BAND OF THE WEEK: KING DIAMOND

22 Ιανουαρίου, 2019 - 02:30

Ο Δανός King Diamond με την ομώνυμη μπάντα του, είναι το Band of the Week γι’ αυτήν την εβδομάδα, την προτελευταία του Ιανουαρίου. Μετά από πολλά χρόνια δισκογραφικής απουσίας, επιστρέφει με το live DVD “Songs for the dead live” κι άλλο που δεν θέλαμε εδώ, στο Rock Hard, να γράψουμε για τον αγαπημένο μας τραγουδιστή. Διαβάστε λοιπόν τη γνώμη μας και φυσικά, όπως πάντα, ψηφίστε από κάτω στο poll που ακολουθεί, τον αγαπημένο σας δίσκο από τους KING DIAMOND.

Ο King Diamond, είναι ο ορισμός της θεατρικότητας, ο μετρ της θεματολογίας τρόμου στο heavy metal, ο άνθρωπος που πάντα είχε απλά κορυφαία κιθαριστικά δίδυμα, με οποιαδήποτε χρονική περίοδο ασχοληθεί κανείς. Έχοντας ήδη κάνει όνομα με τους MERCYFUL FATE κι έχοντας επηρεάσει κόσμο και κοσμάκη, έκανε τους KING DIAMOND και ισοπέδωσε το σύμπαν. Είναι από τους καλλιτέχνες που μου αρέσουν σχεδόν εξίσου περισσότεροι από πέντε δίσκοι, με πιο αγαπημένο ίσως το “Conspiracy” και το “The eye”, χωρίς να μένουν πίσω μνημεία όπως το “Abigail” ή το “Them”, αλλά και λιγότερο «διαφημισμένοι» δίσκοι, όπως το “Spider’s lullabye” ή το “House of God”. Τα falsetto του, έκαναν σχολή και είναι από τα πιο love or hate σημεία της metal μουσικής, αιώνιο ζήτημα τριβής ανάμεσα σε οπαδούς και πολέμιους. Τα προβλήματα που είχε με την καρδιά του, τον έκαναν να τραβηχτεί από το προσκήνιο, τα τελευταία χρόνια έχει επανακάμψει όμως, παρότι οι ρυθμοί των συναυλιών του δεν μπορεί να είναι όπως παλιά. Όπως φαίνεται όμως, έχει μπει σε ρυθμούς δισκογραφικούς και το νέο άλμπουμ πλησιάζει. Μέχρι τότε ξανακούω κάτι αγαπημένο…

Σάκης Φράγκος

 

Μεγάλη αγάπη, έρωτας, καψούρα, βίτσιο, πάθος και πολλά άλλα, είναι ο KING DIAMOND για την αφεντιά μου. Είτε ως τραγουδιστής της ομώνυμης μπάντας του, είτε ως τραγουδιστής των MERCYFUL FATE. Ο συνδυασμός των επιρροών του ως μουσικόφιλος και ως ακροατής, ήταν αυτός που δημιούργησε τον γνώριμο ήχο της μουσικής του, και αυτός που με κέρδισε προσωπικά. Ένα εξαιρετικό κράμα του ήχου των 70’s JUDAS PRIEST και των πρώιμων URIAH HEEP, έδωσε αυτό το θεατρικό (χωρίς εισαγωγικά) heavy metal το οποίο και αγαπήθηκε πολύ από το σύνολο του μεταλλικού κοινού. Πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ πολλούς ακόμη καλλιτέχνες που να απολαμβάνουν το προνόμιο της καθολικής παραδοχής από το ένα άκρο (hard rock) ως το άλλο (black metal) του σκληρού ήχου. Αυτό νομίζω είναι και το μεγαλύτερο προτέρημα του Δανού Kim Bendix Petersen. Αυτό και το γεγονός πως είχε πάντα δίπλα του εξαιρετικούς μουσικούς, αρχής γενομένης από τους Shermann/Denner/La Roque, οι οποίοι με τον οποιοδήποτε συνδυασμό, δημιουργούσαν το δεύτερο καλύτερο κιθαριστικό δίδυμο στην ιστορία της metal μουσικής πίσω από τους Tipton/Downing. Τώρα για το ποια περίοδος του Petersen είναι καλύτερη ή ποια μας αρέσει, είναι καθαρά θέμα γούστου. Άλλωστε, θεωρώ για πολλούς από σας, όπως και για μένα, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο γκρουπ του Δανού άρχοντα του falsetto. To live “Songs for the dead” που κυκλοφορεί, είναι το πλέον ατράνταχτο επιχείρημα, περιέχοντας κομμάτια απ’ όλη τη καριέρα του. Υπερθεματίζοντας λοιπόν, θα διαλέξω ως αγαπημένο κομμάτι έναν ύμνο από ένα υποτιμημένο του άλμπουμ, το οποίο όμως μάλλον χτυπάει θέση στο προσωπικό μου top 5. The lady in black had come again...

