BAND OF THE WEEK: MANOWAR

4 Ιουνίου, 2019 - 01:30

Στις 14 Ιουνίου, οι ζωντανοί θρύλοι του επικού metal, MANOWAR, θα εμφανιστούν στην Πλατεία Νερού κι όπως είναι φυσικό, με συνοπτικές διαδικασίες, έγιναν Band of the Week, λίγες μέρες πριν την εμφάνισή τους. Περιμένουμε κι όλους εσάς, να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο από το συγκρότημα, στο poll που ακολουθεί!!!

Λίγα είναι τα συγκροτήματα που προκαλούν τέτοια πόλωση, όπως οι MANOWAR. Είτε τους λατρεύεις, είτε τους μισείς, δύσκολα υπάρχει μέση οδός. Από τη μία έχεις ένα σωρό τραγούδια που έχουν καθορίσει την έννοια του επικού heavy metal και δίσκους κομβικής σημασίας κι από την άλλη πράξεις και δηλώσεις που αγγίζουν τα όρια του τραγέλαφου. Με αφήνουν παγερά αδιάφορο οι δηλώσεις περί τελευταίας περιοδείας και διάλυσης και η πρόσφατη κωλοτούμπα ότι δήθεν δεν είχαν κάνει ποτέ τέτοιου είδους δηλώσεις (αλλά κατά τ’ άλλα, κοροϊδεύουμε τους SCORPIONS). Διαφωνώ με όλους αυτούς που δηλώνουν το κλασικό: MANOWAR = Τα 4 πρώτα άλμπουμ. Δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ότι θέλει, αλλά δεν βρίσκω ότι το “Triumph of steel” είναι μέτριος δίσκος, ούτε ότι το “Warriors of the world” είναι του πεταματού. Ναι, δεν μπορώ να ακούσω με τίποτα τα “Gods of war”, το “Lords of steel”, αλλά και το "Louder than hell", αλλά τη βρίσκω με περισσότερο από το μισό “Fighting the world” και φυσικά με το “Kings of metal”. Δεν χρειάζεται να μιλήσω για τα κλασικά «τέσσερα πρώτα». Δεν χρειάζεται να πω ότι μένω με ανοιχτό το στόμα όταν ακούω τον Adams να τραγουδά με τέτοιον τρόπο στα 66 του χρόνια. Από την άλλη όμως, δεν μπορώ να μην καυτηριάσω το γεγονός ότι από το “Louder than hell” και μετά (δηλαδή από το 1996), έχουν βγάλει μόλις τρεις στούντιο δίσκους αλλά και καμία δεκαπενταριά live CD/DVD και 3-4 επανακυκλοφορίες, μαζί μ’ ένα σωρό single και EP. Δεν ξεχνώ το «Πατέρα» και τις cheesy στιγμές τους που μάλλον πλησιάζουν κοντά σ’ αυτό που οι ίδιοι λοιδωρούν. Τα live τους, είναι ζαριές. Έχω περάσει φοβερά, έχω φύγει όμως και στη μέση του show. Ότι και να πω, οι φανατικοί έχουν πάρει εισιτήριο από την πρώτη μέρα και είναι βέβαιο ότι θα το διασκεδάσουν. Εγώ από την πλευρά μου, ζυγίζοντας τις καταστάσεις, προτιμώ να απέχω από τη συγκεκριμένη συναυλία. Όσο και να μου αρέσει η μουσική τους, δε νομίζω ότι θα άντεχα να βρεθώ στον ίδιο χώρο με κάποιον που αναφέρει επί σκηνής: «Δεν θα φύγω από εδώ αν δεν γαμ**σω όλες τις γυναίκες που υπάρχουν εδώ μέσα». Γιατί, μπορεί να γουστάρω τα τραγούδια τους, δεν ταιριάζουν όμως στην αισθητική μου… 

Σάκης Φράγκος

 

Υπάρχουν τόσα πολλά και αγαπημένα τραγούδια από τους MANOWAR. Μιλάμε για ένα συγκρότημα το οποίο υπεραγαπάω αν και εδώ και αρκετά χρόνια έχει βαλθεί να μας στεναχωρεί με την αραιή και μετριότατη δισκογραφική παρουσία του. Αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα τη συνολική συνεισφορά τους και σίγουρα δεν αφαιρεί τίποτα από τη λάμψη του ονόματος τους. Ναι, ξέρω...έχουν αποτελέσει αντικείμενο χλευασμού κι έχουν διχάσει την μεταλλική κοινότητα κυρίως λόγω της εκκεντρικής φιγούρας του DeMaio αλλά και παλιότερα λόγω των μικρών σε διάρκεια (και ποιότητα) συναυλιών τους. Ευτυχώς, όσον αφορά το τελευταίο, τα πράγματα έχουν σαφέστατα βελτιωθεί εδώ και πολλά χρόνια ενώ δε νομίζω ότι όλοι εμείς οι φανατικοί οπαδοί των MANOWAR θα θέλαμε να αλλάξει ούτε κατά διάνοια ο αγαπημένος μας Joey. Επιτηδευμένα δεν κάνω ξεχωριστή αναφορά στον Adams γιατί ο άνθρωπος έχει βαλθεί να μας τρελάνει με την απίστευτη απόδοσή του ακόμη και στην έβδομη δεκαετία που διανύει! 
Οπωσδήποτε από αγαπημένα τραγούδια των MANOWAR έχουμε να φάνε και οι κότες. Ωστόσο, είμαι υποχρεωμένος από την ιστορία να επιλέξω το "Black wind, fire and steel". Ο λόγος; Το "Fighting the world" ήταν το πρώτο άλμπουμ που αγόρασα το 1987. Οπότε υπάρχει ένα μεγάλο συναισθηματικό δέσιμο. Θα μπορούσα κάλλιστα να βάλω το "Holy war" ή το "Carry on" ή το ομώνυμο....δεν έχει σημασία. Μεγάλη δισκάρα και η πρώτη επίσημη των MANOWAR σε πολυεθνική. Και ναι, χαίρομαι παραπάνω που αντέγραψαν στο εξώφυλλο την αντίστοιχη δουλειά του Ken Kelly στο "Destroyer" των KISS.

