πάντως ένας απ’ αυτούς που για κάποιο λόγο, με ξεσηκώνει το ίδιο όταν τον ακούω, όσα χρόνια κι αν περάσουν…. Το αριστουργηματικό “Electric Eye”! 

Χαρά Νέτη 

 

 

Πραγματικά βαριέμαι να γράψω για τους JUDAS PRIEST. Σας το λέω μέσα από την καρδιά μου. Και βαριέμαι γιατί έχουν ειπωθεί τα πάντα για μία από τις καλύτερες μπάντες που έφεραν το heavy metal τόσο ψηλά. Θέλετε να διαβάσετε και άλλα τετριμμένα λόγια του πόσο Θεοί είναι, τι θα γίνει το καλοκαίρι, μπλα μπλα μπλα. Οι  JUDAS PRIEST δε χρειάζονται εμένα να τους εκθειάσω και δε θα το κάνω. Μιλάει το όνομά τους, τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα. Μόνο ένα πράγμα δε τους συγχώρησα… Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Και τελειώνει εδώ! The PRIEST is back!

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

 

Τι να πει κάνεις γι’ αυτήν την τεράστια μπάντα. Aπό τις πιο σημαντικές στο heavy metal, από αυτές που καθόρισαν τον ήχο του, από την γέννησή του μέχρι σήμερα. Το άκουσμα του ονόματος τους  και μόνο προκαλεί δέος στους οπαδούς του μεταλλικού ήχου. 
Είναι τιμή τους και μεγάλο κατόρθωμα τους που μετά από τόσα χρόνια πορείας, καταφέρνουν να βγάλουν έναν τέτοιο δίσκο σαν το πρόσφατο “Firepower”. Ένας εξαιρετικός δίσκος που εμπεριέχει όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία του ήχου τους και με συνθέσεις που βάζουν τα γυαλιά σε όλους τους νεότερους τους αλλά και ακόμα σε πολλά συνομήλικα τους σχήματα. Τέτοιο πάθος, τέτοια ενέργεια και τέτοια ποιότητα συνθέσεων, δεν τα περιμένεις από ένα σχήμα που δισκογραφεί από το 1974!
Ο πιο αγαπημένος μου δίσκος  από την μπάντα ήταν, είναι και θα είναι το “Killing machine” (1978), γιατί αυτό άκουσα πρώτο πίσω στο 1984. Η δισκογραφία τους έχει επίσης τα “Sad wings of destiny”, “Stained class” , “British steel”, “Screaming for vengeance”, “Defenders of the faith” και φυσικά το “Painkiller” ,τα οποία είναι  όλα κορυφές  και αυτά που  ξεχωρίζω σαν τα πιο σημαντικά album τους από την πλούσια δισκογραφία τους. Κάθε ένα από αυτά πρέπει να ακούσει και να εντρυφήσει ο κάθε οπαδός του σκληρού ήχου, ανεξαρτήτως μουσικών προτιμήσεων.  
Αγαπημένο live album μου είναι το “Unleashed in the east”(1979), και διόλου δεν με νοιάζει αν είναι καθαρόαιμο live από την στιγμή που κάθε κομμάτι που περιέχεται σε αυτό καθώς και το παίξιμο τους στο συγκεκριμένο album είναι ο ορισμός του heavy metal (“Sinner”, “Exciter”, “Ripper”, “Diamonds and rust”, “Victim of changes”, “Tyrant” είναι μερικά μόνο από τα ΑΣΜΑΤΑ). 
O ήχος τους υπήρξε κύρια επιρροή για το ΝWΟΒΗΜ και το Αμερικανικό Power metal. Επηρέασε επίσης και το thrash metal, αλλά και ένα κομμάτι του doom metal. 
Πιστεύω ότι η μεταγραφή του Tim “Ripper” Owens που έκαναν πίσω στα μέσα των 90’s ήταν από τις πιο επιτυχημένες που έχει κάνει ποτέ μπάντα , δυστυχώς  οι επιλογές του Ripper μετά την έξοδο του από το σχήμα δεν ήταν και οι πιο σοφές (με τον Malmsteen ρε παλικάρι… Έλεος!) 