Δημήτρης Τσέλλος

 

Θα είμαι όσο το δυνατόν πιο ειλικρινής απέναντι σας. Κατά την ταπεινή μου άποψη οι MERCYFUL FATE είναι ένα από τα μεγαλύτερα metal σχήματα όλων των εποχών και από τα ελάχιστα που δεν έχουν κυκλοφορήσει ούτε ένα κακό δίσκο. Γιατί τα γραφω όλα αυτά; Για να ξεκαθαρίσω ότι γουστάρω περισσότερο τους MERCYFUL FATE παρά την solo καριέρα του King Diamond. Όσο όμως και αν ματώνει η ψυχή μου που δεν βλέπω τους MERCYFUL FATE να επαναδραστηριοποιούνται, δεν μπορώ να μην χαρώ βλέποντας τον King Diamond να κυκλοφορεί live δίσκο. Και τι δίσκο, με το “Abigail” να αποδίδεται ατόφιο, ενώ τα υπόλοιπα κομμάτια  καλύπτουν την δισκογραφική περίοδο του King μέχρι το “The eye”. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι απαραίτητες παραπομπές στους MERCYFUL FATE με τα “Melissa” και “Come to the Sabbath” θυμίζοντας μας πόσο τεράστιοι είναι οι MERCYFUL FATE αλλά και πόσο κρίμα είναι να μένουν στον πάγο. Πάντως το γεγονός της επιστροφής του King Diamond μου έδωσε την ευκαιρία για μια ακόμη φορά, να βυθιστώ στη δισκογραφία του, να βουτήξω στις ιστορίες τρόμου που αφηγείται με τόση μαεστρία και να εξερευνήσω δίσκους του που μπορεί να θεωρούνται υποτιμημένοι σε σύγκριση με άλλους, αλλά περιέχουν και αυτοί τα δικά τους κρυφά σκοτεινά διαμαντάκια. Αναμένουμε το νέο live με ενδιαφέρον όπως και τις επόμενες κινήσεις του King από εδώ και πέρα.

Θοδωρής Κλώνης

 

Ότι και να πεις για έναν καλλιτέχνη σαν τον KING DIAMOND είναι λίγο. Μοναδική φωνή, υποδειγματικός on stage performer, καταπληκτικός storyteller και ρηξικέλευθος με το στυλ του όσο ελάχιστοι. Πρώτα με τους MERCYFUL FATE των οποίων τα 2 πρώτα άλμπουμ παραμένουν απάτητες κορυφές συνθετικά για τους περισσότερους που ισχυρίζονται ότι παίζουν μαύρο και απόκρυφο heavy metal, και από πλευράς ατμόσφαιρας ακόμα και για τη πιο σκοτεινή και evil black metal μπάντα. Το προσωπικό του μουσικό όχημα, πάντα απαρτιζόταν από τους καλύτερους των καλυτέρων (Mikkey Dee στα τύμπανα και Andy LaRocque στις κιθάρες... τα ρέστα μου!). Πέρασε μια περιπέτεια πρόσφατα με την υγεία του και επανήλθε δριμύτερος στις επάλξεις, και σύντομα θα κυκλοφορήσει και καινούργιο live δίσκο. Με το καλό να τον δούμε και εδώ, καλά να είναι πρώτα από όλα. Τώρα, πρέπει να επιλέξω κομμάτι ε; Θα επιλέξω το άνοιγα του ίσως αγαπημένου μου δίσκου του, το θεϊκό “At The Graves” από το ακόμα θεϊκότερο “Conspiracy”!  

Γιάννης Σαββίδης

 

Δεν γινόταν να ακούς metal τη δεκαετία του ‘80 και να μην είχες στη δισκοθήκη έστω ένα άλμπουμ από τον King Diamond. Δίχως ίχνος υπερβολής μέχρι το 1990 ο Βασιλιάς Διαμάντι δεν είχε κυκλοφορήσει ούτε καν ένα μέτριο δίσκο τόσο με τους MERCYFUL FATE όσο και σαν KING DIAMOND. Τα "Abigail" και "Them" διαδέχτηκε το -κατά τη γνώμη μου- καλύτερο μουσικό του πόνημα όλων των εποχών, το επιβλητικό "Conspiracy". Τι και αν ο Gene Simmons έκανε μήνυση για κοπιάρισμα του περίφημου make-up των KISS (κέρδισε την υπόθεση, κάτι που δεν προκαλεί καμία εντύπωση); Ο King Diamond είχε καταφέρει έστω και για λίγα χρόνια να περάσει στον πιο mainstream χώρο του metal και το video για το κλασικό "Sleepless nights" να παίζεται σταθερά από το MTV. Η συνέχεια με το "The eye" ήταν εξίσου εντυπωσιακή και ο King Diamond απολάμβανε τις δάφνες της εμπορικής και καλλιτεχνικής επιτυχίας. Κάτι που δεν επαναλήφθηκε συνδυαστικά έκτοτε...

Σάκης Νίκας

 

