BAND OF THE WEEK: QUEEN

4 Ιουνίου, 2020 - 02:45
Όπως πάντα τον τελευταίο καιρό, ψάχνουμε με το τουφέκι αφορμές για να βρούμε το επόμενο band of the week, οπότε ορμώμενοι από το πρόσφατο πρόβλημα υγείας του Brian May, δεν ήταν δύσκολο να έχουμε τους QUEEN στην εβδομαδιαία στήλη μας. Οι συντάκτες του Rock Hard, τιμούν το σπουδαίο αυτό σχήμα και όλοι μαζί, στο poll που ακολουθεί, ψηφίζουμε τον αγαπημένο μας δίσκο τους. Τι λέτε, πάμε;
 
Οι QUEEN είναι ένα από τα σχήματα που έπαιξαν σχεδόν τα πάντα, από το ντεμπούτο τους, του 1973, μέχρι και το “Innuendo” του 1991. Δεν δίστασαν να παίξουν κάτι που σε στιγμές έμοιαζε με πρώιμο heavy metal (στα πρώτα άλμπουμ τους), να πειραματιστούν με τις πολυφωνίες δημιουργώντας ίσως το απόλυτο τραγούδι όλων των εποχών, το “Bohemian rhapsody”, να  παίξουν jazz, funk, pop, classic rock, prog rock, soundtrack, να κάνουν γενικότερα ότι γουστάρουν, πάντα με επιτυχία. Αν νομίζετε  ότι είναι εύκολο να κάνεις τεράστια επιτυχία με τραγούδι διάρκειας 6 λεπτών, ιδιαίτερα στα 70s, αν νομίζετε ότι τραγούδια όπως το “We will rock you” ή το “We are the champions” που τα γνωρίζει ο καθένας, ότι και να ακούει 40+ χρόνια μετά τη δημιουργία τους, αν νομίζετε ότι ήταν εύκολο να βγει ένα video clip σαν το “I want to break free” στα μέσα της δεκαετίας του ‘80 όπου τα μέλη του γκρουπ είχαν ντυθεί γυναίκες (παρόλο που ήθελαν να σατιρίσουν μία βρετανική σειρά, στην Αμερική αντιμετωπίστηκε πολύ διαφορετικά το video αυτό), αν νομίζετε ότι είναι εύκολο να τραγουδήσεις τον ύμνο “The show must go on” ενώ αργοσβήνεις από το AIDS, διαβάστε άλλο κείμενο. Γενικά, έπρεπε να ήσουν ξεχωριστός για να κάνεις αυτά που έκαναν οι QUEEN και ο Freddie Mercury ήταν ξεχωριστός. Συνεπικουρούμενος από σπουδαίους μουσικούς –προεξάρχοντος του Brian May- ο Mercury απλά υπήρξε ο κορυφαίος τραγουδιστής όλων των εποχών κι ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς που πάτησαν το πόδι τους στον πλανήτη μας. Ένας μοναδικός showman, που όμοιός του δύσκολα θα υπάρξει ξανά. Για τραγούδι, βάζω το “Bohemian rhapsody” εκτός συναγωνισμού και θα βάλω κάτι άλλο από το “A night at the opera”, αφού σας παροτρύνω να δείτε το making of αυτού του δίσκου, που με καθήλωσε την πρώτη φορά που το είδα…

Σάκης Φράγκος
 
 
 
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει έστω και ένας εκεί έξω που να μην του αρέσει κάποια περίοδος των QUEEN. Δεν θα αναφερθώ ούτε στο ανυπέρβλητο ταλέντο και χάρισμα του Mercury ούτε στη συνθετική δεινότητα και τεχνική αρτιότητα των May/Taylor/Deacon. Γνωστά πράγματα αυτά. Μιλάμε για τους δίσκους που μας πρόσφεραν μέσα σε τρεις δεκαετίες και οι οποίοι άγγιξαν σχεδόν κάθε πτυχή της ευρύτερης rock (και όχι μόνο) μουσικής κουλτούρας. Και ναι μπορεί κάποιοι δίσκοι να άφησαν εποχή για διαφορετικούς ο καθένας λόγους (π.χ. "A night at the opera", "A day at the races", "The game", "A kind of magic" κτλ.) αλλά για μένα προσωπικά ο δίσκος που μου "μίλησε" περισσότερο ήταν το "The miracle". Ίσως γιατί όταν βγήκε παιζόταν συνέχεια στο MTV, ίσως γιατί ήταν εύκολα ο πιο "σκληρός" από όλη τη δισκογραφία τους, ίσως πάλι γιατί δεν υπήρχε κανένα απολύτως filler κομμάτι στο δίσκο. Ο καθένας έχει και το δικό του λόγο φυσικά. Αλλά τραγούδια σαν τα "I want it all", "Breakthru", "The invisible man" και το προσωπικό αγαπημένο (με το εξαίσιο βίντεο) "Scandal" άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα στα προσωπικά μουσικά μου γούστα. 
Οι QUEEN θα έχουν πάντα μία περίοπτη θέση στην εγκυκλοπαίδεια της παγκόσμιας μουσικής κάθε είδους αφού απλούστατα δεν περιόρισαν ποτέ τους ορίζοντες τους επηρεάζοντας πλήθος συγκροτημάτων και μουσικών εκεί έξω. Long live the...QUEEN! 