Είχα την τύχη να τους παρακολουθήσω  σε όλες τις συναυλίες τους επί ελληνικού εδάφους , αλλά πιο ξεχωριστή ήταν αυτή το 2011στην Πλατεία Νερού στο Π. Φάληρο (μαζί με FIREWIND/ OPETH / WHITESNAKE) και προσωπικά την θεωρώ όχι μόνο την καλύτερη συναυλία των PRIEST με διαφορά αλλά και μια από τις πιο άρτιες εμφανίσεις  heavy metal σχήματος ever. Και έχω δει πάρα πολλές είναι η αλήθεια. 
Ψάχνοντας το αρχείο μου βρήκα την παρακάτω κριτική για το συγκεκριμένο live που περιγράφει όσα προανέφερα πιο πάνω: 
“Φθάνοντας στους JUDAS PRIEST, αυτό που είδαμε από αυτήν την μπάντα χθες μόνο ως ο ορισμός του heavy metal μπορεί να περιγραφεί. Ποιο σχήμα από τα μεγάλα δίνει τέτοια live; Kανένα πιστέψτε με. Και από διάρκεια. Δύο ώρες και δεκαπέντε λεπτά και αν η ώρα δεν ήταν περασμένη (12:30) μπορεί να έπαιζαν κι άλλο. Οι JUDAS PRIEST είναι ένα σχήμα που τιμά και σέβεται τους οπαδούς του και αυτό μας το απέδειξαν περίτρανα χθες το βράδυ.
Μ’ ένα set list που τα είχε όλα, ξεκίνησαν με το “Rapid Fire” συνέχισαν με τα “Metal gods”, “Heading out to the highway” και με το πιο πρόσφατο “Judas rising”. O ήχος εξαιρετικός, άριστος είναι η καλύτερη περιγραφή όπως πρέπει δηλαδή, η μπάντα ασύλληπτη και εκτελεστικά και εμφανισιακά, ο καινούργιος κιθαρίστας απλά μας έκανε να ξεχάσουμε ότι καλύπτει την θέση του μεγάλου KK Downing, τόσο καλός και άρτια ενσωματωμένος ήταν στο άρμα της μπάντας.
“Starbreaker”, “Victim of changes”, “Never satisfied” και η εξαιρετική διασκευή του “Diamonds and Rust” μας κρατούν σε εγρήγορση. 
To “Prophecy” θα δώσει την σκυτάλη στο “Night crawler”, αυτό με την σειρά του στο “Turbo lover” και η τελειότητα θα επιτευχθεί με την εκτέλεση του απόλυτου ύμνου “Beyond the realms of death”. 
O heavy metal καταιγισμός θα συνεχιστεί αμείωτος με τα “The sentinel”, “Blood red skies” και “The green manalishi”.  
Στο-πιο κλασικό και από τα κλασικά- “Breaking the law” ο Rob Ηalford άφησε το κοινό να τραγουδήσει όλους τους στίχους χωρίς αυτός να πει ούτε ένα στίχο, στο δε “Painkiller” που ακολούθησε και αποτελεί από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του κοινού δεν περιγράφεται τι έγινε. 
Το πρώτο encore είχε κι άλλα classics: “The hellion”, “Electric eye” και η γνωστή μηχανή στην σκηνή πάνω στην οποία οι Halford θα τραγουδήσει το “Hell bent for leather”. To “Υou ‘ve got another thing coming” θα κλείσει αυτό το encore, θα μας χαιρετίσουν και θα επιστρέψουν ξανά με το “Livin’ after midnight” όπου και θα μας καληνυχτίσουν οριστικά. 
Ήταν μια μεγαλειώδη εμφάνιση από ένα σχήμα που ορίζει το heavy metal. Έτσι απλά”   
Αν θα σταματήσουν τα επόμενα χρόνια θα είναι η φυσική εξέλιξη των πραγμάτων (άλλωστε οι Ηalford και Ηill κοντεύουν τα 70) και φυσικά θα είναι ένα τέλος εποχής για ένα κομμάτι του  heavy metal αδιαμφισβήτητα.
Έχουν όμως αφήσει τόσο πλούσια παρακαταθήκη πίσω τους, που είναι σίγουρο ότι τα τραγούδια τους θα ακούγονται και τις επόμενες πολλές  δεκαετίες. 
Επομένως, ραντεβού Στην Μαλακάσα. 
All hail the Μetal Gods. 

