BAND OF THE WEEK: PRIMORDIAL

27 Μαρτίου, 2018 - 01:00

Οι Ιρλανδοί extreme metallers, PRIMORDIAL, αγαπιούνται όσο λίγα συγκροτήματα από το ελληνικό κοινό και με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου, ένατου άλμπουμ τους, “Exile amongst the ruins” από τη Metal Blade, οι συντάκτες του Rock Hard βρήκαν την ευκαιρία να γράψουν τη γνώμη τους για το γκρουπ κι όλοι εσείς –όπως πάντα- να ψηφίσετε τον αγαπημένο σας δίσκο.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω υπάρξει οπαδός, ούτε καν φίλος της μουσικής των PRIMORDIAL. Οριακά ξεχωρίζω από τη δισκογραφία τους το “The gathering wilderness” και το “To the nameless dead”, ομολογώ όμως ότι τις φορές που τους έχω δει live κι έχω μιλήσει με τον ηγέτη τους, τον τραγουδιστή Alan “Nemtheanga” Averill, έχω εντυπωσιαστεί. Η σκηνική παρουσία αυτού του ανθρώπου και η εκφραστικότητά του είναι κάτι το εντυπωσιακό, σε σημείο που να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον ακόμα και σε στιγμές που τα τραγούδια μου φαίνονταν αδιάφορα. Ο τρόπος που βάζουν τις κέλτικες επιρροές τους, χωρίς να το παρακάνουν κατά τη γνώμη μου όπως οι CRUACHAN, καταδεικνύει σχήμα που γνωρίζει να διαχειρίζεται τη μουσική του με τρόπο αριστοτεχνικό. Μπορεί να μην είναι του γούστου μου, έχουν όμως το respect που τους αναλογεί…

Σάκης Φράγκος

 

Ωραία το Band Of The Week του Μαρτίου, με αγαπημένες μπάντες!
Ελλάδα – Ιρλανδία συμμαχία και δεν είναι και πολύ περίεργο που οι PRIMORDIAL είναι μία μπάντα πολύ αγαπητή στη χώρα μας.
Όταν ξεκινάς σαν cover μπάντα διασκευάζοντας BATHORY και VENOM, ε όταν θα κάνεις τα δικά σου πράγματα, τότε ειδικά η BATHORY-ίλα θα «βρωμάει» από χιλιόμετρα. Και έτσι έγινε και με τους φίλτατους Ιρλανδούς. Ένα σχήμα με ιδιαίτερο και χαρακτηριστικό ήχο, που ακούς ένα κομμάτι και ακόμα και αν δεν το ξέρεις, αναγνωρίζεις ποια μπάντα είναι αν έχεις ακούσει λίγο από τη μουσική τους. Φυσικά, είπαμε, οι BATHORY, ειδικά των επικών δίσκων τους, είναι εδώ, οι PRIMORDIAL θα μπορούσαν να είναι και τα ανήψια (ηχητικά) του Quorthon, όμως έχουν καταφέρει και έχουν περάσει και την προσωπικότητά τους μέσα, κάνοντας τη μουσική τους μοναδική. Αν αρέσουν ή όχι, κλασικά είναι θέμα γούστου. Όμως μοναδικοί ηχητικά, είναι. Folk με epic, με pagan, με τα εξάρια να σε κουνάνε διαρκώς και κάποιες ατμοσφαιρικές στιγμές να σε ταξιδεύουν. Στα live τους δε, η καλοπέραση αν είσαι οπαδός, είναι ένα σιγουράκι, ΟΚ, με εξαίρεση εκείνο το classic πλέον τρα-γι-κό live στο AN Club που ο Simon ήταν τόσο χάλι που παίζει να μην ήξερε καν που βρίσκεται και αναγκαστικά το live σταμάτησε νωρίς. Η εξαίρεση του κανόνα όμως, αφού έχουμε περάσει κάτι υπέροχα τρίωρα με δαύτους. Και ο Alan είναι από τους πλέον χαρισματικούς frontmen που υπάρχουν εκεί έξω. Επιβλητικότατος στη σκηνή, με αυτή τη φωνή που σε διαλύει στα πιο σπαρακτικά σημεία τους. 
Αν κάτι μπορείς να πεις για τους PRIMORDIAL σαν αρνητικό, είναι ότι δεν υπάρχει καμία ιδιαίτερη εξέλιξη στον ήχο τους, πλήν λίγων εξαιρέσεων, κάτι όμως που δεν επηρεάζει την ποιότητα του κάθε δίσκου, αφού έχουν τον τρόπο να καταφέρνουν μέσα από την όποια επανάληψη να συνθέτουν υπέροχα τραγούδια. Την ώρα που γράφω το κείμενο, δεν έχω ακούσει το νέο τους άλμπουμ, όμως τα πρώτα δείγματα δείχνουν κάτι διαφορετικό… για να δούμε αν τελικά ΔΕΝ πρέπει να αλλάζουν κάποιες μπάντες.
Αγαπημένο κομμάτι το “Sons of the Morrigan” και αγαπημένος δίσκος το “The gathering wilderness”.