Σάκης Νίκας

Είναι Σάββατο και κάνω βόλτα στο Happening (δισκάδικο, όχι δισκοπωλείο) στην Χαριλάου Τρικούπη, που μεγάλωσε γενιές «ροκάδων» μαζί με το «Δισκάδικο της Αθηνάς», μέχρι να αλλάξει ο τρόπος ζωής μας με τα Rock City, με τον θρυλικό Γιώργο Παπαδημητρίου, να δημιουργεί στη δεκαετία του ‘90, το hair metal κίνημα, μόνο με τις προτάσεις του. Εκεί λοιπόν στο βάθος δεξιά στον πρώτο όροφο, στο μεσαίο ράφι, έρχομαι σε επαφή με τους MANOWAR, “Into glory ride” εισαγωγής και με εμφάνιση Τσινετσιτά, δεν με έπεισαν. Το “Hail to England” όμως λίγο αργότερα από MFN, ήταν σα να δοκιμάζεις πρώτη φορά… το όποιο εξαρτησιογόνο σας φτιάχνει, εμένα σοκολάτα ή ας πούμε το (προσοχή ακολουθεί τοποθέτηση προϊόντος) προφιτερόλ του Ανδριά. Το βινύλιο ακουμπά στο πικάπ, η βελόνα κατεβαίνει και το κλάμα, βουβό, το συγκρατώ με πάθος. Το metal όπως το ήξερα, έπαψε να υπάρχει από τη στιγμή που άκουσα το “Blood of my enemies”. Πριν περάσει πολύς καιρός, νέα εταιρία, πολυεθνική και αν και πολλούς τους ξένισε εγώ ακόμη αρέσκομαι στο “All men play on ten”, όσο και στο “Guyana”. MTV, video clip, “Fighting the world” και το φρούτο αρχίζει και γίνεται από βιολογικό, τίγκα στην ορμόνη. Παράλληλα, διαβάζουμε συνεντεύξεις και αρχίζουμε τα γέλια, με τις ιστορίες με το κυνήγι στα δάση έξω από τη Νέα Υόρκη και την πίστη στο αληθινό metal. Αγοράζουμε όμως τα άλμπουμ και κάποια στιγμή, χρόνια μετά μου έρχεται απάντηση σε ένα γράμμα μου από το fan club των MANOWAR που με ανακηρύσσει μέλος του Army of the Immortals. 
Παρακολουθώ τους Αμερικανούς απόγονους του Κόναν από κοντά. Είμαι στο ΣΕΦ, στην συναυλία, που με έπεισε να πάω μετά για ποτό στον Στάβλο, γιατί ήταν τόσο θεατρικοί και τόσο μη επικοί και διεκπεραιωτικοί, που χαλάστηκα, συν ότι δεν έπαιξαν τον ύμνο το “Blood of my enemies”. Η επόμενη φορά ήταν στο Αγκάθι, όταν ήδη χασμουριόμουνα με άλμπουμ σαν το “Triumph of steel”, που μόλις ξεκίνησε το BOME, έπεσε η τάση και όταν επανήλθε, άρχισαν τα άσματα για τον Αχιλλέα και εγώ έμεινα να ακούω σόλο μπάσο και λογύδρια για τον Όμηρο. Ήρθε και η συναυλία στον Αγ. Κοσμά και ένιωσα ότι τα τραγούδια τους τουλάχιστον μέχρι το FTW θα τα αγαπώ πάντα, αλλά μετά θα τους παρακολουθώ εκ του μακρόθεν.
Τη δεκαετία του ‘00, παίρνω συνέντευξη πρόσωπο με πρόσωπο με τον Eric Adams. Αν θυμάμαι καλά στο Γκριν Παρκ, απέναντι από το πεδίο του Άρεως. Αφού μιλάμε για τα πάντα και γουστάρω τρελά, ότι είναι κολλημένος με το metal, έστω και αν άλλος παίρνει τις αποφάσεις στο μαγαζί, του λέω την ιστορία ενός φίλου, που μόλις πέρασε στο Πανεπιστήμιο έβαλε το “Hail to England” τσίτα, μέχρι που έσπασαν τα τζάμια. «Έτσι είναι φίλε μου, γι’ αυτό γράφουμε μουσική, για να σας παροτρύνουμε, να προσπαθείτε και να ξεχνάτε τα προβλήματά σας. Πήγαινε στην άκρη του δωματίου μου λέει και ετοίμασε το κασετόφωνο…» Πήγα και έβγαλε μια μεγαλειώδη κραυγή για την πάρτη μου. Συγκίνηση. Επίσης μου τόνισε, στη συζήτηση ότι δεν είχαν παίξει το BOME, την άλλη φορά πήγαινε στον ηχολήπτη μας τον …και πες ο Έρικ είπε να του θυμίσεις να παίξουν το BOME. Αλλαγές μελών, θάνατοι, υπόνοιες εμπλοκής σε παιδεραστία αλλά απουσία επίσημης θέσης του σχήματος και άλμπουμ, με πιο πολλές εισαγωγές και από ορχηστρικό άλμπουμ του Malmsteen και περιμένω πλέον τη συναυλία στην Πλατεία Νερού, να αποτείνω τον φόρο τιμής σε ένα σχήμα, που είναι πάντα στις συλλογές μου με τα τραγούδια που με σημάδεψαν, αλλά το ίδιο έχει εξελιχθεί σε μια καρικατούρα του εαυτού του, ειδικά όταν αφήνει τον μπασίστα του, να πάρει το μικρόφωνο. Ελπίζω σε μια τελευταία, αν είναι, περιοδεία, που θα ακούσουμε περισσότερο μουσική και λιγότερο ευχολόγια. Έχουμε και εκλογές μετά. Επίσης Joey αν θέλεις κάποια οπαδό σου, να την μαγέψεις, σε ικετεύω, πάρε την στα παρασκήνια. Άσε εμάς τους πιστούς, πάντα σε ακολουθούμε και αγοράζουμε αν κυκλοφορήσετε, κάτι αξιοπρεπές, να δούμε μια συναυλία και όχι ένα πρόγραμμα metal βαριετέ.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης

Hail, hail, hail and kill!
Κακός χαμός με αυτή την μπάντα. Τι κλισέ, τι γελοιότητες, τι ντροπές και τι κολλήματα! Κι από την άλλη, τι τραγουδάρες, τι ένταση, τι φωνάρα και τι έμπνευση! Μεγάλες αντιφάσεις που έχουν διχάσει πολύ κόσμο. Μικρός, όπως και πολλοί φίλοι, είχα χαθεί ανάμεσα στο “Hail to England” και το “Kings of metal”, κρυφά μου άρεσε το “Blow your speakers”, είχα λατρέψει το “Defender” και προσπαθούσα να αγαπήσω ακόμα και τα fillers του “Sign of the hammer”. Είμαι από αυτούς που απόλαυσαν το “Triumph of steel” μάλιστα. H κατρακύλα όμως που ξεκίνησε με το “Louder than hell”, (είχα πάθει σοκ, αφού δεν καταλάβαινα πώς γίνεται να μην μου αρέσει ο δίσκος) ακόμα δεν έχει σταματήσει δισκογραφικά. Κάθε τους απόπειρα είναι και χειρότερη, ανούσια και δίχως ελπίδα πλέον, το μόνο που μπορούμε είναι να αναμένουμε έστω μια περιστασιακή ευχαρίστηση στις συναυλίες τους. Βέβαια και οι εμφανίσεις τους δεν είναι εγγυημένα επιτυχημένες, αλλά τουλάχιστον θα δώσουν καλές στιγμές. Οι Αμερικάνοι, ανέκαθεν είχαν το χάρισμα να γράφουν τραγούδια που να τραντάζουν τους συναυλιακούς χώρους κι αν έκαναν στην άκρη τους εγωισμούς, το άχαρο θέατρο και τα καραγκιοζιλίκια τους, θα μπορούσαν να ήταν ακόμα μια φοβερή δύναμη στο συναυλιακό σιρκουί. Με την συνταξιοδότηση δεδομένη πλέον, δεν γίνεται να χάσουμε μια εμφάνιση των MANOWAR φέτος το καλοκαίρι, για εσάς στην Αθήνα και για μένα στην Γαλλία, λίγο αργότερα. Ελπίζω να μας αποζημιώσουν, διότι δεν νομίζω να τους ξαναδούμε κι επιβάλλεται να μας αφήσουν με γλυκιά γεύση στο τέλος. Επιβάλλεται λέω, αφού οι παραφωνίες ήταν πολλές τα τελευταία 20 χρόνια. 

 

Γιώργος “Defender” Κουκουλάκης

 

Ίσως το συγκρότημα με τους πιο φανατικούς οπαδούς. Μία μπάντα που άφησε τη δική της ιστορία στον μαγικό κόσμο του heavy metal. Κυκλοφόρησαν δισκάρες, απέκτησαν τη φήμη που τους αναλογούσε και γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στην ιστορία της μουσικής. Σε κάτι τέτοια μεγέθη δεν χωράνε λόγια. Έχουν γραφτεί τα πάντα για όλα αυτά τα συγκροτήματα τα οποία θεωρούμαι και είναι ηγέτες αυτής της σκηνής. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να ξαναγράψω χιλιοειπωμένα πράγματα. Αλίμονο αν δε γνωρίζει κάποιος ή αν δε μπορεί να αφουγκραστεί τον ρόλο που έπαιξαν και παίζουν οι MANOWAR στο μουσικό στερέωμα. Σε τέτοιες περιπτώσεις μιλάει μόνο η μουσική. 

Ντίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης

 

Οι MANOWAR είναι από τα πρώτα συγκροτήματα που άκουγα φανατικά όταν μπήκα στον κόσμο του heavy metal. Μιλάμε στις εποχές γυμνασίου και αρχές λυκείου, τους MANOWAR τους είχα σαν θεούς. Όσο περνούσαν τα χρόνια, ενώ η αγάπη και το πάθος έμεναν ανεξίτηλα στις πρώτες μου μπάντες (IRON MAIDEN, METALLICA, HELLOWEEN, κτλ), από τους MANOWAR άρχισα να απομακρύνομαι. Το ζητούμενο είναι πως υπάρχουν πολλά που με χαλάνε πλέον στους MANOWAR, όπως η υπέρμετρη γραφικότητά τους και ο απίστευτος κάλος που κουβαλάνε στα κεφάλια τους. Για αυτό όμως που δεν μπορεί να μιλήσει κανείς, είναι για τις απίστευτες δισκάρες που έβγαλαν, που ανάθεμα τους μας έχουν στιγματίσει. Από το “Battle hymns” μέχρι και το “The triumph of steel” οι MANOWAR απλά σκοτώνουν. Αν και ο προσωπικά αγαπημένος μου δίσκος είναι το “Hail to England”, είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιον από αυτήν την περίοδο, καθώς όλοι τους είναι εξαιρετικοί. Όμως ότι κυκλοφόρησαν από το “Triumph of steel” και μετά, με βρίσκει παγερά αδιάφορο, με φωτεινή εξαίρεση το “Warriors of the world”. Από εκεί και μετά, αν και πλέον η μουσική των MANOWAR δεν είναι συχνή στην καθημερινότητά μου, πάντα θα γουστάρω και θα γεμίζω με νοσταλγία στο άκουσμα των παλιών τους ύμνων όπως ο παρακάτω.
“Ι heard the heavens scream his name”…