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

 

Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα που ότι και να πεις και ότι και να γράψεις είναι λίγο όταν έχουν προσφέρει τα πάντα στην heavy metal μουσική. Οι JUDAS PRIEST, γιατί περί αυτών ο λόγος, θα είναι για πάντα ένα από τα πολύ λίγα μουσικά σχήματα που έχουν ορίσει τον ήχο ενός ολόκληρου μουσικού ιδιώματος. Θα είναι για πάντα ένα group που έχει χαρίσει τόσο μεγάλο αριθμό ωραίων μουσικών στιγμών στους οπαδούς, κάνοντας τους να χαίρονται και να διασκεδάζουν για πάρα πολλές ώρες και χρόνια αφού έχουν μεγαλώσει πολλές γενιές οπαδών μαζί τους. Θεωρώ αδύνατο για κάθε υγιώς σκεπτόμενο οπαδό να δημιουργήσει ένα συγκεκριμένο best of τραγουδιών αφού είναι τόσα πολλά τα κομμάτια που έχουν αποδώσει που σε αφήνουν άναυδο και ανατριχιάζεις. 
Προσωπικά δεν θα ξεχάσω ποτέ την βραδιά της δήλωσης παραδοχής του Rob Halford στην κάμερα πριν από πάρα πολλά χρόνια ότι είναι ομοφυλόφιλος. Όταν ήσουν νέος, τότε που οι εποχές δεν είχαν καμία σχέση με τις τωρινές, το heavy metal ήταν η δική σου μουσική, το δικό σου κάστρο που κλεινόσουν μέσα και υπήρχε μια πολύ βαθιά τάφρος να το περιβάλλει. Η αντρική τεστοστερόνη ήταν στο φουλ αφού για σένα το heavy metal ήταν αντρίκια μουσική και όλοι όσοι δεν την άκουγαν ήταν φλώροι και «εχθροί». Ίσως και το γεγονός ότι έχουμε γεννηθεί σε μια χώρα που έχει «τερματίσει» την λέξη «ταμπού» έκανε αυτή την είδηση κάτι πρωτάκουστο και εξωπραγματικό. Σαφώς τώρα πια σκέφτομαι τις τότε αντιδράσεις μου και γελάω με τον εαυτό μου, αλλά θα είναι για πάντα μια από τις στιγμές που θα μνημονεύω και θα αναφέρω πάντα σε συζητήσεις με φίλους. 
Το πόσο «μεγάλο» group είναι οι JUDAS PRIEST δεν νομίζω ότι αμφισβητείται από κάποιον. Αυτό που είναι άξιο συγχαρητηρίων είναι το γεγονός ότι ακόμα και εν έτη 2018 που «το κοντέρ έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα» και πια δεν είναι νεαρά τα άτομα που απαρτίζουν το line up του group, δημιουργούν εκπληκτικούς δίσκους. Όσοι δεν έχετε ακούσει ακόμα την νέα τους δουλειά “Firepower”, σπεύστε γιατί απλά θα βρείτε άλλον ένα «κλασικό» δίσκο που δεν πρέπει να λείπει από την συλλογή σας. Μια ακόμα δουλειά που καμιά φορά χαριτολογώντας με κάνει να σκέφτομαι, χωρίς να δίνω απάντηση: «Μήπως τελικά οι JUDAS PRIEST είναι εξωγήινοι ή υπεράνθρωποι;». Το σίγουρο είναι ότι όταν «κρεμάσουν τα παπούτσια τους» το heavy metal θα είναι πολύ φτωχότερο.                 

Θοδωρής Μηνιάτης 

 

 

Το σωτήριο έτος 1998, στα 14 μου, αγόρασα ένα όμορφο απόγευμα του Σεπτέμβρη το “The sound of perseverance” των DEATH το οποίο κλείνει με μία απίστευτη διασκευή στο “Painkiller”. Την εποχή εκείνη, χωρίς υπολογιστή και χωρίς πρόσβαση στο διαδίκτυο ακόμα, δεν γνώριζα πως το συγκεκριμένο κομμάτι δεν είναι δικό τους. Και αφού μου ξένιζε ηχητικά και υφολογικά το κομμάτι, ξεφυλλίζω το  βιβλιαράκι και βλέπω το όνομα JUDAS PRIEST και έτσι, με εντελώς λοξό τρόπο, έμαθα να ακούω JUDAS PRIEST. Όχι πως δεν τους γνώριζα ήδη βέβαια, απλά δεν είχα ακόμα κάποιο κίνητρο να ασχοληθώ σοβαρά όντας και MAIDEN-ακιας φανατικός. Τρέχω λοιπόν στο δισκοπωλείο και παίρνω για 6.000 δραχμές το “Painkiller” και τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Καπάκι παίρνω και τα “British steel”, “Defenders of the faith” και το “Live meltdown” με τον Tim “Ripper” Owens στα φωνητικά το οποίο ακόμα και σήμερα ακούω με όρεξη. Έπρεπε όμως να μεγαλώσω για να καταλάβω την αξία των πρώτων δίσκων της μπάντας. Εκεί βοήθησε και το “Live meltdown” και, πάλι, με λοξό τρόπο έμαθα τα τραγούδια “Beyond the realms of death”, “Hell bent for leather” και πάει λέγοντας. Ύστερα τσάκωσα και τα “Stained class” και “Sad wings of destiny” και τότε κατάλαβα από πού πήραν οι GAMMA RAY το ριφ για το “Heading for tomorrow”. Κάπως έτσι, λοξά, έμαθα ιστορία και όντως οι JUDAS PRIEST δεν είναι απλά κομμάτι της ιστορίας, αλλά ιστορία από μόνοι τους!