Φραγκίσκος Σαμοΐλης

 

 

PRIMORDIAL… Στην αρχή δεν τους ήξερα. Ή σωστότερα τους αγνοούσα επίτηδες, διότι είχαν στη μουσική τους ταυτότητα τον όρο black, που δεν μου καθόταν καλά (ούτε τώρα μου κάθεται ιδιαίτερα, απλά έχω κάνει και εγώ τις υπερβάσεις μου). Μέχρι που άκουσα ένα συντριπτικό έπος που ακούσει στο όνομα “Sons of the Morrigan”, από τον δίσκο “Storm before calm”. Τι σόι black ήταν αυτό; Εδώ ακούω έναν φόρο τιμής στους τεράστιους BATHORY! Τους έψαξα λοιπόν, και ανακάλυψα, έστω και κάπως αργά, ένα εξαιρετικό συγκρότημα με δικό του ήχο, πανέμορφους ποιητικούς στίχους, άφθονο επικό συναίσθημα, εξαιρετικούς δίσκους και μια πληθώρα τρομερών τραγουδιών. Περιττό να πω πως δεν νοείται οπαδός του επικού μετάλλου (σε όλες του τις μορφές και εκφάνσεις - εκφράσεις) που να μην έχει επαφή με τούτο το συγκρότημα από το Δουβλίνο. Δεν μπορεί να σου αρέσει το doom και να μην έχεις την έμφυτη μελαγχολία τους σε εκτίμηση. Δεν είναι δυνατόν να αρέσκεσαι σε black ακούσματα και να μη τους έχεις ψηλά. Από τις λίγες τόσο ιδιαίτερες και ενωτικές περιπτώσεις στο σκληρό ήχο. Περιμένω με αγωνία να ακούσω ολοκληρωμένο το νέο τους πόνημα. Πιο πάνω ανέφερα ένα υπερ-έπος. Ε, ακούστε ένα ακόμη!

Δημήτρης Τσέλλος

 

 

Από τις πλέον αγαπημένες μου Metal μπάντες, οι PRIMORDIAL προέρχονται από την πολυσυλλεκτική Ευρωπαϊκή Black Metal σκηνή των early 90’s και τις εποχές του tape trading. Η οπτική τους πάνω στον ήχο αυτό ήταν εντελώς προσωπική και στηριζόταν ιδιαίτερα στην παράδοση του τόπου τους, στοιχείο που τους χαρακτηρίζει σε όλη τους την διαδρομή, από το “Dark Romanticism” demo του 1993 μέχρι και σήμερα. Ωστόσο ήταν με τον δεύτερο δίσκο τους, το σπουδαίο “A Journey’s End” (1998) όπου άρχισαν να βρίσκουν τον trademark ήχο τους, στον οποίο βασίστηκαν, επεκτείνοντάς τον φυσικά, και στους επόμενους δίσκους τους, με αποκορύφωμα κατ’ εμέ το σπαρακτικό “The Gathering Wilderness”. Με τη συνέπεια που προσφέρει ένα χαρισματικό δίδυμο όπως αυτό του κιθαρίστα Ciáran MacUiliam και του A.A Nemtheanga (τόσο ως frontman και ερμηνευτής όσο και ως στιχουργός) οι Ιρλανδοί έχουν πετύχει κάτι όχι και τόσο σύνηθες, να μην έχουν κυκλοφορήσει μέτριο άλμπουμ σε 25 χρόνια συνεπούς -σχετικά-  δισκογραφικής παρουσίας. Η πιο αδύναμη στιγμή τους στουντιακά είναι μάλλον το “Where Greater Men Have Fallen” (2014) το οποίο βέβαια ακόμα και εξαντλώντας τα όρια της αυστηρότητας, δύσκολα χαρακτηρίζει κανείς μέτριο, πόσο μάλλον όταν περιέχει και ένα από τα καλύτερά τους κομμάτια ever, το “Wield Lightning to Split the Sun”. Και τα δείγματα πάντως που μέχρι στιγμής έχουμε από τον επερχόμενο, 9ο δίσκο τους, χωρίς να είναι σε καμία περίπτωση άνοστα, μάλλον επιβεβαιώνουν το σκεπτικό μου πως τα καλύτερα χρόνια της μπάντας έχουν κατά πάσα πιθανότητα περάσει, κάτι απολύτως φυσικό και λογικό βέβαια. Στην αντίπερα όχθη, τα προσωπικά μου αγαπημένα είναι μάλλον το προαναφερθέν “The Gathering Wilderness” και το ενθουσιώδες και αρκετά υποτιμημένο ντεμπούτο τους “Imrama”, μέσα σε μια άψογη όπως προαναφέρθηκε δισκογραφία. Αξίζει επίσης να τονιστεί και το γεγονός ότι οι PRIMORDIAL είναι μία από τις πολύ λίγες μπάντες που χαίρουν καθολικού σεβασμού τόσο από τους “ακραίους” όσο και από τους πιο “παραδοσιακούς” μεταλλάδες κάτι που οφείλεται κυρίως στον επικό χαρακτήρα της μουσικής τους (δηλαδή BATHORY της Viking περιόδου και Celtic Folk επιρροές κατά βάση) και τον λυρισμό της που δύσκολα αφήνει κάποιον ασυγκίνητο.  