Σάκης Νίκας
 
 
 
QUEEN για αυτήν την εβδομάδα και τα σχόλια περιττεύουν. Αν υπάρχει έστω ένας άνθρωπος που να μην αναγνωρίζει την προσφορά των QUEEN στο μουσικό στερέωμα, πρέπει πολύ απλά να είναι άσχετος ή κουφός. Όσο για την επιρροή τους στο metal, ρωτήστε μπάντες όπως οι SAVATAGE και οι BLIND GUARDIAN να σας πουν περισσότερα. Με τέσσερις χαρισματικούς μουσικούς να τους αποτελούν και τα φώτα να πέφτουν δικαιολογημένα στον Brian May και στον Freddie Mercury, οι QUEEN κατάφεραν μέσα στην καριέρα τους, κυριολεκτικά τα πάντα. Έπαιξαν pop, rock,  hard rock αγγίζοντας αρκετές φορές τις παρυφές του metal. Έγραψαν διαχρονικούς ύμνους που πλέον συνδέονται με διάφορες περιπτώσεις όπως για παράδειγμα το “We are the champions” στις αθλητικές διοργανώσεις. Έγραψαν ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών και φυσικά αναφέρομαι στο “Bohemian rhapsody”.  Συνέθεσαν φανταστική μουσική για soundtrack όπως τα “ Flash Gordon” και “Highlander”. Προκάλεσαν και σόκαραν την συντηρητική Βρετανική κοινωνία με το video clip του “ I want to break free”, ενώ οι συναυλίες τους ακόμα μνημονεύονται ως κλασικές.  Ο χαμός του Mercury από AIDS το 1991, έθεσε τέλος σε μια ένδοξη καριέρα, καθώς για μένα QUEEN δεν μπορούν να υπάρξουν με κανένα άλλο τραγουδιστή. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω εύκολα κάποιο κομμάτι τους, καθώς έχω πολλά αγαπημένα αλλά η επιλογή μου έρχεται από το λατρεμένο μου soundtrack του “Highlander”.
There can be only one!

Θοδωρής Κλώνης
 
 
 