Η σχέση μου σαν ακροατή με τους KING DIAMOND δε μπορώ να κρύψω πως δεν είναι ανάλογη με αυτήν που έχω με τους MERCYFUL FATE, τα πρώτα άλμπουμ των οποίων αποτελούν από τα σπουδαιότερα αμιγώς heavy metal άλμπουμ όλων των εποχών, με κιθάρες επιτομή της παλιομεταλάδικης πώρωσης, τόσο σε riffs όσο και σε solos. Όσο αφορά την πορεία του Βασιλιά μετά την πρώτη διάλυση των MF, τα 80’s άλμπουμ του (μιας και μεταξύ μας δεν θα βάλω ποτέ ν’ακούσω συνειδητά οποιοδήποτε άλμπουμ του από εκεί κι έπειτα) αποτελούν ξεχωριστό κεφάλαιο για το είδος και προσωπικές αγάπες επίσης. Αν και οι διαφορές στον ήχο είναι αισθητές, καθώς έγινε πιο τεχνικός/προοδευτικός (χωρίς όμως ν’αρκούν για να μην τον καλύπτει η ταμπέλα του heavy metal), ταίριαξαν πολύ στην concept λογική των δίσκων αυτών και σε συνδυασμό με τις αδιανόητες ερμηνείες του King Diamond έδωσαν τελικά αποτελέσματα αριστουργηματικά, με κορυφαίο ανάμεσά τους κατ’εμέ το Abigail” (1987). Εξίσου όμως σημαντική -αν όχι περισσότερο- με την ποιότητα των ηχογραφήσεων είναι η επιδραστικότητα που είχε ο σημαντικός Δανός με τις μπάντες του. Και αναφέρομαι τόσο στην γέννηση του black metal παρακλαδιού (με το “Mercyful Fate” EP) όπου συνέβαλε περισσότερο αισθητικά και λιγότερο μουσικά (με μερικές φωτεινές εξαιρέσεις όπως οι MORTUARY DRAPE και οι MALOKARPATAN), όσο και στον πιο παραδοσιακό ήχο, με κραυγαλέες αποδείξεις τα τελευταία 10-15 χρόνια και νεότερα γκρουπ όπως οι PORTRAIT, οι TRIAL και οι IN SOLITUDE.

Νίκος Χασούρας

 

Μουσικά και σαν καλλιτέχνης ο King Diamond είναι από τις μεγαλύτερες μου συμπάθειες και αγάπες. Ήρθα σε επαφή με την μουσική του σε παιδική ακόμα ηλικία, όταν πρωτοέμπαινα στον κόσμο του heavy metal, και όπως τα υπόλοιπα γιγαντιαία και κλασικά συγκροτήματα που έμαθα εκείνη την εποχή, έτσι και οι MERCYFUL FATE και οι KING DIAMOND είναι από τις μπάντες που θεωρώ κορυφαίες. Προσωπικά θεωρώ πως ο King Diamond έχει ένα επιπλέον ταλέντο που τον διαφοροποιεί από πολλές σπουδαίες προσωπικότητες στον χώρο, το οποίο δεν είναι άλλο από την ικανότητα του να γράφει σπουδαία σενάρια τρόμου, τα οποία μετουσιώνονται σε ανατριχιαστικά τραγούδια. Οι διαφορετικές φωνές του σπουδαίου Δανού, που χρησιμοποιεί για να ενσαρκώσει τους χαρακτήρες των ιστοριών του, μαζί με τα ξέφρενα solos και τα εθιστικά riff του Andy LaRocque, είναι τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία στην δισκογραφία των KIND DIAMOND και μέχρι σήμερα, όπως φαίνεται και στο live άλμπουμ το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες, το συγκρότημα σπέρνει ακόμα, χαρίζοντας εκπληκτικά shows που μακάρι να σταθούμε κάποια στιγμή τυχεροί και να τους δούμε στην χώρα μας. Αν και έχω πολλούς αγαπημένους δίσκους του “Βασιλιά”, τα “Abigail” και “Them” είναι αυτά τα οποία βάζω πάντα λίγο πιο ψηλά από τα υπόλοιπα, οπότε και η επιλογή του τραγουδιού μου είναι ανάλογη.

Δημήτρης Μπούκης

 

Το «Βασιλιά» τον γνώρισα πριν ακριβώς είκοσι ένα χρόνια, το Φεβρουάριο του 1998 όταν κυκλοφόρησε το “Voodoo”, ο τελευταίος πραγματικά σπουδαίος δίσκος του KING DIAMOND. Μπορεί να μην τον έμαθα από τη κλασσική τριάδα των “Abigail”, “Them” και “Conspiracy” (ή ακόμα και από τους MERCYFUL FATE για τους πιο old school) αλλά το “Voodoo” ήταν ομολογουμένως μια ιδανική γέφυρα προς το μουσικό και στιχουργικό σύμπαν του King (sic.). Το θεωρώ πάντως τρομερή αδικία και λάθος που η μπάντα του KING DIAMOND μνημονεύεται ουσιαστικά και μόνο για αυτή τη τριάδα ενώ τα “Voodoo”, “The graveyard”, “The spider’s lullaby” και ακόμα και το “Abigail II: the revenge” του 2002  (προτού αρχίσει η κατρακύλα με τους τελευταίους δίσκους) είναι πάρα πολύ καλά. Πέρα από αυτό το παράπονο μου (αλήθεια, πόσο τέλειο θα ήταν αν έπαιζε ολόκληρο το “Voodoo” ζωντανά και όχι μόνο το “Abigail”;) να πω εδώ πως ο Kim Bendix Petersen είτε στους KING DIAMOND ή στους MERCYFUL FATE, πλαισιωνόταν πάντοτε από καταπληκτικά δίδυμα στις κιθάρες, αληθινούς old-school guitar heroes που αξίζουν να μνημονεύονται όσο και ο KING: Αντίστοιχα, οι Andy LaRocque και Mike Wead, και ο Hank Shermann με τον Michael Denner πλάι του (οι οποίοι σήμερα έχουν τους DENNER/SHERMANN). Έχουν βέβαια περάσει σωρεία μουσικών από τους KING DIAMOND αλλά θέλω να μείνω για λίγο στους LaRocque/Wead. Ο πρώτος φυσικά, που είναι και ένα από τα αυθεντικά μέλη της μπάντας, ευθύνεται για μερικές από τις ριφάρες και σόλο στα άλμπουμ που δοξάζουμε υπό την επωνυμία KING DIAMOND αλλά και επιπλέον για μερικές από τις καλύτερες lead κιθάρες που έχουν γραφτεί και παιχτεί στην ιστορία της heavy metal μουσικής. Μαζί με τον Wead έχουν γράψει πολύ ωραίες twin μελωδίες και κάνουν ένα πολύ γερό δίδυμο ρυθμικής/σολο κιθάρας. Ο LaRocque είναι ένας γνήσιος heavy metal guitar hero και πραγματικά δεν θα μπορούσα να φανταστώ το «Βασιλιά» δίπλα σε άλλον με το ίδιο ανάστημα, ύφος και παίξιμο. Άντε να έρθουν και από τη χώρα μας επιτέλους με την “Abigail” περιοδεία γιατί απ ό,τι βλέπω, ο King δεν έχει γεράσει άσχημα και βγάζει ακόμα φωνή τσιρίδα και μπόλικο τσαγανό!