Νίκος Χασούρας

 

Oι PRIMORDIAL μου συστήθηκαν την εποχή του “Spirit the earth Aflame”.  Το παγανιστικό  κέλτικο folk/ black metal  τους, που έρχεται να πατήσει πάνω  στα επικά έργα των  BATHORY βαπτισμένους μέσα στη κολυμπήθρα  της  μελαγχολίας των  ΜY DYING BRIDE  ήταν κάτι το μοναδικό. Τα συναισθήματα που καταφέρνει να μας μεταδίδει κάθε φορά η μουσική τους και χάρη στην έμπειρη πένα και το ιδιαίτερο ταλέντο του  Alan Αverill  είναι μοναδικά και δεν τα συναντάς συχνά τα τελευταία χρόνια. 
Από το “Spirit the earth Aflame” και έκτοτε, για μένα προσωπικά οι PRIMORDIAL ανήκουν σε εκείνη την  κατηγορία συγκροτημάτων που θα αγοράσω κάθε νέα κυκλοφορία τους  χωρίς να χρειαστεί να ακούσω, διαβάσω η τσεκάρω οτιδήποτε. Με κλειστά μάτια, καθώς και η εμπιστοσύνη προς τις ικανότητες τους είναι πλέον δεδομένη. Εν αναμονή του “Exile amongst the ruins” λοιπόν…

Γιάννης Παπαευθυμίου 

 

Ήταν, είναι και θα είναι απεριόριστος ο σεβασμός μου απέναντι τους. Από την πρώτη ακρόαση του “A journey’s end” σε CD πριν 20 χρόνια – μάζευα ό,τι έβγαζε η Misanthropy records – απλά μαγεύτηκα. Για μεγάλο χρονικό διάστημα αγόραζα κάθε τους κυκλοφορία. Θεωρώ ότι το “Spirit the earth a flame” ως το magnum opus τους και το “Storm before calm” την ιδανική συνέχεια τους. 
Τί είναι εκείνο, όμως, που τους κάνει τόσο ιδιαίτερους; Θαρρώ πως είναι το γεγονός ότι είναι Ιρλανδοί! Προέρχονται από μια χώρα που δεν έχει σκηνή στο extreme metal και ήταν οι πρώτοι που σήκωσαν την παντιέρα από τα early 90’s. Κατάφεραν να έχουν ιδιότυπο ήχο ακόμα και από το demo τους που κυκλοφόρησε και σε CD με πραγματικά καλό ήχο! Θαρρώ πως είναι η μόνη μπάντα στη σκληρή μουσική που μπόλιασε τόσο ιδανικά το folk στοιχείο χωρίς να ακούγεται πανηγυρτζίδικο! Δεν το λέει κάποιος και λίγο αυτό το γεγονός έτσι δεν είναι;
Για τα live τους τι να πεις; Όσοι τυχεροί τους έχουν δει - στο AN κυρίως – έχουν να λένε για την εκπληκτική τους ενέργεια και τον φοβερό τους frontman. Ο Alan Averill μπορεί να περηφανεύεται τόσο για την θεατρικότητα του, όσο και για τη χροιά της φωνής τους. Ελάχιστοι τραγουδιστές στον ακραίο ήχου έχουν τα χαρίσματα της φωνής του!
Δεν περιμένω πλέον με τόση θέρμη να ακούσω νέο τους album όσο να τους ξαναδώ live. Ίσως λόγω το γεγονός ότι για μένα πλέον εμπλουτίζουν και δεν αναθεωρούν τον ήχο τους όπως έκαναν μέχρι και το “The Gathering Wilderness”. Όπως και να έχει το “Exile Amongst the Ruins” θα μπει στη λίστα με τα προς ακρόαση album τους και ελπίζω έστω και στο ελάχιστο να έχει στοιχεία να με εκπλήξει, κι ας είναι το πέμπτο album τους κάτω από την σκέπη της Metal Blade. Αν καταφέρει έστω και ένα κομμάτι τους να μου προκαλέσει την ίδια ρίγη συγκίνησης όπως το “Autumn's Ablaze”, τότε θα είμαι τρισευτυχισμένος!