Αφορμή για το θέμα της στήλης αυτή την εβδομάδα αποτέλεσε η πρόσφατη είδηση του σοβαρού θέματος υγείας που αντιμετώπισε ο κιθαρίστας των QUEEN, Brian May. Είναι μερικοί μουσικοί που ενώ τους θαυμάζεις απεριόριστα, βλέπεις κάποιες «κινήσεις» τους ή ακούς σχόλια τους που «χαλάνε» κάπως την εικόνα που έχεις σχηματίσει για αυτούς. Οι QUEEN για παρά πολλούς οπαδούς θα είναι για πάντα το καλύτερο rock συγκρότημα που έχει γνωρίσει η γη, κάτι που αν μη τι άλλο δεν νομίζω ότι χρήζει ιδιαίτερης κριτικής από κάποιον γιατί είναι τόσο μεγάλο το έργο και η μουσική κληρονομιά που έχουν αφήσει, που θεωρώ πως θα «μεγαλώσουν» με την μουσική τους πολλές ακόμα γενιές. Ακριβώς λοιπόν επειδή το σχήμα είναι στην κορυφή, πρέπει τα εναπομείναντα μέλη να συμπεριφέρονται όπως αρμόζει η θέση τους. Καλώς ή κακώς οι διάσημοι μουσικοί καλό θα είναι να αποτελούν πρότυπο για τις νεότερες γενιές. Τουλάχιστον αυτό είναι το δικό μου θέλω και πιστεύω. Δυστυχώς μετά τον θάνατο του Freddie Mercury, τα υπόλοιπα μέλη έχουν υποπέσει σε «παραπτώματα» που -τουλάχιστον για μένα-  είναι σοβαρά. 
Στα τέλη του 2004 αποφασίζουν να συνεργαστούν με τον Paul Rodgers, τραγουδιστή στους FREE και BAD COMPANY με τον οποίο κυκλοφορήσουν και ένα studio δίσκο. Δεν εξετάζω αν ήταν καλός ή όχι, όποιος τον άκουσε έβγαλε τα συμπεράσματα του. Δεν έπρεπε να είχε γίνει όμως αυτή η συνεργασία, αφού και που έγινε, δεν άλλαξε κάτι στο πόσο «μεγάλοι» θα παραμείνουν οι QUEEN. Ας συνεργάζονταν με τον Rodgers, αλλά ας άλλαζαν όνομα στο group. Θα μου πείτε: «ρε φίλε αφού δήλωσαν ότι έκαναν την περιοδεία και το δίσκο σαν QUEEN+PAUL RODGERS». Νομίζω ότι και ο πιο αδαής, καταλαβαίνει το marketίστικο κόλπο που υπόβοσκε. Κάπως έτσι αχρείαστη είναι και η συνεργασία που έχουν κάνει με τον Adam Lambert σαν QUEEN+ADAM LAMBERT, τα τελευταία χρόνια. Αυτό όμως που προσωπικά με εξόργισε περισσότερο και απομυθοποίησε τα μέλη των QUEEN, ήταν να γίνει μια άκρως τυπική ταινία για τους QUEEN, χωρίς να παρουσιάζει την πραγματική εικόνα της μπάντας που οι μεγαλύτεροι ηλικιακά γνωρίζουν. Όσοι είχαν ασχοληθεί λίγο παραπάνω για την ταινία, θα ξέρουν όλα τα γεγονότα που έγιναν μέχρι την ολοκλήρωση της, κάτι που απέφερε αλλαγή πρωταγωνιστών, σκηνοθετών κλπ. Και η ταινία, αλλά και όλο το story «πίσω» από αυτήν είναι δυστυχώς λυπηρά. Όταν αποφασίζεις να κάνεις ταινία την ζωή σου και είσαι ένα από τα πιο επιτυχημένα groups στην ιστορία της μουσικής, δεν επιτρέπεται για μένα να παρουσιάζεις ένα «καθώς πρέπει» αποτέλεσμα αλλοιώνοντας την ίδια σου την ιστορία, δίνοντας ελλειπείς πληροφορίες για οτιδήποτε. Επιβάλλεται να ξέρουν/μάθουν και οι νέες γενιές τα πάντα για σένα με αλήθειες όσο «σκληρές» και αν είναι. 
Όπως και να έχει πάντως, οι QUEEN θα είναι για πάντα στις καρδιές μας και αυτό δεν αλλάζει επ’ ουδενί. Με αφορμή ότι πέρασε ο May, ας ευχηθούμε να μην πάθει κάτι παρόμοιο τα επόμενα χρόνια, και επιτέλους, να «φύγει» ένας μουσικός από βαθιά γεράματα και μόνο, και όχι από κάποια αρρώστια. Προσωπική ευχή να αποσυρθεί από τα κοινά μαζί με τον Roger Taylor, τον drummer του group, όπως έκανε και πριν από πολλά χρόνια ο μπασίστας των QUEEN, Jason Deacon. Και οι δυο τους ας σκέφτονται την δήλωση του Deacon: «Όσο αφορά εμάς, αυτό ήταν. Δεν υπάρχει λόγος να συνεχίσουμε. Είναι αδύνατο να αντικαταστήσεις τον Freddie». Έτσι είναι. Ότι γράφει η ιστορία δεν ξεγράφει, και στους QUEEN τα πράγματα ήταν απλά και κατανοητά. Νομίζω έχουν στερέψει πια οι όποιες κινήσεις βεβήλωσης.      

Θοδωρής Μηνιάτης 
 
 
 