Φίλιππος Φίλης

 

 

JUDAS PRIEST: προκλητικοί από την ημέρα που διάλεξαν το όνομα τους. Οριοθέτησαν το heavy metal στα μέσα των 80’s και συνέβαλλαν στην διατήρησή του στα 90’s και 00’s. Φλέρταραν με το μέλλον στο “Turbo”, με τον θρύλο στα “British Steel” και “Painkiller” και κόντρα στην φθορές του χρόνου συνέχισαν. Με την εμφάνιση και τον ήχο τους, οριοθέτησαν πως πρέπει όχι μόνο να παίζεται αλλά και να φαίνεται το heavy metal σχήμα. Η νέα τους κυκλοφορία έπεισε και δύσπιστους όπως εγώ ότι οι δημιουργικοί χυμοί τρέχουν ακόμα στο σώμα του Ιερέα του Ιούδα. Ένα σχήμα που πλησιάζει τα πενήντα χρόνια ζωής οριοθετεί ακόμα μια φορά τον κλασικό μεταλλικό ήχο. Αν κάτι σε κάνει κλασικό είναι η διάρκεια στο χρόνο, συνοδευόμενη με την αντίστοιχη ποιότητα. Εδώ έχουμε ένα  από τα πιο καλά παραδείγματα του τι εστί κλασικό αλλά ταυτόχρονα καινοτόμο heavy metal. Το στοίχημα των PRIEST με την αθανασία έχει κερδηθεί, αλλά οι ίδιοι δείχνουν διψασμένοι όσο και στα πρώτα χρόνια ζωής τους Η νέα τους δουλειά παρόλα τα θέματα υγείας που ταλανίζουν το σχήμα τους φέρνει ακόμα μια φορά τροπαιούχους στις αρένες για να διδάξουν και να μυήσουν στην μεταλλική απόλαυση. Μόνο σεβασμός και αγάπη για ένα τέτοιοι σχήμα, που, μαζί με τους MAIDEN, αποτελούν τους λόγους που γράφω για τη μουσική που με μυήσανε.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

 

 

Όλοι μας έχουμε αγαπημένες και μη μπάντες, όλοι γουστάρουμε κάποιο από τα μεγαθήρια περισσότερο ή λιγότερο, το «ποια είναι η μεγαλύτερη metal μπάντα» δε θα λυθεί ποτέ, ειδικά μεταξύ των Φουρτουνάκηδων (Metallica) και των Βροντάκηδων (Iron Maiden), ερωτήματα, διαφωνίες, τα πάντα όλα στο heavy metal είναι άπειρα. Αν κάπου, θεωρώ, υπάρχει το μεγαλύτερο ποσοστό ταύτισης απόψεων, είναι στο ερώτημα «ποια μπάντα είναι ορισμός του heavy metal». Και αυτοί είναι οι JUDAS PRIEST. Ναι, δεν είναι η μεγαλύτερη metal μπάντα όλων των εποχών, ούτε σε πωλήσεις, ούτε σε προσέλευση κόσμου σε περιοδείες και συναυλίες (sorry που αυτά είναι που μετράνε, έτσι;), ούτε ακόμα και στο θέμα του πόσο έχει επηρεάσει τον ήχο άλλων συγκροτημάτων, όμως είναι το heavy metal. Θέλετε μουσικά; Θέλετε στιχουργικά; Θέλετε εμφανισιακά; Ότι πούλαγαν οι PRIEST, ειδικά από τα τέλη των 70’s/αρχές 80’s και μετά, που άλλαξαν και τον ήχο τους αρκετά, ήταν το heavy metal αυτό καθαυτό. Είχανε δερμάτινα, καρφιά, διαβολεμένα σόλο, φωνητικά που είτε σε μάγευαν, είτε νόμιζες ότι εκφράζουν το ουρλιαχτό που έχεις μέσα σου, τον Metal God, ο οποίος βγήκε, δήλωσε τις σεξουαλικές του προτιμήσεις σε μια εποχή που ήθελε πραγματικά κοχόνες για να το κάνεις και ειδικά σε αυτόν τον ήχο, ειδικά όταν έχεις περάσει τη φιγούρα του metal God φυσικά και όμως συνέχισε να είναι ο αδιαμφισβήτητος Metal God. Δεν είμαι ούτε αρρωστάκι με PRIEST, ούτε τίποτα, προτιμώ MAIDEN στην αιώνια «κόντρα των μεγάλων», όμως το heavy metal είναι οι PRIEST. Θα πάρεις το “Painkiller”, θα το βάλεις σε ένα παιδί που ξεκινάει να ακούει αυτή τη μουσική δειλά δειλά, θα του βάλεις ακουστικά, θα το βάλεις να κοιμηθεί με αυτό και θα ξυπνήσει έτοιμος. Θα φτιάξει και μια μακαρονάδα! Μεγάλο respect που ακόμα και τώρα, με τα δύο τελευταία άλμπουμ τους, δείχνουν ότι κρατάνε τη σημαία ψηλά (επιμένω ότι το “Redeemer…” έχει καλύτερα τραγούδια από το “Firepower”, αλλά η χαωτική διαφορά στον ήχο των δύο γέρνει την πλάστιγγα προς το δεύτερο) και ακόμα και αν είναι το τελευταίο (πράγμα ούτε απίθανο και ίσως και πιο σωστό, δεδομένης της κατάστασης του Tipton), θα έχουν φύγει από τη σκηνή όπως τους αξίζει και πρέπει. 
Αγαπημένο κομμάτι, το “The sentinel”. Μπορεί να μην ήταν το πρώτο που άκουσα τότε στα 12 από PRIEST, αλλά ήτανε και είναι η επιτομή τους προσωπικά. Αγαπημένο άλμπουμ το “Painkiller”, απλά και μόνο επειδή έχει μέσα τα πάντα που είναι οι PRIEST και μας έκαψε εγκεφαλικά κύτταρα. Καλύτερο live PRIEST, Rob Halford στο ΡΟΔΟΝ το 2000 (μακράν!!!), αλλά για να μη φάμε ξύλο και γκρίνια, από τα «κανονικά» να βάλουμε και το live στην Πλατεία Νερού που το setlist, η διάθεση και η ενέργεια μας πήραν και μας σήκωσαν.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