Φίλιππος Φίλης 

 

Να κάτσεις να γράψω τι για τον KING DIAMOND; Κάθομαι και σκέφτομαι πως μπορώ να βάλω σε συνάρτηση τις σκέψεις μου για να πω πέντε πράγματα για αυτόν τον μουσικό. Μου έρχονται πολλά επίθετα τα οποία θα μπορούσα να γράφω σε κάθε πρόταση. Θα χρησιμοποιήσω μόνο το "ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ". Μία ματιά στην δισκογραφία του αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Κακό άλμπουμ; Ούτε κατά διάνοια! Δισκάρες; Πολλές! Συνέπεια; Άκρως επαγγελματίας! Συναυλίες; Το χάος! DVD πρόκειται να κυκλοφορήσει ο άνθρωπος και όλος ο μεταλλικός κόσμος κινείται γύρω του. Ε, είπαμε... Long live the KING!

Ντίνος "Benjamin Breeg" Γανίτης

 

Τι να γράψεις για έναν τόσο μα τόσο αγαπημένο καλλιτέχνη, πραγματικά!! Δεκαετία του ’80, οι δίσκοι του μου προκαλούν τεράστια αίσθηση, ακόμα και τώρα πιστεύω ότι μουσικά  ήταν πολύ μπροστά ο ήχος που είχε καταφέρει να συλλάβει από το “Abigail” και έπειτα. Ήταν η εποχή που το “Family ghost” το τραγουδούσα (τρόπος του λέγειν δηλαδή) copy paste σε όλες τις οκτάβες και τις αλλαγές φωνών που έκανε ο Βασιλιάς. 
Φεβρουάριος  του 1990, σε ένα κατάμεστο Ρόδον, για πρώτη φορά θα “νοιώσουμε” την αίσθηση ενός Κind Diamond show. Ευτυχώς τα επόμενα χρόνια θα υπάρξουν κι άλλες εμφανίσεις  του στην χώρα μας.  
Η δεκαετία του ‘90 μπαίνει εξαιρετικά για τον King, μιας και το “Τhe Eye” αποτελεί την κορύφωση της δισκογραφικής του πορείας.  Τα πράγματα στο metal αρχίζουν να αλλάζουν και από την Roadrunner θα βρει στέγη στην μικρή και ανερχόμενη εκείνη την εποχή Massacre records (για την Ευρώπη μόνο μιας και στην Αμερική θα είναι υπό την στέγη της Metal Blade).  Η ποιότητα που διακρίνει την μουσική του παραμένει σε όλα τα 90’s, μια δεκαετία που εκτός από την προσωπική του μπάντα και τα albums που κυκλοφόρησε είχε επανασυστήσει και τους MERCYFUL FATE με τους οποίους έβγαλε και πέντε studio albums. Συνολικά 9 albums, όχι αστεία!
Η δεκαετία του 2000 τον βρίσκει να επιμένει δυναμικά και το 2007 θα βγάλει το τελευταίο μέχρι στιγμής δίσκο του, το “Give me your soul ….please” που ήταν εξαιρετικός και εκτός από δίσκος του μήνα στο Rock Hard είχα την τύχη να μιλήσω μαζί του τηλεφωνικά για τον δίσκο αυτόν. Δεν θα έλεγα ότι είχε ιδιαίτερη όρεξη τότε ο King ,θυμάμαι στην προσπάθειά μου να ανοίξω κουβέντα για τον κοινό αγαπημένο μας τραγουδιστή David Byron (URIAH HEEP) να μου απαντά σχεδόν μονολεκτικά. Δεν βαριέσαι… Μετά από λίγο καιρό θα αντιμετωπίσει και τα προβλήματα υγείας του, οπότε και θα βάλει όλες τις δραστηριότητες του στον πάγο. 
Το νέο live album/ DVD “Songs from the dead live” φαίνεται χορταστικότατο και προσωπικά περιμένω – ελπίζω σύντομα, τον νέο του studio δίσκο. Έχουν περάσει 12 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία του κυκλοφορία και η συγκυρία δείχνει αυτήν την φορά να τον ευνοεί απόλυτα. Εν αναμονή λοιπόν…  

Γιάννης Παπαευθυμίου   

 