Μας αρέσουν πολύ οι συζητήσεις και ειδικά αυτές που εξελίσσονται σε μουσικές κόντρες, έτσι δεν είναι; Ποιος είναι καλύτερος από ποιον, ποιος ο μεγαλύτερος όλων και διάφορα τέτοια. Κοίτα όμως που όλες οι συζητήσεις, σταματούν όταν πέφτει το όνομα των QUEEN στο τραπέζι… Λέει κάποιος πως ο Mercury ήταν ο μεγαλύτερος τραγουδιστής/frontman όλων των εποχών; Ναι, λένε οι υπόλοιποι. Λέει κάποιος άλλος πως ο May είναι ο καλύτερος κιθαρίστας όλων των εποχών; Τα ίδια. Αναφέρεται πως η μπάντα ήταν γενικά ό,τι ανώτερο έβγαλε υπό την μορφή συγκροτήματος η μουσική; Και εκεί συγκατάβαση. Για το “Bohemian rhapsody” πάλι; Πόσος και πόσος κόσμος δεν το θεωρεί το πλέον άριστο τραγούδι που ακούστηκε ποτέ… Λογικά όλα αυτά για τους QUEEN, οι οποίοι έπαιξαν…και τι δεν έπαιξαν, πάντα με εξαίσιο τρόπο! Τώρα, αν σου αρέσουν οι progressive rock δίσκοι τους, ή οι πιο pop και εμπορικές τους φάσεις, είναι δικό σου θέμα. Τεράστιο κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής ΓΕΝΙΚΑ οι Βρετανοί, τα πολλά λόγια είναι όντως φτώχια σε περιπτώσεις σαν την δική τους. Εγώ θα παραθέσω για το τέλος ένα τραγούδι που, εκτός του ότι με ενθουσιάζει ακόμη και τώρα, μετά από άπειρες ακροάσεις, είμαι συναισθηματικά δεμένος μαζί του και αποτελεί το δικό μου επιχείρημα όταν λέω πως οι QUEEN θα μπορούσαν να παίξουν ΚΑΙ HEAVY METAL. O Mercury μπορεί να ακουστεί πιο metal και από τον ήχο που έκαναν τα σπαθιά του Kurgan και του Connor, όταν έπεφταν το ένα πάνω στο άλλο. There can be only one…QUEEN!

Δημήτρης Τσέλλος
 
 
 
Όποιος έχει πει πως δεν του αρέσουν οι QUEEN λέει ψέματα. Όλοι έχουν τραγουδήσει έστω και μία φορά στη ζωή τους κάποιον στίχο από τραγούδι τους! ΟΛΟΙ! Όσα δισεκατομμύρια πληθυσμού έχει αυτός ο πλανήτης! Συγκρότημα που είχε την τύχη να έχει την μεγαλύτερη φωνή του rock σε όλους τους τομείς! Συγκρότημα που είχε στις τάξεις του τέσσερις ιδιοφυίες για μουσικούς. Που μπορούσαν να πατήσουν σε όποιο μονοπάτι ήθελαν. Από τους METALLICA μέχρι τους DEF LEPPARD, τα συγκροτήματα που επηρεάστηκαν από αυτό το μουσικό φαινόμενο είναι άπειρα! Μιλάμε για επιδραστικότητα πέρα από κάθε φαντασία! Σε όλα! Μπάντα που είναι πολιτιστική κληρονομιά, μία από τις ελάχιστες που έγιναν αποδεκτές μακριά από τους οπαδούς της συγκεκριμένης μουσικής, εκατομμύρια πωλήσεις, αδιανόητη έμπνευση! Τα πολλά λόγια είναι φτώχια! Πάνω από τα σύννεφα! 

Ντίνος Γανίτης
 
 
 
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια λέει ο σοφός λαός και δεν θα διαφωνήσω καθόλου. Οι QUEEN είναι μία από τις ιστορικότερες μπάντες της μουσικής (τελεία και παύλα). Τα έργα τους, η μουσική τους, το άπλετο ταλέντο και η ιστορία τους, είναι πάνω από ιδιώματα και ταμπέλες. Για εμένα η αγγελική φωνή του Mercury (ίσως και η καλύτερη φωνή που ακούσαμε ποτέ), ο χαρακτηριστικός ήχος της κιθάρας του Bryan May, η hard rock αλλά και η radio friendly pop αισθητική που απέκτησαν αργότερα, είναι ακούσματα ζωής. Να φανταστείτε, λόγω οικογενειακού κύκλου και της μουσικής που έπαιζε στο σπίτι, δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά που τους άκουσα. Έχω την αίσθηση ότι QUEEN πρέπει να ακούω από τότε που γεννήθηκα, χωρίς υπερβολή. Από θέμα δισκογραφίας, τι να πιάσεις και τι να αφήσεις. Από τραγούδια; Εκεί και αν γίνεται το γλέντι το μεγάλο. Τιτάνια hits που εν έτη 2020, τα «rock» ραδιόφωνα, και όχι μόνο, ακόμα τα λιώνουν. Το δικό μου προσωπικά αγαπημένο άλμπουμ τους είναι το “A night at the opera” και χωρίς να πρωτοτυπήσω, το αγαπημένο μου τραγούδι είναι το αριστούργημα “Bohemian rhapsody”, πάνω στα οποία είμαι ανίκανος να σχολιάσω με τέτοιο τρόπο, που να μπορώ να αποτυπώσω με σαφήνεια το μέγεθος τους. Respect, τίποτα άλλο.
Υ.Γ. Να πω εδώ ότι όταν έψαχνα το βίντεο που θα συνοδεύσει το κείμενο μου, είδα έκπληκτος ότι τα views του "Bohemian rhapsody" ανέρχονται στα 1.157.707.017… 1 δις!!! Και μετά καλούμαστε να μιλήσουμε για μεγέθη...