 

Τί να πρωτοπείς για τους JUDAS PRIEST; Η επιδραστικότητά τους είναι τόσο μεγάλη σε πάρα πολλούς τομείς που χρειάζονται αφιέρωμα αποκλειστικά τον καθένα! Επιγραμματικά, λοιπόν, θα πω ότι χωρίς εκείνους το metal στα 70’s θα ήταν ανύπαρκτο και το NWOBHM θα ήταν τελείως διαφορετικό χωρίς δίσκους σαν το “Killing machine”. Η σπουδαιότητα τους όμως δεν φτάνει μόνο σε αυτόν τον τομέα, αλλά φτάνει και στην ηχητική τους που διαφέρει από δίσκο σε δίσκο. Και αυτό το γεγονός δεν το έχει καταφέρει καμία μπάντα του κλασικού metal και μιλάμε για δίσκους που βγήκαν με απόσταση μηνών όπως το “Stained class” και το “Killing machine” που είναι εκ διαμέτρου αντίθετα! 
Είναι εκείνοι που έφεραν μπροστά τις διπλές κιθάρες και πολλοί θεωρούν το δίδυμο Tipton/K.K. Downing ως το καλύτερο στην σκληρή μουσική. Εγώ απλώς θα πω ότι είναι το πιο πολυδιάστατο, μπολιάζοντας στο παίξιμο του πάρα πολλά ετερόκλητα στοιχεία. Και αυτό το γεγονός τους καθιστά να μην είναι αναγνωρίσιμος ο ήχος τους όσο το ύφος τους που δεν ξέφευγε ποτέ από τα standards που είχαν θέσει από τα 70’s – ακούς το “Painkiller” και κατευθείαν λες είναι Tipton/K.K. Downing στις κιθάρες!
Πέρα από την ηχητική είναι και η μπάντα που έφερε την denim and leather αισθητική στη σκληρή μουσική, αλλά και τα εξώφυλλα τους που όρισαν τα βασικά χαρακτηριστικά των metal albums. Όλη η αισθητική τους βασίστηκε πάνω στην περσόνα του Rob Halford, τον σημαντικότερο τραγουδιστή του κλασικού metal. Είναι εκείνος που πρωτοεισήγαγε τις υψηλές οκτάβες στον hard n’ heavy μικρόκοσμο του “Sad wings of destiny” και αποτελούσε μέχρι και το “Painkiller” τον φόβο και τρόμο όσων προσπαθούσαν κάτι ανάλογο!
Όχι, δεν μου αρέσουν όλοι οι δίσκοι τους – ακόμα γελάω με το “Turbo” κι ας μεγάλωσα! Αλλά τους παραδέχομαι σαν καλλιτέχνες γιατί δεν επανέλαβαν ποτέ κάποια πετυχημένη συνταγή. Προσωπική μου αδυναμία είναι το “Screaming for vengeance” με το οποίο τους έμαθα όταν ήμουν έφηβος και παραμένει ηχητικά για εμένα ό,τι πιο ισορροπημένο έχουν κυκλοφορήσει ποτέ. 
Το “Firepower” με κέρδισε από τις πρώτες ακροάσεις που είχα την τύχη να κάνω πριν 1,5 μήνα και πραγματικά πιστεύω ότι κατάφεραν ακόμα και μετά από 40+ χρόνια να κερδίσουν το ενδιαφέρον μου. Ξέρετε πολλές μπάντες να το καταφέρνουν αυτό; Εγώ καμία… Εσείς;

Λευτέρης Τσουρέας

 