Δημήτρης Μπούκης

Οι MANOWAR νομίζω είναι και αυτοί ένα από τα συγκροτήματα που δεν θέλουν καμία σύσταση ή παρουσίαση και σίγουρα δεν υπάρχει συγκεκριμένο πλήθος λέξεων για να περιγράψει το μεγαλείο της μπάντας και τι έχουν προσφέρει στο heavy metal. Όποιος θεώρει ότι απέχουν από την λίστα με με τα groups που έχουν ορίσει μουσικά είδη, νομίζω ότι μάλλον ακούει άλλη μουσική. Οι MANOWAR θα είναι για πάντα ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην ιστορία του επικού heavy metal χαρακτηρίζοντας λαμπρά και τις δυο λέξεις, με τραγούδια που αποτελούν ωδή στο είδος αλλά και στην μουσική γενικότερα. Σίγουρα αν δεν υπήρχαν η μουσική θα ήταν φτωχότερη, γιατί έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν συνθέσεις που έχουν αντέξει στο χρόνο και έχουν χαρίσει άπειρες ώρες μουσικής ευμάρειας στο κοινό.
Ακόμα και οι πιο πρόσφατες δουλειές τους «έχουν κάτι να σου πουν» μιας και τιμούν το είδος που πρεσβεύουν. 
Για όλους αυτούς του λόγους νομίζω ότι ένα σχήμα που πρωταγωνιστεί πρέπει να είναι άρτιο σε όλα. Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια θεωρώ ότι έχουν γίνει κάποιες άστοχες κινήσεις που «σπιλώνουν» το image του group με τελευταία το να τραγουδήσει ο DeMaio (μπάσο) μια από τις συνθέσεις του πρόσφατου EP που κυκλοφόρησε φέτος. Ειλικρινά όταν έχεις δίπλα σου μια από τις καλύτερες φωνές που έχει βγάλει το είδος, δεν υπάρχει λόγος να κάνεις κάτι τέτοιο, τουλάχιστον όταν οι φωνητικές σου ικανότητες είναι πολύ άσχημες. Γενικά ο ίδιος τουλάχιστον για μένα βάζει αρκετές φορές το «εγώ» πάνω από το «εμείς» και χαλάει όλη η εικόνα που θα έπρεπε να υπήρχε. Συγκροτήματα πως οι MANOWAR κανονικά καλό θα είναι να δισκογραφούν πιο συχνά γιατί πάντα ο οπαδός περιμένει τις δουλειές ενός «μεγάλου» group με μεγαλύτερη ανυπομονησία. Παρόλα αυτά, το σχήμα έχει γράψει με χρυσά γράμματα το όνομα του στην metal ιστορία και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο και μη συζητήσιμο. Η μουσική κληρονομία που έχει αφήσει μέχρι στιγμής δεν θα πρέπει να λείπει από καμία ολοκληρωμένη δισκοθήκη ενός οπαδού σε οποιαδήποτε μορφή. Άλλωστε νομίζω ότι η μουσική τελικά είναι αυτό που μένει και είναι το σημαντικότερο.                  

Θοδωρής Μηνιάτης 

Προτού πω αυτό που θέλω πραγματικά να πω εδώ για το σημερινό Band of the week, πρέπει να ομολογήσω πως μέχρι και σήμερα ακούω με ενδιαφέρον τη τετράδα δίσκων των MANOWAR που από την εφηβεία μου με συνόδευαν, τα “Battle hymns”, “Into glory ride”, “Sign of the hammer” και “Hail to England”. Είμαι οπαδός του επικού ήχου και ύφους και εννοείται φυσικά πως οι εν λόγω δίσκοι είναι σπουδαίοι, υπήρξαν επιδραστικοί και παραμένουν διαχρονικοί για όλο το φάσμα της heavy metal μουσικής. Αλλά σε αντίθεση με τον οπαδό που ήμουν παλιότερα, σήμερα δεν μπορώ να ακούσω MANOWAR χωρίς να γελάσω και εν τέλει να εκνευριστώ με το πόσο τετριμμένοι και γελοίοι είναι οι στίχοι τους, το image και το ποιόν των DeMaio και σία και με τον υπερβάλλοντα ανδρισμό τους και το μισογυνισμό που είναι εντελώς μα εντελώς αχρείαστα (κάτι οικτρότητες τύπου “Pleasure slave” πείτε ότι είναι για πλάκα δεν ξέρω τι, μου προκαλούν εμετό). Φυσικά εννοείται πως θα φάω κράξιμο από τους – γεμάτους-τεστοστερόνη-οπαδούς γιατί υπάρχουν και γυναίκες που ακούνε MANOWAR, αλλά δεν είπε κανείς πως δεν υπάρχουν και γυναίκες που ενισχύουν τέτοιες τοξικές ιδεολογίες. 
Μετά όμως από το περιστατικό με τον Logan και τον, στη καλύτερη, αδέξιο χειρισμό της μπάντας, δεν μπορώ παρά να εκφράσω την αηδία μου σε μια μπάντα που μιλάει στους στίχους της για αντροσύνη, θάρρος, ήθος (και δασύτριχο στήθος) και που έκανε ουσιαστικά τα στραβά μάτια στο γεγονός ότι ο κιθαρίστας (σιγά τον κιθαρίστα κιόλας) τους είχε πορνογραφικό υλικό με τετράχρονα παιδιά. Να επιλέξω κομμάτι τώρα; Επειδή υπάρχει μια τεράστια και σπουδαία προσωπικότητα πίσω από το μικρόφωνο, ο Orson Welles, πάμε το “Dark avenger”. 