Δημήτρης Μπούκης
 
 
 
Τα πράγματα είναι απλά. Από το “Queen”, τον πρώτο δίσκο της μπάντας του 1973 μέχρι και το “A day at the races” του 1976,δηλαδή τα 5 πρώτα studio album τους είναι αυτά τα οποία πρέπει να αναζητήσει και να ακούσει ο κάθε  οπαδός του hard rock. Από δίσκο σε δίσκο φαίνεται η πρόοδος και η εξέλιξη που είχε η μπάντα στην ηχητική της ταυτότητα , φθάνοντας στο έτος 1975 όπου και  το “Α Night at the opera” ήρθε και τους καθιέρωσε σε όλον τον πλανήτη σαν ένα τεράστιο hard rock σχήμα που δεν φοβόταν να πειραματιστεί και να προσφέρει κάτι το  διαφορετικό απ ότι παιζόταν εκείνα τα χρόνια στην μουσική σκηνή της  Μεγάλη Βρετανίας. 
Τα “News of the world” και “Jazz” είναι επίσης  και αυτά πολύ καλά albums , επ’ ουδενί όμως δεν πρέπει να ξεφύγει σε κανέναν να ακούσει το μεγαλειώδες διπλό live “Live killers”(1979). Το συγκεκριμένο ηχογραφήθηκε στην Ευρωπαϊκή περιοδεία για το “Jazz” και ακούγοντας το φαίνεται καθαρά την λατρεία του Βρετανικού κοινού προς την μπάντα αλλά και τον τρόπο που ο αείμνηστος Freddie Mercury “έπαιζε” το κοινό στα χέρια του. Σχεδόν σε όλη την δεύτερη πλευρά του δίσκου φαίνεται ξεκάθαρα η μοναδική επικοινωνία και ικανότητα του Mercury να “διασκεδάζει” τα πλήθη. Ακούστε τα “Now I’m here” και “Love of my life” και θα νιώσετε αυτήν την μοναδική επικοινωνία μεταξύ του κοινού και της μπάντας. Στo “Bohemian rhapsody”, την μεγαλύτερη επιτυχία τους, η μπάντα αρνούμενη να παίξει με backing tapes, βρίσκει τον τρόπο. Στο οπερατικό μέρος το οποίο ήταν το δύσκολο, αφήνει την σκηνή, ο δίσκος παίζει από τα ηχεία με το κοινό να τραγουδά και να χειροκροτά για να κάνουν αμέσως μετά την είσοδο τους με το επόμενο μέρος, που όσοι θυμάστε είναι το metal μέρος του τραγουδιού. Απλά συναρπαστικό! Ένα live που η ιστορία το έχει καταγράψει και αυτό στα πιο σημαντικά live albums όλων των εποχών. Μαγευτικό απλά. 
Aπό τη δεκαετία του ‘80 και έπειτα (με εξαίρεση το πολύ καλό “Innuendo” του 1991, ο τελευταίος δίσκος με τον Mercury που κυκλοφόρησε λίγο πριν τον θάνατο του, ακόμα εκπλήσσομαι με την ψυχική του δύναμη που είχε ώστε να μπορεί να τραγουδά το “The show must go on” με τέτοιο πάθος, γνωρίζοντας ότι οι μέρες του ήταν μετρημένες από την ασθένεια του Αids) οι QUEEN πρόσθεσαν πολλά pop στοιχεία στον ήχο τους και μπορώ να βρω διάσπαρτα κομμάτια που μου αρέσουν αλλά δεν νομίζω ότι έχουν κάποιον αξιοσημείωτο δίσκο σε αυτή την περίοδο για τα δικά μου γούστα. 
Μετά τον θάνατο του Freddie Mercury δεν υπάρχουν ουσιαστικά QUENN για μένα, όσο και να λατρεύω τον Paul Rodgers για αυτά που έκανε με τους FREE και τους ΒΑD COMPANY. Για τον Adam Lambert δεν γνωρίζω γιατί δεν έχω ασχοληθεί ούτε δευτερόλεπτο είναι η αλήθεια. 
Για εμένα η QUEEN ήταν το σχήμα που η μαγεία και των τεσσάρων μελών ερχόταν και μας προσέφερε ένα μεγαλειώδες και ξεχωριστό αποτέλεσμα που μπορεί κάνεις να ακούσει σε κάποια από τα albums που αναφέρω παραπάνω. Ο Mercury είναι  ένας frontman που έχει μπει στο πάνθεον των ερμηνευτών και performers της rock μουσικής και όσοι πρόλαβαν τον είδαν επί σκηνής έχουν να διηγούνται. 
Οι δίσκοι τους και η ιστορία τους έχει καταγραφεί και η κληρονομιά τους είναι πραγματικά πολύ πολύ σπουδαία. Aν πρέπει να διαλέξω έναν και μόνο δίσκο τους, θα έλεγα ότι ο πιο αγαπημένος μου είναι μάλλον το “A day at the races”, από το οποίο και το παρακάτω πολύ αγαπημένο κομμάτι. 