Λευτέρης Τσουρέας

 

Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες του ελληνικού κοινού, μιας και ο τιτανοτεράστιος Alan Averill έχει κερδίσει όλα αυτά τα χρόνια τον σεβασμό των Ελλήνων οπαδών τόσο όταν βρίσκεται πάνω, όσο και κάτω από την σκηνή. Είναι σίγουρα το συγκρότημα που έχω δει τις περισσότερες φορές ζωντανά, με την πρώτη να τοποθετείται το 2008 στο υπόγειο του Underworld μαζί με τους MÁEL MÓRDHA. Αξέχαστη βραδιά, όπου είχαν έρθει έχοντας στις αποσκευές του το φρέσκο “To The Nameless Dead”, μοιράζοντας ωστόσο το setlist μεταξύ αυτού και του θρυλικού πια, “The Gathering Wilderness”. Δεν θα ξεχάσω (όπως και πολλοί άλλοι), το πάθος του Alan επί σκηνής, το συγκινητικό εκείνο “The Coffin Ships” και το δέσιμο με το κοινό που βρισκόταν μπροστά του. Από τότε, σε κάθε ζωντανή τους εμφάνιση αποζητείται αυτή η ένωση και όσοι τους ακολουθούν γνωρίζουν, ότι άλλο αυτό συμβαίνει και άλλοτε όχι. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την δισκογραφία της μπάντας. Οι παλιότεροι ίσως να προτιμήσουν το “Storm Before Calm” ή το “Spirit the Earth Aflame”, ωστόσο η απόλυτη μουσική ταύτιση, προσωπικά ήρθε με το “The Gathering Wilderness”. Είναι ο μοναδικός δίσκος που έχει ψήγματα και από τις δύο περιόδους της μπάντας, καθιερώνοντας έτσι αυτόν τον «νέο» ήχο, το πιο προσιτό και ταυτόχρονα πιο επικό, που κρατάει πια μια δεκαετία. Εν αναμονή λοιπόν του νέου δίσκου, δεν ξεχνάμε πότε και πως γεννήθηκε αυτό που αποκαλούμε σήμερα PRIMORDIAL. 

Νίκος Ζέρης

 

Αν ο Quorthon ήταν ένας Viking πολέμαρχος, από αυτούς που έκαναν επιδρομές στις ακτές της Αγγλίας και της Ιρλανδίας, τότε οι Κέλτες PRIMORDIAL θα ήταν σίγουρα απόγονοι του. Βαθιά επηρασμένοι τόσο από τη μουσική των BATHORY αλλά και των Κέλτικων καταβολών τους, οι PRIMORDIAL μας έχουν προσφέρει δίσκους διαμάντια, τόσο σε μουσικό, όσο και σε στιχουργικό επίπεδο. Ξεκινώντας αρχικα ως tribute μπάντα στους BATHORY και στους VENOM, κατάφεραν να δημιουργήσουν τον δικό τους προσωπικό ήχο, σφυρηλατημένο από φωτιά και ατσάλι και μπολιασμένο από την ιστορία και μυθολογία του Σμαραγδένιου Νησιού.  Στιβαρό, αγέρωχο, επικό metal με black ψήγματα, χωρίς πολλές υπερβολές. Απλό και μονολιθικό. Κάθε τους νέα κυκλοφορία αποτελεί σημείο αναφοράς και αντικείμενο συζήτησης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το ίδιο πιστεύω ότι θα συμβεί και με το επερχόμενο “Exile Amongst The Ruins” που θα είναι διαθέσιμο προς το τέλος του μήνα. Μέχρι τότε, η προσωπική μου επιλογή από τους Κέλτες πολεμιστές, είναι το εκπληκτικό “The Coffin Ships”.