Φίλιππος Φίλης

MANOWAR λοιπόν… αν μη τι άλλο αυτό το band of the week θα έχει πολύ πλάκα. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όλοι θα συμφωνήσουμε ότι αυτό που μας ενοχλεί περισσότερο είναι ο εγκέφαλος που αποδεδειγμένα ΔΕΝ έχουν, παρά οι αρκετοί ανεπαρκείς μέχρι κακοί δίσκοι που βγάλανε. Οι «βασιλιάδες» του μεταλλικού ήχου όπως αρέσκονται οι ίδιοι να αυτοαποκαλούνται, ήρθαν από πολύ νωρίς στη ζωή μου και δε μπορώ να κρύψω ότι ήταν από τις πλέον αγαπημένες μου μπάντες, τουλάχιστον μέχρι να τελειώσω το δημοτικό. Ήταν αρχές του ’88 όταν άκουσα το σχετικά πρόσφατο “Fighting the world” με το οποίο και πωρώθηκα και το οποίο παραμένει πολύ αγαπημένο άλμπουμ της ζωής μου. Φανταστείτε την έκπληξη που βίωσα πηγαίνοντας πίσω στα προηγούμενα τέσσερα και αδιαμφισβήτητα δεκάρια τους. ΟΚ όταν είσαι και πιτσιρικάς, εξιτάρεσαι λίγο από αυτό το επικό, το σπαθί/τσεκούρι/ότι άλλο θες που κόβει κεφάλια, σκοτώνει τους κακούς, το καλό θριαμβεύει και το τίμιο μέταλλο κυριαρχεί σε όλο τον κόσμο. Κλισέ, αλλά πωρωτικό. Όσο μεγαλώνεις καταλαβαίνεις την γραφικότητα της κατάστασης και προτιμάς να μένεις στις στιγμές που τους αγάπησες και που άνοιγαν το στόμα τους πολύ λιγότερο ή μόνο για να τραγουδάνε, καθώς όταν το κάνανε για άλλους λόγους, η έπαρσή τους γυρνούσε μπούμερανγκ και έχασαν το σεβασμό ακόμα και όσων τους υπερασπιζόντουσαν μέχρι τέλους.
Ήμουν κι εγώ ένας εξ αυτών και τουλάχιστον μέχρι ΚΑΙ το “Warriors of the world” τους βρίσκω εμπνευσμένους, με τσίπα και αξιοπρεπέστατους, πάντα μουσικά. Είχαν ένα μοναδικό τρόπο να προκαλούν ανόρθωση συναισθημάτων στον μέσο οπαδό, είχαν την τύχη να έχουν έναν από τους τρείς-πέντε-δέκα καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών της μουσικής μας, τον Eric Adams. Ο άνθρωπος ακόμα και σήμερα στα σχεδόν 65 παρακαλώ, τετραγωνίζει τον κύκλο με τη φωνή του και είναι ο πιο σοβαρός από το αχώριστο δίδυμο με τον Joey DeMaio, όχι πάντα βέβαια καθώς κι αυτός πολλάκις έχει πέσει σε λούμπα άστοχων δηλώσεων, αλλά συγχωρείται λόγο πρότερου έντιμου βίου κι επειδή είναι ο μόνος σταθερός στις συναυλίες τους όλα αυτά τα χρόνια. Συναυλίες οι οποίες μπορεί να σε κάνουν να πεθάνεις στο γέλιο συν την χάλια απόδοση (Αθήνα 1999, «αυτή η πόλη δεν έχει αρκετό ρεύμα για να σηκώσει συναυλία Manowar»), να γουστάρεις με την απόδοση αλλά να κάνουν όλο τον κόσμο να σέρνεται στο πάτωμα κάνοντας κοιλιακούς (Hellfest 2009, βραβεύουν τον διοργανωτή με τα περίφημα επίχρυσα “balls of steel”, το ορκίζομαι έφυγαν δάκρυα από όλους, είχαμε γονατίσει), να είναι τόσο χάλια που να θες να το ξεχάσεις και να θες να τους βάλεις οριστικό Χ (Sonisphere 2010 Σόφια, παραπονέθηκαν που παίξανε κάτω από τους RAMMSTEIN, που δεν τους είχαν στα μπλουζάκια του φεστιβάλ και το «ευχαριστώ» τους στους οπαδούς ήταν εμφάνιση που ακόμα και punk μπάντα θα την έκραζε) και να σε πάνε στο Θεό από άποψη απόδοσης και συναισθημάτων (το τριήμερο στη Θεσσαλονίκη το 2011 που παίζανε όλο το “Battle hymns”, ίσιωσαν και τα βουνά).
Η φάση ήταν πάντα ότι έβαζα το σεβασμό μου και τις αναμνήσεις μου πάνω από τις ανοησίες που κάνανε και λέγανε και λες και εθελοτυφλούσα, δεν ήθελα να δω ότι ήταν καρικατούρες του εαυτού τους. Ελάτε λίγο στη θέση μου, γαλουχήθηκα μαζί τους, πέρασα υπέροχες στιγμές, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου μεταλλά και μουσικόφιλο ήταν πάντα εκεί, σύντροφοι ζωής, στιβαροί, αγέρωχοι, πειθήνιοι. Με εξιτάριζε το γεγονός ότι είχαν κιθαρίστα που λεγόταν Ross The Boss (παικτάρα όσο ελάχιστοι), το ότι βρήκαν τον Scott Columbus επειδή τον είδαν να βαράει αμόνι (εντάξει, πόσο πιο metal) και που σε κάθε παλιά τους συναυλία θρυμμάτιζε το σετ του από το πόσο δυνατά έπαιζε, με αποτέλεσμα να πάρουν ειδικά κατασκευασμένο σετ για να αποφύγουν έξοδα σε αλλαγές τυμπάνων. Αγαπώ και πάντα θα αγαπώ πολλά που τους περιβάλλουν, αλλά έχει μπει εδώ και πολλά χρόνια ένα τεράστιο Χ στη σχέση μου μαζί τους, κυρίως επειδή το ανοίγουν και δεν το βουλώνουν με αρλούμπες πολύ μεγαλύτερες από το  -ήδη  χαμηλό- μπόϊ τους κι επειδή μου έχουν σκοτώσει τα νιάτα μου σε πολλούς τομείς (κάπως σαν τους MAIDEN, απλά αυτοί με σκότωσαν καθαρά μουσικά, MANOWAR τουλάχιστον μέχρι 2002 αντέχω και σχηματίζω και το σήμα με τη γροθιά). 
Είναι τόσα πολλά αυτά που μπορώ να πω, αλλά το τελικό καρφί στο φέρετρο της σχέσης μου μαζί τους είναι που δεν πήραν ξεκάθαρη θέση για τον Karl Logan κι αυτά τα επαίσχυντα που έκανε και κάνανε τα παγώνια. Σύμφωνοι, θα λερωνόταν το όνομα τους αλλά τουλάχιστον θα ήταν πολύ πιο διάφανοι ως προς το σκεπτικό τους σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Χάσανε ακόμα περισσότερους πόντους στη συνείδηση πολύ κόσμου και το ποτάμι δεν μπορεί να φέρει πίσω τα παλιά μεγαλεία γιατί οι ίδιοι αντέστρεψαν τη ροή του. Μεγάλη μπάντα όπως και να έχει, πολύ μικροί άνθρωποι όμως, για να μη θυμηθώ ατάκες του DeMaio για ευπαθείς ομάδες που ήταν να κάτσουν σε διάζωμα σε συναυλία τους και απαίτησε να κατέβουν με την αιτιολογία «κανείς δεν στέκεται πάνω από τους MANOWAR». ΣΗΡΙΟΥΣΛΥ; Για γελοιότητες τύπου τελευταίο ΕΡ,  άστοχες κι αχρείαστες επανηχογραφήσεις δίσκων και τα λοιπά, δεν θα κάνω σε κανέναν τη χάρη να τα αναλύσω. Εννοείται ότι δεν θα πάω στη συναυλία τους γιατί θέλω να τους θυμάμαι για τα ελάχιστα καλά που μου έχουν απομείνει μέσα μου, πάντα θα είμαι οπαδός τους και θα τους είμαι υπόχρεος που με βοήθησαν πολύ στα πρώτα μου μεταλλικά βήματα και πάντα θα θέλω να τους μιλήσω όπως τους αξίζει αν σταθώ απέναντι τους face to face ενώ θα με κοιτάνε με το κλασσικό υπεροπτικό υφάκι τους. Τραγούδια και τραγουδάρες γράψανε δεκάδες, σαν αυτό εδώ όμως… ΚΑΝΕΝΑ!