Με τον κίνδυνο να θεωρηθώ κακοπροαίρετος, είπα να καταθέσω τη γνώμη μου αυτή την εβδομάδα. Έχω παλέψει πολύ φιλότιμα να πείσω τον εαυτό μου να του αρέσει ο King Diamond. Στα πλαίσια αυτής της αυθυποβολής, αγόρασα και δύο albums του μάλιστα. Ο ιδιοκτήτης του δισκοπωλείου που ξόδευα τα χαρτζιλίκια μου, έλεγε ειδικά για το “Conspiracy” ότι είναι αυτό που πουλούσε καλά. Έκτοτε και αυτό και το “The eye” σκονίζονται παρέα, κάπου καταχωνιασμένα στη δισκοθήκη μου.
Θυμάμαι να έχω αγοράσει ένα τεύχος του πάλαι ποτέ Metal Invader, το οποίο έδινε δώρο μια βιντεοκασέτα. Μεταξύ των άλλων, είχε και το “Witches’ dance” των MERCYFUL FATE. «Ας του άλλη μια ευκαιρία, μήπως και μου αρέσει» είπα από μέσα μου. Ξεκινά το video. Όλο το συγκρότημα σε μια ερημική, αμμώδη τοποθεσία. Ένα κακόμοιρο σκυλάκι να έχει αφηνιάσει (μάλλον από αυτά που άκουγε). Έρχεται το 02:22. Κλάμα. Στομαχόπονος. Νευρικό γέλιο. Μόλις είχα ανακαλύψει ένα πιο τα πιο αστεία video clips όλων των εποχών.

Γιώργος Κόης

 

Το να προσπαθήσεις να αποτυπώσεις σε λέξεις την αξία, την προσφορά, την περσόνα και εν τέλει το ανθρώπινο μεγαλείο του KING DIAMOND (το οποίο είναι και αυτό που μετράει περισσότερο στο τέλος) είναι το ίδιο εύκολο και δύσκολο ταυτόχρονα. Ο προσεχώς 63άρης Kim Bendix Petersen άρχισε την διαδρομή του από τους BRAINSTORM, BLACK ROSE, BRATS και DANGER ZONE πριν τελικά μεγαλουργήσει με τους MERCYFUL FATE και παίξει όπως πολλοί ισχυρίζονται, το heavy metal όπως θα έπρεπε να παίζεται από την αρχή και όπως θα έπρεπε να παίζεται μέχρι τέλους.  Το προσωπικό του συγκρότημα, το οποίο είναι και αντικείμενο του band of the week, δημιουργείται το 1985, μετά την ανεξήγητη παύση των MERCYFUL FATE ένα χρόνο πριν. Εκεί, ο Βασιλιάς έχοντας μαζί του τους Michael Denner και Timi Hansen να τον ακολουθούν στις νέες τους αναζητήσεις, βρίσκει στο πρόσωπο των Andy LaRocque και Mikkey Dee το ιδανικό συμπλήρωμα για ένα ονειρεμένο line-up το οποίο με μικρές προσθαφαιρέσεις στη συνέχεια, θα τον δοξάσει για την επόμενη πενταετία όσο ελάχιστους και θα του χαρίσει μυθικό status, χιλιάδες οπαδούς (φανατικούς ως επί το πλείστον), ατελείωτες περιοδείες και τη δικαιωματική θέση του στον θρόνο των πλέον ιδιαίτερων και πάντα «ανήσυχων» καλλιτεχνών εκεί έξω, με εκπληκτικά αποτελέσματα κάθε φορά.
Σίγουρα δε θα πρωτοτυπήσω θεωρώντας τα πρώτα του πέντε άλμπουμ ως ορόσημα. Από το «ντεμί» concept του ‘’Fatal portrait”, στον θρίαμβο του «Abigail” (το οποίο παραμένει το αγαπημένο άλμπουμ των περισσότερων οπαδών, σε βαθμό ο ίδιος ο KING DIAMOND να βγάλει το sequel ‘’Abigail II:The revenge’’ το 2002), κι από την κριπιάρικη ιστορία του ‘’Τhem’’ που έκανε πάταγο και βρήκε τη συνέχεια της στο επόμενο άλμπουμ ‘’Conspiracy’’, το οποίο τον έφερε και στην Ελλάδα για πρώτη φορά σε μία εμφάνιση που ακόμα συζητείται, για μένα προσωπικά ο χρόνος σταματάει στο 1990 και στο πέμπτο και φυσικά απόλυτα καλύτερο άλμπουμ του. Το ‘’The eye’’ έβρισκε τον Βασιλιά σε δαιμονιώδη φόρμα, έχοντας γράψει τα καλύτερα κομμάτια της προσωπικής του καριέρας, παίρνοντας μία αληθινή μακάβρια ιστορία κυνηγιού μαγισσών κατά την περίοδο της Ιεράς Εξέτασης και την μετέφερε στα δικά του στάνταρ με απόλυτη επιτυχία. Στη συνέχεια η επανένωση των MERCYFUL FATE έφερε την προσωπική του μπάντα λίγο πίσω, ενώ και οι δουλειές που θα ακολουθούσαν δεν θα ήταν το ίδιο τέλειες χωρίς να λείπουν οι μεγάλες στιγμές. Η νέα –και οριστική μάλλον- διάλυση των MERCYFUL FATE, έφερε μερικά ακόμα άλμπουμ αλλά στη συνέχεια προβλήματα υγείας του Βασιλιά άφησαν τη μπάντα στον πάγο για πολύ καιρό.
Σίγουρα αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ο συνδυασμός της ιδιαίτερης –για να το θέσουμε κομψά- φωνής του με την απίστευτη ικανότητα του να δημιουργεί ιστορίες (μακάβριες και με καθηλωτικό τέλος) με τις οποίες καταφέρνει να περνάει την ατμόσφαιρα στο 101% στον ακροατή. Πέραν λοιπόν της δεδομένης διαολεμένης έμπνευσης στις περισσότερες των περιπτώσεων, ήταν πάντα και αυτό το κριπιάρικο της υπόθεσης που μπορούσε να εξιτάρει τους οπαδούς και να τους κάνει να εθίζονται στο εκάστοτε concept. Οι δε συναυλίες του, για όσους τυχερούς έχει τύχει να παρακολουθήσουν έστω μία, είναι χάρμα οφθαλμών και ήχου. Ο άνθρωπος είχε πάντα το μάτι ή την εμπειρία αν θέλετε να έχει δίπλα του φοβερούς μουσικούς που είχαν την ικανότητα να προσαρμόζονται στις μεγάλες απαιτήσεις του υλικού (το τι παίζει ειδικά ο Mikkey Dee στα παλιά άλμπουμ είναι για σεμινάριο τυμπάνων) και πάντα όταν τον βλέπεις, η καρδιά ανοίγει, το μυαλό ταξιδεύει στο ένδοξο παρελθόν και αναπολεί στιγμές δόξας που ελάχιστοι ήταν σε θέση να προσφέρουν γενικώς, πόσο μάλλον στο επίπεδο που έκανε ο ίδιος. Τα νέα για το τριπλό bypass που υπεβλήθη το 2010 πάγωσαν τις καρδιές του κόσμου, αλλά κατάφερε να βγει νικητής και από αυτή τη μάχη.
Οι αρτηρίες του είχαν μπλοκάρει σε επικίνδυνο βαθμό και αν αργούσε ενδεχομένως λίγο ακόμα, μπορεί να μη βρισκόταν ανάμεσα μας και να ομορφαίνει τον κόσμο με κάθε του ανάσα. Πεισματάρης όσο λίγοι και μην κάνοντας εκπτώσεις, ναι μεν έχει να κυκλοφορήσει δίσκο από το μακρινό 2007, αλλά δίνει σποραδικές συναυλίες μέσα στα χρόνια και πολλοί λένε ότι είναι σε καλύτερη φόρμα και απόδοση ακόμα κι από τα 80’s-90’s. Στο σημείο αυτό αισθάνομαι ότι πρέπει να τονίσω ότι από όλους τους αγαπημένους μας μουσικούς εκεί έξω, απ’ όσους είχα την τύχη να συναντήσω, είναι μακράν ο ευγενέστερος, ο πιο καλλιεργημένος, αυτός που έχει μία απίστευτη αύρα και στην μεταδίδει και ένας άνθρωπος που μπροστά μας έχει πει μέχρι και ψέματα σε tour manager, roadies, security και λοιπό προσωπικό, ώστε να περάσει παραπάνω χρόνο με τους οπαδούς που είχαν κατακλύσει το ξενοδοχείο που βρισκόταν ο ίδιος και να τους υπογράψει με κάθε λεπτομέρεια και χωρίς βιασύνη τα αμέτρητα άλμπουμ που είχαν φέρει. Όσο παράξενο κι αν φανεί, το να διαλέξω τραγούδι είναι πολύ εύκολη επιλογή, από τα καλύτερα μέτρα στίχων που έχουν γραφτεί ποτέ, τονίζοντας την κατάληξη (The inquisition WILL take her to the HILL, ready for the KILL, giving God his WIIIIIIIIIIIIIIIIIIILL).