Θοδωρής Κλώνης

 

Τι να πρωτογράψω για τους PRIMORDIAL... Η μουσική τους μιλάει κατευθείαν στη ψυχή μου και όποτε ακούω τα κομμάτια τους, ξεφεύγω από την κοινότυπη ή συνηθισμένη ακρόαση. Τα βιώνω! Δεν εξηγούνται αλλιώς τα συνεχή και έντονα ρίγη που διαπερνούν την σπονδυλική μου στήλη, όσο κρατάει η ακρόαση... Και δεν είναι μόνο η μουσικότητα και η ποιότητά τους που με κερδίζει, αλλά είναι κι αυτή η ριμάδα η ψυχή, το πάθος, το συναίσθημα κι η επική αύρα που ενσωματώνουν στα κομμάτια τους οι Ιρλανδοί, που τα ανεβάζουν σε άλλο επίπεδο. Χαίρομαι που τους πήρα χαμπάρι σχετικά νωρίς, μόλις στον 3ο τους δίσκο, το "Spirit the Earth Aflame". Έκτοτε τους ακολουθώ πιστά κατά τη διάρκεια της συνεχώς ανοδικής τους πορείας, μέχρι και την κυκλοφορία του ανυπέρβλητου "To the Nameless Dead", όπου η μπάντα πιστεύω πως έφτασε στο καλλιτεχνικό της απόγειο. Το "Redemption at the Puritan's Hand" που ακολούθησε έδειξε ένα ώριμο συγκρότημα που έχει βρει πλέον τον ήχο του και αποτέλεσε τον καλύτερό μου σύντροφο καθ' όλη σχεδόν τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. To "Where Greater Men Have Fallen" παρά το ότι με ικανοποίησε αρκετά, μου άφησε μια αίσθηση πως κάτι έλειπε, αλλά μάλλον ισχύει αυτό που λέει η παροιμία με τη γριά και τα σύκα... Άλλωστε ο δίσκος αυτός περιέχει ένα από τα καλύτερα κομμάτια της δισκογραφίας τους, το "Wield Lightning to Split the Sun". Πραγματικό έπος! Σε λίγες μέρες θα προστεθεί ένα ακόμα κεφάλαιο στο "Κέλτικο βιβλίο", με το "Exile Amongst the Ruins". Ανυπομονώ να βυθιστώ μέσα του...

Θανάσης Μπόγρης

 

 

Δεν έχω καμία επαφή με δαύτους. Δεν, δεν ρε παιδί μου. Δεν το ‘χω με του κυρίους. Πολλοί προσπάθησαν να με μεταπείσουν γι’ αυτό, κανείς δε τα κατάφερε. Τι να κάνουμε, δεν είναι όλα για όλους. Να πω κρίμα; Δε θα το πω. Τα λέμε την άλλη εβδομάδα, Ορέστη από το Βόλο, που με διαβάζεις και έχουμε τα ίδια ακούσματα. 

Nτίνος “Benjamin Breeg” Γανίτης 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: S.O.D.

19 Δεκεμβρίου, 2019 - 01:30 Rockhard

Την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου, έρχονται οι βετεράνοι crossover thrashers, M.O.D. για μία συναυλία στο Κύτταρο, όπου θα παίξουν ένα set βασισμένο το μισό στους S.O.D. και το μισό στους M.O.D. Εμείς, εδώ,...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: NEVERMORE

10 Δεκεμβρίου, 2019 - 17:00 Rockhard

Ξημερώνει η 13η Δεκεμβρίου, αποφράδα ημερομηνία, καθώς εκείνη την ημέρα πέθαναν δύο εμβληματικές φυσιογνωμίες της heavy metal μουσικής. Ο Chuck Schuldiner των DEATH, το 2001 και ο Warrel Dane των...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: CARCASS

3 Δεκεμβρίου, 2019 - 16:00 Rockhard

30 χρόνια κλείνουν από την κυκλοφορία ενός από τα πιο «σάπια» άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής, το “Symphonies of sickness” των CARCASS, οπότε μιας και οι Βρετανοί extreme metallers, δεν έχουν μπει...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: POWERWOLF

28 Νοεμβρίου, 2019 - 01:30 Rockhard

Οι Γερμανοί symphonic power metallers, POWERWOLF, έρχονται για πρώτη φορά στη χώρα μας, την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου στην Αθήνα και την επομένη στη Θεσσαλονίκη. Ένα συγκρότημα με αρκετά μεγάλο fanbase...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: DEATH

20 Νοεμβρίου, 2019 - 16:00 Rockhard

Μετά από τόσα χρόνια που έχουμε τη στήλη Band of the Week, ψάχνουμε να βρούμε ωραίες αφορμές για τις μπάντες που βάζουμε και αυτήν την εβδομάδα, ανακαλύψαμε ότι έκλεισαν 31 χρόνια από την κυκλοφορία...

[περισσότερα]