Γιάννης Παπαευθυμίου 
 
 
 
Όταν μιλάμε για QUEEN, μιλάμε για μια από τις πέντε επιδραστικότερες και σημαντικότερες μπάντες του εικοστού αιώνα, παρέα με θρυλικά ονόματα όπως THE BEATLES, ROLLING STONES, LED ZEPPELIN, BLACK SABBATH και άλλα. Αυτό όμως που κάνει τους QUEEN να ξεχωρίζουν στο μυαλό μου είναι το γεγονός πως έπαιξαν σχεδόν κάθε είδος μουσικής που υπάρχει στο σύμπαν – από κλασσική μουσική, σε ροκ, country, disco, heavy metal και Broadway musical. Και φυσικά, δεν το συζητάμε ότι, σε κάθε περίπτωση, το έκαναν καλύτερα από σχεδόν όλους. Από κομμάτια με γκάζι όπως “Stone cold crazy” και heavy metal ύμνους όπως “Innuendo” και “Ride the wild wind”, στα “It’s a kind of magic” και “I want to break free” τα έκαναν όλα με απίστευτη επιτυχία. Δεν σας κρύβω πως λατρεύω τους QUEEN σε σχεδόν κάθε φάση τους (εντάξει, ίσως το “Hot space” να μην παλεύεται και τόσο) και πως μου είναι δύσκολο να ξεχωρίσω αντικειμενικά. Η επιρροή τους έχει υπάρξει καθολική. Επηρέασαν συγκροτήματα, πάλι, από ένα μεγάλο φάσμα της μουσικής, από τους GAMMA RAY και  BLIND GUARDIAN, σε MUSE και COLDPLAY. Ο Brian May έχει ένα μοναδικό παίξιμο το οποίο ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το παίξιμο άλλων γιγάντων όπως του Yngwie Malmsteen. Όσο για τον Freddie, τον καλύτερο τραγουδιστή και showman που έχει υπάρξει… να πω μόνο πως η ταινία “Bohemian rhapsody” δεν δικαίωσε ούτε τον θρύλο, ούτε τον άνθρωπο. Ίσως γιατί ο Mercury δεν ήταν άνθρωπος, αλλά θεός.  

Φίλιππος Φίλης
 
 
 