Άγγελος Κατσούρας

“Other bands play… MANOWAR kill!” ειπώθηκε κάποτε, και από τότε αυτό έγινε σύνθημα στα χείλη αμέτρητων οπαδών που ταυτίστηκαν με την μουσική μιας μπάντας η οποία εγκαθίδρυσε πρώτη, περισσότερο από κάθε άλλη, το επικό στοιχείο στον χώρο του heavy metal. Η δεύτερη πλευρά του “Battle hymns” ήταν ένα shock για τον μέσο μεταλλά των αρχών της δεκαετίας του ’80. Και για τους μεταλλάδες των επόμενων γενεών, το shock μπορεί να λεγόταν “Into glory ride”, “Hail to England”, ή “Sign of the hammer”. Για μένα είχε το όνομα ενός τραγουδιού: “Black wind, fire and steel”. Πίσω στην πρώτη Γυμνασίου. Είχε την εικόνα του Eric Adams. Αυτού του αειθαλούς ερμηνευτή που ακόμη και ο χρόνος μπορεί να μην λυγά μπροστά του, κάνει όμως πίσω. Ναι, οι MANOWAR του σήμερα δεν είναι οι MANOWAR του 1985. Ούτε καν του 2000 και δεν είναι ηλικιακό το πρόβλημά τους. Είναι θέμα έμπνευσης. Κακά τα ψέματα, αν αγαπάς πολύ κάτι κι αυτό το κάτι έχει δυνατότητες μεγάλες, πρέπει να είσαι αυστηρός μαζί του. Η πρώτη τους τετράδα είναι όνειρο, το “Fighting the world” έχει μεγάλες στιγμές αλλά και μεγάλες μπαρούφες, ωστόσο περνά το test. Το “Kings of metal” είναι μεγαλειώδες και ο τελευταίος ΜΕΓΑΛΟΣ δίσκος τους, ήταν το “Triumph of steel”. Το “Louder than Hell” απελπιστικά μέτριο και ο τελευταίος πραγματικά καλός, το “Warriors of the world”. Με το “Gods of war” κάναμε τα στραβά μάτια, με το “Lord of steel” μας βγήκαν τα μάτια, και τα αυτιά. Η παρακμή μιας τεράστιας μπάντας, σε όλο της το μεγαλείο. Η τριλογία των EP που έρχεται, βλέπω να κινείται στα τελευταία άθλια επίπεδα, καθώς το πρώτο δείγμα ήταν απογοητευτικό. Θα τους δούμε λοιπόν σε μια φάση της καριέρας τους που θα πρέπει να δώσουν τα πάντα στην σκηνή, για να αντισταθμίσουν την στουντιακή παρακμή. Το συναυλιακό τους παρελθόν στην χώρα μας, πλούσιο. Το 1992 ήταν απλά καλοί, αλλά η πώρωση και το πάθος του κόσμου εκτόξευσε το live στον Θεό. Το 1994 και το 1999, χάλια μαύρα. Το 2007 και το 2011, ζήσαμε ονειρικές στιγμές. Όπως καταλαβαίνετε, το συγκρότημα αυτό είναι ικανό για το καλύτερο και για το χειρότερο. Γιατί MANOWAR δεν είναι το “The Gods made heavy metal”, το “Carry on”, το “Blow your speakers”, το “Metal warriors”. Είναι το “Secret of steel”, το “Mountains”, το “Bridge of death”. Δεν είναι οι chopper μηχανές, οι γυμνόστηθες γκόμενες στην σκηνή και οι οπαδοί που γρατζουνάνε κιθάρες για να τις «γ@μήσουν». Είναι το ΑΠΟΛΥΤΟ επικό συναίσθημα, είναι οι αριστουργηματικοί στίχοι, είναι οι πολεμικοί παιάνες που μας ανάθρεψαν μουσικά όλα αυτά τα χρόνια. Θα έχετε ακούσει πολλά για το setlist. Κάτι ακούγεται πως θα υπάρξουν αλλαγές. Προσωπικά, καταλαβαίνω πλήρως την λογική των κεντροευρωπαίων και βορειοευρωπαίων οπαδών, που μάλλον το γούστο τους υπερίσχυσε στην ψηφοφορία για την κατάρτισή του. Αν γινόταν εδώ, δεν ξέρω αν βλέπαμε κομμάτι νεότερο του 1989. Όπως και να’χει λοιπόν, εκεί θα είμαστε. Και ας μην είναι η «τελική μάχη». Και ας «φάγαμε παπά» α λα SCORPIONS. Θα είμαστε εκεί για όλες εκείνες τις στιγμές που ζήσαμε με την μουσική τους ως soundtrack. Για τις φορές που τους ακούγαμε στο σχολείο στο διάλειμμα φανερά και στο μάθημα κρυφά. Για τις ατελείωτες ώρες σκιτσαρίσματος του logo τους σε θρανία, σάκες, βιβλία και τετράδια. Για τις μάπες που έφαγαν κάτι rave-άδες κάποτε, όταν παιζόταν το “Hail and kill” σε μια χοροεσπερίδα. Για το αίμα στο συμβόλαιο. Για τον Orson και τον Christopher. Γιατί το είπαμε στην αρχή… “Other bands play… MANOWAR kill!”

Δημήτρης Τσέλλος

Είναι σίγουρα ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα συγκροτήματα της σκληρής μουσικής! Έχουν φανατικούς πολέμιους και ορκισμένους πολέμιους τους. Το σίγουρο είναι ότι στα πρώτα 4 album τους δημιούργησαν μια ολόκληρη σχολή, πάνω στην οποία «πάτησαν» ορδές συγκροτημάτων του λεγόμενου «επικού» metal. Μέχρι και τον Quorthon θεωρούν πολλοί ότι επηρεάστηκε από τους MANOWAR για να αλλάξει τον ήχο των BATHORY μετά το “Blood, fire, death”. Στα live τους τα πράγματα είναι καθαρά θέμα γούστου. Υπάρχουν οπαδοί τους που γουστάρουν τα λογίδρια του DeMaio και άλλοι που σκίζουν τα ρούχα τους ακόμα και στα κομμάτια τους μετά το “Louder than hell” – από εκεί που ξεκίνησε η μεγάλη τους κατηφόρα για εμένα! Όπως και να έχει οι MANOWAR μένουν ένα εφηβικό άκουσμα για το οποίο οφείλω πολλές αναμνήσεις ακροάσεων του “Hail to England”, που θεωρώ τεράστιο album ακόμα και σήμερα! Ακόμα με κάνει να ανατριχιάζω το “Bridge of death”…