Άγγελος Κατσούρας

 

Όσοι είναι τώρα ηλικιακά πάνω από 35-40, θυμούνται πολύ καλά ότι όταν ήταν έφηβοι υπήρχε πολύ μικρότερη πληροφορία για τα τεκταινόμενα στο heavy metal σε σχέση με σήμερα. Τότε μια μεγάλη πηγή πληροφορίας ήταν το ραδιόφωνο. Ο μικρός τότε Θοδωρής άκουγε φανατικά μια metal εκπομπή κάθε Παρασκευή. Σε μια από αυτές παρουσιαζόταν το τότε single “Sleepless Nights” από κάποιον KING DIAMOND. Το όλο τραγούδι και παρουσιαστικό του καλλιτέχνη δεν μπορούσε να μην μου κέντριζε το ενδιαφέρον και σιγά σιγά θα γινόταν ένας από τους μεγαλύτερους μουσικούς εθισμούς μου. Ο KING DIAMOND κατάφερε από το 1986 μέχρι το 1990 να κυκλοφορήσει 5 από τα καλύτερα albums που είχε η δεκαετία του 1980 αλλά και μετέπειτα δουλειές που δεν μπορείς να παραβλέψεις. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι λόγω των πάρα πολλών ακροάσεων το κασετόφωνο μου «μάσησε» δυο κασέτες του “The Eye”. Ο KING DIAMOND είναι ένας από τους καλλιτέχνες που έδωσε μια νέα πνοή στο metal αφού κατάφερε να συνδυάσει με εκπληκτικές μελωδίες τις τρομακτικές ιστορίες του κάνοντας τον ένα από τα σημαντικότερα «κεφάλαια» στο heavy metal. Το τελευταίο διάστημα ανέκαμψε και έτσι το μόνο που θέλουμε από αυτόν είναι να μας χαρίζει ακόμα πιο πολλές και καλές δουλείες.                                   