Αισθάνομαι τρομερά μικρός και ασήμαντος στο να εκφράσω την άποψη μου για τους QUEEN, σε τέτοιο βαθμό που πιστεύω θα έπρεπε να μας έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα γνώμης για πάρτη τους. Ποιοι είμαστε εμείς οι κοινοί θνητοί που θα μιλήσουμε για το συγκρότημα του ύψιστου frontman όλων των εποχών και που πάντα είχαν τον τρόπο να κάνουν τον κόσμο χαρούμενο και με ένα ξεχωριστό τρόπο να ατενίζει το μέλλον με ελπίδα; Οι QUEEN ήταν και πάντα θα είναι η ζωή στο απώτερο όριο της, η τέχνη προσωποποιημένη, η ευφυΐα στην πιο αβίαστη έκφραση της, το απλό που κάνανε να φαίνεται δύσκολο αλλά μόνο αυτοί είχαν. Αφορμή του κειμένου είναι η καρδιακή προσβολή που έπαθε πρόσφατα ο πιο υποτιμημένος μεγάλος κιθαρίστας όλων των εποχών. Ο λόγος για την Αυτού Τεραστιότητα Brian May, ποτέ δεν του αναγνωρίστηκε όσο έπρεπε το γλυκό του παίξιμο και το συνθετικό του μεγαλείο. Κάπου λογικό μεν καθώς όλα έπεφταν κάτω από τη σκιά του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ Freddie Mercury. Πιστεύω ότι σε άλλο συγκρότημα με τέσσερις τόσο έντονες προσωπικότητες, κανένας δεν θα διάλεγε να «καπελωθεί» τόσο από κάποιον άλλο, ακόμα κι από τον ίδιο τον Freddie. Οι QUEEN όμως ήξεραν ότι ο χαρισματικός τραγουδιστής ήταν υπεράνω κάθε σύγκρισης, αναφοράς και εσωτερικής διαμάχης και πολύ σοφά πράττοντας, αποφάσισαν να τον έχουν ως σύμβολο και μπροστάρη του συγκροτήματος τους και να είναι η κεντρική περσόνα σ’ ένα σύνολο που συνεισέφεραν όλοι το ίδιο. Οι άνθρωποι ήταν τόσο μπροστά που κατάφεραν να δημιουργήσουν πατέντες όπως αυτή του “We will rock you”, φτιάχνοντας ένα κομμάτι αποκλειστικά για να συμμετέχει ο κόσμος. Τι πιο απλό και ευφυές αλήθεια. Όλη τους η καριέρα κινήθηκε στην κορυφή, από την οποία δεν έπεσαν ποτέ ακόμα κι όταν έφυγε από τη ζωή ο καλύτερος τραγουδιστής όλων των εποχών. Οι QUEEN είναι υπεράνω της ανθρωπότητας, δεν ξέρω αν και πόσο υπερφίαλο ή αφελές μπορεί να φανεί αυτό αλλά δε με νοιάζει κιόλας. Νιώθω ότι τους χρωστάω τα πάντα και κυρίως τη μεγάλη μου αγάπη για τις συναυλίες, παρακολουθώντας την περίφημη συναυλία του 1986 στο Γουέμπλεϊ σε ζωντανή τότε μετάδοση από την ΕΡΤ 2. Εκεί κατάλαβα οριστικά ότι ήθελα να βρίσκομαι σε ένα τέτοιο περιβάλλον με τόσο πολλούς ανθρώπους και να ζω την ένταση της στιγμής και το μεγαλείο μιας μπάντας εκφράζοντας τα σώψυχά της. Μπορεί ποτέ να μην είδα κάτι αντίστοιχο σαν εκείνη τη συναυλία και με τόσο πολύ κόσμο, αλλά το μικρόβιο μπήκε τότε και καμία από τις χίλιες και κάτι συναυλίες που είχα την τύχη να παραβρεθώ μέχρι σήμερα, δε θα είχε την ίδια γλύκα και χαρά χωρίς την συνειδητοποίηση του μεγαλείου των QUEEN εκείνο το βράδυ. Δοξασμένο αιώνια το όνομα τους, όπως και του Freddie Mercury. Οι ευχές όλων μας στο πλευρό του τιτάνα Brian May. Δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να πας να βρεις τον φίλο σου!

Άγγελος Κατσούρας
 
 
 
Είναι κάποιες μπάντες εκεί έξω, που είναι υπεράνω κριτικής. Δεν αγγίζονται από κανέναν, ποτέ, και όποτε αυτό γίνεται, γίνεται με σεβασμό αυστηρά. Έχουμε πει για τους BLACK SABBATH, για τους RAINBOW, υπάρχουν οι DEEP PURPLE και τέλος, είναι δύο μπάντες που εγώ θεωρώ ότι όποιος δεν τις σέβεται τουλάχιστον, είναι επιεικώς άμουσος. Η μια είναι οι PINK FLOYD και η άλλη είναι η εδώ παρουσιαζόμενη μπάντα. QUEEN. Στις κιθάρες ο μεγάλος και καθηγητής από κάθε άποψη Brian May, με το πιο γλυκό και υπέροχο bend που έχει ακουστεί στην rock μουσική. Ο στιβαρός John Deacon στο μπάσο, που μαζί με τον Roger Taylor παραδίδουν σε κάθε οπαδό αυτής της μουσικής μαθήματα στιβαρού rhythm section.  Τέλος, ο μεγαλύτερος frontman/performer όλων των εποχών. Freddie Mercury. Η μπάντα με το όραμα, και στη κορυφή ο τραγουδιστής με το εξωφρενικό χάρισμα, σαν κάποιο θείο όν να μας τίμησε με τη παρουσία του και μετά το ίδιο αναπάντεχα να τη κοπάνησε από αυτό το κόσμο. Πόσο άλλωστε να κάτσει ανάμεσα μας ένας Θεός; 
Και πως έφυγε, παρά το AIDS....όπως ακριβώς το ήθελε, με το κεφάλι ψηλά και αγέρωχος. Δεν κλάφτηκε, δεν έσπασε ούτε όταν ο θάνατος του χτύπησε τη πόρτα. “I’ll face it with a grin, I’m never giving in, on with the show”. Έλεγε στους συμπαίκτες του “δώστε μου τραγούδια να τραγουδάω” στις τελευταίες του μέρες. Όταν κάτι είναι η ζωή σου, το κάνεις μέχρι το θάνατο. Ποτέ, κανένας και τίποτα, δεν τον άγγιξαν είτε στο ήθος, είτε στην persona. Κανένα συγκρότημα δεν έσπασε τόσα στεγανά και δεν άγγιξε τόσα κοινά όσο οι QUEEN. Είχαν ένα κομμάτι για κάθε περίσταση, για κάθε οπαδό, για κάθε στιγμή. Γι’ αυτό και υπερβαίνουν τη ζωή σαν έννοια, σαν ιδέα. Δεν χρειάζεται να είσαι φανατικός για να το συλλάβεις αυτό. Ο γράφων δε δηλώνει φανατικός. Αλλά δεν μπορείς να προσπεράσεις το αυτονόητο: είναι μαγεία αυτό που συμβαίνει στη μουσική τους. It’s some kind of magic...