Νομίζω ότι δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να πει κανείς για μια μπάντα του βεληνεκούς των τεράστιων JUDAS PRIEST. Άλλωστε η ιστορία του heavy metal αλλά και της μουσικής γενικότερα μιλάει από μόνη της και το όνομα Βρετανών έχει καταγραφεί με χρυσά γράμματα στα 50 χρόνια που βρίσκονται στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Η προσωπική μου σχέση μαζί τους ξεκίνησε από τα πρώτα μου κιόλας βήματα στην μουσική, μέσω του ιστορικού ''Painkiller'' το οποίο πρωτοαγόρασα τότε υπό την μορφή κασέτας και φυσικά έγινε αμέσως σχέση λατρείας. Έκτοτε απλά έχω λατρέψει σχεδόν κάθε δουλειά τους μιας και ακόμα και στις πιο αδύναμες κατά την προσωπική μου γνώμη πάντα έχουν κάτι να πουν. Το τελευταίο τους δισκογραφικό πόνημα δε, το ''Firepower'', ήρθε απλά για να επιβεβαιώσει και πάλι ότι οι JUDAS PRIEST ορθώς αποφάσισαν να άρουν την απόφαση που είχαν πάρει να σταματήσουν να δισκογραφούν μιας και ο εν λόγω δίσκος κατά την εκτίμηση μου είναι η καλύτερη σε σύνολο δουλειά τους μετά το ''Painkiller''. Τώρα για το γεγονός που έχει να κάνει με την μη συμμετοχή του Glenn Tipton στις περιοδείες της μπάντας λόγω του προβλήματος που αντιμετωπίζει, προσωπικά δεν με απασχολεί μιας και ότι και να γίνει τα live των PRIEST θα παραμείνουν μια εμπειρία ζωής, ας είναι καλά λοιπόν να μπορεί να γράφει με τους υπόλοιπους και ας μην περιοδεύει μαζί τους. Ελπίζω λοιπόν να μπορέσω να τους δω για μια ακόμη φορά στο φετινό Rockwave μαζί με τους υπόλοιπους κορυφαίους του metal που θα βρεθούν στην Αθήνα γιατί αυτοί είναι, ήταν και θα είναι η ιστορία του heavy metal όσα χρόνια και αν περάσουν. Να διαλέξω άλμπουμ δεν γίνεται όταν μιλάμε για μπάντα που έχει κυκλοφορήσει μερικούς από τους πιο σημαντικούς και επιδραστικούς δίσκους στην ιστορία της σκληρής μουσικής. Οπότε καθαρά με κριτήριο την πρώτη γνωριμία θα πω το ''Painkiller'', ενώ για κομμάτι παρότι η δεξαμενή είναι ατελείωτη θα διαλέξω από το καινούργιο τους άλμπουμ το ''Never the heroes'' μόνο και μόνο γιατί οι JUDAS PRIEST δείχνουν για μια ακόμη φορά ότι μπορούν να γράφουν υπέροχα κομμάτια ακόμα και αν έχουν περάσει 50 χρόνια από ξεκίνημα τους.

Παναγιώτης Γιώτας

 

 

Μπορεί οι BLACK SABBATH να ήταν εκείνοι που εφηύραν το heavy metal, ωστόσο η τελειοποίησή του είναι ξεκάθαρα έργο των JUDAS PRIEST. Ο κατάλογος των λαμπρών επιτευγμάτων τους είναι τόσο μακροσκελής και βαρύγδουπος που αναπόφευκτα σου δημιουργεί δέος και ίλιγγο. Εκείνο όμως που τους εξυψώνει στα μάτια και τα αυτιά μου είναι ότι ακόμα και στις, κατά γενική ομολογία, απογοητευτικές στιγμές τους (όπως το “Point of Entry” ή το αχώνευτο “Turbo” μαζί με το “Jugulator”) δεν προσπάθησαν να γίνουν μιμητές του ρεύματος αλλά παρέμειναν πρωτοπόροι και συντριπτικά ανώτεροι από κάθε επίδοξη υπερμετριότητα της εποχής που ήθελε να πλασαριστεί ως διάδοχη δύναμη του heavy metal. Φυσικά και θα κατοικοεδρεύουν για πάντα στον Όλυμπο της μεταλλικής ιστορίας έχοντας στο παλμαρέ τους ατσάλινα έπη όπως για παράδειγμα τα “Stained Class”, “Screaming for Vengeance” ή το ασύλληπτο “Painkiller”, καθένα από το οποίο είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπερισχύσει στην ζυγαριά της αέναης σύγκρισης. Ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου όμως κατέχει μέχρι και σήμερα το “Defenders of the Faith”. Δεν είναι μόνο οι δέκα κομματάρες που περιέχει, ούτε και η φωνή του Metal God που εξυψώνει στην στρατόσφαιρα τα αξεπέραστα riffs των Tipton και Downing. Είναι πάνω απ’ όλα η δισολία στη μέση του “Freewheel burning” που σε πιάνει από τα μπαλάκια και δεν σε αφήνει προτού ξελαρυγγιαστείς αναφωνώντας σε πλήρη έκσταση την λέξη heavy metal.
With victory on high! 