Θοδωρής Μηνιάτης  

 

Ο King Diamond είναι ένας πραγματικά λατρεμένος καλλιτέχνης με τον οποίο η γνωριμία μου έγινε με πολύ αργούς ρυθμούς μιας και άργησα αρκετά να τα βρω με τα φωνητικά του. Εντούτοις στην πορεία χτίστηκε μια πολύ γερή σχέση μεταξύ μας και άρχισα να βρίσκομαι ανάμεσα στους υποστηρικτές του. Εξακολουθώ να καταλαβαίνω κάποιους που δυσκολεύονται με την φωνή και τα falsettos του King όμως από εκεί και πέρα θεωρώ μεγάλο λάθος. Είναι απλά κρίμα να μην γνωρίσεις τα υπέροχα έργα που έχει δημιουργήσει μέσα από τις φανταστικές ιστορίες τρόμου που έχει γράψει στα σχεδόν σαράντα χρόνια της μουσικής του πορείας μέχρι σήμερα είτε με το προσωπικό του σχήμα είτε με τους MERCYFUL FATE. Ιστορίες που κατά την προσωπική μου εκτίμηση θα μπορούσαν άνετα να οπτικοποιηθούν υπό την μορφή film αν του δινόταν ποτέ αυτή η ευκαιρία. Το γεγονός επίσης ότι έχει επιδράσει και επηρεάσει μουσικά, στιχουργικά και οπτικά όλα σχεδόν τα είδη του metal είναι ένα γεγονός που δεν χωρά καμία αμφιβολία και αμφισβήτηση και τον καθιστά έναν από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του χώρου. Μια live εμπειρία λοιπόν του King με αφορμή την επερχόμενη κυκλοφορία του είναι πάντα ένα σημαντικό γεγονός που αναμένεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Μέσα από τις δώδεκα στούντιο δουλειές που έχει κυκλοφορήσει με το προσωπικό του σχήμα είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω καθώς τις μισές τουλάχιστον μπορώ να τις χαρακτηρίσω ως κορυφαίου επιπέδου δίσκους αλλά μιας και το απαιτεί η περίσταση θα ρίξω τον κλήρο και θα πω το ''Them''. Ως κομμάτι θα διαλέξω ένα πολύ αγαπημένο από το τεράστιο ''Abigail'', το ''Black Horsemen''.

Παναγιώτης Γιώτας

 

Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να ασχοληθούμε με τους KING DIAMOND σε αυτή την στήλη, αλλά ο Βασιλιάς, λες και αναστήθηκε από τους νεκρούς, επιστρέφει με νέα κυκλοφορία, έστω κι αν πρόκειται για live. Από μικρός ήμουν κολλημένος με την μουσική τους. Αξέχαστα, η ραδιοφωνική μου εκπομπή "Metal Mass", είχε τραγούδι του ως σήμα έναρξης, ενώ έκτοτε δεν έχω χάσει ευκαιρία να τους δω ζωντανά και σίγουρα κανένα από τα άλμπουμ τους δεν με έχει αφήσει αδιάφορο. Είναι η απίστευτη θεατρικότητα, συνδυασμένη με την τρομακτική ατμόσφαιρα των ιστοριών που αφηγείται, αλλά και του ιδιαίτερου heavy metal που γράφει. Μπορεί να είναι γραφικός, να είναι νοσταλγός του μακιγιάζ και του κλασικού metal, μπορεί να μην είναι ούτε υπερβολικά επιθετική η μουσική του, ούτε μοντέρνα, ούτε νεωτεριστική, αλλά συνάμα όλα τα παραπάνω με κάνουν να λατρεύω τα τραγούδια του. Ο Δανός, δεν έχει δώσει σημάδια για κάποιο νέο άλμπουμ, οπότε εμείς θα αρκεστούμε στο επερχόμενο DVD με την ελπίδα να τον ξαναδούμε ζωντανά κάπου στην Ευρώπη αυτό το καλοκαίρι. Βλέπετε, μιλάμε για τον άνθρωπο που έχει κυκλοφορήσει τα "The eye", "Conspiracy", "Them", το "Abigail" και τόσα άλλα. Με συνοδοιπόρο τον Andy LaRoque, που ενώ συνήθως βρίσκεται υπό την σκιά του King, λες και μεταμορφώνεται επί σκηνής και σε κερδίζει με το παίξιμό του. Είναι άλλωστε για ο κιθαρίστας που έχει προσυπογράψει τις επιτυχίες της μπάντας και με φοβερές μελωδίες όλα αυτά τα χρόνια, ως πιστός υπηρέτης. Μην ψάχνετε να βρείτε ψεγάδι στα δικά μου σχόλια για τους KING DIAMOND. Δεν θα βρείτε. Λατρεία μόνο!

Γιώργος "Kay" Κουκουλάκης

 