Γιάννης Σαββίδης
 
 
 
Οι QUEEN στιγμάτισαν την παιδική μου ηλικία στα 80s με το “We will rock you” και “We are the champions”. Με την απόσταση του χρόνου να είναι μεγάλη, συνεχίζω να πιστεύω ότι αυτά τα κομμάτια έχουν γραφτεί με σκοπό να υπηρετήσουν μια γενική ιδέα και γι’ αυτό είχαν τεράστιο αντίκτυπο στον κόσμο της μουσικής πέρα από είδη. Όπως και να έχει είναι τεράστια η συνεισφορά τους στο να απενοχοποιηθεί η rock μουσική ως θόρυβος από τους ακροατές άλλων πιο «σοβαρών» ειδών μουσικής. Ειδικά το “A night at the opera” γεφύρωσε το χάσμα που χώριζε την κλασικότροπη μουσική  με την πιο σύγχρονη μουσική των 70s, το rock. Το γεγονός που το επιβεβαιώνει ότι ψηφίζεται το “Bohemian rhapsody” επί σειρά ετών από κοινό και κριτικούς ως το κορυφαίο κομμάτι όλων εποχών! Ο Freddie Mercury είχε την πιο εκφραστική απόδοση στα φωνητικά του, γεγονός που έκανε ακόμα και κομμάτια απλοϊκά όπως το “Radio Ga Ga” να ακούγονται κάτι παραπάνω από ευχάριστα. Τεράστια απώλεια ο χαμός του και πραγματικά απορώ πως συνεχίζουν ακάθεκτοι χωρίς αυτόν πίσω από το μικρόφωνο!  Στην καρδιά μου παραμένει το “Sheer heart attack” ως ένα από τα πληρέστερα albums όλων των εποχών!

Λευτέρης Τσουρέας
 

Σχόλια

Άλλα άρθρα του συντάκτη

Διαβάστε επίσης

BAND OF THE WEEK: BAY AREA THRASH DEBUT ALBUMS

24 Ιουλίου, 2020 - 02:30 Rockhard

Στις 25 Ιουλίου, το ντεμπούτο των METALLICA, το “Kill ‘em all”, συμπληρώνει 37 χρόνια από την ημέρα που κυκλοφόρησε και σκεφτήκαμε, εδώ στο Rock Hard, να κάνουμε ένα εντελώς διαφορετικό Band of the...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SENTENCED

17 Ιουλίου, 2020 - 03:30 Rockhard

Σήμερα, 15/7, είναι η επέτειος κυκλοφορίας του “Frozen” των –διαλυμένων πλέον- Φινλανδών, SENTENCED και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να θυμηθούμε τα έργα και τις ημέρες τους,...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: BLUE OYSTER CULT

9 Ιουλίου, 2020 - 01:30 Rockhard

Ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του hard rock, το “Fire of the unknown origin” των BLUE OYSTER CULT, κλείνει σε λίγες μέρες 39 χρόνια και με αφορμή αυτό, αλλά και την ανακοίνωση νέου δίσκου μετά από...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: SYSTEM OF A DOWN

2 Ιουλίου, 2020 - 02:45 Rockhard

Την τελευταία μέρα του Ιουνίου του 1998, είχε κυκλοφορήσει το ομώνυμο ντεμπούτο των Αμερικανο-Αρμενίων, SYSTEM OF A DOWN. Έκτοτε, μέσα σε λίγα χρόνια, κατάφεραν να κυκλοφορήσουν άλλους 4 δίσκους...

[περισσότερα]

BAND OF THE WEEK: ROCK HARD!!!

26 Ιουνίου, 2020 - 10:00 Rockhard

Ναι, σωστά διαβάσατε!!! «Μπάντα της εβδομάδας», είναι το Rock Hard!!! Αυτή την εβδομάδα, κλείσαμε τα 15 χρόνια ύπαρξής μας στην Ελλάδα, αρχικά ως έντυπο και από το 2011 και μετά, ως webzine. To Rock...

[περισσότερα]