Πάνος Δρόλιας 

 

 

Μπάντα ορόσημο στο Heavy Metal που κυκλοφόρησε δίσκους σταθμούς, με αποτέλεσμα να «προσηλυτίσουν» εκατομμύρια κόσμο στην μουσική που αγαπάμε. Για χρόνια αγαπημένος μου δίσκος ήταν το “Painkiller”, άλλα όσο περνάνε τα χρόνια πάω και πιο πίσω στην δισκογραφία τους όσον αφορά το δίσκο προτίμησης. Τους παρακολουθώ από την δεκαετία του ‘90 σταθερά … ακόμα και την εποχή που η δισκογραφία τους δεν ήταν στα ντουζένια της. Πάντα παράμεναν και παραμένουν ανάμεσα στις αγαπημένες μου μπάντες. Ο Rob Halford είναι μία από τις κορυφαίες φωνές (δεν λέω κορυφαία – ο Dio έχει κλειδώσει την πρώτη θέση) και πιο εμβληματικές περσόνες επί σκηνής. Έχω την τύχη να τους έχω δει αρκετές φορές και πραγματικά με την δισκάρα που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2018, η ανυπομονησία μου να δω τους Metal Gods το καλοκαίρι, έχει πιάσει ταβάνι. Και για να κλείσω όπως ξεκίνησα, αυτή την περίοδο αγαπημένος δίσκος είναι το “Defenders of the Faith” και δείχνουν πιο πολύ από ποτέ ότι μετά από τόσα χρόνια ενεργής δραστηριότητας, με το “Firepower”, παραμένουν άξιοι και πιστοί στο βαρύ καθήκον να παραμένουν Defenders of our faith για την μουσική που αγαπάμε. Λίγοι μήνες έμειναν ακόμα για να τους δούμε από κοντά και όσοι δεν έχετε ακούσει το νέο album τους…. Σπεύσατε!!!

Θάνος “Thanoz” Κολοκυθάς

 

 

Ήταν κάπου στα μέσα του 1997, όταν άρχισα να ψάχνω για καινούργια ακούσματα στην metal μουσική πέρα από τους IRON MAIDEN, METALLICA, SAVATAGE και BLIND GUARDIAN. Όπως κλασσικά γινόταν εκείνη την περίοδο, ένας συμμαθητής από το σχολείο μου έδωσε ένα CD που στο εξώφυλλο απεικόνιζε σε πρώτο πλάνο μια μεταλλική μορφή με φτερά αγγέλου, καβάλα σε μια «περίεργη» μοτοσυκλέτα με σώμα δράκου για σασί και οδοντωτούς τροχούς. “Για να δούμε τι λέει η μουσική” σκέφτηκα… Ντραμς που κατακεραύνωναν, κιθάρες που στρίγγλιζαν και ένας τραγουδιστής που σχεδόν ούρλιαζε! Δεν ξέρω γιατί, αλλά στα δύο λεπτά σταμάτησα το CD και την άλλη μέρα τον επέστρεψα στον συμμαθητή μου. Όταν του είπα πως άκουσα τα πρώτα λεπτά και δε μου έκανε αίσθηση να πάω παρακάτω, με στραβοκοίταξε με ένα πολύ περίεργο βλέμμα! Το γιατί το κατάλαβα ένα χρόνο αργότερα, όταν κατά τύχη άκουσα σε μια αντιγραμμένη κασέτα με επιλογές το “Between the Hammer and the Anvil” και προσπαθούσα αφενός να μαζέψω το σαγόνι μου από το πάτωμα και αφετέρου να ξεκολλήσω το δάχτυλό μου από τη διαδοχική διαδρομή μεταξύ του Fast Rewind και του Play… Το αρχικό δέος και η ανατριχίλα που ένιωσα, τα διαδέχτηκε η απορία, όταν κατάλαβα πως το τραγούδι αυτό προερχόταν από εκείνο το CD που είχα επιστρέψει στο φίλο μου τον Μιχάλη, ένα χρόνο πριν. Την ίδια μέρα πήγα και το παρήγγειλα σε ένα από τα δύο δισκάδικα που έφερναν τότε metal κυκλοφορίες, στην ιδιαίτερη πατρίδα μου την Τρίπολη. Κάποιες μέρες αργότερα το πήρα στα χέρια μου και το λιώσιμο που έφαγε συγκρίνεται μόνο με το αντίστοιχο που είχα ρίξει στους δίσκους των IRON MAIDEN, που με έμπασαν ουσιαστικά στον μαγικό μουσικό κόσμο του metal (λίγο cheesy αυτό που έγραψα, αλλά νταξ…). Αισίως, κοντεύουν 20 χρόνια από τότε και οι JUDAS PRIEST κέρδισαν την αγάπη μου, όντως μια από τις αγαπημένες μου μπάντες και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω πως στο διάολο ο βλάσφημος άκουσα μόνο τα πρώτα δύο λεπτά από αυτό το ΕΠΟΣ και το σταμάτησα…!!! Τουλάχιστον κατάλαβα κάποια στιγμή το αίσχος μου…