Λευτέρης Τσουρέας

 

Η περίοδος 1982-1992 ήταν μια σπουδαία εποχή για το επικό metal των ΜΑΝΟWAR. H μπάντα όταν έβγαζε τους ανεπανάληπτους δίσκους της όπως τα “Hail to England”, “Ιnto glory ride” και “Sign of the hammer” δεν είχε αντίπαλο στην κατηγορία της.  Μέχρι και το “The triumph of steel” οι ΜΑΝΟWAR κυκλοφορούσαν από πολύ καλά albums και πάνω. Στο “Louder than  hell” εμφανίσθηκαν τα πρώτα σημάδια κόπωσης (με μόλις 2 albums οι ΜΑΝΟWAR στα 90’s) και για μένα η τελευταία τους πολύ καλή δουλειά ήταν το “Warriors of the world” του 2002. 
Έκτοτε, ότι έχουν κυκλοφορήσει είναι τουλάχιστον μετριότητα (ο πιο ευγενικός τρόπος για να χαρακτηρίσεις δίσκους σαν το “Τhe Lord of steel”) και προσωπικά δεν μου καίγεται καρφί για ότι κάνουν πλέον, πόσο δε να πάω να τους δω σε κάποια συναυλία τους. Τους έχω δει στα 90’s και ήταν το μόνο από τα μεγάλα σχήματα που δεν μπόρεσε να μας πείσει στα live του. Δυστυχώς. Είναι τραγική η κατάσταση που βρίσκεται μουσικά η μπάντα τα τελευταία πολλά χρόνια και πολλοί από εμάς που τους αγαπήσαμε την χρυσή εποχή τους, θλιβόμαστε πραγματικά με όλα όσα διαβάζουμε και ακούμε από το στρατόπεδο τους τα τελευταία 15-20 χρόνια.  
Αγαπώ τους ΜΑΝΟWAR για την περίοδο 1982 -1992,θεωρώ ότι ήταν ένα τεράστιο σχήμα με μεγάλη προσφορά και επιρροή στο metal χώρο και άφησε πίσω του μνημειώδεις δίσκους. Για το μόνο που θλίβομαι είναι για τον Eric Adams (ένας από τους πιο μεγάλους και πιο τεράστιους ερμηνευτές που έχουν περάσει στα 50 χρόνια της metal ιστορίας) που δεμένος στο άρμα του σχήματος, δεν μας χάρισε όλα αυτά τα χρόνια κάποια guest συμμετοχή η μια συνεργασία με άλλους μουσικούς του χώρου, όπως τόσοι και τόσοι συνάδελφοι του κάνουν τα τελευταία χρόνια. 
Για φανταστείτε, τι μπορεί να είχαμε ακούσει αν “δάνειζε” την φωνή του και συμμετείχε πιο ενεργά στον χώρο συνεργαζόμενος  με κάποιον πιο ευφάνταστο συνθέτη από τον DeMaio; Λέω εγώ τώρα….και ονειρεύομαι. 

Γιάννης Παπαευθυμίου

Το Band of the week αυτής της εβδομάδας έχει να κάνει με ένα σχήμα που δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι μάλλον ποτέ στα αγαπημένα μου σχήματα όχι όμως για μουσικούς λόγους αλλά καθαρά λόγο νοοτροπίας, συμπεριφοράς και λογικής του αρχηγού του σχήματος. Στον τομέα της μουσικής όμως οι MANOWAR έχουν γράψει πολύ μεγάλους και ιστορικούς δίσκους, έχουν δώσει τα μέγιστα μαζί με δυο τρεις άλλες μπάντες σε έναν ήχο που ήταν ανέκαθεν στους αγαπημένους μου αυτόν του heavy/epic/power. Στα κάτι λιγότερο από σαράντα χρόνια λοιπόν έχουν προσφέρει μεγάλες δισκάρες και μάλιστα με ένα εξαιρετικό σερί, από το ντεμπούτο ''Battle Hymn'' μέχρι και το ''The Triumph of steel'' κατά την γνώμη μου σε καμία περίπτωση δεν βρίσκεις δίσκο τους που κινείται κάτω από οκτάρι στην χειρότερη, φυσικά μέσα εννοείται πως συμπεριλαμβάνεται και το ''Fighting the world'' που για πολλούς δεν βρίσκεται στο πάνω ράφι. Με το σερί αυτό των δίσκων και τους μεγάλους και διαχρονικούς ύμνους που περιλαμβάνονται σε αυτούς οι MANOWAR έχουν κερδίσει επάξια μια θέση στα κορυφαία σχήματα του heavy metal κατορθώνοντας δικαίως νομίζω να κερδίσουν την εκτίμηση των μη οπαδών αλλά και να έχουν χτίσει με τα χρόνια ένα πολύ δυνατό και φανατικό πυρήνα οπαδών. Από το ''Louder than hell'' και μετά βέβαια δεν νομίζω ότι έχουν καταφέρει ποτέ να δώσουν κάτι τόσο μεγάλο όσο στην πρώτη περίοδο που αναφέραμε, ενώ κάποιες δουλείες είναι και πολύ κατώτερες των προσδοκιών αλλά δεν νομίζω ότι έχει και καμιά σημασία αυτό στην τελική καθώς η ιστορία έχει γράψει το όνομα των MANOWAR ανάμεσα στους μεγάλους του χώρου. Για αγαπημένο δίσκο σίγουρα θα μπορούσα να πω τουλάχιστον τρεις – τέσσερις αλλά επειδή έναν πρέπει να διαλέξω θα πω το έπος ''Hail to England'' και για κομμάτι θα επιλέξω το ''Bridge of death'' από τον ίδιο δίσκο.