Δεν γινόταν να μη γράψω λίγα λόγια για αυτό το Band of the week... KING DIAMOND...? Προσωπικά, αποτελεί πολύ σημαντικό κεφάλαιο στη μεταλλική μου ζωή, και εξηγούμαι.
Το πρώτο heavy metal τραγούδι που άκουσα ever, ήταν το “Be quick or be dead” των IRON MAIDEN. Η πρώτη μου metal συναυλία όμως, έμελλε να είναι αυτού εδώ του Κυρίου. 
Μύλος, Αποθήκη, 1996, KING DIAMOND (featuring MERCYFUL FATE), εισιτήριο δραχμές 5.300... Μιμάκος ετών 14, να μη ξέρει που πάνε τα 4. Μεταλλική ένεση ζωής, απλά δε γίνεται να ξεφύγεις από αυτή την αρρώστια που λέγεται "heavy metal". Πραγματικά, δεν ξεχνιέται τέτοια εμπειρία... 
Kim Bendix Petersen, χώρα προελεύσεως Δανία, αισίως ετών 63, alive and still kicking. Θα μπορούσαμε να γράφουμε όλα τα παιδιά σελίδες ολόκληρες για τα αριστουργήματα που έχει κυκλοφορήσει, δίσκοι μνημεία, στην πλειοψηφία τους "Κλασικά" πλέον, φοράνε περήφανα τον τίτλο και στέκονται εκεί ψηλά, δίχως να τα φθείρει ο χρόνος και άνευ κριτικής και αμφιβολίας. 
Όσο πιο σύντομα γίνεται, λίγα χαρακτηριστικά του γιατί είναι ο Βασιλιάς. Αρχικά, ρεαλιστικά, εγώ λέω ότι τουλάχιστον το 50% των metalάδων ΠΑΓΚΟΣΜΊΩΣ, δύσκολα να μην έχουν ντυθεί έστω και 1 φορά στη ζωή τους KING DIAMOND! Μακιγιάζ σήμα κατατεθέν, αμφίεση επίσης, λαβή μικροφώνου χαρακτηριστική (bone cross, skull παλιότερα), τα ιδιαίτερα φωνητικά του που κάνουν μπαμ από χιλιόμετρα, μία καλοφτιαγμένη ιστορία πίσω από κάθε δίσκο που άνετα έστεκε ως σενάριο καλής horror movie, σταμπαρισμένος ως "original satanist" αν και ο ίδιος πλέον δηλώνει πως δεν πιστεύει σε οτιδήποτε υπερφυσικό, με υπαρχηγό έναν από τους αγαπημένους μου κιθαρίστες (Andy LaRocque), εμφράγματα και 3πλό bypass από το πολύ τσιγάρο, και όμως είναι ακόμα εκεί, στο θρόνο του, Βασιλιάς κανονικός.
Δεν θα αναλωθώ σε άσκοπες αναφορές δίσκων, σάμπως τι να γράψεις για "Abigail", "Them", "Conspiracy" κτλ κτλ. Ένα τόνο το καθένα ζυγίζουν. Προσωπικό αγαπημένο για εμένα θα είναι πάντα το "The Graveyard", ίσως γιατί το ένιωσα ολόφρεσκο.
Εμπειρία ζωής τα live του KING, πάντα με special on stage σκηνικά, ηθοποιούς, δίνει αρκετή βαρύτητα σε όλα αυτά, για να μπορεί να αποδοθεί όσο καλύτερα γίνεται η ατμόσφαιρα των τραγουδιών. 3 φορές είχα τη τύχη να βρεθώ σε αυτά τα ωραία, με αποκορύφωμα τη μεγαλειώδη εμφάνιση στο HellFest το 2012, βγαίνοντας στο main stage 1:00 το πρωί, με όλο τον κόσμο να είναι απίκο και να παραμιλάει. Απερίγραπτο συναίσθημα το "Eye of the witch", μεταμεσονύχτιο και με ψιλόβροχο... 
Εν αναμονή της κυκλοφορίας του επετειακού live DVD σε λίγες μέρες, εξ ου και το ταπεινό αφιέρωμα τούτο, ελπίζω απλώς να αξιωθώ ως άνθρωπος και να δω μια τελευταία φορά τον Βασιλιά, πριν βγάλει τα ράσα και κρεμάσει το ημίψηλό του μια και καλή...
Συνάδελφοι συναρθρογράφοι... Πολύ θα ήθελα να ήξερα πόσο πολύ παίζει να χαροπαλέψατε μέχρι να καταλήξετε στο τραγουδάκι που θα συνοδεύει εδώ κάτω το κείμενο... 
LONG LIVE THE KING!

Μίμης Καναβιτσάδος

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: RONNIE JAMES DIO

15 Μαίου, 2019 - 19:30 Rockhard

Στις 16 Μαΐου, κλείνουν 9 χρόνια από την ημερομηνία που ο Ronnie James Dio, πέρασε στην αιωνιότητα. Σίγουρα, θα προτιμούσαμε να υπήρχε σ’ αυτήν τη στήλη με αφορμή κάποιον καινούργιο δίσκο, όπως και...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: WHITESNAKE

8 Μαίου, 2019 - 21:15 Rockhard

Μία από τις σημαντικότερες hard rock μπάντες όλων των εποχών, παρουσιάζεται στην στήλη μας, Band of the week. Οι WHITESNAKE, του μεγάλου David Coverdale. Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Πάμε να...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: GRAND MAGUS

2 Μαίου, 2019 - 01:00 Rockhard

Μπάντα της εβδομάδας, η πρώτη μετά την «αργία» της στήλης για τις ημέρες του Πάσχα, είναι το Σουηδικό, επικό τρίο των GRAND MAGUS. Η μπάντα, της οποίας ηγείται ο JB, πρώην τραγουδιστής των SPIRITUAL...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: ELUVEITIE

16 Απριλίου, 2019 - 12:45 Rockhard

Όγδοο στούντιο άλμπουμ για τους Ελβετούς folk metallers ELUVEITIE και πρώτης τάξεως ευκαιρία για να γίνουν Band of the week στο Rock Hard. Ως είθισται, διαβάζετε τη γνώμη της συντακτικής ομάδας και...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: IN FLAMES

9 Απριλίου, 2019 - 01:45 Rockhard

13 στούντιο άλμπουμ, μετρούν οι IN FLAMES, με το πιο πρόσφατο να είναι το “I, the mask”, που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες και ήταν η αφορμή για να είναι Band of the week στο Rock Hard. Αγαπημένη...

[περισσότερα]