Θανάσης Μπόγρης

 

 

Ακόμη θυμάμαι τη μέρα που αγόρασα μαζί τα “Screaming for vengeance” “Defenders of the faith”. Θυμάμαι ότι είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό ακούγοντας το ένα διαδοχικά από το άλλο. Και πραγματικά δε μπορούσα να βρω το παραμικρό ψεγάδι. Ακατέβατα δεκάρια σου λέω. Δεύτερη φορά τα άκουσα με ανάποδη σειρά. Τζίφος! Έχουν περάσει 20+ χρόνια από εκείνες τις πρώτες ακροάσεις και πλέον έχουν γίνει και τα δύο βιωματικά albums για εμένα. Και στις χαρές και στις λύπες. 
Ας διαλέξω λοιπόν ένα τραγούδι από αυτή τη δυάδα εντελώς στην τύχη.  

Γιώργος Κόης

 

 

Τι να πρωτοθυμηθώ για τους JUDAS PRIEST; Το πρώτο τραγούδι τους που άκουσα (“Breaking the law”); Την τρομερή εντύπωση που μου έκαναν; Τον πρώτο δίσκο τους που αγόρασα (“British Steel”); Την πρώτη τους συναυλία που παρακολούθησα, με τον “Ripper” to 2001; Την πρώτη τους συναυλία που παρακολούθησα με τον Halford το 2004; Το ότι δεν κατάλαβα τι με χτύπησε όταν πρωτοάκουσα το “Painkiller”, τον δίσκο που επαναπροσδιόρισε τον ήχο τους και τον metal ήχο εν γένει στη δεκαετία του ‘90; Ότι και να μου φέρνει στη μνήμη το όνομα JUDAS PRIEST, η αλήθεια είναι μια: Οι PRIEST, στα 50 χρόνια ύπαρξη τους, είναι από τις σημαντικότερες και επιδραστικότερες μπάντες στη metal μουσική. Είναι ο λόγος που πολλά από τα αγαπημένα μας συγκροτήματα άρχισαν να παίζουν τη μουσική που λατρεύουμε. Μας έχουν χαρίσει μεγάλο αριθμό κλασικών τραγουδιών και είναι μάλιστα μια από τις μπάντες που έχουν διασκευαστεί περισσότερο στην ιστορία της μουσικής. Και εκεί που τους έχει ξεγραμμένους επανέρχονται με έναν εκπληκτικό δίσκο. Το ίδιο έκαναν το 1991 με το “Painkiller” και το ίδιο συμβαίνει τώρα με το πολύ καλό “Firepower”! Σε μια περίοδο της καριέρας τους όπου θα περίμενε κανείς να «κολλάνε» τα τελευταία ένσημά τους, οι PRIEST βάζουν τα γυαλιά σε πολύ νεότερούς τους και κλείνουν το στόμα ακόμα και στους πιο αυστηρούς κριτές.  The Priest is back!

Γιώργος Βογιατζής

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: AMORPHIS

15 Μαίου, 2018 - 11:30 Rockhard

Οι Φιλανδοί AMORPHIS, κυκλοφορούν σε λίγες μέρες το νέο, 13ο άλμπουμ τους, με τίτλο “Queen of time”, το οποίο συνεχίζει την παράδοση των καλών έως πολύ καλών δίσκων με τον Tomi Joutsen στα φωνητικά...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: PLANET OF ZEUS

7 Μαίου, 2018 - 23:15 Rockhard

Πολύ λίγα είναι τα ελληνικά συγκροτήματα, που μπορούν με άνεση να γεμίζουν μεγάλους συναυλιακούς χώρους. Ένα από αυτά, είναι σίγουρα οι heavy rockers, PLANET OF ZEUS, των οποίων η εμφάνιση στο...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: THUNDER

1 Μαίου, 2018 - 00:00 Rockhard

Το Σάββατο 19 Μαΐου, οι Βρετανοί hard rockers THUNDER, θα εμφανιστούν στη σκηνή του Gagarin για πρώτη φορά στην Ελλάδα και μας δίνουν μια ωραιότατη ασίστ για να γίνουν Band of the Week για το Rock...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RIOT V

24 Απριλίου, 2018 - 12:45 Rockhard

Είτε τους πει κανείς RIOT, είτε RIOT V, όλοι καταλαβαίνουμε ποια είναι η μπάντα της εβδομάδας για το Rock Hard. Οι Αμερικάνοι metallers, κυκλοφορούν το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο “Armor of light” και...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DARK TRANQUILLITY

17 Απριλίου, 2018 - 01:30 Rockhard

Οι Σουηδοί melodic death metallers, DARK TRANQUILLITY, έρχονται για μία ακόμα φορά στη χώρα μας το Σαββατοκύριακο 21-22 Απριλίου σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα αντίστοιχα και φυσικά, εδώ στο Rock Hard δεν...

[περισσότερα]