Παναγιώτης Γιώτας

Αφήνουμε κατά μέρος την αστεία γραφικότητα και την προκλητική υπεροψία. Αφήνουμε κατά μέρος το πόσο εύκολα ο Joey DeMaio θα μπορούσε να γίνει “μικρόφωνο” στο WWE και ο Eric Adams μοντέλο για διαφήμιση baby oil. Αφήνουμε κατά μέρος ακόμα και τα μπλεξίματα του βασιλέως αυνάνα και κατ’ ευφημισμόν κιθαρίστα (πρώην, ευτυχώς) Karl Logan με τον νόμο υπό σοβαρές κατηγορίες. Εξάλλου, οι MANOWAR πουλάνε ένα macho gimmick που δεν είναι για να παίρνεται στα σοβαρά από οποιονδήποτε νοήμονα άνθρωπο. Αλλά, κανένα συγκρότημα πλην BATHORY δεν απέδωσε τόσο πειστικά το επικό συναίσθημα στο metal. Ακούς MANOWAR, και τραβάς το longsword, έτοιμος να μοιράσεις θάνατο καβάλα στο άσπρο σου άλογο. Στο τέλος της ημέρας, ξεκουράζεσαι συντροφιά ποτού και αιθέριων υπάρξεων πρόθυμων να “ανακουφίσουν” τον πολεμιστή. Σίγουρα, γραφική εικόνα, αλλά αν δε σου δημιουργούν τέτοιες εικόνες οι MANOWAR, έχουμε θέμα!  
Την 14η Ιουνίου, ένα προσωπικό μου όνειρο, γίνεται πραγματικότητα. Ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που άκουσα στο metal (ΑΘΑΝΑΤΟ "The triumph of steel") θα παίξουν live μπροστά μου. Ιδανικά θα προτιμούσα με τον γίγαντα Scott Columbus και τον Ross The Boss, αλλά ας μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Κανονικά, έπρεπε να βάλω όλο το ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ "Hail to england", αλλά θα αρκεστώ στο καλύτερο κομμάτι που γράψανε ΠΟΤΕ....το "Bridge of death"! I know the one who waits....Satan is his name....across the bridge of death....there he stands in flame!

Γιάννης Σαββίδης

 

Τώρα τι να γράψεις, τι να πεις… Μιλάμε για μια μπάντα που για τον γράφοντα ήταν μια από τις αγαπημένες του, μια μπάντα που, με τις πρώτες τις κιόλας δουλειές στρογγυλοκάθησε δίπλα στο θρόνο του Όντιν στη Βαλχάλλα και που η ίδια γκρεμοτσακίστηκε μερικά χρόνια αργότερα στα Τάρταρα. Όχι γιατί δεν μπορούσε να μείνει εκεί ψηλά, αλλά δεν ήθελε. Για μένα οι MANOWAR “πέθαναν” δισκογραφικά το 2002 (για άλλους ακόμη νωρίτερα) με το “Warriors of the world” να αποτελεί την τελευταία αξιοπρεπή δουλειά τους. Από εκεί και πέρα όχι μόνο κυκλοφόρησαν δίσκους που σίγουρα δεν είναι αντάξιοι του ονόματος τους αλλά προχώρησαν και σε κινήσεις ανοσιουργήματα όπως τις επανηχογραφήσεις του “Battle hymns” και του “Kings of metal”.  Και αν νομίζετε ότι υπάρχει σωτηρία, (όπως έλπιζα και εγώ) ακούστε το EP “The final battle” και μετά ελάτε να συζητήσουμε. Ειλικρινά είναι από τις περιπτώσεις που με θλίβουν πολύ γιατί εκτιμώ ότι αν είχαν γίνει σωστές κινήσεις από τη μεριά τους (από την μεριά του DeMaio δηλαδή, μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας) οι MANOWAR θα ήταν ακόμη στην κορυφή. Και δεν μπορείς να μην μελαγχολήσεις ακούγοντας αυτήν την ΤΕΡΑΣΤΙΑ φωνή που ακούει στο όνομα του Eric Adams να χαραμίζεται και να γίνεται έρμαιο στα κάθε λογής τερτίπια του εγωκεντρικού μπασίστα. Δεν μπορείς να μην εκνευριστείς βλέποντας την στάση που κράτησαν στην υπόθεση Logan. Και, τέλος, δεν μπορείς να ρίχνεις τα χαρτιά κάθε φορά που έρχονται για συναυλία για να προβλέψεις αν το live θα είναι αντάξιο των προσδοκιών σου ή θα είναι πάλι άλλη μια φόλα. Έτσι στις 14 Ιουνίου οι MANOWAR μας επισκέπτονται για μια τελευταία (;;;) φορά και ελπίζουμε αυτή τη φορά να είναι όπως πρέπει. Με αφορμή αυτό το γεγονός η αναδρομή στο ένδοξο παρελθόν τους είναι δεδομένη, τότε που οι MANOWAR έγραφαν ΕΠΗ για την πλάκα τους, τότε που βρίσκονταν στην κορυφή του κόσμου…

Θοδωρής Κλώνης

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: SOTO

17 Σεπτεμβρίου, 2019 - 15:30 Rockhard

Στις 28 Σεπτεμβρίου, έρχεται στο Crow ένας από τους σημαντικότερους τραγουδιστές της γενιάς του, ο Jeff Scott Soto με την μπάντα του, τους SOTO. Ως Rock Hard, μερικά χρόνια πριν είχαμε διοργανώσει κι...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: TOOL

10 Σεπτεμβρίου, 2019 - 13:15 Rockhard

Οι TOOL, πέρα από το γεγονός ότι είναι ένα από τα επιδραστικότερα σχήματα της τελευταίας 20ετίας, γίνονται Band of the week στο Rock Hard, επειδή επιτέλους κυκλοφόρησαν το “Fear inoculum”, τον πιο...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SLIPKNOT

3 Σεπτεμβρίου, 2019 - 01:30 Rockhard

Και οι μόνιμες στήλες θέλουν τις διακοπές τους, γιατί όχι; Έτσι και η αγαπημένη μας στήλη, Band Of The Week, έκανε τα μπάνια της, γέμισε μπαταρίες κι επανήλθε δριμύτερη τον Σεπτέμβριο. Και μάλιστα...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: RUSH

29 Ιουλίου, 2019 - 20:45 Rockhard

Οφείλαμε στους εαυτούς μας, να βρούμε μία καλή αφορμή για να έχουμε ως Band of the week τους RUSH. Και τη βρήκαμε με τα γενέθλια του Geddy Lee, ο οποίος μόλις έκλεισε τα 66  του χρόνια!!! Ως εκ...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SAVATAGE

22 Ιουλίου, 2019 - 22:45 Rockhard

Ψάχναμε αφορμή για να έχουμε τους SAVATAGE ως μπάντα της εβδομάδας και ποια καλύτερη από τα 60α γενέθλια του ηγέτη τους, Jon Oliva… Αγαπημένο συγκρότημα σύσσωμης της συντακτικής ομάδας του Rock Hard...

[περισσότερα]